ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ;;;

 

 Αναρωτιόμουν εάν θα μπορούσαμε ποτέ, όπως είναι σήμερα διαμορφωμένη η ελληνική κοινωνία, να επαναλάβουμε το έπος του '40.

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνει κάτι σχετικά πιθανό. Εισβάλλει η Τουρκία, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, με υπεροπλία σε drones, στρατό και περισσότερα οπλικά συστήματα. Θα μπορούσαμε άραγε να επαναλάβουμε εκείνον τον θρίαμβο;

Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρα αρνητική. Δεν θα μπορούσαμε, για πολλούς και βασικούς λόγους. Νομίζω ότι αυτά τα υπέροχα κατορθώματα ανήκουν πλέον μόνο στην ιστορία. Δεν έχω καμία αισιοδοξία για το παρόν και σπεύδω ευθύς αμέσως να εξηγήσω.

Μια πολεμική αναμέτρηση χρειάζεται σωματική ρώμη. Δηλαδή νιάτα. Δηλαδή δύναμη. Όμως, τα νιάτα της Ελλάδας πολλές φορές μπορεί να τα τσουβαλιάζουμε πίσω από έναν αριθμό, αλλά παραλείπουμε δύο σημαντικές κατηγορίες.

Πολλοί νέοι άνθρωποι ανήκουν στην ευάλωτη, ευπαθή και πανίσχυρη κοινωνική ομάδα των Ρομά. Πιστεύει κανείς ότι σε μια δύσκολη στιγμή του έθνους οι Ρομά θα πάρουν τα όπλα με ενθουσιασμό και αγάπη για την πατρίδα και θα τρέξουν στο μέτωπο; Ίσως πάνε αναγκαστικά, αλλά το πιθανότερο είναι να ψειρίσουν το στρατόπεδο και όποιον δουν μπροστά τους.

Η επόμενη μεγάλη ομάδα που απαρτίζεται από νεολαία είναι οι πολίτες αλβανικής καταγωγής. Πιστεύει κανείς ότι αυτοί θα πάνε να πολεμήσουν για την ελληνική σημαία και την Ελλάδα; Νομίζω ότι το πιθανότερο είναι να πάρουν τα πούλμαν και να περάσουν τάχιστα τα σύνορα.

Οπότε, λοιπόν, μένουν οι υπόλοιποι. Ας δούμε ποιοι είναι οι υπόλοιποι.

Μια κοινωνία η οποία έχει επηρεαστεί πάρα πολύ αρνητικά από την τρυφηλή ζωή και την πολυτέλεια. Μια κοινωνία που, παρά την όποια κλάψα, απολαμβάνει ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο. Το καλύτερο από καταβολής του ελληνικού κράτους.

Σε αυτό το σημείο θέλω να διευκρινίσω το εξής. Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να επιστρέψουμε στο τηλέφωνο με το καλώδιο, στην ασπρόμαυρη τηλεόραση με τα σεμεδάκια, ούτε στα σπίτια με τα τρύπια ταβάνια που έμπαινε μέσα η βροχή.

Εφόσον έχει αναβαθμιστεί το βιοτικό μας επίπεδο, είναι απολύτως φυσιολογικό να πηγαίνουμε για το καλύτερο, να ζούμε καλύτερα και να μας αρέσει η ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε, παρά βέβαια την όποια κλάψα. Τι να πουν και οι παππούδες μας, ενδεχομένως και οι πατεράδες μας, για να μην πάω και πιο πίσω, σε πολύ δύσκολες στιγμές του ελληνισμού;

Έχουμε γεμίσει influencers, TikTokers, YouTubers, social media maniacs γενικότερα. Πού θα πάνε όλοι αυτοί; Ακόμα και να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, αντί να μάθουν να πυροβολούν, θα ψάχνουν για φορτιστές. Αντί να κοιτάξουν πώς θα αντιμετωπίσουν τον εχθρό, θα ψάχνονται για selfies και θα κάνουν διαγωνισμό για το ποιος θα τραβήξει το πιο ελκυστικό βίντεο για views.

