ΜΙΑ ΜΑΧΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ

 

ΠΟΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ. Η αυτού μεγαλειότης, Πολ Τόμας Αντερσον. Ωραίο το σύμπαν της Μαρβέλ, τα Αβαταρ, το ΑΙ αλλά ο πραγματικός κινηματογράφος υπάρχει ακόμα. Ζει και μεγαλουργεί!

Θα μπορούσες να πεις ότι είναι μια απλή περιπέτεια. Από αυτές που δείχνει με το σορό η τηλεόραση.

Αλλά.

Μιλάμε για ιστορία, για κινηματογραφία, για σκηνοθεσία. Για ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Πλοκή, πλάνα, ανατροπές.

Ο τεράστιος Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο ΜΕΓΑΣ Σον Πεν, ο σπουδαίος Μπενίτσιο Ντελ Τόρο.

Μια χορταστική ταινία που δεν χάνει το ενδιαφέρον της παρά το ότι διαρκεί σχεδόν 2,5 ώρες !

Μην περιμένεις να σου αναφέρω λεπτομέρειες για την πλοκή, αυτά τα γράφουν αλλού. Αρκούμαι να πω πως στην αρχή ξεκινά με κάτι αριστερίστικα εναντίον του συστήματος και μετά καταλήγει πως όλοι τελικά είναι καθάρματα.

Το θέμα είναι πως αξίζει να πας να τη δεις. Να χορτάσεις ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ. Ειδικά η σκηνή της καταδίωξης στον αυτοκινητόδρομο είναι λες και είσαι μέσα στο αυτοκίνητο!!! Τι μαύρο χιούμορ, τι σαρκασμός, λες και βλέπεις τους αδερφούς Κοέν!

Τι τύπος είναι αυτός ο Σον Πεν. Παρανοϊκά υπέροχος. Αμ ο Ντι Κάπριο; Ένα Βλέμμα… 

Με άριστα το δέκα : 8

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ : ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

Ο Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι από τις ταινίες που πρέπει να σου πουν καλή κουβέντα για να πας.

Πρέπει να κόψεις το λαιμό σου να βρεθείς στην κινηματογραφική αίθουσα.

Πρέπει να στηρίξεις τέτοιου είδους ταινίες είτε είναι καλές είτε όχι.

Από περιέργεια έριξα μια ματιά στις κριτικές. Όταν είδα πως την έθαψαν, ήμουν σίγουρος πως πήρα τη σωστή απόφαση. Να πάω.

Βλέπεις οι αριστερίζουσας εθνομηδενιστικής θολοκουλτούρας κριτικοί μας, μια ταινία για έναν επαναστάτη τύπου Τσε Γκεβάρα, που δεν μας αφορά, θα την αποθέωναν.

Για έναν serial killer,  για έναν ψυχασθενή ή για έναν παρανοϊκό, η παρουσία μας θα επιβάλλετο.

Στον δε υπόνομο των σοσιαλ, το Χ, ( το παλιό τουίτερ ντε ) οι πληρωμένοι αναρίθμητοι λογαριασμοί της woke κουλτούρας, τη βρίζουν μέρα νύχτα.

Ο κοσμάκης, οι νοικοκυραίοι, η συντριπτική πλειοψηφία που δεν έχει το χρόνο να τα βάζει με τους αργόσχολους στο δίκτυο, για μια ακόμα φορά έδωσε την απάντηση της.

Κοσμοσυρροή.

Σκεφτόμουν πως σε αυτή την εποχή της σήψης και της παρακμής, βγήκαν διαμάντια. Ο Άγιος Νεκτάριος, το σίριαλ με τον Άγιο Παϊσιο και τώρα ο Καποδίστριας.

Είναι λένε αγιογραφία.

Προφανώς και είναι αγιογραφία γιατί ο τεράστιος, ίσως ο μεγαλύτερος των Ελλήνων, Καποδίστριας, παράτησε χλιδές, παλάτια, χρήματα και κυριολεκτικά θυσιάστηκε για εμάς. Όχι μόνο αυτό. Δημιούργησε, έθεσε βάσεις, θεμέλια, έφτιαξε κράτος, μεγάλωσε τα σύνορα. Σκέψου πως μετά από 600 χρόνια Τουρκοκρατίας ( το 400 είναι ιστορικά λάθος να το λέμε ) στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα. Ημιάγριοι είμασταν, κλέφτες και απολίτιστοι. Και που κάναμε την επανάσταση, θαύμα ήταν. Με αυτούς θα έπρεπε να συνεννοηθεί ο αριστοκράτης Ιωάννης.

