ONLINE ΜΑΘΗΜΑ

 

….για να μην πω σφαλιάρα !

 

Που και που σε ένα ωραίο εικονοστάσι στη γειτονιά, πάω, το καθαρίζω, το φροντίζω και ανάβω το καντήλι.  Μη με ρωτάς γιατί, ας πούμε ότι μου αρέσει να φέγγει το βράδυ.

 

Πριν από λίγες ημέρες λοιπόν, πήγα και άρχισα να κάνω τον καθαρισμό, άναψα λιβανάκι και σχεδόν απορροφήθηκα.

 

Ξαφνικά γυρνάω το κεφάλι μου και βλέπω ένα τύπο να έρχεται προς το μέρος μου. Κρατούσε με λουρί ένα πιτ μπουλ. Θηρίο. Από αυτά που λες ότι μου δαγκώσει, το κράτησε για σουβενίρ. Χέρι είναι, πόδι είναι, κεφάλι είναι, μια που το πήρε, μια που το ξεχνάς.

 

Ο τύπος είχε σκουλαρίκια στα αυτιά, στη μύτη και νομίζω στα χείλη. Τα χέρια δεν τα έβλεπες από τα τατουάζ. Είχε και στο λαιμό. Το μισό κρανίο ήταν ξυρισμένο. Τατουάζ και εκεί. Βγαλμένος από βίντεοκλιπ των Prodigy, κάτι τέτοιο.

 

Με πλησίαζε και σκέφτηκα ότι θα αρχίσει να με βρίζει για τα καντήλια, μπορεί να βγάλει μαχαίρι, να πει στο πιτμπουλ να με κάνει κομμάτια, να καταστρέψει το εικονοστάσι!

 

Με προσπέρασε.

 

Συνέχισα τις δουλειές μου και προς το τέλος τον βλέπω να επιστρέφει από τη βόλτα του. Χάθηκε ο κόσμος να επέστρεφε αφότου είχα φύγει! Λίγο ήθελα!

 

Σταματάει.

Παγώνω.

Με κοιτάει.

Λέω πάει, αυτό ήταν.

 

…… μου λέει καλημέρα σας, κάνει το σταυρό του, μου λέει βοήθεια σας και με άφησε παγωτό !

 

Ε;

 

Γουάτ;

 

Συνήλθα.

Να σαι καλά φίλε, απάντησα και δεν θα μάθει ποτέ πόσο ανακουφισμένος ήμουν. Είπαμε δύο ανθρώπινες κουβέντες και έφυγε.

 

Γύρισα το βλέμμα μου στον ουρανό.

 

Καλά μου έκανες, είπα. Καλά να πάθω.

Χριστιανός της πλάκας.

 

Ευχαριστώ Θεέ μου για το μάθημα.

 

Άμεσο, χωρίς συνέπειες και δωρεάν.

 

Α! Το θηρίο που σου έλεγα, που κόβει κομμάτια, τελικά ήταν ένα σκυλάκι 13 ετών με εμφανές πρόβλημα στο περπάτημα λόγω ηλικίας, παντελώς άκακο και μια χαρά με άφησε να το χαϊδέψω. Σφαλιάρα και εκεί.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ ΣΤΟΝ ΟΛΠ

 

 Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

 

Ενίοτε έρχονται στον ΟΛΠ πολεμικά πλοία και υποβρύχιο που ανοίγουν για το κοινό.

 

Αντί να ποστάρω κάτι με σημαία στα σόσιαλ και να τρέξω στην ταβέρνα, προτίμησα να αποτίσω φόρο τιμής για την 25^η Μαρτίου και να πάω στον Πειραιά.

 

Η πρώτη μου ανησυχία ήταν το πάρκινγκ. Υπάρχει άφθονο. Δωρεάν και επι πληρωμή. Άφησα το αυτοκίνητο 20 λεπτά μακριά αλλά δεν χρειαζόταν. Δεν το μετάνοιωσα γιατί το ξένοιαστο περπάτημα στον Πειραιά, το απόλαυσα.

 

Λένε ότι μέχρι τις 7 το απόγευμα δέχονταν επισκέψεις αλλά το οριστικό σφύριγμα λήξης ήταν μια ώρα μετά. Να ναι καλά οι άνθρωποι.

 

Μη φανταστείς ότι μαθαίνεις τρομερά στρατιωτικά μυστικά. Στους εξωτερικούς χώρους περιηγείσαι. Αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού σου κάνουν ξενάγηση και σου λένε τόσα όσα για να πάρεις μια ιδέα. Μη φανταστείς ότι μοιράζονται τα μυστικά του πλοίου.

 

Συγκινήθηκα με τη φρεγάτα Λήμνος. Ναι, αυτή που τους τον επακούμβισε !

 

Πάντως είναι άλλο πράγμα να τα βλέπεις στην τηλεόραση και άλλο η παρουσία. Μετά τη βόλτα και στην πυραυλάκατο Δανίολο και στη φρεγάτα Λήμνος, κατάλαβα γιατί πήραμε τις Μπελαρά. Και πολύ καλά κάναμε.

 

Πολύ το χάρηκα. Όχι μόνο γιατί κατάφερα να πάω αλλά και γιατί είδα ακόμα και προς το τέλος είχε πολύ κόσμο.

 

 

Έξω από το υποβρύχιο Πιπίνος υπήρχε πάγκος με αναμνηστικά. Το θεώρησα υποχρέωση μου να πάρω κάτι τιμής ένεκεν. Πήρα ένα καπέλο και ένα σηματάκι. Ίσως το ράψω, ίσως το κολλήσω κάπου, θα δω. Προς το παρόν κόβει βόλτες στο γραφείο μου. Τι κρίμα να μην είχαν μαγνητάκια.

 

Ευχαριστώ πολύ Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και Πολεμικό Ναυτικό !

 

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία !

 

Θα ξαναπάω. Πιο χαλαρά. Είναι και ωραία βόλτα.

