Μου λεγε τις προαλλες με εξοντωτικη αφελεια ενας φιλος:
-α ρε υποπτε, εσυ εχεις λεγειν, θα μπορουσες να γινεις ενας επιτυχημενος ασφαλιστης
-ουτε να το σκεφτεσαι, απαντησα.
-Γιατι;
-Για πολλους λογους:
Ο πετυχημενος ασφαλιστης πρεπει στην αρχη να φοβισει και μετα να δωσει ελπιδα. Δεν μπορω να παιζω τετοια παιχνιδια με τους ανθρωπους.
Οι ασφαλιστες γινονται θυματα προπαγανδας με τη συγκαταθεση τους και αλλοτριωνονται. Πιστευουν ότι είναι κατι σαν αποστολοι που βοηθανε τον πλησιον και βλεπουν ολο τον κοσμο γυρω τους ως συμβολαια. Δεν είναι τυχαιο ότι ξεκινουν από τον κυκλο τους [ΣΣ σκεψου σε ποσο δυσκολη θεση θα βρεθεις αν ερθει ενας κολλητος σου να σου πει ότι κανει ασφαλειες και σου προτεινει συμβολαιο ] και μετα οποιον γνωριζουν, υπο οποιεσδηποτε συνθηκες σκεφτονται πως θα συναψουν ένα νέο συμβολαιο. Δεν το αντεχω αυτό! Δεν μπορω από τον περιπτερα, μεχρι μια γκομενα ή έναν συνεπιβατη στο μετρο να πιανω κουβεντα με σκοπο να τον ασφαλισω και να το παιζω φιλαρακος! Αυτό είναι στρεβλωση των ανθρωπινων σχεσεων!
Επειδη η δουλεια τους δεν εχει ιχνος σταθεροτητας, ειδικα τα πρωτα χρονια, ζουν για να δουλευουν. Τρεχουν ολη μερα και ολη νυχτα να κανουν ραντεβου, να μιλησουν με κοσμο και να κανουν συμβολαια μπας και παρουν καποια υποφερτη προμηθεια. Συγγνωμη αλλα τετοια ζωη δεν θελω να κανω. Αν βεβαια μετα από χρονια καταφερουν και εχουν μια βαση σταθερων συμβολαιων, είναι καλυτερες οι απολαβες αλλα μετα εχουν να αντιπαλεψουν με την απληστια και την πλεονεξια. Πηρα τοσα, παω για τοσα και μετα για τοσα, γιατι εχω το χ μπονους αλλα αν τρεξω και άλλο, το ψ μπονους και λιγο ακομα το β μπονους. Γινονται χρηματολαγνοι και τρεχουν ολενα και περισσοτερο. Ζωη είναι αυτό ρε φιλε;
Είναι μια δουλεια στην οποια μπαινουν παρα πολλοι και μετα από λιγο κουραζονται και φευγουν. Οι εταιρειες δεν χανουν τιποτα καθως ακομα και την οικογενεια σου και λιγους από σοϊ σου να ασφαλισεις, κερδος θα εχει. Εσυ από την άλλη, σου βγαινει το λαδι και εισαι εκτεθειμενος στα συμβολαια σου γιατι ετσι και κατι δεν παει καλα, εσενα θα στραβοκοιτανε…
Στο πρωτοχρονιατικο «ρεβεγιον» γνωρισα ένα συμπαθητικο κοριτσι 19 Μαϊων. Πιασαμε την κουβεντα – ελα μη γινεστε πονηροι – για δικους μου εκπαιδευτικους λογους. Να εχω μια επαφη με μια ηλικια την οποια περναω για περιπου 3 ολυμπιακους αγωνες.
Ανεκαθεν δεν μου αρεσε το συμπλεγμα των μεγαλυτερων που συνηθιζουν να λενε «α εμεις τοτε ειμασταν υπερχοι, καταπληκτικοι, αλλα η σημερινη νεολαια είναι αλητες, ξεδιαντροποι, φλωροι» και λοιπα κολακευτικα.
Οσους μεγαλυτερους εχω ακουσει να μιλανε για τους νεοτερους, λες και παιζουν ολοι το ιδιο cd. Οι 40ρηδες για τους 30ρηδες, οι 30ρηδες για τους 20ρηδες αντιστοιχα και παει λεγοντας. Μια χαρα είναι τα σημερινα παιδια και από τις συζητησεις που εχω κανει ενιοτε, εχω παρατησει 2-3 φυσιολογικες διαφορες.
Οι σημερινοι τινς, ξερουν περισσοτερα από τους σημερινους 30αρηδες όταν ηταν στη θεση τους. Εχουν περισσοτερες γνωσεις, κατεχουν περισσοτερες πληροφοριες. Λογικο γιατι μεγαλωσαν με υπολογιστες, με πολλα πολλα περιοδικα, τηλεοπτικα καναλια κλπ.
Οι σημερινοι νεοι εχουν πολύ περισσοτερο επιβαρυμενο προγραμμα από ότι ειχαμε εμεις. Λες και εχουν μπει με το καλησπερα στον επαγγελματικο στιβο! Σχολεια, φροντιστηρια, γλωσσες, χομπι που καλλιεργουν ( αθλητισμος σε 5χ5 ακαδημιες, καποιο μουσικο οργανο, χορος κλπ ) τρεχουν από το πρωι ως το βραδι! Για αυτό και ως φοιτητες ξεδινουν και τα φορτωνουν λιγο, ( μεχρι τα πολλα χρωστουμενα μαθηματα να τους αγχωσουν ) αφου μετα από 6 χρονια ( γυμνασιο – λυκειο ) ασφυκτικης πιεσης, καταφερνουν να παρουν μια ανασα. Οι σημερινοι 30αρηδες ζοριστηκαν στο λυκειο ενώ τα σημερινα παιδια τρωνε το αγγουρι νωριτερα.
Η επικοινωνια τους εχει γινει πιο συνθηματικη και κωδικοποιημενη. Καποτε γραφαμε σε γκρικλις γιατι δεν υπηρχαν ελληνικες γραμματοσειρες στους υπολογιστες. Μετα ορισμενοι συνεχισαν τα greeklish γιατι ηταν ασχετοι από ορθογραφια και δεν ηθελαν να εκτιθενται.
Τωρα με 3 γκρικλις φρασουλες, αντικαθιστας 3 παραγραφους.
Τα παιδια σημερα τρωνε ότι αντωνυμια υπαρχει και τα περισσοτερα φωνηεντα!
Πχ. Pg home t bf + km8ikame ( emoticon )
Αυτό για να καταλαβω ότι σημαινει «πηγα στο σπιτι του αγοριου μου και κοιμηθηκαμε αγκαλιτσα», οφειλω να πω ότι μου πηρε αρκετη ωρα!
Ή το « 8 pavriosclubppaizeisuperDJ» που ειναι πιο προσιτο: Θα παω αυριο σε κλαμπ που παιζει ενας σουπερ DJ, πρεπει να εξοικειωθω ο ανθρωπος!
