ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

 

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας, ΤΙΜΗ ΤΟΥ και ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Επειδή όμως τελευταία έχουμε μάθει να βλέπουμε την Ελλάδα μέσα από το φίλτρο της μόνιμης ενοχής και κατάκρισης ( για να μην πω γκρίνιας κλάψας και μιζέριας ), υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Κάποτε δείξαμε πολύ μεγάλη αγάπη στους Σέρβους, όταν δοκιμάστηκαν σκληρά. Σταθήκαμε δίπλα τους, τους στηρίξαμε, τους φιλοξενήσαμε. Τους στείλαμε ρούχα, τρόφιμα και φάρμακα. Τα παιδιά τους τα φιλοξενήσαμε στις κατασκηνώσεις μας. Η ΑΕΚ πήγε να παίξει ποδόσφαιρο στην καρδιά του πολέμου. Η περίφημη ελληνοσερβική αδελφοσύνη δεν ανταποδόθηκε πάντοτε όπως θα περίμενε κανείς.

Μετά ήρθαν οι Αλβανοί.

Για τους δικούς μου λόγους, έχω πολύ ψηλά μέσα μου το αίσθημα του Δικαίου. Οι Αλβανοί δεν έγιναν εργατικοί επειδή πέρασαν τα σύνορα. Εργάζονταν σκληρά και στην πατρίδα τους. Μόνο που εκεί, μέσα στην οικονομική καταστροφή της δεκαετίας του ’90, πολλοί είδαν τις οικονομίες μιας ζωής να χάνονται στις περιβόητες πυραμίδες του Μπερίσα.

Στην Ελλάδα όμως, ό,τι έβγαλαν με τον κόπο τους ήταν δικό τους.

Δούλεψαν πολύ. Πάρα πολύ. Έκαναν δουλειές δύσκολες, έφτιαξαν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, αγόρασαν σπίτια, άνοιξαν επιχειρήσεις, δημιούργησαν περιουσίες.

Και μπράβο τους.

Αν θέλεις να δεις τι μπορεί να κάνει η σκληρή δουλειά όταν υπάρχει η δυνατότητα να ανταμειφθεί, κοίτα έναν Αλβανό που ήρθε στην Ελλάδα πριν από τριάντα χρόνια.

Άλλαξε το βιοτικό του επίπεδο. Βελτίωσε τη διατροφή και την ένδυσή του. Έδωσε στα παιδιά του καλύτερες ευκαιρίες. Δημιούργησε περιουσία. Προχώρησε.

Αυτό δεν του το χάρισε κανείς. Το κέρδισε.

Θυμάμαι πώς ήρθαν οι πρώτοι Αλβανοί στη χώρα μας. Φτωχοί, ταλαιπωρημένοι, κοντοί, κακοθρεμμένοι, με πρόσωπα γαμψά, σκληρά από τη ζωή που είχαν αφήσει πίσω τους. Ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει εδώ για να δουλέψουν και να επιβιώσουν.

Τριάντα χρόνια μετά, κοιτάζεις τις νεότερες γενιές και βλέπεις μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ψήλωσαν, ομόρφυναν, στρογγύλεψαν τα πρόσωπα τους, άλλαξε η σωματική τους διάπλαση, βελτιώθηκε η διατροφή και η εμφάνισή τους, μορφώθηκαν, προχώρησαν. Πολλοί πλέον δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα από τον μέσο Έλληνα.

Αυτό δεν έγινε από μόνο του. Είναι και αποτέλεσμα της ζωής που κατάφεραν να χτίσουν εδώ.

Ένα όμως δεν άκουσα ποτέ.

«Ευχαριστώ, Ελλάδα».

Ένα για δείγμα, ρε αδερφέ.

Δεν ζητάω να γονατίσει κανείς και να φιλήσει το χώμα. Ένα απλό «ήρθαμε εδώ, δουλέψαμε, προκόψαμε και η χώρα αυτή μας έδωσε την ευκαιρία» θα ήταν αρκετό.

Η Ελένη Φουρέιρα, αν έμενε στην Αλβανία θα έκανε την καριέρα, θα είχε τη δόξα, τη δημοφιλία, τον πλούτο και τη διασημότητα που απολαμβάνει σήμερα; Στις συνεντεύξεις της όλο κλαίγεται ότι της φερθήκαμε άσχημα. Ούτε ένα ευχαριστώ. Είχε βρεί όμως την ευκαιρία να φωτογραφηθεί με το σήμα των ουτσεκάδων.  

Πάμε στον Γιάννη.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Το αντίθετο. Θέλω να τον βλέπω να φοράει τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Θέλω να σηκώνει τη γαλανόλευκη. Τιμή του και τιμή μας.

Έχω όμως πρόβλημα με το παραμύθι.

Είδα την ταινία Rise και πραγματικά λυπήθηκα με τις ανακρίβειες.

Η ταινία παρουσιάζει την οικογένεια περίπου σαν να μεγάλωσε μέσα σε μια Ελλάδα που την κυνηγούσε και την μισούσε.

Μόνο που η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική.

Η οικογένεια Αντετοκούνμπο πράγματι τα έφερνε πολύ δύσκολα βόλτα. Δεν το αμφισβητώ ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Όμως βοηθήθηκε και μάλιστα πολύ.

Το κατηχητικό σχολείο του Αγίου Μελετίου τούς πρόσφερε γεύματα, ρούχα, βοήθεια για ενοίκια και ΔΕΚΟ. Στην ταινία δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα από όλα αυτά.

Απέναντι από τον Τρίτωνα, ένας άνθρωπος που είχε καφετέρια έδινε στα παιδιά χυμό και σάντουιτς.

Η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου βάφτισε τον Κώστα.

Αντίθετα, υπάρχει σκηνή όπου η ελληνική αστυνομία εμφανίζεται να πλακώνει στο ξύλο μητέρες με τσαντόρ και χιτζάμπ και να τους παίρνει τα παιδιά.

Αυτό δεν συνέβη ΠΟΤΕ. Παραμύθια.