 

 

Ανέβασα στο κανάλι μου στο youtube, βίντεο και ενδεικτικά μπορείς να κάνεις κλικ στα λινξ :

 

https://www.youtube.com/shorts/2LuHV5fqI3c

 

https://www.youtube.com/shorts/bfelztnT188

 

https://www.youtube.com/watch?v=yJx7SFgWbdg

 

https://www.youtube.com/shorts/7RGjRFyfM0o

ΜΙΚΡΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Παραμονή Χριστουγέννων.

 

Σκέφτομαι ότι αποκλείεται να σηκωθώ νωρίς το επόμενο πρωί να πάω στην εκκλησία. Μαθαίνω ότι έχει αγρυπνία στον Άγιο Ελευθέριο στην Αχαρνών και αποφασίζω να πάω ώστε να αποφύγω τη Χριστουγεννιάτικη Θεία Λειτουργία.

 

Η ημέρα καταναλώθηκε σε διάφορα καθήκοντα και υποχρεώσεις. Να σβήνω και να γράφω εκκρεμότητες. Σκέφτηκα πως η τελευταία υποχρέωση είναι να πάω το βράδυ στην εκκλησία.

Δεν το πολυήθελα.

Που να τρέχω τώρα.

Πω πω ήταν ανάγκη;

Μα και αύριο, ανήμερα τα Χριστούγεννα, πάλι έχω να κάνω το ένα, το άλλο και το παράλλο.

Κάνει και κρύο.

Έχει και ωραία ταινία η τηλεόραση. Την έχω δεί, αλλά την ξαναβλέπω άνετα.  

 

Άντε, ας πάω λίγο πριν τελειώσει, να βγάλω την υποχρέωση.

 

Κατέβηκα με βαριά καρδιά από το  σπίτι και στα μισά της διαδρομής μέχρι εκεί που είχα παρκάρει, διαπίστωσα πως δεν έχω μαζί μου τα κλειδιά του αυτοκινήτου.

 

Μα πως είναι δυνατόν, αφού θυμάμαι να τα βγάζω στο γραφείο πριν ντυθώ! Ψάχνω το μπουφάν, το παντελόνι, τίποτα. Επιστρέφω στο σπίτι. Ένα ένα τα ρούχα, τα δωμάτια, το μπαλκόνι ( ! ), τίποτα. Άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια.

 

Μήπως μου έπεσαν στο δρόμο;

 

Ξανά κάτω με φακό.

 

Κατευθύνομαι στον κάδο σκουπιδιών που λίγο πριν είχα πετάξει τη σακούλα με τα σκουπίδια. Πρώτη ματιά, τίποτα. Ας πάω και από την άλλη πλευρά.

 

Πάνω πάνω, φάνηκε κάτι γνώριμο. Δίπλα στην σακούλα των σκουπιδιών που πριν από λίγο είχα πετάξει, φάνηκε η άκρη του μπρελόκ. Εκεί ήταν ! Σύμπτωση θα μου πεις, αλλά ποτέ στο παρελθόν δεν είχα πετάξει τα κλειδιά και τα σκουπίδια μαζί !

 

Καθυστέρησα. Θα έχει τελειώσει πια.

 

Θα πάω όμως μπας και μήπως. Αν όχι, για τιμωρία. Έφτασα στον Άγιο Ελευθέριο και δεν έκανα καν τον κόπο να παρκάρω. Από το τζάμι είδα τους ιερείς να κλειδώνουν τον Ιερό Ναό και να αποχωρούν. Συνειδητοποίησα πως καθυστέρησα τόσο όσο. Ακριβώς τόσο, ώστε να μην μπω καν μέσα.

 

Καλά να πάθω.

 

Ωραίο μάθημα.

 

Δεν πήγα γιατί ήθελα. Αλλά «από υποχρέωση». Θα μπορούσε να με τιμωρήσει σκληρά και να μην έβρισκα τα κλειδιά. Να μην είχαν σταθεί πάνω πάνω στον κάδο, να είχαν βρει πάτο και να μην τα έβρισκα ποτέ. Φαντάσου μετά την ταλαιπωρία…

 

Ανήμερα τα Χριστούγεννα, έκοψα το λαιμό μου, ξύπνησα και πήγα στην Εκκλησία.

 

Να πω ένα ευχαριστώ και να ζητήσω μια συγγνώμη….

ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΡΜΑΡΟΥ – ΑΝΟΙΧΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΑΤΟΜΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΑΛΟΥΛΑ

 

Με αυτά τα ονόματα θα το βρεις στον παγκόσμιο ιστό και θα βρεις λίγα σκόρπια άρθρα που στην καλύτερη σε μπερδεύουν και στη χειρότερη σου λένε ψεματάκια είτε για λόγους επίδειξης, είτε για λόγους βλακείας.

 

Ήταν ο τελευταίος σταθμός μου. Από το 2014  πέρασαν ακριβώς 10 χρόνια για να καταγράψω όλα τα αξιοθέατα της Αττικής. Μπορεί να βρω και άλλα, αλλά η λίστα μου τελείωσε εδώ : https://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2019/09/blog-post_30.html

 

Επειδή πήγα και ταλαιπωρήθηκα από τη μια αλλά πολύ το χάρηκα από την άλλη, γράφω το παρόν για να μην την πατήσουν οι επόμενοι. Σημασία έχει να γνωρίζεις τη σωστή πληροφορία και να κάνεις τα κουμάντα σου.

 

Το συγκεκριμένο σημείο που λες, έχει στην πραγματικότητα τρία σημεία ενδιαφέροντος. Αν θέλεις να τα κάνεις όλα μαζί, χρειάζεσαι 5 ώρες ταλαιπωρίας. Δεν συνίσταται.

 

Ξεκινάω με τα εύκολα.

Το πρώτο είναι το πάρκο των αγαλμάτων.

