Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

 

Στην ύστερη Μεταπολίτευση διαμορφώθηκε ένας τύπος «αριστερού» κατ΄επίφασιν, χωρίς κάν τα βασικά στοιχεία που συγκροτούν επιστημονικά έναν πραγματικό αριστερό: ούτε κάν στοιχειώδης μαρξιστική θεωρητική κατάρτιση ούτε κάποια πραγματική αγωνιστική δράση.

Κατά κανόνα η αναντιστοιχία βίου και «αριστεροφροσύνης» είναι κραυγαλέα και προκλητική.

 

Η έννοια «αριστερός» συμπυκνώθηκε πλέον σε μία προσωπική δήλωση «αριστερών φρονημάτων», ως επαγγελματικό, πολιτικό και κοινωνικό διαβατήριο σε συγκεκριμένους χώρους. Από αυτήν την διαδικασία προέκυψαν συγκεκριμένοι φαινότυποι, όχι πλειοψηφικοί στην ελληνική κοινωνία αλλά εξαιρετικά επιζήμιοι για την κοινωνική συνοχή και την λειτουργία οιουδήποτε οργανωμένου κράτους:

 

Ο καταληψίας «αριστερός» μαθητής που μιλάει στους καθηγητές του στον ενικό και αισθάνεται ότι έχει το δικαίωμα να συναποφασίζει για την λειτουργία του σχολείου·

 

Ο γενειοφόρος «αριστερός» εκπαιδευτικός που απεχθάνεται το αντικείμενο που διδάσκει, άσε που δεν το γνωρίζει επαρκώς, και που θεωρεί ιερό του καθήκον να εμφυσήσει στους μαθητές του «δημοκρατική συνείδηση», δηλαδή ασέβεια προς τους μεγαλυτέρους, απέχθεια προς την πειθαρχία και την τάξη, εχθρότητα προς το κράτος και το εκπαιδευτικό σύστημα·

 

Ο «αριστερός» συνδικαλιστής που δεν επικεντρώνεται στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας αλλά εχθρεύεται την επιχείρηση που του δίνει ψωμί και επιδιώκει με μανία να την κλείσει, και μάλιστα συγκαλύπτει ανήθικες συμπεριφορές συναδέλφων του λαμβάνοντας ως αντιπαροχή την ασυλία που του παρέχει η θέση του·

 

Ο φοιτητής που αυτοπροσδιοριζόμενος ως «αριστερός» επιδιώκει να πάρει πτυχίο χωρίς να ανοίξει μία σελίδα και ταυτόχρονα να προετοιμάσει την καρριέρα του προσκολλώμενος στον κομματικό μηχανισμό και υπακούοντας δουλικά στην «καθοδήγηση»·

Ο «αριστερός» πανεπιστημιακός- στην πραγματικότητα αργόμισθο κομματικό στέλεχος που εξελέγη με κομματική στήριξη χωρίς να διαθέτει κάν τα στοιχειώδη προσόντα, που απευθύνεται στους φοιτητές του με την απαράδεκτη προσφώνηση «συνάδελφε» που όχι μόνον συνιστά αντιποίηση αρχής αλλά καταλύει την αναγκαία πατρική σχέση ιεραρχίας που λειτουργεί ως ιμάντας καθοδήγησης των νεωτέρων·

 

Ο ημιμαθής, φλύαρος, δογματικός και ξερόλας «αριστερός» ψευτοδιανοούμενος, που χρησιμοποιεί κυρίως συνθήματα και χαρακτηρισμούς αντί για στοιχεία και επιχειρήματα·

 

Ο ανεπάγγελτος «αριστερός» πολιτευτής με την ξύλινη γλώσσα, που έχει θέσει σκοπό της ζωής του να αποδομήσει τον κατά φαντασίαν «ελληνικό εθνικισμό», δηλαδή ο,τιδήποτε αντιβαίνει στις «αριστερές» του φαντασιώσεις·

 