Μια κοινωνία γεμάτη από life coaches, personal trainers, αστρολόγους, ψυχολόγους, ειδικούς ευεξίας και lifestyle, που μπαίνουν καθημερινά στα σπίτια των ανθρώπων. Φανατικοί φιλόζωοι που έχουν για αποκούμπι τα ζώα επειδή δεν τα πάνε καλά με τους ανθρώπους. Φανατικοί οπαδοί που ανάγουν σε θρησκεία τις ομάδες τους και τους πολυεκατομμυριούχους αθλητές σε θεούς. Τα πρόβατα με τα κασκόλ δίνουν τον νυν υπέρ πάντων αγώνα στα social και στα γήπεδα.

Η τρυφηλή και πολυτελής ζωή μας, πιστεύεις εσύ ότι μπορεί να μας οδηγήσει στη θυσία;

Πολλές φορές κατηγορούμε κάποιους πολιτικούς μας για υποχωρητικότητα και ενδοτισμό, αλλά είμαι απολύτως βέβαιος ότι η συντριπτική πλειοψηφία λέει: «Έλα μωρέ, πού να μπλέξουμε τώρα; Άστο, καλά είμαστε. Δώσ' τους εκεί μια βραχονησίδα να τελειώνουμε. Έστω ένα νησί, δεν πειράζει».

Η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία. Ο υπέρτατος ατομικισμός και εγωισμός μας. Γενικώς, η έλλειψη πραγματικής παιδείας, οι αξίες μας που τις θάψαμε, η σήψη και η παρακμή του κοινωνικού συνόλου. Πώς θα αναδείξει αυτή η κοινωνία τους στρατιώτες που θα σηκώσουν στους ώμους τους το έθνος;

Ποιοι είναι οι ταγοί σήμερα; Οι πολιτικοί της πλάκας που έχουμε; Οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι που τρέμουν τη woke κουλτούρα και μας έχουν φλομώσει στο βαρετό politically correct; Οι influencers; Το lifestyle; Οι αστρολόγοι; Ποιοι είναι σήμερα αυτοί που δίνουν τον τόνο στην κοινωνία; Αν η κοινωνία δεν τους παρακολουθούσε και δεν τους στήριζε με τον τρόπο της, αυτοί δεν θα υπήρχαν.

Βλέπω όμως ότι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, η Αριστερά για παράδειγμα, που και το 1940 και τώρα, είναι εναντίον της κοινότητας, της πατρίδας, του έθνους, με μόνη διαφορά ότι τότε ήταν πολύ λίγοι, ενώ τώρα είναι πολύ περισσότεροι. Μου φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο οι αριστεροί στην Ελλάδα να πολεμήσουν υπέρ της πατρίδας. Τότε αυτά έλεγαν – όσο ίσχυε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ: «Τι δουλειά έχουμε στην Αλβανία για τον αγγλικό ιμπεριαλισμό και δεν θέλουμε Νέο Σαγγάριο». Μετά πήραν τα όπλα και τα βουνά, γιατί δέχθηκε επίθεση και η Σοβιετική Ένωση και για να προετοιμάσουν την επόμενη μέρα.

Τότε το να ήσουν φιλόπατρις, να αγαπούσες την Ελλάδα, ήταν αρετή. Σήμερα, όποιος τολμήσει να το πει αυτό πρέπει αμέσως μετά να συμπληρώσει ότι δεν είναι Χρυσή Αυγή και δεν είναι φανατικός.

Αν ο Ερντογάν έκανε εισβολή, πιστεύω ότι οι Τούρκοι θα έπιναν καφέ στην Ακρόπολη σε δυο μέρες. Γιατί δεν έχει συμβεί αυτό;

Πρώτον, γιατί οι απέναντι δεν το ξέρουν πόσο χαλάσαμε και επειδή ενδεχομένως το διεθνές περιβάλλον είναι πολύπλοκο. Σε αυτό, μας ευνοεί η συγκυρία απ' ό,τι τότε. Ενδεχομένως να κρίνει πως δεν τον συμφέρει.

