ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ - ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ 2026 - ΓΕΛΑΣ

 

Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω περήφανα στο Δελφινάριο. Σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού, των διακοπών, της ανεμελιάς, της φωτογραφίας και της περιήγησης. Αυτή η περιήγηση. Αν δεν είχα ανάγκη την εργασία, αυτό θα έκανα!

Η παράσταση «Γελάς».

Μάρκος Σεφερλής. Δελφινάριο στο Μικρολίμανο.

Καταρχάς κύριε Μάρκο μου, παράσταση χωρίς πρόγραμμα;

Αυτά που κάνουν οι αντιγραφείς της Village κουλτούρας;

 

Κατά τα άλλα, η θεατρική κριτική στον Σεφερλή είναι η πιο εύκολη του κόσμου.

Ο άνθρωπος παράγει ένα τίμιο τετράωρο λαϊκό θέαμα.

Όποιος και αν είσαι, ότι καταβολές, παραστάσεις, θεατρική παιδεία και να έχεις, κάπου θα ξεκαρδιστείς, κάπου θα χαμογελάσεις και κάπου θα βαρεθείς.

Highlights :

1.   Κάποια στιγμή εμφανίζεται στη σκηνή ένα ρομποτ σκύλος και συμμετέχει ! Τρομερό εύρημα!

2.   Το σκετσάκι Άδωνις - Κωνσταντοπούλου είναι όλα τα λεφτά ! Φοβερό !

3.   Πολύ καλή και η σάτιρα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

4.   Στις στρατιωτίνες βαρέθηκα.

5.   Στη Μύκονο χαμογέλασα.

6.   Το σούπερμάρκετ ήταν μια χρυσή ευκαιρία να κάνει ένα αναλυτικό κοινωνικό σχόλιο αλλά την έχασε

7.   Τον εκατομμυριούχο τον έκανε και πέρυσι.

8.   Στην παράσταση που πήγα παρόντες ήταν ο υφυπουργός Σπανάκης και ο Μπιμπίλας. Τους γλέντησε απολαυστικά !

9.   Το παιχνίδι με την σύζυγο Τσαβαλιά τύπου «θα τα πούμε στο σπίτι» μια - δυο φορές το καταλαβαίνω. Τέσσερις είναι πολλές.

Κατά τα άλλα λέει ότι ξεκινάει στις 9, αλλά εννοεί στις δέκα.

Πάρκινγκ δύσκολο. Εναλλακτικά υπάρχει ένα επί πληρωμή λίγο πιο κάτω.

Πολύ προσιτές οι τιμές στο κυλικείο. Δεν σε σφάζει.

Πάντως το κομμάτι που απολαμβάνω περισσότερο είναι το εναρκτήριο που παίζει με το κοινό. Παραλήρημα γέλιου.

Το έχω γράψει και στο παρελθόν και θα συνεχίζω να το σημειώνω:

Ο ξεχωριστός Μάρκος Σεφερλής στο τέλος κάθε παράστασης, επανέρχεται στη σκηνή με αναλόγιο και κάθισμα και περιμένει μέχρι να φύγει και ο τελευταίος!

Όλοι συρρέουν και μπορεί να περάσουν και δύο και τρείς ώρες και το θηρίο εκεί !

Ποιος άλλος το κάνει αυτό;

Για αυτό και ο κόσμος τον αγαπάει και του το ανταποδίδει απλόχερα.

Κάθε μέρα θέατρο 1500 θέσεων γεμάτο, ποιος άλλος μπορεί να το κάνει;

Α! Σου έχω και βίντεο !

https://www.youtube.com/watch?v=c3b5pgMTKjA&t=5s 

Αν δεν ανοίγει αυτόματα, πάρα το λινκ από κάτω

Με άριστα το δέκα : 6,5

ΟΔΥΣΣΕΙΑ. ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΝΟΛΑΝ. THE ODYSSEY by CHRISTOPHER NOLAN.

 

Μα τέτοια παραγωγάρα να μην πάω να τη δω;

Με ανάμεικτα συναισθήματα έφυγα από το σινεμά.

Καταρχάς, αν και το δέλεαρ του θερινού είναι μεγάλο, αλλά πρέπει να τη δεις σε κλειστό κινηματογράφο. Ο ήχος είναι δομικό στοιχείο της ταινίας.

Ξεκινάω με τη μεγάλη εικόνα.

Είναι μια παγκοσμίου μεγέθους διαφήμιση για τη χώρα μας.

Να πούμε και ευχαριστώ.

Ο Christopher Nolan είναι πολύ μεγάλος κινηματογραφιστής. Τα πλάνα, τα σκοτάδια, οι εικόνες. Κάνει πάρα πολλά flash back αλλά δεν κουράζει. Η ιστορία είναι επιφανειακά αργή αλλά έχει ροή. Αν και 2 ώρες και 53 λεπτά και σε μια ιστορία δε, που ξέρεις την πλοκή και το τέλος και την παρακολουθείς με ενδιαφέρον.