Ο «αριστερός» δημόσιος υπάλληλος που καλύπτει την οκνηρία του, την ανικανότητά του, ίσως μάλιστα και την ανηθικότητά του, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα προστασίας τον κομματικό μηχανισμό στον οποίον ομνύει·

 

Ο «αριστερός» δημοσιογράφος, ο οποίος καταπολεμά λυσσαλέα κάθε πατριωτική έννοια και κάθε συνεκτικό δεσμό της ελληνικής κοινωνίας, προωθεί δε συστηματικά τους ξένους εθνικισμούς καταπολεμά δε (ανύπαρκτο) «ελληνικό εθνικισμό» αλλά προωθεί συστηματικά τους ξένους εθνικισμούς. Και τα λοιπά.

 

Αυτά εν τω μεταξύ έχουν μολύνει και άλλες περιοχές του πολιτικού φάσματος και ουσιαστικά έχουν καταστήσει δυσχερή την λειτουργία του κράτους και της οικονομίας.

Στα ύστερα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η «ανανεωτική αριστερά» ανέδειξε το έσχατο «άνθος» της: τον εθνομηδενισμό.

 

Το βδέλυγμα του εθνομηδενισμού αποτελεί αποκύημα του μίσους που ένοιωθαν οι φορείς του ως έφηβοι εναντίον των αυταρχικών πατεράδων και δασκάλων τους (που όμως οι περισσότεροι από αυτούς και γράμματα ήξεραν και αρχές είχαν) και γενικά του αυταρχικού κράτους, και του μίσους εναντίον των εννοιών που πρέσβευαν αυτοί οι αυταρχικοί πατεράδες και δάσκαλοι. Δηλαδή βασικά της Πατρίδας, της Θρησκείας, της Οικογένειας, της Καθαρεύουσας, των Αρχαίων, του Βυζαντίου, της Πειθαρχίας, της Ποδιάς, των Παρελάσεων, του Στρατού, της Αστυνομίας, των κακών βαθμών κλπ.

 

 

Επομένως όλα αυτά έπρεπε τώρα να αποδομηθούν. Η αποδόμηση είχε ως κεντρικό στόχο το Έθνος, και τελικά όλη η ψευδο-θεωρητική και ψευδο-επιστημονική δράση των ψευδο-προοδευτικών «αριστερών» ψευδο-διανοουμένων στράφηκε σε μία λυσσαλέα προσπάθεια να αποδομηθεί η έννοια του ελληνικού έθνους και όλα τα σύμβολά του.

 

 

Επιχειρήθηκε η πλήρης παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας, η ωραιοποίηση της Τουρκοκρατίας, η αμαύρωση του Κολοκοτρώνη, του Καποδίστρια, του Εικοσιένα, εκτοξεύθηκαν ασύλληπτα ανιστόρητες αλλά και προσβλητικές βλακείες, όπως ο όρος «συνωστισμός» για την μαζική σφαγή των Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922.

 

 Όλα αυτά τελικώς έγιναν καλός αγωγός για την υιοθέτηση της προπαγάνδας ξένων εθνικισμών εις βάρος της Ελλάδος. Έτσι όλα αυτά κατέληξαν εργαλεία στα χέρια γειτονικών αναθεωρητισμών και αυτοί οι δήθεν αριστεροί (και στις συνήθειές τους ατομικιστές, καταναλωτικώτατοι, φιλοχρήματοι και ιδιοτελέστατοι) έγιναν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που απαιτήθηκαν ως ιδεολογικό άλλοθι για τις μεγάλες εθνικές υποχωρήσεις των Πρεσπών και ας ελπίσουμε όχι και του Αιγαίου.

 

Απόσπασμα από άρθρο του Μελέτη Μελετόπουλου στο Αντιβαρο.