Κατά τα άλλα, το έπος του '40 ήταν η τελευταία μεγάλη στιγμή του ελληνικού έθνους. Αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα ξαναϋπάρξει…

 

ΠΕΡΙ BASKETGATE

 

Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια το λεγόμενο Κοριόπολις. Είχαν βρεθεί πολλές κασέτες (ναι, τότε υπήρχαν κασέτες) με πολλά και διάφορα και όλοι λέγαμε, «άντε να ξεβρωμίσει το ποδόσφαιρο».

Η κατάληξη ήταν πως για όλα έφταιγε η Ηλιούπολη.

Καταλαβαίνω το ξεσάλωμα στα σόσιαλ ορισμένων, αλλά όταν έχεις αυτό το παράδειγμα και οι ομορφιές του ποδοσφαίρου που γίνονται στη δίκη Λυγγερίδη, που πολύ φοβάμαι πως όλοι αθώοι θα είναι, προτιμώ να περιμένω.

                 · Αν η Δικαιοσύνη κάνει τη δουλειά της απερίσπαστη.

            · Αν εμφανιστούν τίποτα ομορφονιοί, που λέει και ο Τσουβέλας, να κάνουν μια ενημέρωση στους δικαστές και στους μάρτυρες.

             · Αν φτάσει το θέμα παραπάνω ή το εξαντλήσουμε στους σχολικούς αγώνες. Στις χαμηλές κατηγορίες δεν έχουν νερό να ποτίσουν τις γλάστρες, σιγά μην δίνουν εκατομμύρια στους διαιτητές.

                   · Τι θα πει και η άλλη πλευρά που κατηγορείται.

              · Πόσο καιρό θα τραβήξει ακόμα αυτή η ιστορία, γιατί είμαστε και σε μια χώρα που, αν η Δικαιοσύνη δεν φτάσει δεκαετία, άκρη δεν βγάζεις. Μετά, βέβαια, όλα ξεχνιούνται και οι ποινές είναι πιο ελαφριές και από το φτερό του γλάρου.

Το οξύμωρο πάντως είναι ότι είμαστε σε μια χρονιά που έχουμε πέντε εξαιρετικές ομάδες και λέγαμε ότι θα δούμε το καλύτερο πρωτάθλημα των τελευταίων 20 χρόνων και μας προκύπτει αυτό.

Δημόσια εξομολογούμαι ότι έκανα λάθος. Νόμιζα πως η Τσαρούχα είναι μια στριφνή, δύστροπη και μέτρια διαιτητής. Δεν της το ’χα ότι θα έβρισκαν στο σπίτι της τόσα λεφτά που για να τα βγάλω, θα πρέπει να εργάζομαι για 67 ζωές.

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

  

Το Θέατρο Δρόμος μου αρέσει πάρα πολύ για τις παραστάσεις, την αισθητική και τους ανθρώπους του. Πέρυσι, λοιπόν, είχα δει τους «Φόνους της οδού Μόργκ» του Έντγκαρ Άλαν Πόε και φέτος είδα ότι παίζουν την παράσταση «Οι καλοί σύντροφοι» του Τζον Πρίστλεϊ και αποφάσισα να πάω.

 

Στην αρχή νόμιζα ότι θα είναι κάποια κωμωδία που να αφορά ζευγάρια. Οι σύντροφοι, όμως, είναι οι τιμημένοι αριστεροί σύντροφοι! Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα ότι είναι και μια παραλλαγή της αριστουργηματικής  ταινίας του 1969 «Ξύπνα, Βασίλη», [ ναι, καλά θυμάσαι, αυτή με τον ποιητή Φανφάρα ] αλλά με διαφορετικό τέλος.