Οι σημερινοι νεοι συνεχιζουν την παραδοση που αρχισαμε εμεις, να αδιαφορουμε για τους αθλιους συγγενεις και να επιλεγουμε καλους φιλους για στηριγμα στη ζωη μας.
Ετσι λοιπον αυτό το καλο κοριτσι, μου εμαθε πως συννενοουνται 2 γυναικες μεσα σε παρεα, αλλα να μην τους παρουν χαμπαρι οι υπολοιποι, και αφηγουνται η μια στην άλλη τι ειδους επαφη ειχαν με έναν ανδρα που βγηκαν προσφατα.
Γηρασκω αει διδασκομενος και η γνωση πρεπει να ανηκει σε ολους:
Οι γυναικες λοιπον σε αυτή την ενδοεπικοινωνια, αντιγραφουν τα μεγεθη των ρουχων!
Small: το αγορακι και το κοριτσακι φιληθηκαν στο στομα βεβαιως και ειχαμε χαδακια, αγκαλιτσες κλπ.
Medium: φιλια, αγκαλιες και χερι μεσα από τη μπλουζα. Ότι όμως εγινε, είναι από τη μεση και πανω!
Large: τα πραγματα γινονται πιο hardcore και το μενου εχει από όλα, πλην της συνουσιας.
Extralarge: ε, όπως θα καταλαβες ευφυες κοινο μου, σε αυτή την κατηγορια εχουμε να κανουμε με την ολοκληρωμενη σεξουαλικη επαφη.
Ημουν τοσο χαρουμενος από το μαθημα, που μου ηρθε στο τελος να βγαλω 50 ευρω να πληρωσω για τη γνωση που πηρα αλλα κρατηθηκα γιατι μπορει να με παρεξηγουσε.
Αν παρει το αυτι μου παντως τετοια συζητηση, το μονο σιγουρο είναι πως θα ξερω οτι δεν μιλανε για ρουχα….
Εκανε τον περιβοητο ανασχηματισμο ο Καραμανλης μπας και αλλαξει καπως το κλιμα. Δεν βλεπω τιποτα το φοβερο, περισσοτερο ασκηση εργασιας μου φαινεται και πενια ευρεσης ικανων ανθρωπων.
Με μια ματια:
Καλως εφυγε ο Μισελ. Θα μπορουσε να ηταν ενας γαλλος ευγενης, ενας σπουδαιος βρετανος μπαλτερ αλλα υπουργος…
Ντορα στο εξωτερικων. Με τοσα σημαντικα θεματα, το να αλλαζεις υπουργο μεχρι να μαθει, να γνωρισει, πισωγυρισμα είναι. Οποτε δεν ειχε και άλλη λυση.
Μεγαλο βισμα ο μιστερ τιποτα κυριος Αβραμοπουλος. Τι τον κρατησε, δεν καταλαβαινω. Απλως θα για να εχει την εξωθεν μαρτυρια της συναινεσης;
Ο Σουφλιας, σιγα μην εφευγε. Ολοκληρωσε τον Μαλλιακο, θα κανει και το γηπεδο του ΠΑΟ, βλακας είναι να φυγει; Υπουργειο που ξερει προσωπα και πραγαμτα και σε γενικες γραμμες ειναι επιτυχημενος.
Ο Μεϊμαρακης, δεν εκανε και τιποτα για να φυγει αλλα και που μενει παλι δεν τον θυμαται κανεις για τιποτα…
Την πληρωσε ο Αλογοσκουφης και η κινηση είναι για λογους εκτονωσης. Από την άλλη όμως ο Παπαθανασιου ηταν υφυπουργος του. Αρα τι θα αλλαξει; Η πολιτικη;;
Δεν καταλαβαινω τη μετακινηση Χατζηδακη. Ηταν κοντα στο ντιλ της Ολυμπιακης ( θεωρητικα ) και ειχε μια αξιοπρεπη παρουσια. Τον εστειλε για αλλου…
Ο Αρης στο παιδειας με προφανη στοχο, ενας νεος, ενας από σας, αντε βγαλε τα καστανα από τη φωτια με τα ιδιωτικα κολλεγια.
Ο Χατζηγακης, αν δεν ηταν στο δικαιοσυνης, ουτε καν θα τον θυμομουν ότι υπαρχει ως πολιτικος.
Ο Σαμαρας από τοτε που ανοιξε τα συνορα για να περασει το κάθε καρυδιας καρυδι, μου είναι απεχθης. Περαν αυτου εκανε δικο του κομμα, γυρισε στο μαντρι και δεν κατανοω τα προσοντα του για να γινει υπουργος. Ουτε καν για βουλευτη δεν το καταλαβαινω αλλα αυτό είναι άλλο θεμα συζητησης…
Πακηςfor president, save pakis, upgrade pakis. Αυτή είναι αναβαθμιση!
η Φανη Παλλη θεωρητικα πετυχε το μαζεμα του ασφαλιστικου αναιμακτα και επιβραβευθηκε.
Το μετεωρο βημα του Στυλιανιδη. Από τη μια πρεπει να λεει δοξα τω θεω που δεν εφυγε με το αλεξιπτωτο αλλα από την άλλη βιαστικα τον φυγανε…
εκτοξευτηκαν οι βατοπεδιστες αυτονομιστες. Καλα δεν πειραζει, φετος ειδικα πηξαμε. Siemens, ομολογα, βατοπεδι. Ολο και κατι καινουριο θα βρεθει.
Μαρκογιαννακης. Αφου τα πηγε τοσο καλα στην επιτροππη εξιχνιασης με 5 πορισματα, φανταζομαι στην Αστυνομια!
Αυτος ο εμετικος Γκιουλεκας με τις μαγκιες, τις ειρωνιες και τις φωνες στα τηλεπαραθυρα χρειαζονταν;
ποιος είναι ο καλαφατης;
ενταξει, το πιασαμε το υποννοουμενο. Για όλα εφταιγε ο – εντιμος - Χηνοφωτης.
ο Ιωαννιδης, η μεγαλη απογοητευση στο αθλητισμου και παλι. Και να τον εδιωχνε, ποιον θα βαζε θα μου πεις…
οι υπολοιποι αδιαφοροι. Αν και εκεινος ο Βαρβιτσιωτης καπου νομιζω ότι ειχε εμπλακει αλλα δεν θυμαμαι και καλα…
βρειτε μου μια εταρεια, έναν οργανισμο ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΟΜΩΣ που θα διαλεγε ως εκπροσωπο τον Αντωναρο… Ο Χριστος και Αποστολος Γκλετσος δηλαδη! Πιο αχαρος κυβερνητικος εκπροσωπος δεν πρεπει να εχει περασει από το ελληνικο κρατος…
Και φυσικα η φιλοσοφια των ευελικτων σχηματων με 2-3 υφυπουργους ο καθενας παραπεμπει σε ένα μεγαλοπρεπες ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ !!!!
Αφου τα μαζικα μεσα επιρροης στη χωρα μας εχουν και πολύ και τραγικη πλακα, μπορουμε να κανουμε και εμεις τη δικη μας.