Υπάρχει επίσης μια δραματοποίηση της κατάστασης σαν τα παιδιά να ήταν εντελώς άγνωστα και αποκλεισμένα μέχρι να έρθει η μεγάλη ευκαιρία.

Μόνο που τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είχαν ήδη εμφανιστεί σε All Star Game του ελληνικού πρωταθλήματος. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που συμμετείχαν παίκτες από την Α2 και τους είχε δει όλη η Ελλάδα.

Μετά υπάρχει και η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας.

Ο άνθρωπος που δεν άφησε τον Γιάννη να τον πάρουν οι Ισπανοί ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Τον έκανε αριστίνδην Έλληνα με συνοπτικές διαδικασίες και έτσι δεν πήγε στη Σαραγόσα.

Κάπου εκεί ακούσαμε και στην ταινία ότι ο ελληνικός πολιτισμός έχει τις ρίζες του στην Αφρική.

Έλα Χριστέ και Παναγία!

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Επειδή υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:

«Υπήρξαν άνθρωποι που μας φέρθηκαν άσχημα»

και στο:

«Η Ελλάδα δεν μας ήθελε».

Η πρώτη πρόταση μπορεί να είναι απολύτως αληθινή.

Η δεύτερη είναι μια τεράστια γενίκευση.

Η πραγματικότητα στα Σεπόλια, δεν ήταν ούτε ότι όλοι αγκάλιασαν την οικογένεια ούτε ότι όλοι την κυνηγούσαν.

Οι περισσότεροι απλώς αδιαφορούσαν.

Κάποιοι όμως βοήθησαν. Όταν φτιάχνεις τον κινηματογραφικό μύθο, δεν γίνεται να τους εξαφανίζεις.

Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον για την πραγματικότητα. Μιλάμε για μια ιστορία φτιαγμένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Είτε για λόγους αυτομαστίγωσης, είτε για λόγους προπαγάνδας. Τείνω να πιστεύω ότι πίσω από αυτή την ιστορία υπάρχει και οργανωμένη προσπάθεια. Υπάρχουν επαγγελματίες της επικοινωνίας που διαχειρίζονται δεκάδες ή εκατοντάδες λογαριασμούς στα social και σπρώχνουν συγκεκριμένες τάσεις. Ο μέσος άνθρωπος, ανάμεσα στις δουλειές και στις υποχρεώσεις του, κάνει ένα σκρολ να δει τα νέα της ημέρας. Όταν βλέπει το ίδιο μήνυμα παντού, κάποια στιγμή επηρεάζεται. Αλλά και οι πολιτικαλι κορεκτ προβεβλημένοι δημοσιογράφοι υπακούν στις ίδιες επιταγές. Οπότε η διαμόρφωση της κοινής γνώμης έρχεται χωρίς κόπο.

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι μαύρη».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι διαφορετική».

 

Προφανώς και υπάρχουν Έλληνες ρατσιστές, μαλάκες, κακοί, μισαλλόδοξοι, κομπλεξικοί και άνθρωποι που θα βρουν λόγο να αντιπαθήσουν κάποιον για το χρώμα του, την καταγωγή του ή οτιδήποτε άλλο. Σε ποια χώρα του πλανήτη δεν συμβαίνει το ίδιο;

Αλλά από το «υπάρχουν ρατσιστές» μέχρι το «η Ελλάδα δεν με θέλει» υπάρχει τεράστια απόσταση.

Δεν δέχομαι ότι είμαστε μια κοινωνία που απορρίπτει συλλήβδην όποιον είναι διαφορετικός.

Δεν δέχομαι ότι κάθε προσωπική δυσάρεστη εμπειρία αποτελεί απόδειξη ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός είναι ρατσιστικός.

Δεν δέχομαι αυτή τη μόνιμη woke απαίτηση να απολογούμαστε όλοι για όλα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη συζήτηση για τους ΛΟΑΤΚΙ.

Υπήρξαν άνθρωποι που υπέστησαν διακρίσεις.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζεται η Ελλάδα σαν μια χώρα όπου οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι ζουν μονίμως κυνηγημένοι.

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν περίμενε το Pride για να γίνει Μάνος Χατζιδάκις.

Ο Κάρολος Κουν δεν περίμενε την έγκριση κανενός για να μεγαλουργήσει.

Ο Κώστας Ταχτσής έζησε και δημιούργησε σε εποχές πολύ πιο δύσκολες από τις σημερινές.

Πόσοι και πόσοι που τους ξέρουμε, έχουν περάσει από δημόσια αξιώματα. Τους πείραξε κανένας;

Άνθρωποι διαφορετικοί υπήρχαν πάντα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η Ελλάδα ήταν εναντίον τους.

Κάπου λοιπόν ας τελειώνουμε με αυτή την προπαγάνδα που αναπαράγεται διαρκώς.

Υπάρχει όμως η πραγματική Ελλάδα.

Η Ελλάδα που άνοιξε σπίτια.

Η Ελλάδα που έδωσε δουλειές.

Η Ελλάδα που έβαλε παιδιά μεταναστών στα σχολεία της.

Η Ελλάδα που έδωσε σε ανθρώπους την ευκαιρία να δουλέψουν και να προκόψουν.

Η Ελλάδα που πανηγύρισε και καμάρωσε με τον Γιάννη. Όχι μόνο με αυτόν αλλά και τα αδέρφια του. Όλοι έπαιξαν στην Εθνική μας ομάδα και ειδικά ο αξιαγάπητος Θανάσης είναι ο δημοφιλέστερος όλων.
Η Ελλάδα που αγάπησε  τον Σχορτσανίτη πολύ περισσότερο από ότι αγάπησε αυτός τον εαυτό του.

Η Ελλάδα που αγκάλιασε τον Τάϊλερ Ντόρσι. Όπως και τον Ζακ Ογκαστ.

Η Ελλάδα που λάτρεψε τον Ντανιέλ Μπατίστα και τον είχαμε στην Εθνική.