 

Πρακτική συμβουλή: Η Αγίου Μελετίου είναι ένας επιβαρυμένος δρόμος και μέχρι να φτάσεις στο Θέατρο Δρόμος θα βρεις μπροστά σου τρία πάρκινγκ. Βάλε το αυτοκίνητο σου σε ένα από αυτά γιατί να περιμένεις να βρεις να παρκάρεις, πρόκοψες.

 

Τα θετικά :

 

Το μεγάλο πλεονέκτημα της παράστασης είναι ότι, στις δύο ώρες που διαρκεί, έχει εξαιρετικό ρυθμό και ταχύτητα. Δεν βαριέσαι καθόλου. Είναι χωρίς διάλειμμα, οπότε πάρε τα μέτρα σου, αλλά πραγματικά είναι σχεδόν καταιγιστική.  

 

Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου, σε συνδυασμό με τους ηθοποιούς, δεν σε αφήνει να βαρεθείς καθόλου και σε κρατά σε μόνιμη εγρήγορση.

Δεν είναι η παράσταση στην οποία θα ξεκαρδιστείς στα γέλια. Πολλές φορές θα χαμογελάσεις, αλλά θεωρώ ότι είναι μια απολύτως τίμια πρόταση για μια πραγματικά ευχάριστη και χαλαρή κυριακάτικη έξοδο.

 

Μεγάλο πλεονέκτημα είναι και η όλη αισθητική του θεάτρου. Οι άνθρωποι εκεί δεν ξέρω πώς τα έχουν καταφέρει, αλλά αισθάνεσαι μεγάλη οικειότητα μπαίνοντας στο Θέατρο Δρόμος.

 

Τόσο το μπαράκι του όσο και το συμπαθητικό θεατράκι των πενήντα θέσεων είναι πραγματικά πολύ χαριτωμένα και πολύ ευχάριστα.

 

Τι δεν μου άρεσε :

 

Το happy end για το βασικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, διότι ακόμη και στην ταινία υπήρχε η απεικόνιση της πραγματικότητας. Θα μου πεις βέβαια, τέχνη είναι, θέατρο είναι, ήθελε να βάλει happy end.

Ναι, αλλά επειδή πολλές φορές βλέπουμε τέτοιες καταστάσεις και στη ζωή μας, σε προσωπικό επίπεδο το happy end με ξένισε. Άλλους ενδεχομένως να τους ενθουσιάσει.

 

Έχω επίσης την αίσθηση ότι έγινε και ένα λάθος στο κάστινγκ. Δηλαδή, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης θα ήταν πολύ καλύτερος ως τραπεζίτης και ο Μάνθος Καλαντζής ως διευθυντής. Αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

 

Οι ηθοποιοί :

 

Εξαιρετική εντύπωση για ακόμη μία φορά μου άφησε η Στυλιανή Κλείδωνα, η οποία είναι η Ελληνίδα Νικόλ Κίντμαν. Ο ρόλος της ήταν ενδεχομένως ο μόνος που εξελίσσεται μέσα στην παράσταση από ταπεινό χαμομηλάκι σε ύαινα και ήταν εξαιρετική. Μακάρι να της δοθεί μια ευκαιρία για παραπάνω. 

Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης ήταν αυτός που δέσποζε, γιατί έπαιζε με το κοινό, αλλά και οι υπόλοιποι ήταν πάρα πολύ καλοί.

Η Ελένη Γιαννουλάκη ήταν τόσο όσο. Μια  εκρηκτική θεοπάλαβη που θα μπορούσε να παίζει σε οποιαδήποτε ταινία του Ταραντίνο. Θα μπορούσε ο ρόλος της να είχε ευτελιστεί, αλλά τον κράτησε εκεί που έπρεπε.

Ο Γιάννης Τσούτσιας, ως αρχιφύλακας, δημιουργεί παράδοση σε αστυνομικούς ρόλους. Πέρυσι κάτι αντίστοιχο είχε αναλάβει στους «Φόνους της οδού Μόργκ». Πέρυσι, βέβαια, ήταν ιδιοφυής ο αστυνομικός, φέτος είναι  χαζούλης. Άντε και του χρόνου ταξίαρχος!