Πριν από ένα μηνα οι αστυνομικοι ηταν μπατσοι, γουρουνια, δολοφονοι, ανεκπαιδευτοι, νταηδες και όλα αυτά τα πολεμοχαρη. Επρεπε να παιξουν αμυνα και να μην πειραξουν τα παιδια.
Σημερα οι μπατσοι είναι παιδια του λαου, καποιοι από μας, σπουδαγμενα παιδια με οραμα για καλυτερη κοινωνια, να προσεξουμε το ηθικο της αστυνομιας μας και όλα αυτά τα ειρηνικα.
Εγω λεω να βγαλει μια ανακοινωση η αστυνομια που να λεει πως για το επομενο σαββατοκυριακο το 100 δεν θα δουλευει. Θα πανε κανονικα στα γραφεια τους, θα παιξουν ταβλι, ουι-σκακι, θα σερφαρουν στο ιντερνετ, θα περασει η βαρδια και θα πανε στα σπιτια τους.
Να μην απαντησουν σε καμια κληση, να μην πανε σε κανενα περιστατικο. Ουτε η τροχαια.
Αφου τα μαζικα μεσα επιρροης κανουν πλακα στην αστυνομια αναλογα με το αιμα, ειτε του Αλεξη ειτε του Διαμαντη, μπορει να τους κανει ( και να μας κανει ) και αυτή μια….
Υγ. Ναι, ξερω. Η μονιμη επωδος στα παραθυρα είναι μη γενικευετε, μην ισοπεδωνετε, δεν ειμαστε ολοι ιδιοι. Χαρηκα Καλιαμάγκουρας.
Πριν από 1,5 μηνα, ο Παναθηναϊκος εκανε μια μεγαλη νικη κερδιζοντας την Ιντερ μεσα στο Μεατσα με 1-0. Ανεξαρτητως οπαδικων προτιμησεων, θα ηταν ηλιθιος οποιος δεν αναγνωρισει ότι ο ΠΑΟ καταφερε ένα από τα πιο σημαντικα αποτελεσματα σε συλλογικο επιπεδο του ελληνικου ποδοσφαιρου.
Η Ιντερ των δισεκατομμυριων εχασε από τον ΠΑΟ μεσα στην εδρα της!
Λιγες μερες αργοτερα, ο Φιλιππος Συριγος εγραψε την αποψη του στην Ελευθεροτυπια υποστηριζοντας λιγο ως πολύ ότι το ποδοφαιρο είναι δημοκρατικο αθλημα, ότι ολοι εχουν δικαιωμα στο ονειρο και ας είναι φτωχοι, ότι οι καταφρονεμενοι μπορουν να σηκωσουν κεφαλι και διαφορα τετοια επαναστατικα.
Αργα το θυμηθηκα αλλα ειπα να εκφερω αντιλογο γιατι δεν αντεχεται η αποθεωση ενός επαγγελματικου αθληματος χαρη σε ένα τυχαιο αποτελεσμα!
Σε εναν αγωνα, ναι, μπορεις να δεις μια εκπληξη, ενα αναπαντεχο διπλο, μια ανελπιστη νικη. Όμως σε σειρα αγωνων ειτε σε ενα πρωταθλημα, ειτε στο ch.l. κερδιζει ο πλουσιος, ο φραγκας, ο επενδυω.
Δεν εχω υποψη μου κανενα προηγμενο ποδοσφαιρικο πρωταθλημα που να το εχει κατακτηση μια αδυναμη ομαδα, ή το ch.l. να το παρει μια ομαδα που δεν εχει χρηματα αλλα μια ρομαντικη παρεα που το πρωι ηταν εργαζομενοι, το μεσημερι εκαναν προπονηση και το βραδι οι παικτες ετρωγαν πιτσες και επιναν μπυρες σε κακοφημα μπαρ.
Ας δουμε τα τελευταια 10 χρονια ( χωρις να πιασουμε αιωνες αναλυσης ) ποιος παιρνει το πρωταθλημα σε Αγγλια, Ισπανια, Γερμανια, Ιταλια, Γαλλια και ποιος αντιστοιχα παιρνει το τσαμπιονς λιγκ. Περυσι αν δεν κανω λαθος ειχαμε αντιστοιχα τις Μαντσεστερ Γιουναϊτεντ, Ρεαλ, Μπαγερν, Ιντερ και Λιον.
Φτωχες είναι αυτές οι ομαδες;
Δεν μπορειτε λοιπον φιλτατε κυριε Συριγο να στηριζετε θουριους σε ένα γεγονος που συμβαινει μια φορα στο καποτε.
Υγ. Εκτος και αν παλι αρχισουμε να λεμε για το θαυμα του 2004 στην Πορτογαλια αλλα αν αντιπαραθεσουμε ολες τις διοργανωσεις και ποιοι τις κατεκτησαν, ε, παλι στα ιδια ερχομαστε…
Μια από τις αγαπημενες μου δραστηριοτητες είναι η φωτογραφια. Μου αρεσει το παγωμα της στιγμης, το ταξιδι των αναμνησεων και όταν πηγαινω σε σπιτια φιλων θελω να βλεπω φωτογραφιες τους.
Σας προτεινω να κανετε το ιδιο. Θα περασετε καλα και θα μαθετε στιγμες της ζωης των φιλων σας. Ολοι μας αλλωστε λιγο ως πολύ θελουμε να διηγουμαστε περιστατικα και ιστοριες από τη ζωη μας. Οι επιδοσεις μου είναι αξιοπρεπεις για ερασιτεχνη. Δεν ειμαι από αυτους που θα προσπαθησω να αποθανατισω το βατραχακι τη στιγμη που καταπινει το κουνουπι. Το βαριεμαι και ως σκεψη. Ουτε θα αναλωθω σε ψυχοφθορες και χρονοβορες καταστασεις ( με μεγαλο κοστος ) τυπου να τις εμφανιζω μονος μου. Το χομπι από την ψυχωση απεχουν ελαχιστα. Μου αρεσει να κραταω τις αναμνησεις μου «ζωντανες» σε 2 αξονες. Προσωπα και μερη. Για να θυμαμαι….
Μια από τις δραστηριοτητες μου κατά τη διαρκεια της «αναπηριας» μου, ηταν να δω μια προς μια τις περιπου 6.000 που εχω στη συλλογη μου σε ψηφιακη μορφη και να επιλεξω τις περιπου 500 καλυτερες.
Εδώ λοιπον http://picasaweb.google.com/mr.suspect εχω συγκεντρωμενα τα αλμπουμ με τις φωτογραφιες μου από τις περιηγησεις μου. Θα τα ανεβαζω και ξεχωριστα σαν θεματικες ενοτητες, αφενος να τα βλεπετε, αφετερου να ανανεωνω πιο συχνα το μπλογκ!
Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα δεν με ενδιαφερουν. Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασιστε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!
Όταν αποκτησω μεγαλυτερη εμπειρια, το πιο πιθανο είναι να γραψω μακροσκελως για το πώς βιωνω το βαρυγδουπο «ραδιοφωνικος παραγωγος»
Ακομα αισθανομαι πως συλλεγω εμπειριες και δεν εχω αποκρυσταλλωσει συμπερασματα, αισθησεις και εικονες.