Η Ελλάδα που έβαλε τη Νέρι Νιαγκουάρα να φορέσει το εθνόσημο.

Η Ελλάδα που κάλεσε τον Ανδρέα Τεττέη άμεσα στην Εθνική ποδοσφαίρου.

Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να αποδείξουμε ότι δεν μας ενοχλεί το χρώμα του άλλου; Να βγάλουμε και ανακοίνωση;

Δεν είμαστε τέλειοι. Ρατσιστές υπάρχουν. Ομοφοβικοί υπάρχουν. Μισαλλόδοξοι υπάρχουν.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζουμε μια ολόκληρη χώρα σαν να περιμένει στη γωνία για να διώξει τον μαύρο, τον Αλβανό ή τον διαφορετικό.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτό το βολικό παραμύθι.

Η Ελλάδα που βλέπει έναν άνθρωπο να σηκώνει τη σημαία της και λέει:

«Μπράβο ρε φίλε. Σήκωσέ την ψηλά».

Αυτό θέλω.

Όχι να μετράμε ποιος είναι αρκετά Έλληνας.

Όχι να ψάχνουμε κάθε τόσο αποδείξεις ότι είμαστε ρατσιστές.

Όχι να μετατρέπουμε κάθε προσωπικό παράπονο σε κατηγορητήριο ενός ολόκληρου λαού.

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας;

ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Και αν κάποιος θέλει να παίξει για την Εθνική Ελλάδος, να βάλει τη γαλανόλευκη στο στήθος και να πανηγυρίσει για αυτήν;

Καλώς να ορίσει.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα.

Είναι χαρά.

 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ GOAT

 

 

Ποιος είναι ο καλύτερος αθλητής όλων των εποχών στην Ελλάδα;

Πολλές φορές διαβάζω διάφορες, κατά καιρούς, αναλύσεις για τον καλύτερο αθλητή όλων των εποχών, τον γνωστό GOAT. Διαβάζεται «κατσίκα», αλλά σημαίνει Greatest of All Time. 

Είτε μιλάμε για μπάσκετ, είτε για ποδόσφαιρο, είτε γενικότερα για τον ελληνικό αθλητισμό, πάντα υπάρχει μια συζήτηση για το ποιος είναι ο κορυφαίος όλων.

Προσωπικά, δεν νομίζω ότι μπορείς να κρίνεις έναν αθλητή μόνο από τα μετάλλια ή μόνο από τις ατομικές του επιδόσεις. Για μένα, υπάρχουν τέσσερις βασικές παράμετροι:

1. Ατομικές επιδόσεις

Τι έχει πετύχει ο ίδιος μέσα στον αγωνιστικό χώρο; Ρεκόρ, πόντοι, γκολ, επιδόσεις, πρωτιές, σταθερότητα σε κορυφαίο επίπεδο.

Μπορεί, για παράδειγμα, ένας ποδοσφαιριστής να έχει βάλει 500 γκολ και να μην έχει πάρει ούτε ένα Κύπελλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή δεν είχε τους σωστούς συμπαίκτες ήταν χειρότερος αθλητής.

2. Διακρίσεις – τα μετάλλια και οι τίτλοι

Εδώ όμως μπαίνει μια σημαντική παράμετρος, ειδικά στα ομαδικά αθλήματα: Η συγκυρία.

Ο παίκτης που είναι μονίμως στον πάγκο του Ολυμπιακού μπορεί να έχει στο βιογραφικό του περισσότερους τίτλους από έναν παίκτη του Άρη ή του Ατρόμητου, ο οποίος μπορεί να είναι πολύ καλύτερος ποδοσφαιριστής αλλά να αγωνίζεται σε μια ομάδα που δεν διεκδικεί τίτλους.

Άρα οι τίτλοι μετράνε πολύ, αλλά δεν μπορούν να είναι το μοναδικό κριτήριο.

3. Διάρκεια στον χρόνο

Άλλο να κάνεις μία εκπληκτική διετία και άλλο να παραμένεις στην κορυφή για δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια.

Η διάρκεια δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι δεν ήσουν απλώς μια εξαιρετική περίπτωση που εμφανίστηκε για λίγο, αλλά ότι κατάφερες να παραμείνεις κορυφαίος σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικούς αντιπάλους και διαφορετικές απαιτήσεις.

4. Επίδραση στο άθλημα

Αυτό είναι ίσως το πιο υποτιμημένο κριτήριο.

Τι άφησες πίσω σου;

Πόσα παιδιά ασχολήθηκαν με το άθλημά σου εξαιτίας σου; Πόσο άλλαξες την αντίληψη του κόσμου; Πόσο μεγάλωσες το ίδιο το άθλημα;

Εδώ βρίσκεται η απάντηση.

Ο πρώτος όλων είναι ο Νίκος Γκάλης.

Όχι επειδή έχει τα περισσότερα μετάλλια.

Όχι επειδή έχει τα περισσότερα ατομικά ρεκόρ.

Αλλά επειδή άλλαξε ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό.

Ο Γκάλης δεν έγινε απλώς ένας τεράστιος μπασκετμπολίστας. Έκανε το μπάσκετ κομμάτι της ελληνικής καθημερινότητας. Μετά το 1987, μια ολόκληρη γενιά παιδιών έπιασε μια μπάλα στα χέρια της. Γήπεδα γέμισαν, ομάδες μεγάλωσαν, το ελληνικό μπάσκετ απέκτησε άλλη θέση στην κοινωνία.  

 

Επιπλέον δε, όλοι οι αθλητές όλων των αθλημάτων επηρεάστηκαν σε ό,τι αφορά την προσέγγισή τους στον αθλητισμό. Ο Γκάλης έφερε στην Ελλάδα μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει επαγγελματίας αθλητής: δουλειά, πειθαρχία, προπόνηση, προσήλωση, αυτοπεποίθηση και απαίτηση να είσαι κορυφαίος. Έδειξε ότι ο Έλληνας αθλητής μπορεί όχι απλώς να συμμετέχει, αλλά να πρωταγωνιστεί και να κοιτάζει στα μάτια τους καλύτερους του κόσμου.