Ο Μάνθος Καλαντζής, απ' ό,τι έχω καταλάβει, πρέπει να είναι οπωσδήποτε πρωταγωνιστής. Δεν ήταν κακός, μια χαρά ήταν. Απλά πιστεύω ότι η παράσταση θα είχε απογειωθεί αν γινόταν αυτή η τράμπα στους ρόλους.

 

Να πας ή να μην πας;

 

Είναι μια πάρα πολύ ευχάριστη παράσταση, πολύ γρήγορη, ταχύτατη, με ωραίο ρυθμό. Χαμογελάς συχνά, όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και το Θέατρο Δρόμος αξίζει σίγουρα να στηριχθεί.

 

Να πας και να το χαρείς.

 

Με άριστα το δέκα :  6,5

McNEAL

 

McNeal: Τεχνητή νοημοσύνη, σύγχυση και ένας καταπληκτικός Δαδακαρίδης

Η τεχνητή νοημοσύνη, εκτός από καθημερινός βοηθός, γίνεται και είδος προς εμπορική εκμετάλλευση.

Όλοι προστρέχουμε καθημερινά στη βοήθειά της. Όλοι θέλουμε να ζητήσουμε μια συμβουλή για ό,τι μας απασχολεί, αλλά ταυτόχρονα λατρεύουμε να τη μισούμε.

Οι γάτοι λοιπόν του θεάματος βρήκαν και μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία, ώστε να δημιουργήσουν μια νέα σκηνή. Θα βλέπεις ολοένα και περισσότερο ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, βιβλία, διάφορα δρώμενα και φυσικά περισπούδαστα άρθρα εναντίον της. Η πλάκα βέβαια είναι ότι ταινίες που θα έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι ταινίες που θα στρέφονται εναντίον της.

Πήγα λοιπόν στην παράσταση McNeal, στο θέατρο Νέος Ακάδημος, στην Ακαδημίας και Ιπποκράτους, γιατί βρήκα ενδιαφέρον το θέμα που διαπραγματευόταν και όπως πολύ σωστά κατάλαβες, ήταν η τεχνητή νοημοσύνη.

Εγώ βέβαια γελάω με όλα αυτά, γιατί λατρεύω την τεχνητή νοημοσύνη και τη θεωρώ υπερπολύτιμο βοηθό για την καθημερινότητα, αλλά μου αρέσει να ρίχνω και μια ματιά στο τι λένε οι άλλοι.

Καταρχάς, ένα hint για το θέατρο Νέος Ακάδημος. Προτίμησε να κάτσεις και στα πλαϊνά καθίσματα - στριμώχνεσαι πολύ λιγότερο - επειδή η αίθουσα είναι στενόμακρη και έχεις εξίσου πολύ καλό οπτικό πεδίο προς τη σκηνή.

Η παράσταση είναι δύσκολη. Είναι λίγο στριφνή, είναι περίεργη και το μοτίβο της είναι πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πάνω που πας να κατηγορήσεις τον McNeal, ταυτόχρονα του δίνεις και πολλά ελαφρυντικά. Πάνω που πας να συμπαθήσεις τον γιο του, ταυτόχρονα σε κάνει και πολύ επιφυλακτικό.

Οι εναλλαγές μεταξύ φυσικής και τεχνητής πραγματικότητας είναι συνεχείς, οπότε η παράσταση καταλήγει να είναι σαν τη θάλασσα. Tελείως απρόβλεπτη και με διαρκή κύματα.

Υπάρχουν κάποια είδη που σιχαίνομαι στις ταινίες και στο θέατρο. Ένα από αυτά είναι η φάρσα. Σιχαίνομαι να βλέπω φάρσες, γιατί πάντα μου έρχεται ακατανίκητη επιθυμία να μπω μέσα στη σκηνή, μέσα στην οθόνη και να τα εξηγήσω! Όπως επίσης δεν μου αρέσει και η σύγχυση. Έλα όμως που η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και τεχνητής νοημοσύνης κάνει τη συγκεκριμένη παράσταση ιδιαίτερη. Ενώ στην αρχή μπορεί να σε ενοχλεί, μετά αφήνεσαι.