Καλύτερος όλων ο Ρόμπερτ Πάτινσον,  φανταστικός ο Ματ Ντέϊμον,   πολύ καλός ο Τομ Χόλαντ και μαζί με τις πλαστικές, αρκετά βαρύγδουπη Σαρλίζ Θέρον. Η Ζεντάγια δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Η Αν Χάθαγαουεϊ είχε εξαιρετικό μέτρο. Άριστη. Όσο για τη Λουπίτα Νιόγκο που έγινε πολύς λόγος, τσάμπα καίει η λάμπα. Όπως την παρουσίασε, δεν έχει κανένα νόημα. Σαν να μην υπάρχει είναι. Ούτε ωραία είναι, ούτε Ελένη. Τίποτα.

Όλοι όσοι είμαστε στους καναπέδες μας, τα έχουμε όλα εύκολα.

Όταν μια παραγωγή κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια, αυτά τα λεφτά πρέπει να επιστρέψουν επί δέκα. Οπότε ναι, θα γίνουν συμβάσεις και παραχωρήσεις. Θα βάλουμε και τη Λουπίτα ως ωραία Ελένη, θα βάλουμε και τη Ζεντάγια γιατί είναι δημοφιλής, θα βάλουμε και τον Έλιοτ Πέιτζ γιατί θα υπηρετήσουμε και τη woke κουλτούρα.

Είναι ίσως η πρώτη ταινία που αφορά την Οδύσσεια που εστιάζει πολύ περισσότερο στους χαρακτήρες παρά τα εφέ και στην περιπέτεια. Κατανοώ απόλυτα την επιλογή του Ματ Ντέιμον. Αυτή η εσωτερικότητα που τον χαρακτηρίζει ήταν ιδανικός για τον ρόλο.

Ο Nolan προσπάθησε να δώσει φιλοσοφικά ερωτήματα και θέματα για προβληματισμό σε ένα κείμενο και μια ταινία που δεν κολλάνε. Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν τελείως φιλοπόλεμοι. Όταν δεν έβρισκαν κοινό εχθρό, πολεμούσαν μεταξύ τους. Κάθε πόλη κράτος ευημερούσε με επεκτατικούς πολέμους. Καταλαβαίνω ότι ως μεγάλος καλλιτέχνης πήγε να το φέρει στο σήμερα. Να περάσουμε και αντιπολεμικά μηνύματα, και ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να νικήσει συντριπτικά ( ακούς κύριε Ντόναλντ; ) αλλά τρώει και αυτός το έμπλαστρο πληρώνοντας το τίμημα.

O Christopher προσπάθησε να το φέρει στο σήμερα και ότι οι σφαγές ήταν ύβρις προς τους Θεούς και για αυτό ο Οδυσσέας το πλήρωσε με τις περιπέτειες του. Για να σου το περιγράψω περιληπτικά, ο πολυμήχανος Οδυσσέας και καλλιτέχνης της επιβίωσης, στην ταινία του Νόλαν έγινε ένας περιηγητής πνευματικών αναζητήσεων με μπόλικο μετατραυματικό στρες που ενίοτε κράταγε και σπαθί.

Όλοι εναντίον του εαυτού τους. Ο καθένας ισχυρός αλλά με τους προσωπικούς του δαίμονες, τις τύψεις του και τις αδυναμίες. Πολύ πονηρά έκανε επισταμένως αναφορές στη μετανάστευση ως νόμο του Δία. Είσαι ξένος. Οπωσδήποτε φιλοξενία, προδερμ και φροντίδα. Λες και ζει σε άλλο πλανήτη. Λάθος. Πάμπλουτος είναι, σίγουρα ζει  σε άλλο σύμπαν από το δικό μας.

Η ιστορία μπάζει από παντού. Αν περιμένεις να ακουλουθείται πιστά το κείμενο, θα εκπλαγείς. Αρνητικά.  Έχει πολλές ακροβασίες και αυθαιρεσίες.

Ειδικά το τελευταίο μέρος είναι πραγματικά ότι να ναι. Δεν υπάρχει ούτε νανογραμμάριο αληθοφάνειας και μου έδωσε την εικόνα ότι ήθελε να το μαζέψει στα γρήγορα.

Το δε τέλος μου θύμισε το Interstellar. Ωραίος ο δρόμος προς το Φως αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Οδύσσεια.

Τι να πρωτοθυμηθώ.

Η ιστορία με τον Πολύφημο που ήταν ότι να ναι;

Τα ρομπότ - μεσαιωνικοί ιππότες 2,5 μέτρων  που έσφαζαν αμίλητα;

Ο Αγαμέμνωνας κάτι ανάμεσα σε Μπάτμαν και Ρόμποκοπ;

Ο κλήρος του Αντίνοου;

Τα σπαρτιάτικα λοφία;

Τη  Σκύλλα που ήταν άθλιο καρτούν;

Που είναι το νησί του Αιόλου;;

Που ήταν η Ναυσικά οεο;

Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη από το νησί των Φαιάκων με φορτωμένο πλοίο με θησαυρούς. Οχι με σχεδία από την Καλυψώ ! Οι Φαίακες ήταν η τελευταία του στάση πριν την επιστροφή στην Ιθάκη! 