Το σπορ του ραδιοφωνικου παραγωγου είναι αν μη τι άλλο ιδιομορφο.
Εισαι μονος σου σε ένα στουντιο, καταθετεις τη μουσικη σου προταση, τις αποψεις σου με το προσωπικο σου στιλ, εξωτερικευεις στοιχεια του εαυτου και της προσωπικοτητας σου και εκπεμπεις στη …θαλασσα!
Πιθανως να παρεις μια αποψη από έναν φιλο, από μερικους γνωστους ή ασχετους ή φιλους από το facebook, να μπει κανεις στον κοπο και στο κοστος να σου στειλει ένα μηνυμα στον πενταψηφιο αριθμο αλλα κατ ουσιαν δεν ξερεις ουτε σε ποσους απευθυνεσαι, ουτε τι αντικτυπο εχεις, ουτε στο κατω κατω της γραφης αν αυτό που κανεις αξιζει τον κοπο ή είναι για πεταμα.
Η συντροφια συναντα τη μοναξια χωρις επαναλαμβανομενα δεδομενα. Σε άλλες εκπομπες εχω αισθανθει τη χαρα του παιδιου τυπου «να κοιτα μαμα, με ακουει ο κοσμος» και σε καποιες άλλες εχω μπει στον πειρασμο να πω κατι εντελως υπερβολικο ή υβριστικο ή απαραδεκτο αφου «μονος μου τα λεω, μονος μου τα ακουω, ας παρεκτραπω, ποιος θα το παρει χαμπαρι;»
Μια φορα μαλιστα δεν αντισταθηκα στον πειρασμο και όταν ενας ακροατης – που μπορει να καταλαβε ότι ειμαι παρανοϊκος και ψυχικα διαταραγμενος – με ρωτησε προκλητικα ποιος είναι ο αγαπημενος μου ραδιοφωνικος σταθμος, δεν διστασα να απαντησω στον αερα πως ακουω για ευνοητους λογους τον FREERADIO και μου αρεσει εξισου ο ΕΝ ΛΕΥΚΩ
Εδώ βεβαια ο ειρων αναγνωστης μπορει να αντιτεινει:
Για στασου ρε υποπτε, αν δηλαδη ησουν στον SKYθα ελεγες ότι ακους και τον FLASH;
Εξαρταται. Αν ημουν αναγνωρισιμος, μαλλον θα το ξανακανα. Αν ημουν ενας από τους πολλους, εκεινη την ωρα η οθονη θα εβγαζε κινεζικα, θα εκανα γαργαρα την ερωτηση ή θα απαντουσα με ένα απαραδεκτο στερεοτυπο ( κλισε το λεμε στα νεα ελληνικα ) τυπου «ο ψηφιακος μου δεκτης φιλε, είναι καρφωμενος εδώ σε μας που είναι η καλυτερη παρεα με την καλυτερη μουσικη» μπλιαχ!
Πριν από ένα περιπου μηνα ο σταθμος εκανε παρτι και δεν θα μπορουσα να λειψω.
Γνωριζω τους περισσοτερους από τους παραγωγους και υπαρχει ευχαριστο κλιμα μεταξυ μας. Δεν υποκρινομαι τις βλακειες των σταρισκων ότι ειμαστε μια μεγαλη οικογενεια και λοιπες χαζαμαρες αλλα σε γενικες γραμμες εχουμε καλες σχεσεις.
Είναι και το αντικειμενο τετοιο, που ο καθενας κανει την εκπομπη του και δεν εχουμε να μοιρασουμε κατι. Αυτό που μου αφησε αυτό το παρτι, ηταν ότι με πλησιασαν μερικοι αγνωστοι και στην αρχη με ρωτησαν αν ειμαι ο suspect.
Αφου απαντησα θετικα και εβαλα τις αισθησεις μου στο κοκκινο ώστε να ειμαι ετοιμος για παν ενδεχομενο, εξεπλαγην όταν μου ειπαν «φιλε ακουμε την εκπομπη σου, μπηκαμε και στο μπλογκ σου, συγχαρητηρια και καλη συνεχεια να εχεις»
Το θεμα μου δεν είναι να δειξω ότι εχω φαν κλαμπ.
Εξαλλου δεν συνερρευσαν τα πληθη, ουτε για να μου μιλησουν εκαναν πρωτα μια οσφυοκαμπτικως αψογη γονυκλυσια.
4-5 ανθρωποι όμως ειχαν την καλη προαιρεση να ερθουν να μου απευθυνουν έναν καλο λογο. Αυτό συγκρατω, αυτό μενει και αυτό είναι η μεγαλυτερη ηθικη ικανοποιηση που εχω παρει ως τωρα.
Είναι υπεροχο το συναισθημα να σου μιλουν αγνωστοι με καλοσυνη. Να νοιωθεις ότι αυτό που κάνεις, εχει μια αναγνωριση από ανθρωπους που πιθανως δεν προκειται να ξαναδεις ποτε και δεν ηταν υποχρεωμενοι να απευθυνουν αυτή τη φιλοφρονηση.
Καθημερινα δινω μαχη με τον εαυτο μου για να μην την ψωνισω.
Καθημερινα επαναλαμβανω στον εαυτο μου το ενδεχομενο ότι το ραδιοφωνο είναι μια ιδιατερη, μια ευχαριστη και προσωρινη ενασχοληση που μπορει στο αμεσο μελλον να αποτελει αναμνηση.
Τη γκαντεμια μου. Κοψαμε με τη μητερα μου μια βασιλοπιτα η οποια ειχε δυο φλουρια. Και τα δυο τα κερδισε εκεινη. Ελεοοοοος!
Την εκτονωση μου στα κενα και ψυχρα sms«χρονια πολλα, καλη χρονια». Εστειλα σε ολους την ιδια τυποποιημενη απαντηση: «αν και ψιλοβαριεμαι τα μαζικα ευχετηρια μηνυματα, καλη χρονια και σε σενα»
Αν θελετε να ευχηθειτε σε καποιον ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ παρτε τον τηλεφωνο. Αμαν πια με αυτή την τυποιηση των παντων! Ή τουλαχιστον στειλτε μηνυμα ( για λογους κοστους ) αλλα με προσωπικο χαρακτηρα όπως πχ το ονομα του παραληπτη
Την αγαπη του Χρηστου, αδελφικου μου φιλου, ο οποιος ηρθε στο σπιτι, με πηρε και με πηγε στο δικο του οπου ειχαν ετοιμασει με τη γυναικα του γιορτη και ετσι μετα από σχεδον 15ημερη «φυλακη» ξεδωσα και εγω λιγο. Ειδα γνωστες και αγαπημενες φατσες, καλα ηταν.