Αρχικό λινκ : https://www.antibaro.gr/article/39774?fbclid=IwY2xjawORAIZleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJHiPMUelUUBMd4sW07hs7Be-lpTS8jhEDpqliUIm1rtDDk65w4J_s-YNkJc_aem_5xrHBNIYwMbLtUKQC8DVow

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΠΟΙΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ ΕΧΕΙ.

 

Πριν από αρκετό καιρό χάζευα στον υπόνομο των κοινωνικών δικτύων, το πρώην τουίτερ και νυν  Χ και ανακάλυψα ένα διαμάντι.

Ο λογαριασμός με το όνομα «Αμαλία» => https://x.com/4fABkkc5xTv2aek κάνει μια σπουδαία δουλειά. Δεν την ξέρω, δεν ξέρω καν αν αυτό το Αμαλία είναι αληθινό αλλά δεν με ενδιαφέρει. Αναφέρεται διεξοδικά, ιστορικά τεκμηριωμένα, με πηγές, στην ιστορία της Αριστεράς στην Ελλάδα. Λάθος. Όχι στην ιστορία, στο ποινικό μητρώο είναι το σωστό.

Θα ήταν ευχής έργον αν αυτά τα ποστ γίνονταν ένα ενιαίο αρχείο γιατί το σκρολ για τα προηγούμενα είναι μεγάλη ταλαιπωρία. Θα μου πεις βέβαια ότι ζω στην πιο άχρηστη χώρα του κόσμου, δεν έχω να περιμένω τίποτα οργανωμένο.  Αν υπήρχε στοιχειώδης ιστορική οργάνωση δεν θα είχαν κυριαρχήσει αυτοί πνευματικά και ιδεολογικά.

Τέλοσπαντων, παραθέτω δύο ενδεικτικά κείμενα. Στα σχόλια του Χ, ουσιαστικός αντίλογος δεν υπήρξε οπότε τα δέχομαι ως αληθινά.

Από το να ψάχνω ένα ολόκληρο προφίλ, σε μια αντιπαράθεση θα μου είναι πιο εύκολο να βρω το παρόν.

= = = =

Τι ήταν και τι σκοπούς είχε η «Κομμουνιστική Οργάνωση της Μακεδονίας του Αιγαίου» - (KOEM);

Για να κατανοήσουμε τι ήταν και τι σκοπούς είχε η ΚΟΕΜ, είναι απαραίτητη μια σύντομη ιστορική αναδρομή...

Το 1943, μετά από συμφωνία του ΚΚΕ με τον Τίτο, ιδρύθηκε στις περιοχές Καστοριάς, Φλώρινας και Πέλλας, το «Славјаномакедонски Народно Ослободителен Фронт» - СНОФ» (Σλαβομακεδονικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΣΝΟΦ), που ήταν ένα ΕΑΜ για τους «Σλαβομακεδόνες».

Το ΣΝΟΦ είχε δύο πτέρυγες, η μία ελεγχόταν 100% από τον Τίτο, κι η άλλη περισσότερο από το ΚΚΕ.

Το καλοκαίρι του 1944, το ΣΝΟΦ αυτοδιαλύθηκε. Τον Απρίλιο του 1945, το διαδέχθηκε το «Народно Ослободителен Фронт» - ΗΟΦ (Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο - ΝΟΦ), που ιδρύθηκε στα Σκόπια. Στις 14 Οκτωβρίου 1946, κατόπιν συμφωνίας ΚΚΕ - Τίτο, το ΝΟΦ εντάχθηκε στον ΔΣΕ. Η συνεργασία ήταν αρμονική, μέχρι την ρήξη Τίτο - Στάλιν (καλοκαίρι 1948). Στην αρχή, το ΚΚΕ, απέφυγε να στραφεί κατά της Γιουγκοσλαβίας καθώς από εκεί λάμβανε σημαντική βοήθεια.