Αν τον αφήναμε να μας κυβερνήσει 10 χρόνια, θα είχαμε άλλη χώρα. Αλλά είναι σαν να προσπαθήσεις να φτιάξεις ένα υγιές ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα και να έχεις στο διοικητικό συμβούλιο, τον αρχηγό της Θύρας 7, της Θύρας 13, της 4 και της 21. Γίνεται;

Μεγάλο μπράβο στον Γιάννη Σμαραγδή για αυτό που μας έδωσε.

Μόνο και μόνο να βρεθούν έστω 10 άνθρωποι να γκουγκλίσουν ποιος ήταν ο Καποδίστριας, κέρδος είναι. Χαζεύουμε που χαζεύουμε όλη τη μέρα βλακείες και σκουπίδια στα σόσιαλ, ας αφιερώσουμε και 3 λεπτά για έναν μεγάλο Έλληνα.

Ο Καποδίστριας πρέπει να είναι το πρότυπο. Ο Άγιος Παϊσιος. Όχι οι τράπερς, οι ποδοσφαιριστές, οι σταρς του τικ τοκ και του ινστα  και οι λαϊκοποπ τραγουδιστές. Ούτε οι γνωστές ευπαθείς μειοψηφίες που κυριαρχούν στα μίντια και το μόνο που τους νοιάζει είναι η ηδονή τους και θέλουν να μας επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις ως φυσιολογικές.

Να κόψεις το λαιμό σου να πας να τη δεις. Σε εσένα που με διαβάζεις λέω. Να τη στηρίξεις την ταινία. Για να βγουν και άλλες.

Αφού τα ιδανικά και οι αξίες του ελληνισμού δεν προβάλλονται αυτοβούλως, ας προβληθούν δια της συλλογικής συμμετοχής. Ας γίνουν μόδα! Σε καλό θα μας βγει ως κοινωνία!

Πάμε τώρα και στην ταινία. Αυτή κάθε αυτή.

Θερμά συγχαρητήρια στον διευθυντή φωτογραφίας, Άρη Σταύρου.

Εξαιρετικά πλάνα. Μεστή και η μουσική από τον Μίνω Μάτσα.

Καλύτερος όλων ο Νικορέστης Χανιωτάκης. Αυτό το παιδί έπαιξε και στον Παϊσιο και στον Καποδίστρια με χαρακτηριστικούς ρόλους. Ευλογημένος! Ο ρόλος του ήταν κάτι σαν αφηγητής, κάτι σαν φύλακας άγγελος, κάτι σαν τον Ιησού δίπλα στον Ιωάννη. Σκηνοθετική αδεία θα μου πεις αλλά ήταν σημαντική η παρουσία του. Σε μικρό ρόλο αλλά εξαιρετικός ο πολύπειρος Τάσος Χαλκιάς και πολύ καλοί οι Κοντογιαννίδης και ο σταθερός Μιχάλης Ιατρόπουλος.

Ο Αντώνης Μυριαγκός έχει το παρουσιαστικό αλλά όχι το βάθος και τον όγκο για τον Καποδίστρια. Παρεμπιπτόντως, περισσότερο προς τον Jeremy Irons φέρνει σαν στιλ ! Σε ότι αφορά τους ξένους, αυτός που υποδύθηκε τον βρετανό, μου θύμισε τους observers από το Fringe και ο Μέτερνιχ, τον Τζιμ Κάρεϊ στο Lemony Snicket.  

Το πρώτο μέρος της ταινίας που έδειχνε τη ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι να έρθει στην Ελλάδα, ήταν επιεικώς προβληματικό.

Να ήταν οι μέτριες ερμηνείες; Τα κείμενα; Ο ρυθμός; Κάποιες κάτω του μετρίου σκηνές όπως του συμβουλίου της Ευρώπης;; Δεν κατέληξα. Αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε. Ότι μπόρεσε έσωσε ο Χανιωτάκης. Από το σημείο που ήρθε στην Ελλάδα, η ταινία βελτιώθηκε και σε ταχύτητα και σε ρυθμό και σε ροή.

Ακόμα και την κυρία που επέλεξε να υποδυθεί για λίγο την Παναγία, ε, έπρεπε να κάνει μια καλύτερη επιλογή. Ήταν λίγο τρομακτική η μορφή της. Μέτρια και η επιλογή του Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη που έμοιαζε με καρτούν.