Ανεβαίνεις προς Νέα Μάκρη, τη Λεωφόρο Διονύσου. Στη διασταύρωση με τη Βακχών στρίβεις δεξιά. Εκεί, ακριβώς στη γωνία είναι μια καφετέρια που λέγεται Safe house και έχει μεγάλο και άνετο πάρκινγκ. Αφήνεις εκεί το αυτοκίνητο σου και στα 20 μέτρα είναι η είσοδος του πάρκου. Είναι ευθεία για περπάτημα και ποδήλατο, μέσα στο δασάκι, με μια εξέδρα για events και διάφορα γλυπτά που έχουν δωρίσει καλλιτέχνες. Ο δρόμος λέγεται Αγίου Γεωργίου αλλά δεν έχει πινακίδες. Δεν σου λέω ότι είναι το θέαμα της ζωής σου, αλλά αν είσαι κάπου εκεί κοντά, μια βόλτα είναι ωραία.

 

Το δεύτερο σημείο είναι το λατομείο.

Παίρνεις το αυτοκινητάκι σου λοιπόν και ψάχνεις στο GPS τη διασταύρωση Βοσπόρου και Κωνσταντινουπόλεως στο Διόνυσο. Εκεί θα βρεις παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Είναι δύο χωματόδρομοι, διάλεξε αυτόν με την πινακίδα «Αλούλα». Έχει και μια μεγάλη πράσινη μπάρα για να μην ανεβαίνουν οχήματα παρά μόνο πεζοί.

 

Τι σε περιμένει: Βατή ανηφόρα σε μεγάλο δρόμο ( χωράει άνετα φορτηγό δηλαδή ) που μετά από 30 λεπτά ( εκτός αν είσαι η Ντρισμπιώτη όποτε υπολόγισε τα μισά ) σε οδηγεί στο παλιό λατομείο και η πέτρα είναι υλικό για ωραίες φωτογραφίες. Επίσης έχει φανταστική θέα από κάτω. Μπορείς να θαυμάσεις ένα καταπληκτικό οικιστικό σχέδιο με διώροφες βιλάρες μέσα στο δάσος. Αυτή είναι πράγματι μια ωραία βόλτα, να την κάνεις. Συνδυάζεται με το πρώτο σημείο που σου έγραψα ανωτέρω.

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Όχι, δεν έχει λύκους, δεν έχει αρκούδες και δεν έχει αδέσποτα σκυλιά. Έχει κόσμο καθώς θα βρεις ποδηλάτες, ιδιοκτήτες σκύλων, πεζοπόρους, και πάνω στο λατομείο, είναι ένας άτυπος χώρος εκπαίδευσης αναρριχητών.

 

Το τρίτο σημείο είναι από την άλλη πλευρά τα τρία εκκλησάκια.

Αφήνεις το αυτοκίνητο σου στην οδό Θυώνης 26 - Δροσιά ή τελοσπάντων αν δεν βρεις πάρκινγκ ακριβώς εκεί, από εκεί ξεκινάς. Παραπλεύρως μιας πολυτελούς κατοικίας, θα το δεις, ξεκινά ένα ανηφορικό μονοπάτι.

 

Το καλό: Ανάβαση στο δάσος. Σε μονοπάτι χιλιοπατημένο, δεν χρειάζεσαι ειδικό εξοπλισμό. Στο διάβα σου, θα βρεις 3 εκκλησάκια. Του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Νικήτα και του Αγίου Λουκά για τις ανάσες σου.   

 

Το κακό: Μια ώρα ανηφόρα με κλίση 60-70 μοιρών και σου βγαίνει η γλώσσα ανάποδα. Πάρε μπακ πακ με καπέλο,  2 μπουκάλια νερό ( όχι καρντιά μου δεν έχει καντίνα ) και σνακ. Εννοείται μακρύ παντελόνι ή φόρμα για να μη σε γδάρουν τα πουρνάρια.

 

Για να καταλάβεις τι έκανα εγώ:

Ξεκίνησα με τα 3 εκκλησάκια. Πέθανα στο ανέβα. Από τον Άγιο Λουκά, το τελευταίο εκκλησάκι δηλαδή, μέχρι το λατομείο είναι περίπου 15-20’ σε ευθεία με λίγες βατές ανηφορίτσες αλλά ήδη χρειάζεσαι φορείο και δεν το ξέρεις. Φανταστική θέα, φωτογραφίες, ανάσες και μετά η κατάβαση είναι μισή ώρα και επειδή κάτω έχει χαλίκι, χρειάζεται προσοχή.

Το πάρκο των αγαλμάτων ήταν ένα χιλιόμετρο πιο κάτω αλλά δεν άντεχα.

Για να ξαναγυρίσω στη Θυώνης για το αυτοκίνητο, χρειάστηκα 40 λεπτά! Ναι μεν άσφαλτος και αστικός ιστός, αλλά πορεία.

 

Σωστά κατάλαβες, δεν τα έκανα. Για το ταξί ήταν 8 λεπτά.

Πήρα το αυτοκίνητο, γύρισα στο πάρκο των αγαλμάτων, το είδα και μετά έφυγα.

 

Επομένως: Αν είσαι αθλητής, κάνε το όλο. Δεν έχεις θέμα. Αρκεί να ξέρεις τι σε περιμένει. Αν σου αρέσει και η φωτογραφία, χρειάζεσαι 5 ώρες.

 

Αν είσαι κανονικός άνθρωπος, πήγαινε στο πάρκο των αγαλμάτων για το ζέσταμα, μετά στο λατομείο και τέρμα. Αν σου αρέσουν αυτού του τύπου οι εμπειρίες, άλλη μέρα πήγαινε στα εκκλησάκια και ξαναγύρνα από το ίδιο μονοπάτι. Εκτός και αν κάνεις μεν τον κύκλο αλλά στην έξοδο να σε παραλάβει κάποιος.