Όμως, η γιουγκοσλαβική «διεθνιστική» βοήθεια περιορίστηκε κατά πολύ και η ελεγχόμενη από τον Τίτο πτέρυγα του ΝΟΦ άρχισε να οργανώνει λιποταξίες «Σλαβομακεδόνων» από τον ΔΣΕ, με τη δικαιολογία ότι το ΚΚΕ «πρόδωσε τον αγώνα του μακεδονικού λαού». Τότε, η ηγεσία του ΚΚΕ, χωρίς να διαλύσει το ΝΟΦ, αποφάσισε να ιδρύσει μια δική του, απολύτως ελεγχόμενη οργάνωση για «Σλαβομακεδόνες».

Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1949 ίδρυσε την ΚΟΕΜ. Ναι, αλλά η «Κομμουνιστική Οργάνωση Μακεδονίας του Αιγαίου», όπως λεγόταν η οργάνωση, βγάζει τα αρχικά ΚΟΜΑ. Πώς λεγόταν ΚΟΕΜ; Κουκουέδικες κουτοπονηριές! Η οργάνωση δεν είχε ελληνική επωνυμία, αλλά «σλαβομακεδονική»: «Комунистичка организација на Егејска Македонија». Εξ ου και τα αρχικά ΚΟΕΜ. Εκτός από την σλαβική επωνυμία, και η ιδρυτική διακήρυξη της οργάνωσης - τμήματος του ΚΚΕ, δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολιών για τους αυτονομιστικούς της σκοπούς: «Η ίδρυση της ΚΟΕΜ, που είναι σώμα από το σώμα του ΚΚΕ, χαιρετίστηκε ενθουσιώδικα σα μεγάλη και αποφασιστική κατάχτηση των Μακεδόνων κομμουνιστών και ολόκληρου του Μακεδόνικου λαού, που αποφασιστικά δίνει βάση και θα προωθήσει τους αγώνες του για τη λύση όλων των κοινωνικών και εθνικών προβλημάτων του, για την εθνική του απελευθέρωση και αποκατάσταση, για τη Λαϊκή Δημοκρατία, για τον κομμουνισμό». Αλλά, ούτε και η Οργανωτική Επιτροπή που εξέλεξαν τα 163 ιδρυτικά μέλη άφηνε περιθώρια αμφιβολιών: 1) Μιχάλης Μάλιοφ 2) Βαγγέλης Κόιτσεφ 3) Πασχάλ Μητρόφσκι 4) Σταύρος Κώτσεφ 5) Βέρα Νικολάγιεφσκα 6) Βαγγέλης Μίτσεφ 7) Χρήστος Κολέντσεφ 8) Ουρανία Πιρόβσκα και 9) Τάσκο Χατζηγιάννωφ.

 

Σκοπός, λοιπόν, της οργάνωσης αυτής του ΚΚΕ, ήταν η ανεξαρτησία της Μακεδονίας - και της Θράκης, η οποία έτσι κι αλλιώς θα ήταν αποκομμένη από την Ελλάδα, που θα έφτανε μέχρι τα Τέμπη. Μπορούσε να σταθεί ανεξάρτητο Μακεδονικό κράτος στην περιοχή; Όχι βέβαια! Μόνο ως επαρχία της Γιουγκοσλαβίας ή της Βουλγαρίας!

Φυσικά, λόγω της ρήξης Στάλιν - Τίτο, οι κουκουέδες δεν θα παραχωρούσαν την ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη στην Γιουγκοσλαβία, αλλά θα την παραχωρούσαν στην Βουλγαρία.

 

Γι’ αυτό άλλωστε, η εφημερίδα «Ραμποτνίτσεσκο Ντέλο», όργανο της ΚΕ του ΚΚ Βουλγαρίας, χαιρέτησε την ίδρυση της ΚΟΕΜ, την οποία χαρακτήρισε «ακρογωνιαίο λίθο για την ανεξαρτησία της Μακεδονίας».