Η Καλυψώ – ας κάνουμε διακοπές στις Μαλβίδες αγάπη μου, η Κίρκη που είχε παλάτι και όχι την καλύβα του μπαρμπα Μήτσου σε πολύ ελεύθερη απόδοση; Η οποία Κίρκη δεν ήταν το χάλι μου το μαύρο αλλά πανέμορφη, τον ερωτεύθηκε, ο Οδυσσέας όχι μόνο ανταποκρίθηκε αλλά της έκανε παιδί! Ασε δε το άλλο. Ο Μενέλαος συγχώρεσε και δεν χαράκωσε την Ελένη. Metoo !  Και πόσα άλλα με τόση μακάρια ελευθεριότητα που ήταν τελείως διαστρεβλωτική.

Όσο για το τελευταίο μέρος, από τη στιγμή που επιτέλους φτάνει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη μέχρι το τέλος της ταινίας, ήταν ένα βράδυ που βρεχε και έβρεχε τεκίλα. Ειδικά η σκηνή της εκτέλεσης των μνηστήρων ήταν σαν το πρώτο και τελευταίο ταξίδι του Τιτανικού. Τους μνηστήρες τους έφαγαν τέσσερεις. Ο Οδυσσέας, ο Τηλέμαχος, ο Ευμαίος - ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΦΛΟΣ - και ένας φίλος τους. 

Τέλος το ταξίδι του Οδυσσέα και της Πηνελόπης δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη. Η Οδύσσεια τελειώνει όταν ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο πάνε να δουν τον Λαέρτη. Μαζεύονται οι συγγενείς των μνηστήρων και πριν μακελειό επεμβαίνει η Αθήνα και τελειώνει το ζήτημα με συνοπτικές διαδικασίες. 

Πήγαινε να τη δεις αλλά μόνο ως ένα ωραίο θέαμα και πως είναι μια σπουδαία κινηματογράφηση. Αν ως Έλληνας σταθείς στην ιστορία, μόλις βγεις έξω από την αίθουσα και την ξαναφέρεις στο μυαλό σου, θα θυμώσεις.

Με άριστα το δέκα: 5. 2,5 για τη δωρεάν διαφήμιση και 2,5 για την κινηματογραφία.

Υγ. Αν ασχοληθεί ποτέ ο Νόλαν με την Ιλιάδα, ξέρω πια τι θα δούμε. Τον Αχιλλέα να παρατάει το στρατόπεδο και βυθισμένος στις τύψεις του από την δολοφονία του Έκτορα να πηγαίνει στο Θιβέτ, να γίνεται βουδιστής καλόγερος και κουνγκ φου μάστερ.

ΘΕΑΤΡΟ : ΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ

 

Αχ αυτό το more.com. Αχ.

 

Παίρνω τα newsletter, τι ωραία που τα γράφουν, τι καλλιτεχνικά, επικολυρικά και μετά τρως το έμπλαστρο. Όταν γύρισα στο σπίτι, ξαναδιάβασα το newsletter που πήρα, για να δω τι μου ξέφυγε. Μονολόγησα τα θερμά και πολλά μου συγχαρητήρια στο μαρκετινγκ.  

 

Αν ποτέ είναι να πας σε μια εκδήλωση που γράφει «Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών» Θόλου 5, να ξέρεις πως για να παρκάρεις να επιλέξεις τα παρκινγκ ή στη Ναυάρχου Νικοδήμου ή στο μεγάλο στη Φιλελλήνων. Εκτός και αν σου αρέσει το περπάτημα οπότε κατέβα προς Κουκάκι. Και ανέβα.

 

Δεν ήξερα, έμπλεξα με το gps, μπήκα μέσα στην Πλάκα, τρομοκρατήθηκα από τον κόσμο στο δρόμο και τελικά βρήκα το πάρκινγκ στην Τριπόλεως με αποτέλεσμα να χάσω το πρώτο τέταρτο. Οπότε να ξέρεις: Θα πληρώσεις το εισιτήριο σου και ένα δεκαπεντάρι στο πάρκινγκ.

 

Στην αυλή του μουσείου, ωραία αυλίτσα, 40 θέσεων, με ….ανοιχτό σημείο στο φράκτη! Κάποια στιγμή κάτι πιτσιρικάδες που πέρναγαν απέξω έκαναν πλάκα και φώναζαν «φέρτε ασθενοφόρο» όταν ένας ηθοποιός ήταν «νεκρός» - στο ρόλο. Πριν από λίγες ημέρες τους πέταγαν νερά από ότι μου είπαν. Δεν φρόντισαν ούτε σε ένα σημείο τριών μέτρων να βάλουν τους έτοιμους φράκτες των 20 ευρώ για να προστατεύσουν το χώρο και την παράσταση. Ένα φλάιερ είχαν και αυτό στα αγγλικά! Ελληνικές προχειράτζες.

 

Σε ότι αφορά καθαυτό το έργο, μου φάνηκε χωρίς αρχή μέση και τέλος. Δυο ηθοποιοί που θεωρητικά θέλουν παίξουν ένα έργο με τον αρχαίο ρήτορα  Δημοσθένη. Παρεμβάλλεται μια νοικοκυρούλα – οικιακή βοηθός και μετά η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις τους που είναι εξ’ορισμού προβληματικές. Μια αυτοκτονία που μάλλον δεν ήταν. Ο ξεπεσμένος μεγάλος καλλιτέχνης που αναζητεί το μαγικό κίνητρο και μια απάντηση σε ένα ερώτημα που τον βασάνιζε, ο εκκολαπτόμενος φιλόδοξος αστέρας που έχει την απάντηση, η desperate housewife που δίνει τον λαϊκό τόνο και καθορίζει το φινάλε και χαρήκαμε για τη γνωριμία.  Μηδέν. Χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ακόμα και ο φόνος είναι αφελής. Φαντάσου δηλαδή ότι μετά από αυτή τη συγκλονιστική εξέλιξη, εκεί που πρέπει να μείνεις με κομμένη την ανάσα, η παράσταση έπεσε, πήγε πιο κάτω! Άσε που πολλές φορές ένοιωθα πως ο ένας την έπεφτε στον άλλον.