Ιστορικά, είχαμε θεματάκια.

Οι Ρώσοι δεν ήταν άγιοι και οι Άγγλοι διάβολοι. Αντιθέτως στη ναυμαχία του Ναβαρίνο, αυτοί μας έσωσαν γιατί ο Ιμπραήμ είχε πνίξει την επανάσταση. Μονόπατα το πήγε υπέρ των Ρώσων αλλά στην πραγματικότητα και αυτοί τα συμφέροντα τους κοίταζαν.

Η δραματουργία και ο έρωτας του Καποδίστρια υπερπροβλήθηκε – σχεδόν μονοπώλησε - σε σχέση με το τι προσέφερε στην Ελλάδα. Θα περίμενα κάτι καλύτερο.

Τα ανωτέρω τα γράφω για το άρτιον του κειμένου. Δεν με πολυνοιάζουν. Ας βγει κάποιος άλλος να κάνει μια καλύτερη ταινία αύριο.

Αν όλοι στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια του Γιάννη Σμαραγδή, θα δημιουργήσει κύμα. Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε τόσες και τόσες προσωπικότητες που μπορούμε να κάνουμε ταινίες μέχρι να σβήσει ο ήλιος !

Με άριστα το δέκα : 10 ( μόνο και μόνο για να σκάσουν οι πληρωμένοι woke άεργοι του τουίτερ ) 

AVATAR : ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΧΤΗ

 

Πάω στο σινέ, να δω τον Καποδίστρια. Sold out μου λένε στο εκδοτήριο. Πρώτη φορά μου συμβαίνει να μην καταφέρνω να δω αυτό που θέλω και να χαίρομαι. «Μπράβο στον κόσμο» σκέφτηκα και προσπάθησα να θυμηθώ ποια ήταν η επόμενη ταινία που είχα καταγράψει στη λίστα μου.

Avatar.

Με παίρνει χρονικά; Οριακά. Βουρ για τα Village cinemas στο Ρέντη!

Μπαίνω μέσα, κοιτάω από εδώ, κοιτάω από εκεί, εκδοτήρια πουθενά! Δύο μηχανήματα για eticket σαν αυτά των εισιτηρίων στο μετρό – σκέφτηκα πως θα είναι για παραγγελίες μέσω ιντερνετ – και πάω κατευθείαν στο τσεκ ιν. Α, εισιτήρια μου λένε, να βγάλετε στο κυλικείο!

Αυθόρμητα ρώτησα «δηλαδή μαζί με το ποπ κορν και εισιτήριο;»

Πάω, περιμένω στην ουρά, παίρνω το εισιτήριο σαν απόδειξη λιανικής για καφέ, χωρίς έδεσμα και μπαίνω στην αίθουσα. Λίγο πριν μου έδωσαν τα γυαλιά για 3D.

Είχα δει και το πρώτο Avatar του 2009, και το δεύτερο το 2022. Όσο πάει και μεγαλώνει σε διάρκεια. Τούτο δω, είναι 3 ώρες και 17 !!!! Κοινώς, απέφευγε υγρά και να έχεις πάει στην τουαλέτα πριν οπωσδήποτε !

Μπορεί να είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια αλλά και το χειρότερο.

Δεν περιμένω υψηλά μηνύματα. Πας να δεις ένα χορταστικό θέαμα. Την εξέλιξη της τεχνολογίας. Ένα μαγικό παραμύθι. Κάτι απλοϊκά τύπου ο κακός άνθρωπος τιμωρείται από τη φύση, χαρήκαμε.

Πιστεύω εν τέλει πως το project ότι είχε να δώσει το έδωσε. Η πλοκή τίποτα σπουδαίο, ανατροπή καμία, ακόμα και η εξέλιξη του θεάματος άρχισε να φεύγει από το φαντασμαγορικό και πάει προς τη βαρεμάρα. Η δε μάχη στο τέλος, ήταν σχεδόν κόπι πέηστ από τα προηγούμενα. Ένοιωσα πως ότι είχαμε να δούμε το είδαμε στο 1 και στο 2.