Αυτός δεν είναι και ο κόσμος μας άλλωστε; Μια διαρκής σύγχυση μεταξύ αυτών που θα ήθελες να έχεις και αυτών που βλέπεις τελικά να γίνονται.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αξιοποιείται η τεχνολογία στο θέατρο. Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει μέτρο και να χρησιμοποιείται υποστηρικτικά. Αν θέλω εφέ, μπορώ να βλέπω και οποιαδήποτε παραγωγή της Marvel. Όμως, όπως προχωράει η ζωή, θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι στο θέατρο θα μπαίνει όλο και περισσότερο το ψηφιακό εικαστικό περιβάλλον. Αν υπάρχει μέτρο και βοηθάει στην εξέλιξη της παράστασης, από εμένα είναι αποδεκτό.

Στο πίσω μέρος της σκηνής λοιπόν, υπάρχει ένα τεράστιο video wall, το οποίο έχει ενεργό ρόλο. Προβάλλονται διάφορα κλιπ και φωτογραφίες που πραγματικά βοηθούν πάρα πολύ την παράσταση. Ενδεχομένως οι παραδοσιακοί οπαδοί του κλασικού θεάτρου να ενοχληθούν. Σε προσωπικό πάντως επίπεδο δεν είμαι κατά, αρκεί μη γίνεται βιντεοκλίπ.

Πάντως, το έργο δεν είναι καινούριο. Πριν από δύο χρόνια ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και βασικός πρωταγωνιστής ήταν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Να σου πω κάτι; Και εμείς έχουμε Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που είναι καταπληκτικός.

Τι ηθοποιός! Τι τέρας υποκριτικής! Εκπληκτικός! Μια παράσταση μόνος του και νομίζεις ότι βλέπεις το Big Brother, δηλαδή τον ΜακΝίλ με μια κάμερα στο σπίτι του.

Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος πραγματικά. Ίσως, αν έπαιζε άλλος την παράσταση, να πέρναγε και να μην ακούμπαγε. Μια δύσκολη, στριφνή και ζόρικη παράσταση, χάρη στον Δαδακαρίδη, σε κρατάει καθηλωμένο στο κάθισμα του Νέου Ακάδημου.

Μετά το τέλος της παράστασης σκεφτόμουν ότι παράλληλα μπορείς να τον δεις και ως βοηθό του αστυνομικού Μπέκα, στο σίριαλ που επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά πολλά χρόνια τα μεσάνυχτα από τον Alpha. Οπότε, ιδού το κοντράστ. Από τη μία ο Δαδακαρίδης πιτσιρικάς, βοηθός στην αστυνομία εξυπνάκιας που τον διορθώνει συνέχεια ο αστυνόμος. Από την άλλη ο ώριμος Δαδακαρίδης σαρκαστικός και ιδιοτελής στο θέατρο. Η απόσταση ανάμεσα στους δύο ρόλους κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την εικόνα ενός ηθοποιού που μπορεί να μεταμορφώνεται και να εξελίσσεται τόσο διαφορετικά.

Σε ό,τι αφορά τον υπόλοιπο θίασο, απαρτίζεται από τη Γιώτα Φέστα, η οποία δεν ακούγεται ευκρινώς, και από νέα παιδιά που υποστηρίζουν επαρκώς την παράσταση.

Ξεχώρισα δύο.

Καταρχάς, τον Δημήτρη Σέρφα, ο οποίος στο πρώτο μισό της παρουσίας του ξέρεις ποιον μου θύμισε; Τον καθηγητή Λαΐνη από το «Έτερος Εγώ». Μάλιστα, του το είπα στο τέλος της παράστασης και έμεινε έκπληκτος. Είναι ίδιος ο Λαΐνης! Σκέφτηκα: Άτιμε Δαδακαρίδη, copy-paste τους κάνεις!