 

Κουλτούρα να φύγουμε. Δεν τα βάζω με τους ηθοποιούς. .  Έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν. Άλλωστε είναι και θέμα επιβίωσης.

 

Αν και ο ένας έπρεπε να μιλάει πιο δυνατά. Σε ανοιχτό χώρο χωρίς τεχνική υποστήριξη στον ήχο, ήθελε λίγο παραπάνω το volume. Ευτυχώς που ο Θάνος Τριανταφύλλου και η Βερόνικα Αργεντζή ήταν απολύτως ευκρινείς

 

Μια παράσταση πρέπει ή να σε διασκεδάσει ή να σε προβληματίσει ή να σε ταξιδέψει.

 

Εμένα δεν μου έκανε τίποτα από τα τρία.

 

Με άριστα το δέκα : 3. Ένα για κάθε ηθοποιό που έκανε το καλύτερο δυνατό.

ΣΚΑΪ – ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ – ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ. ΣΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ

 

Παρακολούθησα με την ησυχία μου και τα 6 επεισόδια. Μερικές σημειώσεις :

 

1.   Να το δουν όλοι. Ανεξάρτητα τι ψηφίζουν. Ας πάνε πάλι να ψηφίσουν τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Τουλάχιστον όμως ας παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ για να καταλάβουν τι είναι το Eurogroup, το Euro working group, πως λειτουργούν οι Ευρωπαίοι, πως σκέφτονται, πως διαμορφώνεται το πλαίσιο ώστε να καταλάβουμε περισσότερα. Χωρίς τα αμπαλαέο των σόσιαλ που νομίζαμε ότι αυτοί πίνουν αίμα, τρώνε ανθρώπους ζωντανούς και παίζουν ποδόσφαιρο με κρανία ανθρώπων.

2.   Άνθρωποι που είχαν πολύ κακή φήμη στη χώρα μας, δεν ήταν τελικά και τόσοι κακοί. Όπως ο Ντάισενμπλουμ και ο Βίζερ. Ο Γιάννης μας τους είχε τρελάνει.  Φοβερή εντύπωση μου έκανε ο Αμερικάνος υφυπουργός οικονομικών, ο Ντάλιπ Σίνγκ που συμφωνούσα σε ότι έλεγε. Εξαιρετικός και ο Πιτερ Σπιγκελ των Financial Times.

3.   Ως λαός μας αρέσει και να ξεχνάμε και να είμαστε αχάριστοι. Δεν μας αρέσει για παράδειγμα να έχουμε ένα καλά οργανωμένο αρχείο. Από τον αθλητισμό μέχρι την πολιτική. Αποσπασματικά και ντουφεκιές. Θα έπρεπε να καλέσουμε και να τιμήσουμε τρεις ανθρώπους που πραγματικά μας βοήθησαν και να τους πούμε ένα συμβολικό ευχαριστώ. Τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τον Φρανσουά Ολάντ και τον Ματέο Ρέντσι.

4.   Από τις ελληνικές παρουσίες, δεν γνώριζα την Σταυρούλα Μηλιάκου, τη γενική διευθύντρια προϋπολογισμού και δημοσιονομικής πολιτικής. Αφανής ηρωίδα. Αυτός όμως στον οποίο ως Ελλάδα χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ είναι ο Γιάννης Στουρνάρας. Ήταν από τις 4 κολώνες που στην Ελλάδα των αγανακτισμένων, κράτησαν τη χώρα μας όρθια. Γιάννης Στουρνάρας. Μεγάλος Έλληνας και δεν θα του αναγνωριστεί ποτέ.

5.   Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Βαρβιτσιώτη, τη Βικτωρία Δενδρινού και φυσικά στον ΣΚΑΙ. Αυτό δεν ήταν ένα απλό ντοκιμαντέρ. Ήταν αφενός ένα δωρεάν σεμινάριο για τη λειτουργία της Ευρώπης, αφετέρου μια σοβαρή ιστορική καταγραφή που ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί που δεν πήραν χαμπάρι από τι γλιτώσαμε. Ενδεχομένως ένας σκηνοθέτης αντί για την Ελένη, να παρήγαγε καλύτερη κινηματογραφία αλλά θα παραμείνω στη μεγάλη εικόνα. Σπουδαίο μάθημα πολιτικής ιστορίας και διδακτικό.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ

 

 

Όταν διάβασα για την έκθεση φωτογραφίας που κάνει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση αποφάσισα να πάω.

Ως κινηματογραφιστής, ο Λάνθιμος αποτυπώνει τη νοσηρότητα των ανθρώπων της πόλης. Θα τον χαρακτήριζα και ως Γούντι Άλεν ως προς το φρικαλέο. Ο Γούντι αποτύπωνε τις νευρώσεις της πόλης με χιούμορ. Ο Γιώργος είναι πολύ πιο ωμός και κυνικός.