το συνθημα για την αλλαγη του χρονου το δειχνει παντα μια ανοιχτη τηλεοραση
Η άλλη οψη του δρομου, του πεζοδρομιου, των καταστηματων και ολων αυτων των φωτων της πολης που ειδα εστω και από τις πατεριτσες, αλλα όταν εισαι 15 μερες μεσα για τα καλα, τα εκτιμας περισσοτερο. Που θα παει, σε λιγο θα τις πεταξω και θα περπατησω σαν ανθρωπος! Εστω και κουτσαινοντας!
η μιζερια. Ο ξεπεσμενος που την εχει δει ψαγμενος: Ελα μωρε τωρα τι γιορταζουν πια, όλα εμποριο είναι, τι δηλαδη, ότι εχεις άλλο ένα χρονο στην πλατη, ότι γερνας; Σιγα, απλως αλλαζει ο χρονος. Κοιτα μαστορα. Δες καταρχην τις εναλλακτικες που εχεις. Ο χρονος δεν επιστρεφει. Ή συνεχιζει ή διακοπτεται. Αν θελεις να διακοπει για σενα, να ζησω να σε θυμαμαι και να μου φιλησεις τα ψαρια. Ο ανθρωπος υποδεχεται με αισιοδοξια και με ελπιδα το νέο ετος. Είναι μια ωραια αφορμη να συναντηθουν αγαπημενοι μεταξυ τους ανθρωποι, να ανταλλαξουν ευχες, δωρα, να απευθυνουν έναν λογο αγαπης και να δυναμωσουν τις σχεσεις τους. Εσυ κατσε και δες τηλεμπουζουκια αν δεν σου αρεσει.
την επιβεβαιωση του μεγαλου νομου του Μερφι. Ότι μπορει να παει στραβα, θα παει. Ξαφνικα, διαλυθηκε το ψυγειο, δεν εχει ψυξη, ο τεχνικος που ηρθε (καλοσυνη του) ειπε πως χρειαζεται καινουρια πλακετα η οποια κανει 15 μερες να ερθει από τη Γερμανια!! Ευτυχως ενας καλος γειτονας, καποια ευαισθητα πραγματα τα εβαλε στο δικο του ψυγειο για να μας εξυπηρετησει. Να θυμηθω όταν περπατησω να παω να του παρω ένα συμβολικο δωρο, του ανθρωπου για την καλοσυνη του.
Κατά τα αλλα, ευχες, τηλεφωνα, πως περασες, πως περασα, καλη χρονια να εχεις, επισης ότι επιθυμεις, ναι να τα πουμε και από κοντα. Να θυμηθω να συνηθισω να γραφω το διακοσια και στο τελος αντι του οκτω, να βαζω πια το εννια.
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε τον πατριωτη από τον εθνικιστη. Ο πατριωτης αγαπα την πατριδα του χωρις να επιθυμει τη σφαγη των υπολοιπων. Αν σε αυτή τη χωρα δηλωσεις πατριωτης, θα σε χαρακτηρισουν φασιστα.
Στην κοινωνια που ζουμε, τα μεσα μαζικης ενημερωσης είναι μεσα μαζικης επιρροης
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε τον ευσεβη από τον θρησκοληπτο. Αν εισαι ευσεβης θα σε χαρακτηρισουν ως φαρισαιο και θα σου πουν για τους παπαδες. Λες και η πιστη εχει να κανει με το ρασο.
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε μαθει να ξεχωριζουμε την ανοχη απο το μισος. Αν πεις ότι ανεχεσαι μεν τους ομοφυλοφιλους αλλα δεν θελεις το παιδι σου να γινει κατ αυτους, θα σε κατηγορησουν ως ρατσιστη.
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε ότι επανασταση και εξεγερση σημαινουν καταστροφη και βια. Βια χωρις ιδεολογικο υποβαθρο δεν είναι επανασταση αλλα μεσο προς αποπροσανατολισμο..
Στην κοινωνια που ζουμε, δεν εχουμε ακομα παρει χαμπαρι πως αναρχια και εθνικισμος είναι «τα μακρια χερια του συστηματος» που χρησιμευουν για να εγκλωβισουν μερικα ανησυχα πνευματα.
Στην κοινωνια που ζουμε, κανουμε και καλα κανουμε, πορειες και καμπανιες για τον θανατο ενός αθωου 15χρονου αλλα σιωπουμε σε αντιστοιχους θανατους αστυνομικων στο καθηκον. Δεν πουλανε.
Στην κοινωνια που ζουμε, δικαιωματα εχουν μονο οι δημοσιοι υπαλληλοι. Οι ιδιωτικοι εχουν μονο υποχρεωσεις.
Στην κοινωνια που ζουμε, ο διαλογος μεταξυ των πολιτικων μας ταγων εχει 3 διαστασεις. Ξυλινος λογος, συνθηματα και φωνες στα παραθυρα.
Στην κοινωνια που ζουμε, ενας ιερεας που θα λοξοδρομησει υπερπροβαλλεται. Ιερεις σαν τον Αναστασιο Αλβανιας και μεγεθη σαν τους Παϊσιο και Πορφυριο ( αναφερομαι επιτηδες σε συγχρονους ) σχεδον ενταφιαζονται
Στην κοινωνια που ζουμε, ξερουμε ότι εχουμε οικονομικη κριση και πρεπει να περιοριστουμε οσο το δυνατον περισσοτερο. Το μαυρο χρημα που ρεει αφθονο, η διαχειριση των πορων που θα μπορουσε να είναι απειρως καλυτερη προς εξοικονομηση, ουτε λογος.
Στην κοινωνια που ζουμε, μιλαμε για τη δημοσια δωρεαν παιδεια και ποσο αναγκαια είναι και αν πρεπει να εχουμε ιδιωτικη εκπαιδευση αλλα όταν καταστρατηγειται το ασυλο για να τα σπανε και να καταστρεφουν τη δημοσια παιδεια, «μην αγγιξετε τα παιδια»
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι εχουμε ευκολη την κακη κουβεντα, την κατακριση, το κουτσομπολιο και τη ρουφιανια. Μια καλη κουβεντα ακομα αναζητειται…
Στην κοινωνια που ζουμε, προτιμουμε να αφιερωνουμε ωρες συζητησεων με τετριμμενενες ατακες περι της βιας των γηπεδων παρα να λυσουμε το ζητημα σε 5 λεπτα.
Στην κοινωνια που ζουμε ( να και ένα καλο ) μαθαμε να απομακρυνουμε τους απαραδεκτους συγγενεις και να ασχολουμαστε με τους φιλους μας που είναι καλυτεροι
Στην κοινωνια που ζουμε, προτιμαμε να δημιουργουμε νομους παρα να εφαρμοζουμε αυτους που εχουμε
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι διαμαρτυρομαστε για το οικονομικο επιπεδο αλλα ολοι τρεχουμε να βγαλουμε πιστωτικη καρτα και παιρνουμε καταναλωτικα δανεια χωρις λογο.
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι πιστευουμε ότι για όλα φταιει το κωλοκρατος αλλα κανεις δεν μιλαει για την ατομικη ευθυνη.