 

Υγ1. Τα εκκλησάκια είναι όλα φροντισμένα, ανοιχτά για προσκύνημα. Κάποιος τα περιποιείται. Είναι κρίμα όμως αυτό το τρισάθλιο κράτος. Είναι ένας τόπος που πηγαίνει κόσμος. Αντί για τις πολύτιμες αλλά αυτοσχέδιες πινακίδες, βάλε μια πινακίδα της προκοπής ρε αδερφέ! Έναν χάρτη [ ΣΣ έχει και άλλες διαδρομές αλλά δεν πήγα και ούτε πρόκειται ] κάτι που να δείχνει ότι σέβεσαι τους ανθρώπους.

 

Υγ2. Είναι ωραίοι οι άνθρωποι του βουνού. Όλοι με χαιρέτησαν, όλοι πρόθυμα μου έδωσαν πληροφορίες. Μέχρι και δύο ποδηλάτες με βρήκαν στην αρχή και στο τέλος και πιάσαμε την κουβέντα. Στην αρχή μου έδωσαν κουράγιο και μετά κάναμε αποτίμηση!

 

Υγ3. Δεσποζόμενο σκυλάκι, πάντα με λουράκι! Τι δεν καταλαβαίνεις;;;;

ΑΠΑΤΗ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ. ΠΡΟΣΟΧΗ !

 

Η παρακάτω ιστορία δεν είναι ψεύτικη, ούτε φανταστική. Συνέβη σε εμένα, την καταθέτω, διέδωσε τη και έχε το νου σου. Ήμουν τυχερός στην ατυχία μου και θα εξηγήσω παρακάτω.

Για να συμβεί κάτι, πρέπει να το ευνοεί η συγκυρία.

Η δική μου συγκυρία ήταν ένα εταιρικό ζουμ μιτινγκ που δεν πρόλαβα να επιστρέψω στο σπίτι μου και πέντε λεπτά πριν φτάσω, μπήκα μέσω κινητού. Μη μου αρχίσεις το κήρυγμα περί ασφαλούς οδήγησης. Σε παρακαλώ δηλαδή. Στα φανάρια έβλεπα και καθοδόν άκουγα ως ραδιόφωνο.

Πλησιάζει γάτος της γνωστής ευπαθούς και κατατρεγμένης ομάδας που στο Ιταλικό πρωτάθλημα αναμφισβήτητα υποστηρίζει τη Ρόμα.

Κύριε κύριε, μου λέει έσπασε ο υαλοκαθαριστήρας!

Κατάλαβε πως ήμουν αφηρημένος και προσφέρθηκε να μου δείξει. Όπως μου εξήγησε αργότερα ένας γκουρού αυτών των τεχνικών, μαεστρικά σηκώνοντας τον υαλοκαθαριστήρα «για να μου δείξει», έσκισε το λάστιχο για να κάνει την παράσταση τόσο πειστική ώστε να πληρώσω το εισιτήριο.

Να, να μου λέει ορίστε, έσπασε και όλως τυχαίως στο χέρι του είχε έτοιμα άλλα λάστιχα. Να σου βάλω; Βλέποντας το κουρέλι, του λέω ναι. Μου βάζει ένα, ανάβει πράσινο, αλλά το συγκεκριμένο φανάρι είναι μεγάλο και 10 μέτρα πιο κάτω σταμάτησα.

Να σου βάλω μου λέει και στο άλλο; Να είναι τα ίδια;

Βάλε του λέω και του δίνω 5 ευρώ.

Τι;

Τι πράγμα;

Αυτό κύριε στα μαγαζιά κάνει 70 ευρώ! Δεν έχω άλλα απαντάω. Καλά, δώσε 30 μου λέει. 5 να επιμένω εγώ. Ανάβει πάλι φανάρι και ήμουν σε θέση να την φύγω οριστικά αλλά δεν μου πήγε καρδιά να την κάνω. Θα μπορούσα. Έστω και αν η κλοπή στον κλέφτη είναι θεία δίκη.

Έλα φίλε μου ξαναλέει, αφού ανακουφίστηκε που σταμάτησα, δώσε 15 και για τα δύο. Ξήλωσε τα του απάντησα, πέντε έχω.

Τα έβγαλε, τα παλιά τα πήρε ως αναμνηστικό και έμεινα με τα σίδερα. Αργότερα πήγα στον προσωπικό μου βενζινά και αγόρασα καινούρια. 25 ευρώ.

Ήμουν τυχερός γιατί τα δικά μου τα είχα 1,5 χρόνο και είχα προγραμματίσει να πήγαινα το προσεχές Σάββατο να τα αλλάξω.

Ήμουν κορόιδο γιατί νόμιζα ότι ξαφνικά βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος.

Ήμουν ηλίθιος γιατί αργότερα συνειδητοποίησα πως μια ώρα πριν την καταδρομική, χρησιμοποίησα τον υαλοκαθαριστήρα και δούλεψε μια χαρά.

Έκανα σωστή επιλογή γιατί αν επέλεγα να του δώσω 15 ευρώ θα έπαιρνα μάπα λάστιχα που κάποιος θα τα έκλαιγε, ενώ με 10 ευρώ παραπάνω πήρα εξαιρετικά που θα μου κρατήσουν.

Έγινα σοφότερος και σου γράφω το παρόν.

Ειδοποίησε όσους γνωρίζεις.

Η ευρηματικότητα των απατεώνων αντιμετωπίζεται με τη γνώση.

ΩΡΑΙΑ ΗΡΘΕΣ ΡΕ 2024

 

Εξαπανέκαθεν που λένε και στην οροσειρά των Αγράφων, πιστεύω πως η Αθήνα είναι ανθρώπινη πόλη αν λείπουν οι άνθρωποι, οπότε να φύγετε, καλά να περάσω!