Λάτρεψα τον Κυνόδοντα, μου άρεσε η Ευνοούμενη και είδα με ενδιαφέρον το Poor Things και τον Αστακό.

 

Τις προάλλες δήλωσε και μια απίστευτη γελοιότητα, να μην παίξουν στην Ευρωλίγκα οι ομάδες του Ισραήλ αλλά φαντάζομαι θα ξέχασε τις τούρκικες.

 

Τέλοσπαντων, παγκόσμιας αναγνώρισης και βραβευμένος ο συμπατριώτης μας, είπα να πάω.

 

Έκανα λάθος.

 

Στην είσοδο πληρώνεις 10 ευρώ.

 

Η έκθεση αποτελείται από τρεις ενότητες.

 

Φωτογραφίες από το Poor Things, από το Kinds of Kindness και ένα δωμάτιο με στιγμιότυπα από τα ταξίδια του Λάνθιμου ανά την Ελλάδα. Συνολικά περί τις 100.

 

Η πτέρυγα με το Poor Things ήταν το καλύτερο κομμάτι. Ωραίες, ατμοσφαιρικές, ταξιδιάρικες και σουρεαλιστικές.

 

Στα υπόλοιπα προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα ύπαρξης έχουν. Έδειχνε για παράδειγμα ένα δρόμο, μια κολώνα της ΔΕΗ και τα καλώδια. Ποιος τις επέλεξε αυτές τις φωτογραφίες τις οποίες έκανε και ασπρόμαυρες για το καλλιτεχνικό και στην ουσία δεν δείχνουν τίποτα. Κάτι φράκτες στο δρόμο, κάτι βράχια και κάτι τοίχους.

 

Θα μου πεις βέβαια αν δεν τον έλεγαν Λάνθιμο και το όνομα του ήταν Σούλης Μαρκόπουλος, ούτε στο ίδρυμα Ωνάση θα ήταν, ούτε εγώ θα πήγαινα, ούτε θα πλήρωνα 10 ευρώ την είσοδο.

 

Μου έκανε κακή εντύπωση ότι δεν είχε ούτε μια επεξηγηματική πινακίδα. Τύπου, ο Θεός σας δίνω την τέχνη μου και ότι καταλάβετε. Θα περίμενα κάποιες από τις φωτογραφίες που αξίζουν να ήταν στο πωλητήριο για αναμνηστικά. Είχε ένα ανάπτυγμα με τις χειρότερες του.

 

Άρχισα να αισθάνομαι άσχημα μήπως κάτι δεν κατάλαβα. Δίπλα μου κάποια στιγμή βρέθηκε ένα ζευγάρι και αφού τους ρώτησα αν κατάλαβαν κάτι που δεν κατάλαβα εγώ, καταλήξαμε να γελάμε και οι τρεις. Να ναι καλά τα παιδιά, πήρα μεγάλη παρηγοριά.

 

Ακόμα και τα παιδιά από τη Στέγη που ήταν εκεί ως επιτηρητές  και πιάσαμε την κουβέντα, συμφώνησαν μαζί μου πως αν εξαιρέσεις το Poor Things, οι άλλες ήταν για πέταμα.

 

Πολύ ατυχής η εμπειρία μου.

 

Τελικά έχουμε φτάσει στην τέχνη αντί να μας συγκινεί το έργο, να κοιτάζουμε πρώτα το ποιος.

Πήγα για να τιμήσω τον συμπατριώτη μας που διαπρέπει αλλά νομίζω πως καλύτερα είναι να μείνει ως κινηματογραφιστής.

 

Τη φωτογραφία την ταλαιπώρησε.

 

Επειδή μπορεί να νομίζεις ότι είμαι υπερβολικός δες και μόνος σου τα βίντεο που τράβηξα και ανέβασα στο κανάλι μου στο γιουτιουμπ

 

https://www.youtube.com/watch?v=L26-xRr2BwY

 

https://www.youtube.com/shorts/XvGgbnmtuxc

 

https://www.youtube.com/watch?v=L26-xRr2BwY  

 

https://www.youtube.com/shorts/9kfGhMaCI6M

 

έχω άλλα 4 βίντεο που μπορείς να δεις στο κανάλι μου.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ – ΦΑΚΕΛΟΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

 

Τι ωραία ντοκιμαντέρ κάνει ο άτιμος ! Τι ωραία !

 

Για το συγκεκριμένο, τα στοιχεία που θέλω να θίξω είναι πέντε :  

 

1.   Μου βγάζει μια νοσταλγική 80z αίσθηση. Πως ήταν τότε ο κόσμος. Χωρίς σόσιαλ, δίκτυα, κινητά και τόσα άλλα. Η δική μου γενιά έζησε όλη τη μετάβαση. Άντε τώρα να μιλήσεις για κασέτες και για ασπρόμαυρη τηλεόραση.