Στην κοινωνια που ζουμε, μας φταιει το κρατος για τη μολυνση του περιβαλλοντος και ολοι πεταμε τα σκουπιδια μας εξω από το παραθυρο του αυτοκινητου
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε να μην μας αρεσει το ποδοσφαιρο αλλα το αποτελεσμα
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι πιστευουμε ότι οι πολιτικοι μας είναι αναξιοι –ας το πω κομψα- και ολοι τρεχουμε στα πολιτικα τους γραφεια για να πουλησουμε την ψηφο μας ώστε να μας κανουν ρουσφετι
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι ψαχνουμε το αποτελεσμα αλλα κανεις δεν θελει να δει την αιτια που είναι η οργανωση και η διαχειριση
Στην κοινωνια που ζουμε, ολοι λιγο ως πολύ γραφουμε αλλα κανεις δεν διαβαζει
Στην κοινωνια που ζουμε, μαθαμε να θεωρουμε ότι οι δημοσιογραφοι είναι αλητες και ρουφιανοι αλλα ολοι διαμορφωνουμε αποψη από τα δικα τους λεγομενα
Στην κοινωνια που ζουμε, η πλειοψηφια είναι ανισχυρη και εξουσια διαθετουν οι θορυβωδεις μειοψηφιες
Στην κοινωνια που ζουμε, η μαγκια και το φιλελευθερο πνευμα σημαινει, απατρις, αθεος, gay, αφιλος, εκμεταλλευτης, απιστος στη σχεση και ότι εχει να κανει με το α το στερητικο.
Στην κοινωνια που ζουμε, η ευγενεια θεωρειται φοβια
Στην κοινωνια που ζουμε, η καλοσυνη, η αλλυλεγγυη και η ανθρωπια είναι αξιες που θεωρουνται ξεπερασμενες
Στην κοινωνια που ζουμε όμως, ευτυχως ακομα δεν χαθηκε ΤΟ ΦΩΣ. Απλως θελει λιγο παραπανω ψαξιμο.
Στην κοινωνια που ζουμε, σας κανω τον εξυπνο
Στην κοινωνια που ζουμε, βαριεμαι τις τετριμμενες ευχες τυπου καλη πρωτοχρονια, το 2009 να είναι καταπληκτικο, υπεροχο και θαυμασιο.
Με αυτό το κειμενο θα κλεισει το 2008, με αυτό θα μπει το 2009.
Ουτως ή αλλως στην κοινωνια που ζουμε, μαθαινουμε να ξεχναμε γρηγορα….
Στο νοσοκομειο μου
εφερε ενας φιλος το βιβλιο του Χρηστου Σωτηρακοπουλου και ηταν ακριβως ότι
χρειαζομουν. Ένα ευπεπτο αναγνωσμα να περασω την ωρα μου χωρις να κουραζω το
μυαλο μου.
Εχω μια επιφυλαξη
όταν στο ποδοσφαιρο προσδιδονται στοιχεια «θρησκειας» και ιερης ιδεολογιας».
Δεν παυει όμως να είναι το πλεον λαοφιλες αθλημα και σε βαθος δεκαετιων
λατρευτηκε σε όλα τα μηκη και πλατη του πλανητη, οποτε το ακολουθουν μυθοι, θρυλοι
και παραδοσεις.
Αυτές καταγραφει ο
συγγραφεας – δημοσιογραφος, με απλο τροπο ( αν και μερικες φορες κανει κατι
τεραααααστιες προτασεις που πρεπει να τις ξαναδιαβασεις για να βγαλεις νοημα )
και σε οσους παρακολουθουν το ποδοσφαιρο, θα τους δωσει γνωσεις και θα τους
διασκεδασει.
Διαβαζεται ευχαριστα
καθοτι είναι μια συλλογη αυτοτελων ιστοριων που ξεκιναει από τις απαρχες του
αθληματος και φτανει μεχρι σημερα. Μπορεις να το διαβασεις ακομα και από το
τελος προς την αρχη, αν δεν μπορεις να νικησεις την περιεργεια σου για
συγχρονες ιστοριες.
Σκεφτομαι πως πολλες
από αυτες θα μπορουσε να τις διηγειται ενας παππους στα εγγονια του γυρω από το
τζακι και ο συγγραφεας διαθετει αυτή την αφηγηματικη ζεση.
Όταν μου τεθηκε η
προταση από έναν φιλο για να παμε στο μαγαζι που κανουν την εμφανιση τους οι
κυριοι της επικεφαλιδας του παροντος, δεν το σκεφτηκα ουτε στιγμη.
Μου φαινηκε η πλεον
ενδιαφερουσα προταση στη σφαιρα των «μεγαλων πιστων» και μια και βρεθηκε παρεα,
ακολουθησα.
Σε γενικες γραμμες
μου αρεσε και πιστευω πως είναι απειρως καλυτερη ως προταση διασκεδασης από τα
λαϊκοποπ σκυλαδικα με τα λελουδα, την ανθυπομουσικη και τις πλαστικες χαζογκομενες.
Το προγραμμα το
κρατησε ο Παπακωνσταντινου και μου αρεσε η ιδεα των σκετς και των εμβολιμων
αλλοτε χιουμοριστικων και αλλοτε σατυρικων παρεμβολων.
Ατομικα:
Καλυβατσης: Περιμενα
να συμμετεχει περισσοτερο. Λιγο μιλησε, σχεδον ελαχιστα φανηκε. Θα ηθελα το
εκρηκτικο του ταμπεραμεντο όπως τον ξερουμε από την τηλεοραση να εχει χωρο
δρασης.
Μπουλας: Μου αρεσουν
οι ανθρωποι που ξερουν τα ορια τους. Τραγουδησε απτα για εκεινον τραγουδια, (
και τα 5 που ειπε ηταν του Μαχαιριτσα ), βαδισε στην γνωστη πεπατημενη των
παλαι ποτε «κουφωματων» και συμμετειχε στα σκετς με το γνωστο μποεμ και ελα
μωρε τωρα στιλ του.
Θηβαιος: Ότι ξερουμε
από τα τραγουδια του. Η λαϊκη πινελια της βραδιας αλλα καπου μου φανηκε πως
πιεσε τον εαυτο του να φανει κατι μεταξυ σε Πλουταρχο και Κοτσιρα. Το παιδι του
λαου, αισθανομαι και νοιωθω τα τραγουδια μου και ο σας αγαπω ολους. Τον εκτιμω
σε γενικες γραμμες, αλλα δεν χρειαζεται τοση πολλη σκηνοθεσια.
Ζουγανελης: η μεγαλη
απογοητευση, ένα μεγαλο κριμα. Ο ανθρωπος αυτος εχει χαρισμα και είναι σπανιο
ταλεντο. Γιατι ρε φιλε, γιατι ρε αδερφε, καταφευγεις στην ευκολια της
βωμολοχιας; Γιατι από τη στιγμη κατά την οποια μπορεις να γραψεις ότι θελεις (
ροκ, λαϊκα, μεχρι και χορωδια εβγαλε επι σκηνης ) για ποιον λογο στις 3 λεξεις
οι 4 να είναι βρισιες; Για να πουλησεις μουρη τυπου δεν μασαω;
Δεν ειμαι
χαζοπουριτανος, το να πεις μια δυο φρασεις στη ροη του λογου για να τον κανεις
πιο ζωντανο ας πουμε, το κατανοω. Όταν όμως βριζεις τοσο πολύ, το μονο που
καταφερνεις είναι να αδικεις τον εαυτο σου.