Πέρασα φανταστικά το εορταστικό διάστημα και ευθύς αμέσως το μοιράζομαι μαζί σου:

Έπαιξα τρεις φορές ως DJ στο μαγαζί της Στέλλας Ανδρεάδου από το Survivor. Λέγεται Loft 22, βρίσκεται στον πεζόδρομο του Περιστερίου, Βεάκη 52 και είναι πολύ όμορφο και πολύ φιλικό μέρος να αράξεις με την παρέα σου για να πιείς τον καφέ και το ποτό σου.

Το έριξα στις βόλτες.

Περπάτησα σε όλο το Σταύρος Νιάρχος. Δεν το χορταίνω αυτό το μέρος. Τι πολυτέλεια για την Αθήνα! Τα φωτιστικά του ήταν καλύτερα από πέρυσι αλλά θα ήθελα να δω και περισσότερα. Δεν εννοώ στη λίμνη αλλά στο πάρκο. Μου άρεσαν και τα δύο DJ sets και οι δράσεις για τα παιδιά.

Πήγα στο Experience Park στο Ελληνικό. Η φετινή διακόσμηση του ήταν η χειρότερη από τότε που άνοιξε και  πηγαίνω κάθε χρόνο. Για μια βόλτα καλό είναι, αλλά φέτος ήταν πολύ κατώτερο από αυτά που μας έχει συνηθίσει.

Πήγα στο Christmas Castle στο ΟΑΚΑ στο Μαρούσι.   Δεν είναι τόσο Christmas όσο Λούνα Παρκ. Για τους γονείς βέβαια, ότι πρέπει. Εμείς τα μεγάλα παιδιά κάναμε ρόδα και σκοποβολή. Κέρδισα και μπρελόκ με τον Darth Vader ! O shooter !

Κατέβηκα στο κέντρο. Περπάτησα από το Σύνταγμα ως την  Ομόνοια μέσω Πανεπιστημίου και κατέβηκα από την Ερμού ως την Καπνικαρέα. Ωραία εορταστική Αθήνα αλλά δεν σου κρύβω ότι μαύρισε η καρδιά μου. Στο Σύνταγμα, η πάλαι πότε πάνω πλατεία των μαύρων φασιστών είναι το στέκι των μελαμψών Ασιατών. Η δε κάτω πλατεία που δίκαζαν οι κόκκινοι φασίστες είναι οικογένειες με παιδιά και κοριτσοπαρέες. Η Πανεπιστημίου με την πιο άχρηστη μεγέθυνση πεζοδρομίου στην ιστορία των πρωτευουσών ανά την υφήλιο. Για αυτό άλλωστε και δεν την πατάει κανένας. Νοητά το πεζοδρόμιο τελειώνει στο πενιχρό παρτέρι. Έφτασα στην Ομόνοια, έβγαλα φωτογραφίες και ένοιωσα μεγάλη ανακούφιση όταν μπήκα στο ταξί. Θα μπορούσα να περπατήσω στην επιστροφή αλλά αν έπεφτα στο λάκκο με τα φίδια μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης θα είχα. Πως μαύρισε έτσι η Αθήνα…

Έκανα και μια βόλτα στη Βαρβάκειο στα αγαπημένα μου παλαιοπωλεία και πήρα μερικά διακοσμητικά κρυστάλλινα μπινελίκια που μου άρεσαν. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αγόρασα χουρμάδες! Τούδε εφεξής θα γίνουν αγαπημένο σνακ μαζί με τα αποξηραμένα σύκα.

Άναψα ένα κερί σε ένα από τα αγαπημένα μου μοναστήρια στην Αθήνα, στην ΙΜ Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου στο Κορωπί. Δεν χρειάζεται να είσαι "θρήσκος" - άσχημη λέξη - για να καταλάβεις έναν χώρο. Αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει αρκεί να μπεις μέσα. Αυτή η γαλήνη και η ομορφιά που αποπνέει αυτό το Μοναστήρι είναι απερίγραπτη. 

Το είχα βάλει στο σημάδι και μου δόθηκε η ευκαιρία και πήγα στο Μουσείο Μαρία Κάλλας. Περίμενα περισσότερα προσωπικά αντικείμενα της, αλλά δεν μου αρέσει η κλάψα. Καλώς έγινε. Αυτή ήταν μια πραγματική στάρ παγκόσμιας ακτινοβολίας και όχι ο κάθε ριαλιτοπαίκτης που βλέπουμε σήμερα και οι σελέμπριτιζ του ινστα. Το μουσείο ήταν περισσότερο μια πολυτελής παρουσίαση της ζωής της με γραφικά στους τοίχους και οθόνες που παίζουν λούπα συνεντεύξεις της σε ξένα ΜΜΕ. 10 ευρώ η είσοδος και μια φορά αξίζει να πας για να καταλάβεις ποια ήταν αυτή η τεράστια ντίβα.

Τέλος πήγα και στην έκθεση Life in Space. Αντίκειμενα, αναμνηστικά, εξοπλισμός, τμήματα διαστημοπλοίου, ιστορικό για την κατάκτηση του διαστήματος. Ποια κατάκτηση δηλαδή, πες το μερική εξερεύνηση καλύτερα. Στο τέλος έχει και μερικά διαδραστικά και διάλεξα την εικονική πραγματικότητα. Πάλι καλά που ήταν κάποιος δίπλα μου και με κράταγε καθώς σε πάτωμα πάταγα και νόμιζα πως με ένα βήμα θα κολυμπούσα στην άβυσσο του Διαστήματος και κλάψε με μάνα κλάψε με. Μου άρεσε τόσο, που αγόρασα μια αφίσα και την έκανα κάδρο για το σπίτι !

Και με το Μουσείο Μαρία Κάλλας και με το Life in Space και γενικά με τη συντριπτική πλειοψηφία των εκθέσεων σε αυτή τη χώρα, στα αναμνηστικά που πουλάνε, απουσιάζουν μινιατούρες διακοσμητικές για γραφείο ή βιβλιοθήκη ! Βαρέθηκα τις κούπες για καφέ, τα σουβέρ και τα μολύβια. Πάλι καλά που έχουν τα τίμια μαγνητάκια να σώζουν τα προσχήματα. Κρίμα. Θα μοσχοπουλούσαν αλλά άντε να καταλάβουν και άντε να εξηγήσεις.