2.   Αν αποστασιοποιηθείς από την εξιστόρηση, δεν μπορείς να μη γελάσεις με το πόσο μπάχαλο είμασταν. Μια ακόμη ευεργετική πτυχή της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ότι αναγκαστήκαμε να σοβαρευτούμε. Όπως θα έλεγε και ο Πέτρος Κωστόπουλος, πάλι καλά που ήρθε η Σκότλαντ Γιάρντ και μας ξεβλάχεψε.

3.   Στην πραγματικότητα η 17Ν ήταν κάτι αστείοι κατσαπλιάδες. Τους είχαμε αναγάγει σε μια τρομερά καλοκουρδισμένη μηχανή γιατί έτσι δικαιολογούσαμε την ανικανότητα μας.

4.   Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η τρομοκρατία στη χώρα μας ήταν άτομα αριστερών πεποιθήσεων. Συμμοριτοπόλεμο έκαναν κάποτε, συμμοριτοπόλεμο κάνουν και ως τρομοκράτες, δολοφονώντας.

5.   Διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με την περικοπή της χρηματοδότησης και τις διαμαρτυρίες των συγγενών – για αυτό και αρνήθηκαν να προβληθούν οι μαρτυρίες τους στην εκπομπή – επειδή δόθηκε ο λόγος στον Κουφοντίνα. Τα ίδια έλεγα και με τη Χρυσή Αυγή. Απομυθοποιείς κάτι όταν εκφράζεται. Όσο μένει στο περιθώριο και στο μυστήριο, μεγεθύνεται και του προσδίδονται ιδιότητες που δεν έχει. Καλώς έγινε λοιπόν, γιατί όλοι είδαμε πως αυτός ο τύπος δεν ήταν ούτε ένας Σαολίν με όπλο, ούτε ένας διανοητής δολοφόνος, ούτε ένας φιλόσοφος τιμωρός.

 Ήταν και είναι ένας μαλάκας και βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Μακριά μας και στη φυλακή.

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ – KILLER JOE

 

Άκου να δεις ( τι λαθος ελληνικά θεέ μου ) τι έπαθα.

Όσο ζω μαθαίνω.

Όσο και αν αυξάνονται οι εμπειρίες μου, τελικά πάντα κάτι θα βρεθεί να με εκπλήξει.  

 

Όταν διάβασα την πλοκή του Killer Joe, μου άρεσε και αποφάσισα να πάω να το δω.

 

Το πρώτο μικρό ξενέρωμα το έφαγα όταν συνειδητοποίησα πως είχα δει την ταινία με τον Μάθιου Μακόναχι και έτσι ήξερα τι να περιμένω.

 

Στην πορεία διαπίστωσα πως η ακουστική του χώρου είναι επιεικώς μέτρια. Όταν οι ηθοποιοί φώναζαν, ακούγονταν. Όταν μιλούσαν κανονικά δυσκολεύτηκα. Δύο πυκνωτικά μικροφωνάκια πάνω από τη σκηνή ρε παιδάκι μου, δεν είναι κακό. Μετά εκείνη η τηλεόραση… Εντάξει καταλάβαμε από την αμερικάνικη περιγραφή ότι έδειχνε ράγκμπι. Το ακούσαμε. Κλείστη τη ρημάδα μετά από 5 έστω λεπτά να ακούμε τι λέτε !

 

Πάω στην αρχή. Ένα φλάϊερ της προκοπής! Να φαίνονται ευκρινώς οι συντελεστές. Ξέρω, τα προγράμματα πέθαναν πια. Ο άλλος θα σου πει «γκούκλισε το». Μην τα χάσουμε και όλα…

 

Βωμολοχία μπόλικη. Αλλά ήταν στο πλαίσιο του έργου. Κάποια στιγμή η βασική πρωταγωνίστρια γδύνεται. Έλα μη χαίρεσαι, με τα εσώρουχα μένει. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν δίνει τίποτα στην παράσταση. Θα το προτιμούσα πιο σκοτεινό αυτό το σημείο. Είχε παραπάνω φωτισμό.

 

Θα μπορούσες να πεις ότι το έργο μιλάει για την απληστία του ανθρώπου και μπρος στο προσωπικό όφελος, πόσο εύκολα πιστολιάζει οικογένεια, παιδιά, σχέσεις, γάμο. Όμως είναι τόσο δύστροπο έργο που αυτό το βασικό μήνυμα, χάνεται.

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι.

«έλα ρε ύποπτε, ωραία, δεν σου άρεσε, βάλε ένα τρία και γράψε το επόμενο κείμενο για τη σελίδα σου».

 

Αμ δε !

 

Εδώ δυσκολεύθηκα.

 

Ο θίασος ήταν καλός !

Πραγματικά καλός !

 

Θυμάμαι τον Αναστάση Κολοβό σε ένα μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό ρόλο στον Αστυνόμο Μπέκα. Ο Ρένος με τους μπάφους. Πόσα χρόνια αργότερα, έπαιξε έναν παρόμοιο ρόλο ! Άσπρισε το μαλλί, κόπηκε η αλογοουρά, αλλά ο μπαγάσας ίδιος ! Και στο ρόλο ακόμα !

 

Χρήστος Παρδάλης.

Αυτό το όνομα κράτα το. Το παιδί αυτό είναι για μεγάλα πράγματα. Επί σκηνής έδωσε την ψυχή του. Ένα πιάτο έγινε θρύψαλα στο κεφάλι του. Έφαγε μια γερή σπρωξιά και ο  κρότος που έκανε το χέρι του στο σανίδι, νόμιζα πως το έσπασε!