Να σου πω την αλήθεια, περισσότερο θα την έβαζα στις παιδικές ταινίες. Αρκεί να βρεις πιτσιρίκι να κάτσει ήσυχο για περίπου 3,5 ώρες. Η 3D προβολή υπάρχουν στιγμές που κάνει το εντυπωσιακό εντυπωσιακότερο αλλά όταν τα πράγματα είναι σε ταχύτητα, ζαλίζεσαι.

Ήταν υπέροχο.

Στέρεψε.

Σε ευχαριστούμε Τζέιμς Κάμερον για τον μαγικό σου κόσμο.

Μην κάνεις όμως και τέταρτο μέρος.  

Φτάνει.

Με άριστα το δέκα: 5,5

AVATAR – THE WAY OF WATER

 

Πριν από 13 ολόκληρα χρόνια, είχα δει το πρώτο Avatar και ομολογώ πως είχα μαγευθεί. Οπότε περίμενα πως και πως το δεύτερο μέρος.

Εδώ το λέμε ξεκάθαρα και ανερυθρίαστα:

Πας για το θέαμα.

Μην περιμένεις σενάρια, ερμηνείες, τρελά νοήματα και φιλοσοφίες.  

Κάθεσαι απέναντι από την τεράστια οθόνη και «φεύγεις».

Για τους φίλους του ποδοσφαίρου είναι το φλίπερ της Μπαρτσελόνα.

Για τους φίλους του μπάσκετ είναι το showtime των Lakers ή το ρολόι των Warriors.

Για τους φίλους του τένις είναι μια μονομαχία μεταξύ Φέντερερ και Τζόκοβιτς.

Για τους φίλους του κινηματογράφου είναι το Avatar

 

Ένα φαντασμαγορικό και εντυπωσιακό θέαμα που παρακαλάς να μην τελειώσει.

 

Σε προειδοποιώ όμως.

Η ταινία είναι τρεις ώρες και κάτι ψιλά. Οπότε απέφυγε τα υγρά και πριν στρογγυλοκαθήσεις στην πολυθρόνα να έχεις πάει στην τουαλέτα. Διάλειμμα δεν έχει.

 

Για μικρούς και μεγάλους. Το είδα σε 3D και το προτείνω. Ένα εξαίσιο παραμύθι για να γεμίσεις ευχάριστα μια βραδιά.

 

Με άριστα το δέκα : 8

THE FAVOURITE

Θυμάμαι πως είχα διαφωνήσει με πολλούς φίλους μου για τον «Κυνόδοντα». Μια από τις πέντε καλύτερες του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου { ΣΣ. Εκτός συναγωνισμού ο Αγγελόπουλος – όχι ο Ντάνος, ο Θεόδωρος ] κατ’εμε που πολλούς ξένισε.

Βάλε και τις κατά τόπους  βραβεύσεις και τα επικείμενα Όσκαρ – την είδα πριν την απονομή – πήγα να δω τι έκανε το πατριωτάκι μας. Να σου πω τη μαύρη μου αλήθεια δεν συμμερίζομαι τους διθυράμβους. Αν όμως οι δημιουργίες του αναγνωρίζονται και βραβεύονται πέραν των συνόρων μας, μπράβο του και καλή του επιτυχία. Τιμή για την Ελλάδα μας είναι αυτό το όσκαρ που πήρε και του εύχομαι να πάρει πολλά περισσότερα στο μέλλον.

Το “The Favourite”  μου άρεσε ως προς την αισθητική,  τα σκηνικά, τα κοστούμια, την κινηματογραφία. Το κλασικό βρετανικό χιούμορ και ο σαρκασμός που η απορία που δημιουργεί είναι πως στο καλό τον αποτυπώνει τόσο εύστοχα ένας Έλληνας ! Τα  ευρυγώνια πλάνα με τη σφαιρική παραμόρφωση είχαν ένα ενδιαφέρον υπονοώντας προφανώς και την κοινωνική παραμόρφωση των κρατούντων.

Κατά τα άλλα όταν βγήκα από το σινεμά, η πρώτη μου σκέψη ήταν «μα καλά αυτή η ταινία πάει για να σαρώσει στα όσκαρ; Τίποτα άλλο δεν βγήκε φέτος;»

Το τέλος ήταν τελείως «κουφό» και μπορώ να πω ότι βρήκα πολλές ομοιότητες με τον Κυνόδοντα. Οι κάρτες ενδιάμεσα που μοιάζουν ( μάλλον είναι ίδιες ) με πόστ που κάνεις στο ινσταγκραμ, ότι ουδείς καλός παρά όλοι αυτιστικοί και θύτες, μια λούπα που διαρκώς επαναλαμβάνεται. Νοσηρό αδιέξοδο σε σουρεαλιστική συσκευασία.  Μια σιωπηλή βόμβα που μπαίνει στα θεμέλια ενός σαθρού κατεστημένου και το ανατινάζει.