Με έναν τρόπο, ο Γκάλης δεν δημιούργησε μόνο μια νέα γενιά μπασκετμπολιστών. 

Δημιούργησε μια νέα γενιά Ελλήνων αθλητών.

 

 

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε κανένα στατιστικό.

Ο Γκάλης δεν ήταν απλώς κορυφαίος αθλητής. 

Δημιούργησε μια αθλητική εποχή.

Από εκεί και κάτω, η συζήτηση γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας έχει ένα εκπληκτικό παλμαρέ, με περισσότερα μετάλλια από οποιονδήποτε άλλον Έλληνα αθλητή, μαζί με τεράστια διάρκεια στην κορυφή.

Ο Πύρρος Δήμας έχει τα τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια, επίδοση τεράστια και εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεραστεί. Και μόνο η παρουσία του σε τέσσερις διαφορετικές Ολυμπιάδες και η κατάκτηση μεταλλίου σε όλες αποτελεί από μόνη της ιστορικό επίτευγμα.

Ακολουθούν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Μίλτος Τεντόγλου, ο Νικόλαος Κακλαμανάκης, η Άννα Κορακάκη, η Κατερίνα Στεφανίδη, αλλά και ολόκληρη εκείνη η εκπληκτική Dream Team της ελληνικής άρσης βαρών, που για χρόνια έκανε την Ελλάδα παγκόσμια δύναμη στο άθλημα.

Θα βάλω στη συζήτηση και τον Στέφανο Τσιτσιπά.

Όχι μόνο για τις αγωνιστικές του επιτυχίες, αλλά και για την επίδρασή του. Έβαλε πολλά παιδιά στο τένις και έκανε ένα άθλημα που στην Ελλάδα δεν είχε ιδιαίτερη παράδοση να αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην κουβέντα για τον GOAT.

Δεν ψάχνουμε απλώς ποιος κέρδισε τα περισσότερα.

Ψάχνουμε ποιος ήταν ο καλύτερος, ποιος άντεξε περισσότερο, ποιος πέτυχε τα περισσότερα και, κυρίως, ποιος άφησε πίσω του κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Γι' αυτό, αν πρέπει να διαλέξω έναν και μόνο έναν ως τον κορυφαίο Έλληνα αθλητή όλων των εποχών, για μένα η απάντηση είναι:

Νίκος Γκάλης.

Και μάλλον δεν θα αλλάξει ποτέ...

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

 

Πω πω…

Και τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς Μουντιάλ;;;
Άσε, ξέρω.
Μακεδονία TV και Αστυνόμο Μπέκα τα βράδια.

Καταρχάς ήταν μια πάρα πολύ ωραία διοργάνωση. Οι Αμερικανοί έχουν την τεχνογνωσία. Ξέρουν. Το Μουντιάλ που έστησαν ήταν καταπληκτικό.

Στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, είδαμε παιχνίδια με πολλά γκολ – τρία γκολ ανά παιχνίδι, ανατροπές, ένταση, αγωνία και ελάχιστα πέναλτι.

Η καινοτομία των διαλειμμάτων ενυδάτωσης μού αρέσει και τη βρίσκω σωστή. Το ποδόσφαιρο, όπως και κάθε άθλημα, χρειάζεται έσοδα. Το να βγάλει κέρδη και ένα μέρος τους να πάνε σε πιο αδύναμες ομοσπονδίες για την ανάπτυξή τους είναι θετικό. Το μπάσκετ με τα τάιμ άουτ τι έπαθε;

Όπως και η αύξηση των ομάδων, και ελπίζω σε μεγαλύτερη αύξηση. Δεν με ενδιαφέρει η ξεκούραση των ποδοσφαιριστών, αυτά είναι τα παράπονά τους που πρόθυμα, για λόγους δημοσίων σχέσεων, τα υπερπροβάλλουν. Πολυεκατομμυριούχοι πιτσιρικάδες είναι, ας παίξουν. Θα ξεκουραστούν μετά από λίγα χρόνια και, αν δεν τα κάψουν, θα είναι πάμπλουτοι.

Σε ό,τι αφορά το καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, δεν μου αρέσει αυτή η μεγάλη αντιγραφή του τίκι-τάκα σχεδόν από όλες τις ομάδες.

Έβλεπα τις αφρικανικές ομάδες. Ομάδες με υπεραθλητές και όλες έπαιζαν το ίδιο. Έφταναν με πασούλες και πασουλίνια μέχρι τη μεγάλη περιοχή και ούτε ένα σουτ στην εστία! Έχουν το ταλέντο, αλλά με το μυαλό που κουβαλάνε δεν θα κάνουν ποτέ και τίποτα.

Γι' αυτό μου άρεσε και η Γαλλία και η Αγγλία. Είχαν transition και δεν σε έπαιρνε ο ύπνος. Δεν είδαμε σουτ εκτός περιοχής, λες και κάπου γράφει ότι αν δεν φτάσεις κάτω από το πέναλτι δεν πρέπει να σουτάρεις. Δεν είδαμε φάουλ έξω από την περιοχή, δεν είδαμε θεαματικά στιγμιότυπα.

Γιατί κέρδισε η Ισπανία;
Γιατί, κατ' αναλογίαν, μου θύμισε την περσινή ΑΕΚ. Δεν παρήγαγε θέαμα, αλλά δεν έχανε. Δεν έτρωγε γκολ. Δεν νομίζω να έχει ξαναγίνει παγκόσμια πρωταθλήτρια να έχει φάει όλο κι όλο ένα γκολ! Από την άλλη πλευρά, οι παίκτες της Αργεντινής κλάδευαν, έπαιζαν με τα χέρια, έκαναν θέατρο, τραβούσαν ώμους, φανέλες, χτυπούσαν εκτός φάσης. Με το ζόρι να σπρώξουν την Αργεντινή να το πάρει και ακύρωσαν ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΓΚΟΛ στην Ισπανία.