Τρομερός.

 

Λευκοθέα Καντάνη. Συστήνεται – κακώς – ως Τέτα.

Η κοπέλα δεν έχει τελειώσει καλά καλά τη σχολή. Τελειόφοιτη είναι. Η παράσταση είναι πάνω της και είναι εξαιρετική!

 

Μαρίτα Κωστοπούλου.

Η πιο αδικημένη από πλευράς ρόλου και χρόνου στη σκηνή αλλά είχε τέτοιο όγκο που έκλεψε τις εντυπώσεις.

 

Τέλος ο Νικόλας Πανταζής νομίζω πως δεν πρέπει να πέρασε καν κάστινγκ. Ήταν ακριβώς για αυτό! Δεν ξέρω βέβαια αν με τόσα τατουάζ θα έχει την ευελιξία να ακολουθήσει και άλλους ρόλους αλλά θα μου πεις, δικό του θέμα. Στο ρόλο του Killer Joe ήταν υπέροχα αντιπαθητικός όπως και ο Μακόναχι !

 

Τι θέλω να πω: Δεν μου έχει ξανατύχει.

Οι ηθοποιοί να είναι πολύ καλύτεροι από το έργο που επέλεξαν να ανεβάσουν!

 

Στην ουσία είναι ο έμπειρος Αναστάσης Κολοβός και μια ομάδα παιδιών με κόουτς τον Χρήστο Παρδάλη. Θέλω να τους ξαναδώ!

 

Με άριστα το δέκα : Μηδέν για το έργο. Τρία για την υποστήριξη από το ίδιο το θέατρο. Εννιά για τον θίασο.

 

Ακολουθεί βίντεο από το κανάλι μου και αν δεν ανοίγει κατευθείαν, έχω το λινκ από κάτω.

https://www.youtube.com/shorts/jPZ6GlXSLRk

ΘΕΑΤΡΟ ELIART – Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΦΟΝΟΣ

 

Είμαι φαν του θεάτρου Eliart στο Μεταξουργείο. Στο συμπαθέστατο θεατράκι στο Μεταξουργείο γίνεται εξαιρετική δουλειά στο «αστυνομικό θέατρο». Μου αρέσει πάρα πολύ το είδος καθώς έχει δύο σπουδαία χαρακτηριστικά.

Α) Έχει ταχύτητα

Β) Δεν αναλώνεται σε υπερβατικές θολοκουλτούρες

Ο τέλειος φόνος είναι μια παράσταση που θα μπορούσε να λέγεται και η επιστροφή των αρχαίων στρατιωτών.

Θάνος Καληώρας και Χρήστος Μάντακας.

Ουσιαστικά η παράσταση είναι πάνω στον Καληώρα που τη χειρίζεται με άνεση σε κορυφαίο επίπεδο. Από κοντά και ο Μάντακας, δίνει μια αριστοκρατική διάσταση στο ρόλο του.

Η αλήθεια είναι πως ενώ για αρκετή ώρα η ιστορία είναι ένα άρτιο κέντημα το οποίο βαθμιαία και αριστοτεχνικά κλιμακώνεται, για πότε τελειώνει δεν το καταλαβαίνεις !

Πάρα πολύ απότομη η επίλυση που ακόμα και ως θεατής θεάτρου και όχι κινηματογράφου, θέλεις λίγο χρόνο για να τη συνειδητοποίησεις !

Μου έδωσε την εντύπωση πως κατά την προετοιμασία όταν η παράσταση έφτασε στη μια ώρα και 15 λεπτά, κάποιος είπε «όπα ρε, μήπως το παρακάνουμε;» και μπαμ, γεια σας !

Ναι ξέρετε, έτσι λύνεται το μυστήριο, αυτό είναι, αυλαία, χειροκρότημα, άντε να φεύγουμε γιατί έχουμε και δουλειές.

Περίμενα πιο ισχυρή την παρουσία του Φραντζεσκάκη στο συνήθη ρόλο του επιθεωρητή. Η Αλεξάνδρα Ούστα, ούτε κρύο, ούτε ζέστη.  Η πλοκή με χάλασε.

Τέλος δεν θα σταματήσω να γράφω ότι τη μόδα των village που έχουν υιοθετήσει όλοι στο όνομα της «καλλιτεχνικής δημιουργίας» και δεν κάνουν διάλειμμα, βλάπτει τα έσοδα τους καθώς θα μπορούσε να δουλέψει το φουαγιέ.

Όλοι έγιναν φαστφουντάδικο.

Έχω δει και καλύτερες παραστάσεις στο Eliart.

Με άριστα το 10 = πέντε.

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Πόσο μου αρέσει αυτό το θέατρο Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη !

Τι ωραίο και άνετο φουαγιέ, τι αμφιθεατρική σκηνή για να βλέπουν όλοι ! Το κακό που έχει είναι πως αργεί να αδειάσει οπότε σε περίπτωση – χτύπα ξύλο – έκτακτης ανάγκης – θα υπάρξει πρόβλημα.

Από την άλλη βέβαια, η Ελλάδαρα στέκει αγέρωχη.