Κεντήματα οι σκηνές, εξαιρετικός ρυθμός αλλά με συγχωρείτε, πλοκή δεν είδα. Εξαιρετικό μαύρο χιούμορ και έξυπνο μάρκετινγκ. Θέλουμε να δείξουμε την παρακμή, βάζουμε και μερικά λεσβιακά για να πουλήσουμε καλύτερα εις το όνομα της τεράστιας τέχνης που παράγουμε.

Δεν ξέρω ποια είναι η άποψη του Γιώργου Λάνθιμου για την Ελλάδα. Ελπίζω να μη μας σιχαίνεται και εύχομαι τώρα που είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμος, όσο μπορεί ας την προβάλλει.

Από την άλλη βέβαια δεν έχει σημασία αν τη λάτρεψα ή όχι. Λες και όλες οι άλλες που βραβεύονται είναι αριστουργήματα. Αφού τους άρεσε, λόγος δεν μου πέφτει.

Με άριστα το δέκα : 6. Κανονικά θα ήταν 5 αλλά ας όψεται η προσεγμένη παραγωγή.

ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ

Ένας φίλος από το μακρινό παρελθόν, μου έστειλε ένα mail : Ρε συ Suspect, μια και έχεις καιρό να γράψεις για σινεμά, να πας να δεις το «Έτερος Εγώ». Η ταινία τα σπάει. 

Σαν παιδί και εγώ έριξα μια ματιά στον διαμορφωτή κινηματογραφικής γνώμης στην Ελλάδα. Στο Αθηνόραμα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι οι κριτικοί την ψιλοέθαψαν ως ταινία αλλά στα σχόλια ο κόσμος την αποθέωνε και έκραζε τους κριτικούς. Ήταν αρκετός ως λόγος για να πάω. Ένας άλλος διαμορφωτής κινηματογραφικής γνώμης, ήταν ο Δανίκας των Νέων αλλά τώρα στο Πρώτο Θέμα, ο επαναστάτης Δημήτριος γράφει ως κριτική μια σειρά. 

Πήγα. 

ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ ΜΠΡΑΒΟ και μπράβο σε όλους όσους σχολίασαν στο Αθηνόραμα και έθαψαν τους κριτικούς ! Ως ελληνικός κινηματογράφος κωμωδίες έχουμε βγάλει. Δράματα με το κιλό. Αισθηματικές κομεντί. Σινεφίλ. Περιπέτειες δεν μπορούμε γιατί δεν έχουμε τη βιομηχανία πολυδάπανων παραγωγών με τα απίθανα εφέ που απαιτούνται όπως και sci fi. Στα αστυνομικά, αρκεστήκαμε σε σίριαλ. Κι όμως ήρθε το ελληνικό seven και μη σου πω πως δεν έχει να ζηλέψει και πολλά! 

Το στόρι : Εγκλήματα κατά συρροή. Ένας μοναχικός και παράξενος εγκληματολόγος βρίσκει τη λύση. 

Τα γύρω γύρω : Φοβερή σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια. Τι μονοπλάνα είχε, τι ωραία φωτογραφία, τι στήσιμο, τι ατμόσφαιρα νουαρ, τι  σταθερό ρυθμό. Το δε σενάριο, με την εμπλοκή του Πυθαγόρα και των φίλιων αριθμών ήταν το σημείο κλειδί που από μια απλή και καλούτσικη ταινία, την εκτόξευσε. Ακόμα και τα εφέ, για ελληνική παραγωγή είναι πολύ προσεγμένα. Μια αστυνομική ταινία με γρίφο από την αρχαία Ελλάδα ! Ουαου! Θα συγκρατήσω το όνομα του γιατί ο τύπος έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά. 

Λογω εμπλοκής με το ραδιόφωνο και το DJing πάντα προσέχω τη μουσική. Εξαιρετική η σύνθεση του Κώστα Μαραγκού. Τόσο όσο και αριστοτεχνικά. Εύγε! 