 

Την αλήθεια για την κατάληξη μιας τυχόν ανεξάρτητης Μακεδονίας, στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, την έγραψε ο Μοσέ Πιγιάντε, ηγετικό στέλεχος του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, με άρθρο του στην εφημερίδα «Μπόρμπα» του Βελιγραδίου: «Το βουλγαρικό ΚΚ επιδιώκει τη δημιουργία της “Μεγάλης Βουλγαρίας”, σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας, με την απόσχιση της Μακεδονίας του Βαρδάρη και της Μακεδονίας του Αιγαίου».

Συμπερασματικά: ευτυχώς ηττήθηκαν, αλλιώς τα σύνορα της Ελλάδος θα ήταν στα Τέμπη!

 

Πηγές: «Προς την Νίκη», καθημερινή εφημερίδα του ΔΣΕ, αρ.φύλ.47. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, 1939 - 1949», τόμος Β'.

 

 

Απόφαση 4ης Ολομέλειας Κ.Ε. του ΚΚΕ: «η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό. Έχει κατακτήσει την Μακεδονία και την Θράκη και καταπιέζει Μακεδόνες, Θράκες, Τούρκους κι Εβραίους».

 

Θα γυρίσουμε 94 χρόνια πίσω, στο 1931. Το έτος που επέστρεψε στην Ελλάδα από την Μόσχα (όπου σπούδαζε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο των εργαζομένων της Ανατολής (ΚΟΥΤΒ) ο Νίκος Ζαχαριάδης. Την εποχή εκείνη υπήρχε μεγάλη φαγωμάρα στο κόμμα (στην κομματική γλώσσα «φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές») και η Μόσχα έλυσε το πρόβλημα στις 2 Νοεμβρίου, διορίζοντας τον άνθρωπό της, Ν. Ζαχαριάδη, στην θέση του γενικού γραμματέα.

 

Η «γραμμή» της Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλαδή της Μόσχας), την οποία όφειλε να εφαρμόσει ο Ζαχαριάδης, ήταν σαφής: «Το Κόμμα οφείλει, χωρίς αναβολή, να διεξάγει τον αγώνα για το δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης των εθνών, φτάνοντας και μέχρις αποχωρισμού, κατά της εθνικής καταπίεσης και του εκδιωγμού των Μακεδόνων και Τούρκων».

 

Έτσι, το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Δεκεμβρίου, συνήλθε στην Χαλκίδα η 4η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, η οποία εξέδωσε μια απόφαση «Πάνω στην οικονομική και πολιτική κατάσταση της Ελλάδας», σύμφωνα με την «γραμμή» που έφερε από την Μόσχα ο μοσχαναθρεμμένος Ζαχαριάδης.

 

Η ανατριχιαστική αυτή απόφαση, που αργότερα δημοσιεύθηκε και στον Ριζοσπάστη (5/3/1932), αναφέρει τα εξής: «Η Ελλάδα είναι κράτος ιμπεριαλιστικό, που κατέκτησε διά της βίας ολόκληρες περιφέρειες κατοικημένες από άλλες εθνότητες (Μακεδονία, Θράκη) που τις καταπιέζει και τις υποβάλλει σε μια αποικιακή εκμετάλλευση, που καταδιώκει και εξοντώνει τις εθνικές μειονότητες (Εβραίοι). Το ΚΚ της Ελλάδος, διακηρύττει εν ονόματι των βασικών αρχών του μπολσεβικισμού, για τη Μακεδονία και τη Θράκη το σύνθημα του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης μέχρι πλήρους αποχωρισμού από το Ελληνικό Κράτος, του δικαιώματος για μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη και υποστηρίζει δραστήρια την επαναστατική πάλη του πληθυσμού των περιφερειών αυτών για την εθνική τους απελευθέρωση...».