Οπότε όπως καταλαβαίνεις χόρτασα.

Πήγα, γύρισα, είδα, φωτογράφισα.

Στο κανάλι μου στο youtube - https://www.youtube.com/playlist?list=PLPXmSYCacen2Y_eLGH7dEpdAE0fkIqtqd τα βιντεάκια μου ( χρειάζεται λίγο σκρολ ) έχουν χιλιάδες προβολές. 

Στη σελίδα μου στο facebook, - https://www.facebook.com/Suspect   το ίδιο.  

Το 2024 μπήκε φανταστικά για εμένα και ευελπιστώ σε μια ανάλογη συνέχεια.

ΜΙΖΕΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΚΟΜΟΙΡΙΑ

 

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και αλλού. Στον Κολωνό και στα Σεπόλια πάντως, βλέπω ότι κατά μέσο όρο, μόλις  ένα διαμέρισμα ανά πολυκατοικία έχει στολίσει για τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά.

Μην ακούσω εξυπνάδες για οικονομική στενότητα!

Όλοι έξω είναι, το μποτιλιάρισμα στους δρόμους ανυπόφορο, η κατανάλωση πάνω, οι καταθέσεις στις τράπεζες πάνω, οι πωλήσεις αυτοκινήτων πάνω, η διασκέδαση πάνω, 100% πληρότητα σε όλα τα θέρετρα και το συμπέρασμα είναι απλό:

Ο κόσμος έχει λεφτά και ξοδεύει και καλά κάνει.

Δεν σου λέω να κάνεις το μπαλκόνι σου Λας Βέγκας. Πάρε καλέ μου άνθρωπε ένα ματζαφλαράκι, 10 ευρώ κοστίζει, με κουτάκι για μπαταρίες που τις προστατεύει από την υγρασία, με 100 λαμπάκια, που ανάβει για 6 ώρες την ημέρα. Πιάνεις δηλαδή όλο το βράδυ που κυκλοφορεί ο κόσμος και οι μπαταρίες κρατάνε για 10 μέρες. Πάρε και άλλο ένα άμα θες το κάτι παραπάνω. Και είσαι μια χαρά.

Γιατί αυτή η μαυρίλα, το άδειο στα μπαλκόνια των ανθρώπων χρονιάρες μέρες;

Τα φωτάκια έχουν μια νοστιμιά, αλλάζει η διάθεση, είναι γιορτές !

Συγγνώμη, δεν ξέρω πως είναι οι άλλες περιοχές, αλλά αυτή η μιζέρια  είναι απαράδεκτη. Ακόμα και τα μαγαζιά έχουν απολύτως υποτονικό στολισμό.

ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Μπορεί να είναι σε περιφερειακό, μπορεί να είναι σε δημοτικό, μπορεί να είναι σε κοινοτικό επίπεδο. Δεν θα τα χαλάσουμε εκεί και δεν πρόκειται να σου πω.

Πλησιάζει ένας αντίστοιχος Γκρούεζας έναν νέο υποψήφιο. Του λέει με αυτό το μουλωχτά ποντικίσιο στιλάκι που έχουν όλοι αυτοί οι παρατρεχάμενοι διαδρομιστές που ποτέ δεν χάνουν:

«Θέλω 300 ψηφοδέλτια να τα μοιράσω σε δικούς μου».

Εντυπωσιασμένος ο υποψήφιος από το νούμερο, πριν τα δώσει, σκέφτεται να πάρει μια γνώμη από έναν έμπειρο πολεμιστή των εκλογικών αναμετρήσεων.

Η συμβουλή που παίρνει είναι επιπέδου Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς σε final 4:

«Να του δώσεις 260. Αν σε δουλεύει, δεν θα σου πει τίποτα. Αν όντως έχει κάπου να τα δώσει, θα σου πει πως είναι λιγότερα».

Το πακέτο παραδόθηκε στον παραλήπτη και δύο ώρες αργότερα χτύπησε το τηλέφωνο:

Αδερφέ, έχασες το μέτρημα; 300 είπαμε!!!

Περιχαρής ο υποψήφιος, βέβαιος για την εκλογή του, άρχισε τα κεράσματα.

Σταυροί που πήρε: 25

Συμπέρασμα:

Μην τυπώνεις ψηφοδέλτια.

Γίνονται πρώτης τάξεως χαρτί για τη δηλωτή και λοιπές ψυχαγωγικές τζογαδόρικες δραστηριότητες στα καφενεία.

Εναλλακτικά, λίστα για τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ.

Δεν είναι μόνο το κλισέ για το περιβάλλον. Τα τυπωμένα και σταυρωμένα ψηφοδέλτια είναι σκέτο πεταμένα λεφτά, χαμένος κόπος, μάταια ταχυδρομική αποστολή…

ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

 

Σου είχα γράψει εδώ https://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2023/03/blog-post_17.html την περιπέτεια μου με τα ένσημα μου.

 

Τελικά βρήκα ραντεβού και πήγα στον ΕΦΚΑ.

Στο μεν ένα κομμάτι υπέβαλλα αίτηση, με αριθμό πρωτοκόλλου και μου είπαν πως θα μου απαντήσουν και να μην περιμένω σύντομα γιατί θα έπρεπε λέει να πάνε σε ένα ΙΚΑ να πάρουν το αρχείο, να το ψάξουν, ε, καταλαβαίνεις. Σε 2 χρόνια και άμα. Τουλάχιστον αυτό που μου αναλογούσε το έκανα.

Στο δε άλλο κομμάτι, μου είπαν να πάω σε ένα άλλο υποκατάστημα.

Πήγα.

Από την είσοδο ξεκινάνε τα καλά φίλε μου.