Ειχε μερικες απειρου
καλλου στιγμες αλλα καποιες άλλες όπως εξηγησα, με ενοχλησε.
Από τα σκετς που
εκαναν, τα 5 στα 6 αφορουν τη Μονη Βατοπεδιου και τη σατιρα προς τους παπαδες.
Αυτό με κουρασε. Λες και το μοναδικο μας προβλημα ως κοινωνια είναι οι ιερεις.
Όλα τα αλλα τα λυσαμε. Βεβαια οι παπαδες είναι και ο πλεον ευκολος στοχος..
Δεν λεω, κανε μια
αναφορα. Δυο. Αλλα δεκαπεντε;
Παπακωνσταντινου:
Τον σεβομαι. Ποτε δεν εγινε μαϊντανος στα καναλια, δεν εγινε σκανδαλακιας για
φτηνη δημοσιοτητα, κραταει για 30 χρονια το ιδιο σοβαρο προφιλ και είναι από
τους ανθρωπους που ειτε σου αρεσει ειτε όχι, τον εκτιμας.
Πιστευω ότι μουσικα
ο Παπακωνσταντινου μας τελειωσε με τη «σφεντονα», το 1992 αν δεν κανω λαθος.
Δεν είναι τυχαιο
αλλωστε που το βραδυ που πηγα ειπε ( πριν από περιπου 3 εβδομαδες ), ολες τις
μεγαλες επιτυχιες του που από τη μια μου ξυπνησαν γλυκες αναμνησεις αλλα από
την άλλη ηταν σαν να ακουγα ένα cd.
Ο επιλογος της
βραδιας ηταν ένα εξυπνο ανκορ και ένας μαγνητοφωνημενος μονολογος του Ζουγανελη
που ειχε πλακα και σχεδον δεν σε αφηνε να φυγεις αλλα και τα 340 ευρω (
τσουχτερο ποσο θα ελεγα ) στο ταμειο για δυο μπουκαλια.
Παντα σε αυτές τις
περιπτωσεις, στο ταμειο κανει κρυο…
Στο νοσοκομειο, περαν των περιγραφικων που σας εγραψα, συνεβη
και ένα γεγονος εντελως διδακτικο. Σαν να εφαγα 15 σφαλιαρες μαζεμενες.
Το πρωι της Κυριακης, ημουν σε κατασταση τρικυμιας εν κρανιω
και σχιζοφρενικης παρανοιας. Ηθελα όχι μονο να σκοτωσω ανθρωπο, αλλα και να τον
φαω!!!
Καθομουν στο κρεβατι και μονολογουσα δυνατα «θελω να φυγω, θελω
να παω στο σπιτι μου, δεν αντεχω άλλο εδώ μεσα». Όλα μου εφταιγαν και με την
αισθηση ότι ημουν μονος, εβριζα και θυμωνα με τον τοιχο, το παραθυρο και τις καρεκλες.
Νευρακια, νευρακια;
Ακουσα μια φωνη.
Εξοργιστηκα ακομα περισσοτερο που εκτεθηκα και γυρισα το κεφαλι
μου με το βλεμμα της οχιας. Ηταν η νοσοκομα που μπηκε στο δωματιο χωρις να το
καταλαβω.
Σε μια επιδειξη αγενειας, της επιτεθηκα: Κοπελια, θελεις κατι;
Η νοσοκομα μου χαμογελασε: Επιασα βαρδια πριν από λιγο και ηρθα
να δω αν χρειαζεσαι κατι. Καταλαβαινω πως νοιωθεις αλλα…..
Δεν προλαβε να τελειωσει τη φραση της. Ημουν εκτος εαυτου και
αναζητουσα την αφορμη.
Όχι δεν καταλαβαινεις! Μηπως θελεις να ανταλλαξουμε; Ευκολο είναι
να κανεις κηρυγμα εκ του ασφαλους!
Με κοιταξε.
Την κοιταξα και εγω.
Μια κοπελα, από αυτές που δεν χαζευεις στο δρομο
εντυπωσιασμενος αλλα σε κερδιζουν με τη γλυκυτητα τους. Ένα κοριτσι με τα παραπανω
κιλακια του, με ένα μεγαλο χαμογελο, με εκφραστικα ματια, που χωρις να σου
μιλαει πολύ, το συμπαθεις αμεσως!
Ειχε ερθει όμως σε ακαταλληλη στιγμη.
Δεν ειπε τιποτα, μου γυρισε την πλατη και εφυγε.
Ημουν αναμεσα στο τι μαλακας ειμαι και τι μου φταιει η κοπελα
και στο δεν εχει δουλεια να κανει και χωνεται παντου. Αφου με ειδε εκνευρισμενο,
δεν επρεπε να μου μιλησει
Μετα από λιγο ξαναγυρισε.
Τελειωσα προσωρινα με τη νοσηλεια και ηρθα να σου κανω παρεα
μια και σε βλεπω μονο σου. Να καθησω για λιγο ή να σε αφησω;
Χωρις να μαλακωσω το υφος μου, της απαντησα: Ειμαι σε ένα κρεβατι
ανημπορος, ποναω δεν μπορω να κουνηθω, δεν μπορω να κανω ένα τσιγαρο ενώ εσυ
εχεις την υγεια σου και κανεις τις βολτες σου. Τι μπορεις να καταλαβεις;
Μαριαλενα, ειπε.
Υποπτος.
Χαρηκα υποπτε.
Εγω δεν χαρηκα με αυτές τις συνθηκες…
Αληθεια υποπτε, εχεις
εστω μια εκλαμψη θετικης σκεψης ή όλα τα σφαζεις και όλα τα μαχαιρωνεις; Γιατι
μιλας ετσι; Ενταξει χειρουργειο εκανες, αλλα δεν είναι δα και τοσο τραγικο! Τι να
πει και αυτος που κανει εγχειριση ανοιχτης καρδιας!
Αρχισαν να με πιανουν οι τυψεις για τη συμπεριφορα μου και της ειπα
συνοπτικα ότι ειχα μια χρονια πολύ δυσκολη και το παρον ηταν το πικρο κερασακι
στην τουρτα.
Μου χαμογελασε και μου ειπε:
Από τα λιγα που ξερω από τη ζωη υποπτε, εμενα με εσωσε η σκεψη
πως πρεπει η ιδια να παλεψω για το καλυτερο για να ερθει. Μπορει καποιος άλλος να
περναει και χειροτερα από μας, οποτε δεν θελω να φανω αχαριστη στη μεγαλη
δυναμη που μας βλεπει. Εγω εβαζα τα δυνατα μου για να ερθουν τα καλυτερα και
προσπαθουσα να κρατησω το μυαλο μου στα σωστα του. Λαθος ή σωστο, ετσι πραττω.