Ξεχώρισαν οι Εμπαπέ, ο Κέιν μαζί με το Wonderwall, οι συμπαθέστατοι Νορβηγοί και ο Χάλαντ, αλλά ο αγαπημένος μου ήταν ο Ολίσε. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση ο εσωτερικός πόλεμος που δέχθηκε ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Για τους ανωτέρω οι ομάδες τους έπαιζαν γι' αυτούς και έτσι έφτασαν μακριά. Τον Ρονάλντο όχι μόνο δεν του έδιναν τη μπάλα αλλά ούτε καν προσπαθούσαν να τον ψάξουν στο γήπεδο! Έστω για τα προσχήματα! Λες και είχαν καλύτερο εκτελεστή και του έφαγε ο Κριστιάνο τη θέση. Τελικά δεν έχουμε μόνο εμείς φθόνο.

Κατά τα άλλα, όπως και στο μπάσκετ έκλεισε αυτή η κουβέντα, νομίζω πως ήρθε η ώρα να κλείσει και στο ποδόσφαιρο.

Ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών είναι ο Λιονέλ Μέσι. Μπορεί να υποστηρίζω πως με το σύστημα Μπαρτσελόνα και Τσάβι - Ινιέστα πίσω σου, έχεις άνετο έργο και μετά όπου πήγε δεν έκανε τίποτα. Μπορεί η μιντιακή υποστήριξη να με απωθεί. Μπορεί στα δεκάδες βίντεο που όλοι έχουμε δει, να μην είναι και τόσο καλό παιδί όσο θέλουν να τον επιβάλλουν ότι είναι. Μπορεί να περπατάει. Η επίδρασή του στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Στον τελικό, που δεν ακούμπησε, οι συμπαίκτες του δεν έκαναν ούτε σουτ. Στην παράταση, που έκανε το κύκνειο άσμα, τότε μόνο καταλάβαμε ότι συμμετείχε και η Αργεντινή.

Όμως όταν παίρνεις μια μέτρια ομάδα από το χεράκι και την πηγαίνεις σε δύο συνεχόμενους τελικούς Μουντιάλ, παίρνεις τον έναν και τον άλλο τον χάνεις στην παράταση, δεν μπορεί καν να τεθεί θέμα συζήτησης.

Ποια ήταν η διαφορά του με τον Μαραντόνα;
Καταρχάς η διάρκεια. Κατά δεύτερον, τον Μαραντόνα τον σακάτευαν στο ξύλο και όλα καλά. Ο Μέσι έχει τόσο καταλυτική παρουσία που τον παρασέβονται οι διαιτητές και στην Αργεντινή έπεσε πολύ σπρώξιμο. Τώρα που θα φύγει ο Μέσι, να το θυμάσαι πως οι Αργεντινοί θα τα πληρώσουν όλα τα χειρουργεία που έκαναν.

Μόνο για τον τελικό βρήκα ένα βίντεο με το τι έκαναν οι Αργεντινοί στον τελικό. Μόνο μία κόκκινη πήραν. Άσε που ακύρωσαν και ένα κανονικό γκολ της Ισπανίας!

Δες το εδώ:
https://x.com/Pessi14Yrs/status/2079079563485643248/video/1

Πάντως το βραβείο του MVP θα έπρεπε να δοθεί στον Λιονέλ. Όχι μόνο γιατί πήρε την Αργεντινή και την πήγε στον τελικό. Αλλά γιατί θα ήταν ο αποχαιρετισμός που του αξίζει…

ΥΓ1: Μην ξανακούσω κανέναν «επιστήμονα» να μου πει για την Εθνική μας!!! 1-0 και μια Μπελαρά και ένα τρακτέρ μπροστά από το τέρμα! Βλέπεις κοτζάμ Γερμανία, Βραζιλία, Ολλανδία με τεράστια παράδοση και βιομηχανία παραγωγής παικτών, απέτυχαν παταγωδώς. Η Ιταλία δεν πήγε καν.

ΥΓ2: Ο Αλέξης Σπυρόπουλος ήταν από τους πιο συμπαθείς στις περιγραφές των αγώνων. Κατάντησε υπερφλύαρος. Πουρουπουπού που λέει τη μία αστοχία μετά την άλλη.

 

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΣΕΩΝ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ

 

Πολύς λόγος έγινε και φέτος σχετικά με τους «Έλληνες» από το Τέξας, τη Βουλγαρία και από τη Γαλλία. Σε ένα βαθμό το καταλαβαίνω. Όταν μια ομάδα κρατά τον κορμό της για χρόνια είναι λογικό να θελήσει να το εκμεταλλευθεί. Όταν μια ομάδα τους αλλάζει συνέχεια, διαμαρτύρεται.

 

Κάπου ανάμεσα τα ακούν και παιδιά που έχουν πραγματικές ελληνικές ρίζες όπως πχ ο Ντόρσι, ο Καλάθης και ο Μήτρου Λόνγκ.

 

Ας το δούμε σοβαρά και χωρίς βλακώδεις οπαδισμούς που τους βαριέμαι και ως σκέψη.

 

Αν ένας ξένος παίκτης γουστάρει τη χώρα μας και θέλει να σηκώσει τη σημαία μας, τιμή του και τιμή μας. Ο άνθρωπος αυτός, αύριο θα είναι πρεσβευτής της χώρας μας. Μπορεί να αγοράσει σπίτι. Να φέρει φίλους για διακοπές. Να ανοίξει επιχείρηση. Θα μου πεις ότι μπορεί να φύγει και να μην ξαναπατήσει. Καμία αντίρρηση. Αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας λογικός λόγος γιατί να μην του δώσουμε αριστήνδην την ελληνική υπηκοότητα.

 

Θυμίζω πως για λόγους αλληλεγγύης και Ορθόδοξης συμπόρευσης, δίναμε με το τσουβάλι τα ελληνικά διαβατήρια στους αδερφούς Σέρβους όταν το ΝΑΤΟ τους κέρναγε βόμβες. Πολλοί από αυτούς απεδείχθησαν απολύτως αχάριστοι.