Μετά, βέβαια, εξελίσσεται σε κάτι διαφορετικό από τον συμπαθή καθηγητή, που, για να τα λέμε και αυτά, ο Τσαφούλιας εξαφάνισε στον τελευταίο κύκλο, ενώ ήταν όλα τα λεφτά. Βλέπεις, έπρεπε να μοιράσει πολλά μεροκάματα σε γνωστούς και φίλους.

Μου έκανε επίσης εντύπωση η Αλίκη Ανδριωμένου. Ναι μεν έχει ένα ασυνήθιστο, μπορείς να το πεις, ή περίεργο, παρουσιαστικό, αλλά δεν πουλάει αυτό. Αυτό το κορίτσι έχει ένα κάτι. Κάτι έχει.

Πραγματικά, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλη καριέρα. Της εύχομαι, βέβαια, αν το επιτρέπουν οι δυνάμεις της, να σηκωθεί να φύγει από την Ελλάδα και να βρει τον δρόμο της έξω. Αλλά κάτι έχει αυτή η κοπέλα, να μου το θυμάσαι.

Είναι από τις παραστάσεις που δεν μπορώ να σου πω αν είναι καλή ή κακή. Δεν έχω ιδέα. Άλλος μπορεί να σκυλοβαρεθεί, άλλος μπορεί να τη λατρέψει.

Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι είναι πολυεπίπεδη, δύσκολη και ιδιαίτερη. Ε, εμένα αυτά μ' αρέσουν.

Με άριστα το δέκα, 7.

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Και ξανά Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.

 ΥΓ. Εβγαλα και βιντεο ! 

Αν δεν ανοίγει απο κατω, πατα το λινκ 

https://www.youtube.com/shorts/TOFuxsqZJf4

ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΑ ΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

Ασχολούμαι πάρα πολλά χρόνια με τον γραπτό λόγο.

Εσχάτως ασχολούμαι έντονα και ενεργά με την τεχνητή νοημοσύνη.

 

Η τριβή δημιουργεί εμπειρία, η εμπειρία γνώση και η γνώση πρέπει να μοιράζεται.

 

Ακολουθεί οδηγός κατανόησης των ΑΙ γραπτών κειμένων.

 

1.   Όταν βλέπεις πολλές προτάσεις σε τρίτο πρόσωπο έχει πέσει ΑΙ σπρώξιμο. Τι εννοώ: Μια κανονική ανθρώπινη πρόταση είναι: Ο Κώστας αγόρασε το αυτοκίνητο. Το ΑΙ σου γράφει: «Το αυτοκίνητο αγοράστηκε από τον Κώστα». Ειδικά στις παθητικές μετοχές  γίνεται κατάχρηση.

2.   Όταν βλέπεις πολλά «ο οποίος, του οποίου» Κλασικό ΑΙ.

3.   Όταν βλέπεις πολύ μεγάλες προτάσεις με πολλές συνδέσεις τύπου «όπου, του οποίου» κλπ

4.   Όταν βλέπεις μια πρόταση να ξεκινάει με το «Και»

5.   Όταν βλέπεις σε ένα κείμενο μετά το «και» να βάζει κόμμα. Με πολλές παύλες και με πολλές άνω κάτω τελείες, να είσαι επιφυλακτικός.

6.    Όταν βλέπεις ένα κείμενο 3 παραγράφων να πιάνει 2,5 σελίδες και να μη λέει τίποτα. Παλιά αυτό το λέγαμε για τις πολιτικές ομιλίες. Τώρα επεκτείνεται σε όλο το φάσμα του γραπτού λόγου.