Γλυκια μου, αντετεινα σχεδον με οικτο, δεν μιλαμε για μια κακη στιγμη. Ειναι
περιπου 15 συνεχομενοι μηνες που με παει ετσι...
Τωρα πια το γλυκο χαμογελο εδωσε τη θεση του σε ένα αυστηρο βλεμμα.
Λοιπον ακου υποπτε.
Από το 1990 αντιμετωπισαμε οικογενειακως μια ασχημη κατασταση. Ο
πατερας μου ειχε μια μικρη βιοτεχνια, πηγαινε καλα, εκανε ένα ανοιγμα και
βρεθηκε με ένα πληθος ακαλυπτων επιταγων στην πλατη. Αντιμετωπισαμε προβλημα
επιβιωσης και υστερα από πολλους ψυχοφθορους και δαπανηρους δικαστικους αγωνες
καταφεραμε το 2004 να ορθοποδησουμε.
Πανω που πηραμε μια ανασα, το ιδιο ετος παθαμε τροχαιο ατυχημα από
έναν που νομιζε ότι ηταν πιλοτος και παραβιασε στοπ με αποτελεσμα ο πατερας μου
να κληρονομησει ημιπληγικη τετραπληγια και από τοτε τον εχουμε σχεδον κατακοιτο
στο σπιτι. Η αδελφη μου ηταν εγγυος. Από τη συγκρουση απεβαλε. Ακομα και το αυτοκινητο
ηταν καινουριο, του αδερφου μου. Καταστραφηκε ολοσχερως, μολις το ειχαμε παρει.
Εγω μπορει να τη γλιτωσα από το ατυχημα αλλα τη βρηκα από αλλου.
Ειχα μια σχεση, ημουν λογοδοσμενη. Ειχαμε προβληματα, εγινε και αυτό, του λεω
να χωρισουμε για να μην του γινω βαρος. Τελικα
μετα από 6 μηνες τα ξαναφτιαξαμε.
Το 2005 υποπτε, μεινει εγγυος η νυφη μου και στο 6μηνο της ειπαν
πως το παιδι είναι υδροκεφαλο και πρεπει να το ριξει. Τελικα το κρατησε και είναι
υγιεστατο αλλα καταλαβαινεις ως οικογενεια τι ειδους αποφαση κληθηκαμε να
παρουμε.
Τα προβληματα με τον πατερα μου συνεχιζονταν και με τη σχεση
μου συζουσαμε πια. Δεν μου συμπαρασταθηκε ουτε μια σταλια. Μονη μου ετρεχα. Ο ιδιος
ειχε μια καλη θεση σε μια εταιρεια και ενώ ζητουσαν ατομα δεν με βοηθησε να βρω
κατι αξιοπρεπες και γυροεφερνα. Το ιδιο ετος εχασα και τους δυο παππουδες μου. Ετσι,
υστερα από 10 χρονια σχεσης χωριζω υποπτε.
Εφυγα από την πολη μου και ηρθα εδώ στην Αθηνα, όχι σε αυτό το
νοσοκομειο και είναι ζητημα αν ειχα 100 ευρω στην τσεπη μου. Ζοριστηκα πολύ.
Τι νομιζεις, σκαρτα 700 ευρω, αντε ζησε.
Το 2006 και το 2007 να πηγαινοερχομαι στην πολη μου και εδώ και
να τα βγαζω περα πολύ δυσκολα, να κανω υπερωριες και νυχτερινα για να στελνω χρηματα
και στο σπιτι. Η αδερφη μου ξαναεμεινε εγγυος. Της ειπαν ότι επρεπε να ριξει το
παιδι γιατι δεν ειχε κινηση στα χερια και θα εβγαινε αναπηρο. Προσευχηθηκαμε
στο θεο, παρακαλεσαμε και περιττο να σου πω πως ότι εχει βγει ενας μπεμπαρος
μουρλια! Όμως για 4 μηνες υποφεραμε.
Μετα από λιγους μηνες βρηκα τον συντροφο μου, που με στηριξε με
τροπο που ουτε καν περιμενα. Ειμαστε πια 2 χρονια μαζι, αρραβωνιαστηκαμε το
προηγουμενο καλοκαιρι και ηταν και είναι ο ανθρωπος χαρη στον οποιο εμεινα
ορθια.
Τωρα λοιπον υποπτε πολεμαω με τις δυσκολιες αλλα ο πατερας μου
κανει προοδους, εγω βρηκα μια πολύ καλυτερη δουλεια εδώ, εχω τον ανθρωπο μου
και η ζωη μου εχει βελτιωθει σε ολους τους τομεις. Το παλεψα όμως. Δεν μου
χαριστηκε τιποτα.
Και ο θεος εδωσε και βρηκα τον δρομο μου.
Σηκωθηκε από τη θεση της.
Λοιπον υποπτε, ηθελες να ανταλλαξουμε;
Μου γυρισε την πλατη και εφυγε….
Εμεινα κεραυνοβολημενος.
Πως αυτή η κοπελα μου ειπε συνοπτικα ολη τη ζωη της από το
τιποτα, για τη σφαλιαρα που μου εριξε, για την ανοχη της στην απαραδεκτη
συμπεριφορα μου, γιατι οι πολεμιστες της ζωης και του φωτος εχουν τοση καλοσυνη
που διαλυει τη δικη μου κακεντρεχεια…
Χτυπησα το κουδουνι.
Ηρθε μια άλλη. Ομορφη. Πολύ ομορφη.
Τη Μαριαλενα θα ηθελα σε παρακαλω.
Μπα; ( με την ενοχληση τυπου εγω η κουκλαρα με θελουν ολοι, πως
ζητανε αυτή; )
Ναι σε παρακαλω. Φωναξε μου τη Μαριαλενα.
Ηρθε. Σαν να μην ειχαμε πει τιποτα πριν, με το ιδιο ζεστο
χαμογελο και την ιδια σεμνοτητα.
Θελω να σε ευχαριστησω. Για το μαθημα που μου εδωσες και το
μεγαλειο της ψυχης σου κοπελα μου. Σου ευχομαι ολοψυχα το καλυτερο στη ζωη σου και
σου ζητω συγγνωμη.
Δεν πειραζει. Στο νοσοκομεια ειμαι χρονια και καταλαβαινω. Καλη
αναρρωση και καλη δυναμη.
Στενοχωρημενος για τον εαυτο μου, σαν να ηθελα να κρυφτω,
προσπαθησα να κοιμηθω. Το απογευμα με ξυπνησαν δυο φιλοι που με επισκευθηκαν.
Την άλλη μερα, της αποχωρησης, εκλαιγα από τον πονο. Όταν με
εβγαζαν να με πανε στο ασθενοφορο, την ειδα με την ακρη του ματιου μου. Δεν
ειχα το κουραγιο να βγαλω ουτε λεξη. Την κοιταξα προσπαθωντας να γραψω με τα
ματια μου τη λεξη ευχαριστω και μαλλον το καταλαβε.
Με αποχαιρετησε με το ιδιο ζεστο και φιλικο χαμογελο…..