 

Παρεμπιπτόντως, οι πολιτικοί πρόγονοι της αριστεράς, που στην εποχή μας καλεί -ουσιαστικά- σε «πογκρόμ» κατά των Εβραίων επενδυτών, αλλά ακόμα και κατά των τουριστών, εμφανίζονταν τότε ως... δυναμικοί προστάτες των Εβραίων: «Επίσης το Κόμμα πρέπει να διεξαγάγει μια ακατάπαυστη πάλη ενάντια στο εξαιρετικό καθεστώς εναντίον του Εβραϊκού πληθυσμού, ενάντια στις καταδιώξεις που φτάνουν μέχρι τα αιματηρά πογκρόμ και να πάρει δραστήριο μέρος στην οργάνωση της αυτοάμυνας του εργαζόμενου Εβραϊκού πληθυσμού».

Στο ίδιο πνεύμα, ήταν και τα δημοσιεύματα του Ριζοσπάστη, εκείνης της περιόδου. Να ένα χαρακτηριστικό δημοσίευμα της 28/4/1932: «Η εβραϊκή φτωχολογιά, οι καταπιεζόμενες εθνότητες της Μακεδονίας και της Θράκης που στενάζουν κάτω από το ζυγό, το βούρδουλα του χωροφύλακα και την απειλή της εξόντωσης, οι καταπιεζόμενες εθνότητες που υφίστανται μεσαιωνικά μαρτύρια για τον βίαιο εξελληνισμό τους, ξέρουν ότι εκείνοι που τους υπερασπίζονται, εκείνοι που στη σημαία τους έχουν αναγράψει την πάλη κατά της καταπίεσης και εξόντωσής τους, για την πλήρη αυτοδιάθεσή τους μέχρι χωρισμού από την καπιταλιστική Ελλάδα, για την ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη, είναι μόνο οι Κομμουνιστές».

 

Στα ίδια χρόνια, διαμορφώθηκε ανάλογα και η θέση του ΚΚΕ κατά των εξοπλισμών, αλλά και για την περίπτωση πολεμικής εμπλοκής της Ελλάδας (μετατροπή του πολέμου σε εμφύλιο!), η οποία ισχύει ακόμα και σήμερα, κι είναι μάλιστα γραμμένη στο καταστατικό του: «Το ΠΓ υπογραμμίζει την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και καλεί το προλεταριάτο και τους εργαζόμενους χωρικούς να παλέψουν κατά των εξοπλισμών, για τη μη πληρωμή πεντάρας στους ντόπιους και ξένους ληστές, για την υπεράσπιση της Σοβιετικής Ενωσης, για τη μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σ’ εμφύλιο, κατά της ελληνικής πλουτοκρατίας».

Πηγή: «Το ΚΚΕ - Επίσημα Κείμενα», τόμος 3ος.

ΔΩΡΕΑΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΟΦΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΟΥΟΡΕΝ ΜΠΑΦΕΤ

 

Παραθέτω απόσταγμα σοφίας, ένα δωρεάν σεμινάριο από τον Warren Buffett, γνωστό δισεκατομμυριούχο που μου έστειλαν. Έχει και επεξήγηση.

Καλή σου ανάγνωση !

 

   1. «Ο χρόνος είναι φίλος της υπέροχης επιχείρησης και εχθρός της μέτριας»

Αυτή η φράση υπογραμμίζει τη σημασία της υπομονής και της επένδυσης σε εταιρείες με ισχυρά θεμελιώδη στοιχεία. Οι ποιοτικές επιχειρήσεις τείνουν να αποδίδουν καλύτερα μακροπρόθεσμα, ενώ οι μέτριες μπορεί να υποφέρουν με την πάροδο του χρόνου.

   2. «Κάποιος απολαμβάνει τη σκιά σήμερα επειδή κάποιος φύτεψε ένα δέντρο πριν από πολύ καιρό»

Η πραγματικότητα του σήμερα είναι το όνειρο του χτες. Η φράση αυτή υπογραμμίζει επίσης, τη σημασία της μακροπρόθεσμης σκέψης και επένδυσης. Οι ωφέλειες του μέλλοντος προκύπτουν από τις πράξεις του παρελθόντος.