Στην αρχή δεν με άφηναν να περάσω γιατί λέει δεν είχα ραντεβού. Μα αφού με στέλνουν από το άλλο υποκατάστημα σας ! Ποιος σας έστειλε; Συγγνώμη, δεν συστηθήκαμε! Λες και θα έπρεπε να ζητήσω έγγραφη παραπομπή. Τι είναι, καρδιολόγος;;; Παρακάλεσα, πίεσα και μια από τις δύο κυρίες, μου είπε «περάστε, και αν σας εξυπηρετήσουν…»

Δεν το συζήτησα δεύτερη φορά, σε 1 νανοσεκόντ, πάτησα το κουμπί του ανσανσέρ στην άλλη άκρη της αίθουσας.

Φτάνω που λες στον όροφο του τρόμου.

Φάκελοι, χαρτιά, στίβες, σε έπιανε η καρδιά σου. Πριν από μένα άλλοι πέντε. Ταλαιπωρημένοι και θυμωμένοι άνθρωποι που ψιλογνωριστήκαμε και γελάγαμε πικρά. Μας ένωνε η ταλαιπωρία μας.

 

Η ψηφιοποιήση ξέρεις γιατί είναι μονόδρομος;

Γιατί δεν πρέπει να μεσολαβούν άνθρωποι.

Θα το πω όπως το βίωσα και όπως πιστεύω ότι εκφράζω και τους πολίτες που συμπέσαμε.

 

Δεν γουστάρουν οι υπάλληλοι να εξυπηρετήσουν.

Τους έβλεπα και ηδονίζονταν όταν έλεγαν περάστε αύριο. Χαίρονταν όταν ξαπόστελναν τον κόσμο τύπου: Ανεβείτε στον τέταρτο, κατεβείτε στον δεύτερο και μετά στον τρίτο όροφο.

Εκστασιάζονταν όταν έβγαζαν λάθος άλλους συναδέλφους τους από άλλες υπηρεσίες τύπου «σας έδωσαν λάθος έγγραφα, λείπει μισή σφραγίδα από την τέταρτη παράγραφο της έκτης σελίδας, α, λάθος, δεν έπρεπε να έρθετε εδώ»

 

Οι άνθρωποι απλώς δεν θέλουν.

Γιατί είναι χορτάτοι, γιατί δεν έχουν καμία επίπτωση, γιατί βαριούνται τη ζωή τους. 

Δεν θέλουν.

 

Αναφέρω σε μια κυρία το πρόβλημα μου και αποφαίνεται πως κακώς πήγα γιατί τα ένσημα που έχω και δεν έχουν καταχωρηθεί, δεν πειράζει καθώς μπορώ να το κάνω όταν συνταξιοδοτηθώ. Απάντησα πως μπορεί πχ το σπίτι μου να πάρει φωτιά. Να το ρισκάρω απλώς να τα κρατάω; Τόσο δύσκολο είναι να τα καταχωρήσουν;; Είναι τόσο περίεργο να πάρουν τα ένσημα μου και να τα περάσουν στο ΑΤΛΑΣ ώστε να φαίνονται;

 

Επειδή επέμεινα, αναμείχθηκε και άλλη κυρία στη συζήτηση. Αυτή ήταν πιο επιθετική. Ποιος σας είπε να έρθετε εδώ; Πως τόλμησαν, όλο λάθη κάνουν και κάλεσε στο άλλο υποκατάστημα του ΕΦΚΑ για να τους κάνει μάθημα ποδοσφαίρου και μπάντμιντον. Το αθάνατο ελληνικό δημόσιο και σε αυτό είναι παρών καθώς οι κλήσεις της έμεινε αναπάντητες!

 

Εκεί λοιπόν που με είχαν με το μισό πόδι στην έξοδο, η θυμωμένη κυρία, κρατώντας στα χέρια της τα έγγραφά μου, ξεροκατάπιε και παραδέχθηκε σβηστά:

 

Ε….χμ…ναι… τώρα που το ξαναβλέπω, ναι, έχουν δίκιο οι συνάδελφοι, σωστά ήρθατε…. Μισό να ρωτήσω τη διευθύντρια… συμπληρώστε αυτή την αίτηση…

 

Νομίζω ότι έχει συμβεί σε όλους μας. Μπρος στην προοπτική της εξυπηρέτησης, ξεχνάς τον θυμό, πνίγεις την οργή γιατί δεν σε συμφέρει να τους βάλεις απέναντι και κάνεις ότι σου πουν για να φύγεις μια ώρα αρχίτερα.

 

Μου είπαν και αυτοί ότι πρέπει να πάνε σε ένα ΙΚΑ που είναι το αρχείο της επιχείρησης και να μην το περιμένω σύντομα.

 

Κάνε το και σε 10 χρόνια αγάπη μου, αρκεί να μη σε ξαναδώ!

 

Και εσένα και το ταμείο σου μαζί !

 

Υγ1. Πόσο δύσκολο είναι να βγάλεις ένα πρόγραμμα με πχ 6 μηνη σύμβαση για data entry. Όλοι θα δηλώναμε συμμετοχή για μερικά εξτραδάκια. Χιλιάδες φοιτητές και άνεργοι θα μπορούσαν όλους αυτούς τους φακέλους και στις υπηρεσίες, και στα ταμεία  και στα νοσοκομεία να τους πληκτρολογήσουν σε ένα πληροφοριακό σύστημα να τελειώνουμε….

Υγ2. Καλή η βιτρίνα της ψηφιοποίησης, καλή η πάλαι πότε δήλωση του νόμου 105 που γίνεται από το σπίτι σου αλλά πραγματική ψηφιοποίηση του κράτους όταν για να πουλήσεις ένα ακίνητο – και η σημασία του ακινήτου στην οικονομία είναι τεράστια καθώς επηρεάζει καμιά διακοσαριά άλλα επαγγέλματα – πρέπει να μαζέψεις 50 χαρτιά και στα ταμεία γίνεται μπάχαλο, δεν υπάρχει και απλώς κοροϊδευόμαστε. Εκτός και αν μας αποκοιμίζει ότι στο 1555 κάποιος σου απαντά….

ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΑ, ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ

 

Βρίσκομαι σε φανάρι στην Αλεξάνδρας. Πετάγεται μελαμψός χαμογελαστός τυπάκος με το «Τ» να το κρατάει σαν σπαθί και μου κάνει νόημα να μου καθαρίσει το παρμπρίζ.

Απαντώ αρνητικά αλλά επειδή έχω χάσει πολλά κιλά τελευταία, μάλλον ήμουν αόρατος.

Ξεκινάει τις νίντζα κινήσεις, με πιάνει στο φιλότιμο, ανοίγω το πορτοφόλι μου και βρίσκω ένα νόμισμα των 50 σεντς.

Του το δίνω.

Το κοιτάζει και μου λέει

 

«Τι είναι αυτό; Αυτό δεν φτάνει!!!»

 

Μεγάλο σχολείο ο δρόμος φίλε μου.

 

Πόσα πράγματα μαθαίνει κανείς.

 

Στο καθάρισμα τζαμιών, υπάρχει μίνιμουμ χρέωση.

Θες δεν θες, συναινείς στο καθαρισμό – λέμε τώρα καθαρισμός – τζαμιών του αυτοκινήτου σου.

Για 23 δευτερόλεπτα απασχόλησης, τα 50 σεντς είναι λίγα.

Είναι απολύτως λογικό να δώσεις κάτι σε κάποιον που δεν είσαι υποχρεωμένος και χωρίς να του ζητήσεις κάτι, και δικαιούται να διαμαρτύρεται.

 

Τελικά νομίζω πως ήμουν τυχερός που δεν τιμωρήθηκα. 

 

Αφού έχω το κεφάλι μου στη θέση του ακόμα, πάλι καλά…

ΨΗΦΙΑΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΜΕ ΚΑΛΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ

 

Στην εταιρεία που εργάζομαι, τρεις συνάδελφοι είναι στα πρόθυρα της συνταξιοδότησης και κουβέντα στην κουβέντα, είπα να ρίξω μια ματιά και στα δικά μου. Αργώ πάρα πολύ ακόμα η αλήθεια είναι και μεταξύ μας δεν πιστεύω ότι θα πάρω ποτέ σύνταξη.

 

Μπήκα λοιπόν στο περίφημο σύστημα ΑΤΛΑΣ. Έκανα 10 μέρες να μου βγάλει μια συγκεντρωτική λίστα με τα ένσημα μου. Για 10 μέρες, έβγαζε συνέχεια το κλασικό «σφάλμα συστήματος».

 

Μου έκανε αρνητική εντύπωση πως θα μπορούσαν στο τέλος να σου έχουν ένα άθροισμα. Ούτε καν. Κάτσε φίλε μου και υπολόγισε τα ένα ένα. Μήνα μήνα, προσέθετε. Κορόιδο. Ήθελες και ψηφιακό μετασχηματισμό.

 

Ούτε καν συσσωρευτικά κάθε χρονιά δεν έχουν. Μήνα μήνα. Εκεί να σου διαλύσουν το νευρικό σύστημα.

 

Με τα πολλά, εντόπισα 2 λαθάκια. Είμαι -200 ένσημα.

 

Στέλνω επεξηγηματικό email με φωτογραφίες των ενσήμων που μου λείπουν. Αυτόματα το σύστημα μου έστειλε μια ειδοποίηση με αριθμό πρωτοκόλλου και με βάση αυτόν θα μου απαντούσαν. Πολύ σωστά κατάλαβες, μετά από 6 ημέρες, είναι πιο πιθανό εσύ που με διαβάζεις να σου χτύπησε την πόρτα μια δίμετρη βραζιλιάνα και να σου εξομολογήθηκε τον έρωτα της, παρά να μου απαντούσε ο ΕΦΚΑ.

 

Απογοητευμένος πήρα τηλέφωνο στο 1555. Ευτυχώς που είχα κρατήσει κάβα απογοήτευσης.

 

Μια πολύ ευγενική κοπέλα που μου απάντησε, μου εξήγησε πως θα έπρεπε να πάω στο μητρώο και για να συμβεί αυτό, θα έπρεπε να κλείσω ραντεβού.

 

Έλα όμως που τα προγραμματισμένα ραντεβού ήταν ήδη κλειστά για το επόμενο δίμηνο! Γκολ !

Το κάναμε μαζί για να δω και πως δουλεύει και μου πρότεινε να ξανάμπαινα σε μια εβδομάδα για να πιάσω μια κενή ημερομηνία. Στην απλή ερώτηση μου "γιατί να μην μπορώ να το κανονίσω πχ σε 3 μήνες ή σε 4, δεν είναι άλλωστε κάτι επείγον" Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, απάντηση δεν πήρα. Έτσι, να σε βάζουν κάθε λίγο και λιγάκι να μπαίνεις, να βλέπεις τα κόκκινα κουτάκια σε όλες τις ημέρες και τις ώρες, όλες τις ημέρες, να εθίζεσαι, να γουστάρεις. 

 

Επειδή είσαι γατόνι, κατάλαβες φυσικά πως και ξαναμπήκα και δεν είχε πάλι κενή ημερομηνία.

 

Άμα είναι αυτός σοβαρός ψηφιακός μετασχηματισμός, τότε εγώ είμαι μαύρος, 2.13, πρωταθλητής στο ΝΒΑ και με λένε Αντετοκούνμπο.

 

Σε συνδυασμό με την επικαιρότητα, αυτόματα μου ήρθε κατά νου η επική ρήση ενός λαϊκού και ακατέργαστου φίλου μου ( και συνήθως σε τέτοια στέκια λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες ) που παίζει darts με μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό:

 

«Είστε όλοι μπουρδέλα….»