Όσο για τις ερμηνείες, στον Δημήτρη Καταλειφό  έχω μια διαχρονική αδυναμία από το μινόρε της αυγής. Με τον στόμφο που απαιτεί ο ρόλος του μέντορα. Η Ιωάννα Κολιοπούλου είναι ένα ήρεμο ηφαίστειο. Λάτρεψα τον Δαδακαρίδη. Από τον τσαχπίνη μπήχτη βοηθό του αστυνόμου Μπέκα σε έναν συνεσταλμένο εσωστρεφή εγκληματολόγο. Εύγε! 

Όσο για το between the lines της ταινίας, πολλά διλήμματα και ηθικοί προβληματισμοί που όλους μας έχουν απασχολήσει έντονα. Ευτυχώς απέφυγε την αμερικανιά του ηθικοπλαστικού κηρύγματος και αφήνει τον θεατή να διαλέξει ότι τον εκφράζει. 

Πραγματικά μου άρεσε η οπτική γωνία του Τσαφούλια. Δεν είδαμε ούτε τον σοφό παντογνώστη αστυνομικό που το δαιμόνιο του ανακαλύπτει τη λύση του μυστηρίου. Ούτε το μέντιουμ ποζερά mentalist, ούτε τον Τσακ Νόρις. Αυτό που είδαμε ήταν έναν δυστυχισμένο άνθρωπο, σιγά σιγά και μεθοδικά να εργάζεται, να προσπαθεί και χωρίς να είναι ο σουπερ χιροου, να φτάνει στη λύση.

Εν ολίγοις, επιτέλους μια ελληνική μεν αλλά κανονική ταινία με αρχή μέση και τέλος. Όχι διάφορες ψυχοπαρανοϊκές διαστροφές που τις βαφτίζουμε τέχνη για να καλύψουμε την ένδεια παραγωγής και σεναρίου. Ούτε κομεντί που δεν βγάζουν ούτε ανθυποχαμόγελο και το μόνο ενδιαφέρον που έχουν είναι αν ή τάδε ή η δεινά γκόμενα βγάλει τα ρούχα της. Ούτε διάφορες κοινωνικού τύπου που δεν βλέπονται αλλά εξυμνούνται γιατί εκθειάζουν διάφορες μειονότητες που θεωρητικά καταπιέζονται και τελικά είναι κράτος εν κράτει. 

Μπορεί η εταιρεία διανομής ή η παραγωγή να μην έχουν καλλιεργήσει καλές σχέσεις με τους Έλληνες κριτικούς αλλά τους προτείνω να μην κολώσουν και να τη διανείμουν στο εξωτερικό. Είμαι σίγουρος πως λόγω της συμμετοχής του Francois Cluzet, τουλάχιστον η γαλλική αγορά θα την υποδεχτεί με δάφνες ! 

Με άριστα το δέκα : 8 με τόνο !

THE BIG SHORT

Στη χώρα μας προβάλλεται με τον τίτλο «το μεγάλο σορτάρισμα» αλλά θα προτιμήσω τον αγγλικό. The big short. 

 

Αυτή η ταινία πρέπει να προβάλλεται σε κάθε σχολείο για μαθητές Α και Β λυκείου. Αν δεν ήξερα τον σκηνοθέτη θα νόμιζα πως ήταν του Μαϊκλ Μουρ. Γρήγορη, κοφτερή και διαπεραστική. Για να μην υποκρίνομαι τον παντογνώστη, αρκετά από αυτά που έλεγαν δεν τα έπιασα γιατί δεν έχω τις χρηματιστηριακές γνώσεις ώστε να γνωρίζω όλα αυτά τα πακέτα προϊόντων που ξάφρισαν τον κόσμο με το δέλεαρ του εύκολου πλουτισμού. 

 

Το στόρι για να καταλάβεις, αφορά το κράχ στην Αμερική, ένα ντόμινο που ξεκίνησε με τη Λίμαν Μπράδερς, τότε που ο Καραμανλής διαβεβαίωνε ότι «το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και η οικονομία μας ήταν θωρακισμένη και στις 6 Μαΐου του 2010 χρεοκοπήσαμε αλλά τι πάω και θυμάμαι τώρα… 

 

Σε κάποιες στιγμές γίνονταν «διάλειμμα» εντός της ταινίας για να σου πουν με απλά λόγια τι συνέβη. Όπως πχ αυτό που εξέφρασαν τα ερωτικά χείλη της Σελένα Γκόμεζ και το θυμάμαι για να σου το μεταφέρω με δικά μου λόγια. 