 

Όμως πρέπει να κάνουμε κάτι που δεν μας αρέσει. Να έχουμε κανόνες και αρχές.

 

Θέλεις κύριε Φαλ μου ή κύριε Γουόκαπ μου το ελληνικό διαβατήριο;

Επειδή έχεις 5 χρόνια στην Ελλάδα;

Να το πάρεις!

Ελληνικά ξέρεις;

Δεν λέω να κατανοείς εις βάθος τα δοκίμια του Παπανούτσου αλλά έστω τα απλά καθημερινά. Όταν σε ρωτάνε οι δημοσιογράφοι να λες πέντε λόγια, αυτά τα αθλητικά τετριμμένα στη γλώσσα μας.

Βασικές πτυχές της ελληνικής ιστορίας ξέρεις;

 

Για μένα, όποιος υποβάλλει χαρτιά για την ελληνική υπηκοότητα θα πρέπει να παίρνει ένα συνοπτικό βιβλίο ελληνικής ιστορίας και να εξετάζεται. Δεν εννοώ σε καμάι περίπτωση να είναι πανελλήνιες, ούτε να είναι κάτι τρομερά δύσκολο. Αλλά κάτι πρέπει να ξέρει.

 

Σε ότι αφορά την Εθνική μας ομάδα, αν έχουμε ανάγκη κάποιον παίκτη καθώς οι γηγενείς είτε δεν μπορούν είτε δεν διαθέτουμε, ας είναι μόνο ένας. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε και έτσι ο Ντόρσι λογίζεται ως «νατουραλιζέ» αλλά το παιδί έχει πραγματικές ελληνικές ρίζες.  

 

Σε ότι αφορά το πρωτάθλημα, να γίνει μια συμφωνία κυρίων. Όπως έχουμε τους 6 ξένους έτσι και οι πολιτογραφημένοι να είναι ένας ανά αγώνα. Τη μια αγωνιστική πχ ο Γουόκαπ, την άλλη άλλος.

 

Επίσης δεν μου αρέσει η ανορθογραφία να πηγαίνει ο Βεζένκοβ να παίζει με την Εθνική Βουλγαρίας και εδώ να τον βαφτίζουμε Έλληνα. Βούλγαρος είναι, στη Βουλγαρία προσφέρει, εκεί χτυπάει η καρδιά του και καλά κάνει ο άνθρωπος αλλά πως εδώ είναι Έλληνας;

 

Αν δηλαδή αύριο του τη βαρέσει του Γιαννακόπουλου και κάνει Έλληνα τον Γκράντ, τον Χουάντσο και τον Ναν, τι θα γίνει; Τέτοια φάμπρικα θα ανοίξουμε;  

 

Εν κατακλείδι, για να είμαστε συνεννοημένοι : Όλα τα ανωτέρω δεν είναι τρόποι για να αράζουν οι Έλληνες παίκτες, να μη δουλεύουν, να μη βελτιώνονται, και να περιμένουν τα καλά συμβόλαια με μοναδικό προσόν την καταγωγή!

 

Να βοηθήσουμε το εγχώριο μπάσκετ αλλά κάνε και εσύ κάτι !

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ

 

Ξεκινα το ματς, στην πρωτη φαση εισαι ολομοναχος αλλα ο Μπρουνο Φερναντες όπως το περιμεναμε ολοι, σε αγνοησε και σουταρε πεσμενος στους πελεκανους του Χιουστον. 

Αμεσως μετα παστελωνεις το τεμαχιο και αντι για τα σιου και μιου τρεχεις στον παγκο και δινεις ηχηρο μηνυμα ενοτητας και ομονοιας. Γινεται το φαουλ, τραβας την προσοχη, προσαρμοζεται το τειχος, καμερες σε εσενα, το βλεμμα του τερματοφυλακα και του Οδυσσεα, και αφηνεις τον αλλον να κανει ένα ευκολο πλασεδακι, 2-0 και χαρηκαμε για τη γνωριμια σας. 

Μετα, ξεχασαν να σου ξαναδωσουν τη μπαλα μεχρι που γινεται μια φαση στο κεντρο. Σπρινταρεις σαν 20χρονος και αναγκαστηκε ο Φερναντες να σου τη δωσει. Ζωγραφικο πλασε αναποδων τριγωνομετρικων φαλτσακίων και το κοντερ γραφει 3. 

Φτανει το 41 γινεται λομπα στην περιοχη και ο Ζοαο Φελιξ νομιζει ότι είναι ο Φαν Μπαστεν από την άλλη πλευρα και αντι να σου τη δωσει για το χατ τρικ, την εστειλε κατευθειαν στο σημαιακι του κορνερ. 

Λιγο πριν το φιναλε του πρωτου ημιχρονου δεν σου εφτανε κατι απλο. Ηθελες τη μαγικη καλλιτεχνια που την κατεστρεψε ενας Ουζμπεκος βαρβαρος, που τον εφεραν από το Ταε Κβο Ντο για να συμπληρωσουν ομαδα. Εδιωξε ο ασεβεστατος   πανω στην υπερστροφικη κοχλιωδη κινηση της μπαλας λιγο πριν αναπαυθει  στο πλεκτο.

 

Παμε στο δευτερο ημιχρονο, και μετα από ένα χλιαρο διαστημα παιρνεις το φαουλ εξω από την περιοχη. Αντι να κανεις σουτ, καθεσαι και παρακαλας, διαπραγματευεσαι και εξηγεις, εσυ ο Θεος, τον Φερναντες για να συνεργαστειτε γιατι παλι αυτος ηθελε να σουταρει. 

Παιρνεις το κορνερ, αποφευγοντας τον Ουζμπεκο τερματοφυλακα που αντι για γαντια ειχε παρει μαζι του το κλαδευτηρι από την πατριδα του, από το οποιο ο πινακας εγραψε 4. 