   3. «Μόνο όταν πέσει η παλίρροια, θα καταλάβεις ποιος κολυμπάει γυμνός»

Οι αδυναμίες και τα λάθη των ανθρώπων ή των επιχειρήσεων αποκαλύπτονται όταν οι συνθήκες γίνονται δύσκολες ή όταν οι ευνοϊκές καταστάσεις αλλάζουν.

   4. «Κανόνας Νο. 1: Ποτέ μη χάνεις χρήματα. Κανόνας Νο. 2: Ποτέ μη ξεχνάς τον Κανόνα Νο. 1»

Αυστηρή προσήλωσή του στην προστασία του κεφαλαίου και αποφυγή περιττού ρίσκου στις επενδύσεις.

   5. «Χρειάζονται 20 χρόνια για να χτίσεις μια φήμη και πέντε λεπτά για να τη χάσεις»

Η σημασία της ακεραιότητας και της υπεύθυνης συμπεριφοράς, ειδικά στον επιχειρηματικό κόσμο, όπου μια κακή απόφαση μπορεί να καταστρέψει δεκαετίες σκληρής δουλειάς.

   6. «Να είσαι άπληστος όταν οι άλλοι φοβούνται. Και να είσαι φοβισμένος όταν οι άλλοι είναι άπληστοι»

Μια βασική αρχή της επενδυτικής του στρατηγικής: να εκμεταλλεύεσαι τις ευκαιρίες όταν η αγορά φοβάται και οι τιμές πέφτουν, και να είσαι προσεκτικός όταν η αισιοδοξία οδηγεί σε υπερβολές.

   7. «Προσπαθώ να αγοράζω μετοχές σε επιχειρήσεις τόσο καλές, που να μπορεί να τις διοικήσει ακόμα και ένας ανόητος. Γιατί αργά ή γρήγορα, κάποιος τέτοιος θα το κάνει»

Η σημασία τού να επενδύεις σε επιχειρήσεις με ισχυρά θεμέλια και ανθεκτικό επιχειρηματικό μοντέλο -τέτοιο που να αντέχει ακόμα και σε μια κακή διοίκηση.

   8. «Η τιμιότητα είναι ένα πολύ ακριβό δώρο. Μην την περιμένεις από φθηνούς ανθρώπους»

Το ήθος στο επιχειρείν έχει μια αξία που μόνο οι πετυχημένοι επιχειρηματίες μπορούν να αναγνωρίσουν.

   9. «Ο πιο επικίνδυνος όρος σε όλη τη χρηματοοικονομική είναι: “Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά”»

Να διδασκόμαστε από την ιστορία, προφορική ή γραπτή.

   10. «Υπάρχει ταξικός πόλεμος, σίγουρα, αλλά είναι η δική μου τάξη, η πλούσια τάξη, που κάνει τον πόλεμο και αυτή που τον κερδίζει»

Ο Buffett εκφράζει ωμά την ανισότητα μεταξύ κοινωνικών τάξεων και την υπεροχή που έχει το δίκαιο του ισχυρού σε ζητήματα πολιτικής και οικονομίας.

 

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ

 

Σχετικά πρόσφατα, το ….864 μΧ ο ηγεμόνας των Βουλγάρων που από ειδωλολάτρης και Βορίδας που ονομαζόταν, έγινε χριστιανός και Μιχαήλ, έστειλε στον Πατριάρχη Φώτιο μια ερώτηση. Ποιο είναι το έργο του άρχοντα.

Ο Πατριάρχης που αγίασε και είναι από τους ελάχιστους που στην Ορθοδοξία μας ονομάστηκε «Μέγας», [ΣΣ Αντώνιος, Βασίλειος, Αθανάσιος, Σισώης οι υπόλοιποι που θυμάμαι ]  του έστειλε απάντηση και παραθέτω μια περίληψη που

Α) 1200 περίπου χρόνια μετά παραμένει επίκαιρη

Β) θα έπρεπε να είναι το ευαγγέλιο για κάθε άνθρωπο που έχει εξουσία. Είτε είναι πολιτικός, είτε πρόεδρος ενός φορέα.