Πρόγραμμα δεν έχει, 9 λέει, 9 και 20 ξεκινάει και φυσικά χωρίς διάλειμμα. 90’ ασταμάτητα. Το ωραίο φουαγιέ μένει ανεκμετάλλευτο.

Δυστυχώς όλα ακολούθησαν τη μόδα των μουλτιπλεξ κινηματογράφων. Από εκεί ξεκίνησαν όλα και οι άλλοι ως πρόβατα ακολούθησαν.

Η παράσταση είναι περίεργη.

Καταρχάς έχει από τα πιο ευφάνταστα σκηνικά που έχω δει ποτέ.

Διαθέτει ένα από τα πιο άρτια supporting cast που υπάρχουν. Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί. Ούτε μια παραφωνία.

Συμβολικό και έξυπνο το σκηνοθετικό εύρημα με τις σακούλες στα πρόσωπα των ηθοποιών σε κάποιες σκηνές.

Ωραία η κεντρική ιδέα αλλά το κείμενο υπήρχαν πολλές στιγμές που γινόταν επιτηδευμένα πυκνό και δυσνόητο. Έμοιαζε περισσότερο με ένα παραλήρημα ενός παράφρονα παρά ως κάτι με μια αρχή, μέση και τέλος.

Είχε και τα σουρεάλ του, και το μαύρο χιούμορ αλλά ένοιωσα ότι κάπου το τέντωσε. Επίσης ο χρόνος του πρωταγωνιστή σε σχέση με των υπολοίπων παρά ήταν δυσανάλογος.

Η Ευγενία Σαμαρά απαστράπτουσα αλλά αισθάνθηκα πως τους παρά τους ρόλους που άλλαζε παρέμενε η ίδια. Δεν ξέρω αν ήταν σκηνοθετική οδηγία ή επιλογή.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης τα έδωσε όλα.

Το στόρι της παράστασης είναι πως για τα μάτια μιας θεάς, ο ταμίας της τράπεζας βάζει χέρι στο ταμείο. Ενώ θεωρεί πως θα ζήσει το όνειρο του, καταλήγει να αντιμετωπίζει τους φρικτούς δαίμονες του.

Να σου πω την αλήθεια, ας κέρδιζα το τζόκερ και τέτοιο κοκομπλόκο δεν θα το πάθαινα.

Κάτι πήγε να πει, εν μέρει το έκανε, ταλαιπωρείσαι λίγο εγκεφαλικά και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Με άριστα το δέκα: 6 με κόπο.

Έβγαλα και βίντεο και το ανέβασα το κανάλι μου. αν δεν ανοίγει, υπάρχει και το λίνκ από κάτω.

https://www.youtube.com/shorts/ISUypiD4n3k

ΘΕΑΤΡΟ ΔΡΟΜΟΣ – ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΟΡΓΚ

Τι ωραίο θέατρο!

Τι ωραίο !

Μικρό, ζεστό, παρεϊστικο! 

Καταρχάς έχει ένα μπαρ σε πλήρη λειτουργία. Άρα με το τέλος της παράστασης μπορείς να πιείς το ποτό σου και να μιλήσεις με τους συντελεστές. Είναι 50 θέσεων μεν αλλά οι ιθύνοντες δεν προσπάθησαν να στριμώξουν τα καθίσματα για λίγες θέσεις  παραπάνω. Απολαμβάνεις την παράσταση άνετα.

Το σκηνικό;

Σε παραπέμπει κατευθείαν σε διαμέρισμα εποχής !

Τι ωραία σκηνογραφία!

Στο θέατρο Δρόμος γίνεται πραγματικά εξαιρετική δουλειά.

Σε ότι αφορά την παράσταση είναι 2 ώρες χωρίς διάλειμμα.

Αυτή η μανία να θέλουν να αντιγράψουν τα μουλτιπλεξ στο σινεμά είναι αδιανόητη. Δεν θέλουν επιπλέον έσοδα από το μπαρ; Τόσο καλομαθημένοι πια είναι όλοι από τις κρατικές ενισχύσεις;

Οπότε φρόντισε πριν μπεις, να έχεις πάει στην τουαλέτα και να μην έχεις πιει πολύ νερό!

Πνευματώδεις διάλογοι, γρήγορος ρυθμός, ένα κέντημα!

Η παράσταση στηρίζεται στον Γιώργο Ζώη – που μου θύμησε Λεμπεσόπουλο σε κάτι αριστουργηματικά θεατρικά του – και στον Θοδωρή Ελευθεριάδη που ήταν σαν κάτι ανάμεσα σε Τεν Τεν και Περικλή Λιανό ως γραμματέα του Περίανδρου Πώποτα ! Εξαιρετικοί !

Και οι υπόλοιποι όμως ηθοποιοί έδεναν μαεστρικά.

Μου άρεσε πάρα πολύ καθώς από το πρώτο δίλεπτο σε βάζει σε ατμόσφαιρα εποχής. Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου σε βάζει σε ρυθμό και το δίωρο δεν σε κουράζει.

Μπράβο στο Θέατρο Δρόμος. Θα ξαναπάω!

Με άριστα το δέκα : 8

 

Α! Έβγαλα και βίντεο από το θέατρο, να ναι καλά οι άνθρωποι με άφησαν μετά την παράσταση και μπορείς να το δεις εδώ :