Λιγο αργοτερα αντι να του δωσουν τη μπαλα μπροστα, του την εδωσαν πισω.

 

Μετα, αφου δεν μπορουν οι αλλοι, την κλεβει μονος του και αποκρουει ο τερματοφυλακας κατά λαθος.

 

Παιρνει τη μπαλα ο Λεαο στο 83 και αντι να κανει μια απλη πασουλα στον Ροναλντο, πηγε και την πεταξε πανω στον αμυντικο γιατι ηθελε και δευτερη τριπλα.

 

Στο 87 τραβηξε πανω του δυο αμυντικους για να βρει αεροδιαδρομο ο Λεαο να σκοραρει.

 

Στο 91 τρισμεγιστε εκανες τακλιν στο κεντρο για να κλεψεις. Ποιος να συγκριθει μαζι σου.

 

Στο 95 επρεπε να το βαλεις. Ας είναι.

 

Βλεπεις τους αλλους, εχουν τον κοντο με τα τατουαζ να περπαταει εξω από τη μεγαλη περιοχη, σκιζονται για αυτόν, τρεχουν για αυτόν, του δινουν πεναλτι και τα χανει, εχει και τα τυχερα του και ολοι είναι ευτυχισμενοι. Το παγκοσμιο μαρκετινγκ, το εμποριο, η κλαψα των Αργεντινων που πρεπει να βρουν ηρωα και ο Κριστιανο προσπαθει μονο του το παιδι.

 

Προς κυριον Ρομπερτο Μαρτινεθ, προπονητη της Πορτογαλιας. Βαλε τον Μπρουνο Φερναντες στο πλαϊ!!! Ε, τι θα κανει, θα τη δωσει !

 

Προς Κυριον Μπρουνο Φερναντες επι προσωπικου :::

 

Α) Μπρουνακο, εισαι Ελληνας και το ξερουμε !

Β) Οσο και αν προσπαθεις να αντιγραψεις τον Μεγιστο Πετρο Μανταλο σε φαση τυπου «λιγο από όλα και τιποτα καλα», να θυμασαι ότι ο Πετραν είναι ΑΛΤΡΟΥΙΣΤΙΚΟΤΑΤΟΣ

Γ) Θα φυγει ρε ο Κριστιανο. Θα φυγει. Να δω εσυ που θα την πας την Πορτογαλια !

 

Ω Κριστιανο, ω τρισμεγιστε, δεν εκανες το τελευταιο σου Σιου ακομα….

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΤΗΣ ΑΕΚ

 

Το τελευταίο διάστημα διαβάζω αρκετά άρθρα παρηγοριάς για το τμήμα μπάσκετ της ΑΕΚ. Είναι γνωστό άλλωστε πως οι Έλληνες δημοσιογράφοι κάνουν πολλές δουλειές. Δημόσιες σχέσεις, κολακείες και οπαδική αφοσίωση. Δημοσιογραφία δεν κάνουν.

 

Είναι απολύτως φυσιολογικό η ΑΕΚ να δυσκολευτεί πάρα πολύ να βγει πάλι τρίτη στο πρωτάθλημα. Λογικό. Όταν ο ΠΑΟΚ έχει τη στήριξη ενός δισεκατομμυριούχου, ο Άρης κάνει σημαντικές κινήσεις και η ΑΕΚ ήδη έχασε το 40% της βασικής της πεντάδας (Γκρέι – Χαραλαμπόπουλος σε ΠΑΟΚ και Άρη), τι μπορείς να περιμένεις;

 

Η ΑΕΚ δεν χρειάζεται ούτε παρηγοριές, ούτε κολακείες.

 

Την αλήθεια χρειάζεται.

 

Ο Αγγελόπουλος έχει κάνει πολύ μεγάλο καλό στην ΑΕΚ. Όχι μόνο την έσωσε, αλλά της έδωσε προοπτική, τίτλους, σοβαρότητα, γήπεδο, ταινία. Μια οντότητα. Θυμόμαστε πού είχε καταντήσει η ΑΕΚ γιατί κάποιοι έδιωξαν τον Φιλίππου και μείναμε με κάτι Δρόσους και παίζαμε στην ΕΣΚΑ.

 

ΟΜΩΣ

 

Ας μην κοροϊδευόμαστε.

Έσοδα δεν έχει η ΑΕΚ.

Το 9.000 θέσεων γήπεδο είναι άδειο.

Όλη τη χρονιά παίκτες και προπονητής, παρά το γεγονός ότι η ομάδα πήγαινε πολύ καλά, παρακαλούσαν τον κόσμο να πάει.

Σε πόσους αγώνες γέμισε;

Πραγματικά να γεμίσει όμως.

Σε 3;

Σε 4;

 

Έτσι δεν πας πουθενά. Όταν δεν έχεις αγοραστική δύναμη, ούτε επενδυτές θα έρθουν ούτε λεφτά θα μπουν.

Ο Άρης έχει σε κάθε αγωνιστική γεμάτο γήπεδο. Είτε παίζει με την Καρδίτσα, είτε με τη Ρεάλ.

Οι ΠΑΟΚτζήδες δεν το πολυγουστάρουν το μπάσκετ, αλλά βρήκαν Μυστακίδη που θα βάλει λεφτά.

Η λογική λέει ότι η ΑΕΚ πάει για 5η του χρόνου, αλλά κανείς από τον «υπέροχο κόσμο» δεν δικαιούται να κάνει κανένα παράπονο, εκτός κι αν βάλει λεφτά.

 

Μόνο ευγνωμοσύνη στον κύριο Αγγελόπουλο για την προσφορά του και ας ελπίσουμε να βρούμε ταλαντούχους παίκτες με προοπτικές, όπως είχαμε βρει κάποτε τον Χόλντεν ή τον Χάντερ Χέιλ, ή ευκαιρίες σαν τον Νανάλι και τον Κρις Σίλβα, και να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Μπορείς να βρεις άλλον έναν Μπάρτλεϊ και τον επόμενο Κουζμίνσκας.