 

1ον). «Ο των αρχόντων τρόπος νόμος γίνεται τοις υπό χείρα».

Το ήθος των αρχόντων γίνεται νόμος για τον απλό λαό. Πρώτοι και κύριοι υπεύθυνοι για την φαυλότητα (ή την σπουδαιότητα) μιας χώρας είναι οι άρχοντές της, που αποτελούν ”υπογραμμόν και παράδειγμα”. Φαύλοι άρχοντες διαπλάθουν φαύλους πολίτες.

2ον). «Οι περί τον άρχοντα φαύλοι και τον εκείνου συνδιαβάλλουσι τρόπον».

Στον εκφαυλισμό των αρχόντων (και συνακόλουθα του λαού) συμβάλλει τα μέγιστα το ”περιβάλλον” τους.

3ον). «Όταν τις άρχη εαυτού, τότε νομιζέτω και τών υπηκόων άρχειν αληθώς».

Όταν ο άρχων άρχει στον εαυτό του (και στο περιβάλλον του), τότε άρχει πραγματικά και στον λαό.

4ον). «Κτώ τοίνυν φίλους μη τους φαύλους, αλλά τους αρίστους».

Κάνε, λοιπόν, φίλους, όχι τους φαύλους, αλλά τους πιο καλούς.

5ον). «Μη ζήτει δε παρά φίλων ακούειν τα ηδέα, αλλά τα αληθή μάλλον. Διο μέγιστον ηγού φίλους κολάκων διαφέρειν».

Μη ζητάς από τους φίλους να ακούς ό, τι σε ευχαριστεί, αλλά την αλήθεια. Άλλο πράγμα οι φίλοι και άλλο οι κόλακες.

6ον). «Πολλαχόθεν δει τον άρχοντα θηρεύειν των υπηκόων τας γνώμας, και ούτω κοινωνοίς χρήσθαι φιλίας και αρχής και βουλευμάτων».

Στις αποφάσεις για την ευδαιμονία των πολιτών, ανάγκη να ζητάς την γνώμη τους, ώστε να τους κάνεις μετόχους και φιλίας και αρχής και αποφάσεων. (Φωνή λαού και στα ”μεσαιωνικά” Βαλκάνια…).

7ον). «Άρχοντας μεν τινες έφησαν αρετήν εκ μικράς μεγάλην πόλιν ποιήσαι· εγώ δε μάλλον αν φαίην το εκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι».

Λένε πως άξιος άρχοντας είναι όποιος κάνει μεγάλη μια μικρή χώρα. Εγώ όμως λέω πως ακόμα σημαντικότερο είναι αν κατορθώσει να κάνει σπουδαία μια πολιτεία φαύλη.

8ον). «Τας μετά σφοδρότητος υποσχέσεις ευλαβείσθαι χρη».

Πρέπει να προσέχεις τις υπερβολικές υποσχέσεις.

9ον). «Χρυσός άπαντα τα ανθρώπινα στρέφει. Άχρηστον και νομίζων και πάσιν επιδεικνύς τον τοις φιλούσιν ισχυρόν επίβουλον, χρυσόν».

Το χρυσάφι ανατρέπει τα πάντα στους ανθρώπους. Να θεωρείς άχρηστον τον χρυσό, που είναι φοβερή παγίδα όσων τον αγαπούν, και να το δείχνεις σε όλους.

10ον). «Όσω δε τις προέχει τη αρχή, τοσούτω χρεωστεί πρωτεύειν και τη αρετή».

Όσο πιο μεγάλη εξουσία αποκτά κάποιος, τόσο πιο πολύ οφείλει να διακρίνεται και στην αρετή.

 

= = =

Ψιλά γράμματα θα μου πεις, αλλά ας υπάρχει για λόγους αρχείου….