 

Έστω λοιπόν ότι προκαλώ τον Iron Mike Ζαμπίδη σε μονομαχία. 

 

Ο μπούκης βγάζει την απόδοση 1/1000 υπέρ του Ζαμπίδη. Λέει ένας τζογαδόρος «εγώ βάζω 3000 γιουρια στον ύποπτο γιατί ο Ζαμπίδης θα τον υποτιμήσει και ο ύποπτος μέσω των σκοτεινών κύκλων που διαθέτει, έχει μαγκώσει τη διαιτησία» Πετάγεται ένας άλλος και λέει «ωραία στοιχηματίζω 10.000 ευρώ στο στοίχημα του προηγούμενου ότι θα το χάσει γιατί ο Iron Mike μισή μπουνιά θα του ρίξει και θα τον ξαπλώσει» Πετάγεται μετά ένας άλλος και λέει ότι βάζει στοίχημα 1000 ευρώ για το προηγούμενο στοίχημα γιατί ξέρει από πηγή Λουτρακίου πως ο ίδιος ο Ζαμπίδης θα το στήσει γιατί θα έχει στοιχηματίσει και αυτός για να χάσει και να γίνει πάμπλουτος. Έτσι λοιπόν τι δημιουργείται; Ενώ έχουμε μια αγορά 3000 ευρώ, ουσιαστικά δημιουργείται μια παράλληλη εκατομμυρίων! 

 

Η ταινίας δείχνει το κλίμα μιας γενικής ευφορίας που στηρίζοταν σε μια φούσκα. Ελάχιστοι που το πήραν χαμπάρι, στοιχημάτισαν σε ασφάλιστρα κινδύνου ( ότι έρχεται η καταστροφή δηλαδή )  και τους έλεγαν τρελούς και μάλιστα κινδύνευσαν να χάσουν τη δουλειά τους. Δικαιώθηκαν και το πανηγύρισαν γιατί έβγαλαν πολλά λεφτά αλλά πάνω στη δυστυχία των άλλων. Αν την πλήρωσε κανείς; Ένας και φαντάζομαι με ένα καλό πακέτο για να μην πει περισσότερα. 

 

Τρομερό καστ με τον Ραϊαν Γκοσλινγκ, τον  Κριστιαν Μπεϊλ και τον Στιβ Καρελ σε σπουδαίες ερμηνείες. Έξυπνη και η ερμηνεία του Μπραντ Πιτ αλλά αυτός ανακατεύεται περισσότερο στην παραγωγή της ταινίας. Έχει ένταση, έχει κωμωδία, έχει πλοκή, διασκεδάζεις μεν, αλλά και σου δίνει τροφή για σκέψη. Ο σκηνοθέτης, Ανταμ Μακεϊ κατάφερε κάτι πολύ σπουδαίο. Να σου πει ένα αληθινό γεγονός με τέτοιο τρόπο που να μη βαρεθείς και να φτιάξει μια σπουδαία ταινία. 

 

Τα διδάγματα : 

 

Δεν υπάρχει εύκολος πλουτισμός για τους κοινούς θνητούς. Στην αρχή θα παραμυθιαστείς με μια προγραμματισμένη επιτυχία ώστε να βάλεις ότι έχεις και δεν έχεις, ώστε να τα χάσεις όλα. 

 

Στη στραβή, τα μεγάλα ψάρια πάντα γλιτώνουν.

 

Μέχρι εκεί που φτάνουν οι δυνάμεις σου. Τα δάνεια δεν είναι πλάκα, τα χρυσοπληρώνεις μέχρι που γίνονται θηλιά στο λαιμό σου. Ωραίος ο καταναλωτισμός αλλά αν δεν φτάνουν τα εισοδήματα σου, μη χαίρεσαι πως θα ζήσεις ζωή Χόλιγουντ γρήγορα και εύκολα. 

 

Σου θυμίζουν κάτι από χρηματιστήριο; 

 

Η κρίση γεννά ευκαιρίες. Άσε τους να κλαίγονται και να μιζεριάζουν. Έχε το νου σου να δεις την ευκαιρία. 

 

Όταν όλοι είναι σε ένα κλίμα ευφορίας, επίσης έχε το νου σου, στην παγίδα, στον κίνδυνο και μην κοιμάσαι. Όπως μας έσκασαν και εμάς τα capital controls…

 

Εξαιρετική ταινία, εύγε! 

 

Με άριστα το δέκα : 8