Το μπάσκετ βρίθει καλών παικτών.

 

Η Παρί, όταν ξεπετάχτηκε, είχε παίκτες που δεν τους ήξερε κανείς. Το ίδιο και η Βαλένθια φέτος, που πέταξε έξω τον ΠΑΟ με 3 συνεχόμενες νίκες. Αν έχεις σοβαρό δίκτυο, ναι, μπορείς να βρεις καλούς παίκτες και να τους μοσχοπουλήσεις.

 

Αντί λοιπόν για τα κλασικά αμπαλαέο στα σόσιαλ, ας δούμε την αλήθεια. Τόσο μπορούμε, τόσο θα πάμε. Με ψόφια τη Θεσσαλονίκη μπορούσαμε και βγήκαμε τρίτοι. Προχωρήσαμε και στην Ευρώπη. Όταν όμως βλέπεις ότι οι άλλοι δίνουν 2 μύρια στον Καλάθη και φέρνουν τον Σπανούλη, ας επικρατήσει η λογική.

 

Ο Έλληνας την έχει στο αίμα του την αχαριστία. Αν αρχίσει ο «υπέροχος κόσμος» και κράζει τον Αγγελόπουλο και σηκωθεί και φύγει ο άνθρωπος, τι πιστεύεις; Θα μας αναλάβει ο Λάτσης;

 

Τέλος, γίνεται συζήτηση για το αν θα πρέπει να παραχωρήσουμε τη Sunel Arena στον Ολυμπιακό μέχρι να φτιάξει το ΣΕΦ. Διαβάζω ότι αντιδρούν, λέει, οι οπαδοί και η διοίκηση της ΑΕΚ το σκέφτεται γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει τα παιδιά. Είστε με τα καλά σας; Από πότε οι οπαδοί δικαιούνται να έχουν δικαίωμα λόγου σε τέτοια θέματα; Σάμπως έχουμε 6.000 διαρκείας και δεν το ήξερα;

Ο Ολυμπιακός θα δώσει, διαβάζω, 1,5 εκατομμύριο. Με αυτά τα λεφτά μπορείς να αγοράσεις τουλάχιστον 4 παίκτες! Γιατί να το αφήσεις;

ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ ΜΠΑΪ ΜΠΑΪ

 

Καλα εκανε και τον σχολασε ο Γιαννακόπουλος τον Αταμάν. Όχι γιατί είναι Τούρκος, ούτε γιατί έχασε από τον Ολυμπιακό – όπως έχασε. Ο Αταμαν ολοκλήρωσε τον κύκλο του στον Παναθηναϊκό και ας δούμε συνοπτικά τι άφησε :

 

1.   «Έθαψε» τους Έλληνες παικτες πλην Σλουκα. Ο Τολιοπουλος και ο Μητογλου ειδικα με την αποδοση τους στους τελικούς τον εξέθεσαν. Για τον Σαμοντουροβ κάθε καλοκαίρι ακούγαμε ότι «φέτος παίζει» και αναγκάζεται το παιδί να πάει στην Αμερική μπας και βρει φως.

2.   Δεν βελτίωσε ούτε έναν παίκτη.

3.   Παρέδωσε τα κλειδιά της ομάδας στο street ball του Ναν. Κοτζάμ Παναθηναϊκός το παιχνίδι του ήταν «πάρε Κέντρικ 25 σουτ, άλλα 15 ο Ευτύχης Μπλέτσας, και ότι γίνει»

4.   Σε καμία σοβαρή ομάδα δεν θα άφηναν τον Ευτύχη Ντέιβις να πηγαίνει από το Ταζ Μαχαλ στην Ισλανδία. Να τελειώσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις και γύρνα 6 φορές τον πλανήτη. Δεν ήταν δα και κάποιος που πήρε μόνος του πέντε κούπες να πεις ότι είναι ο μέγας σταρ, οπότε «ας πάει το παιδί να ξεσκάσει»

5.   Ο Χολμς και η παραμονή του Γιουρτσεβέν ήταν δικές του επιλογές. Δικές του επιλογές ήταν επίσης και οι πρόωρες αποχωρήσεις. Ένα ποιοτικό δεκάλεπτο όμως θα του το έδιναν. Και το χρειαζόταν.

6.   Πήρε τον Σόρτς που ήταν MVP και τον αχρήστευσε. Με τα τρίλεπτα την πρώτη και την τρίτη περίοδο και την αναγκαστική χρησιμοποίηση του στους τελικούς. Δεν προσπάθησε να του δώσει έναν ρόλο.

7.   Αν ο Παναθηναϊκός έβγαζε την ένταση που έβγαλε με τον Ολυμπιακό, στη σειρά με τη Βαλένθια, οι πράσινοι θα ήταν στο f4. Ο Εργκίν απλώς παρακολουθούσε πως καταφέρνεις να χάσεις 3 ματς στη σειρά.

8.   Η κλάψα για τη διαιτησία στην Ευρώπη δεν τιμά την ομάδα με το μεγαλύτερο προϋπολογισμό στη λίγκα. Από την άλλη έβγαζε στη σέντρα τους παίκτες λες και ήταν δημοσιογράφος. Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.

9.   Μπορεί ο ίδιος να επαίρεται ότι είναι ο καλύτερος προπονητής στην Ευρώπη. Δεν θυμάμαι ποτέ να είπαν το ίδιο για τον Φιλ Τζάκσον. Όταν λοιπόν είχε τον Λάρκιν, τον Μίσιτς και τους υπόλοιπους, έπαιζαν μόνοι τους. Την πρώτη του χρονιά στον ΠΑΟ πήγαινε κατά διαόλου. Ήρθε ο Ναν από το πουθενά και ο Αταμάν μετετράπη σε Αμάν Αμάν. Δεν θυμάμαι να δημιούργησε καμία ομάδα. Έτοιμες τις βρήκε και έναν Γιαννακόπουλο να χώνει συνεχώς εκατομμύρια.

Ολοκλήρωσε την παρουσία του στη χώρα μας, στο καλό.