7.   Αν όλα τα ανωτέρω δεν σου φαίνονται ευδιάκριτα, εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Όταν διαβάζεις ένα μεγάλο κείμενο και δεν σου αφήνει τίποτα, είναι σίγουρα ΑΙ. Όλα τα γυαλίζει, τα λουστράρει, τα στρογγυλεύει σε βαθμό που δεν βλέπεις καμία ανθρώπινη προσωπικότητα πίσω από τη γραφή. Πλήρης εξουδετέρωση ενός προσωπικού ύφους.  Όταν διαβάζεις πολλές σωστά τακτοποιημένες λέξεις με ανυπόφορη ομοιομορφία και «επαγγελματισμό» είναι τελείως τεχνητό.

8.   Το ΑΙ δεν ξέρει ούτε να συνομιλεί με συντομία ούτε να γράφει περιεκτικά. Δεν ξέρει να αφαιρεί. Μόνο να προσθέτει. Απλώνει. Απλώνει. Απλώνει. Έχει χρόνο. Άπλετο…

9.   Η συνήθης συγγραφική πρακτική του ΑΙ είναι. Κείμενο, επανάληψη και συμπέρασμα που συνήθως είναι επανάληψη των ανωτέρω.  Λέει κάτι, το εξηγεί, το συνοψίζει και το ξαναλέει ως συμπέρασμα.

10.     Δεν έχω δέκατο σημείο αλλά όλα τα καλά κείμενα έχουν δεκάλογο.

Δύο τελευταίες σημειώσεις.

Βλέπω πολλά ΑΙ κείμενα και στα μεγαλύτερα ΜΜΕ στη χώρα μας. Για λόγους ευκολίας, βαρεμάρας, χαμηλών αμοιβών, φόρτου ύλης, αυτόματης μετάφρασης και μερικού μετασχηματισμού, χαμηλού δημοσιογραφικού επιπέδου – βλέπεις πόσο συμπεριληπτικός είμαι – είναι κατάντια.

Δεν είναι αρνητικό κατ’ανάγκην.

Έτσι θα ξεχωρίσουμε όσοι μπορούμε να γράφουμε χωρίς πιλάφια, σύντομα και περιεκτικά.

Ποιοι απειλούνται;

Οι συγγραφείς των νεοάρλεκιν που παράγουν μυθιστορήματα των 600 σελίδων που δεν διαβάζονται. Θα μου πεις βέβαια πως και αυτοί ΑΙ μπορεί να βάζουν…

 

CLUB DEATH – ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ

 

Club Death

 

Μια από τις πρώτες ιστορίες με συγκλόνισε. Μετά θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει και κάποιες άλλες που με εντυπωσίασαν και τις είχα προσπεράσει. Τις βρήκα και ξεκίνησα να κρατάω τέτοιες ειδήσεις. Άνθρωποι που έφυγαν με τρόπους τόσο παράξενους, τόσο απρόβλεπτους ή τόσο απίθανους, που η πρώτη σκέψη ήταν: «Δεν μπορεί να συνέβη αυτό… κι όμως συνέβη». Η μία ιστορία έφερε την άλλη, άρχισαν να μαζεύονται και κάποια στιγμή το αρχείο Word είχε φτάσει τις 130 σελίδες. Τότε  σκέφτηκα ότι αυτό είναι αρκετό υλικό για μια μικρή ταινία.

 

Έτσι προέκυψε το Club Death.

 

Όλες οι ιστορίες είναι πραγματικές. Έχουν δημοσιευτεί στον ελληνικό Τύπο όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι ιστορίες που έφτιαξα εγώ, ούτε προσπάθησα να τις παρουσιάσω σαν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

 

Υπάρχει όμως κάτι που τις ενώνει: Είναι περιστατικά που συνήθως περνάνε «στα ψιλά της επικαιρότητας». Τα διαβάζουμε, μπορεί να σοκαριστούμε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνεχίζουμε τη ζωή μας.

Εγώ έκανα το αντίθετο. Τα μάζεψα.

 

Όχι για να κατηγορήσω κανέναν. Όχι για να ψάξω ενόχους. Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες υπάρχει απλώς η «κακιά ώρα». Μια στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει και που άλλαξε τα πάντα.

 

Γι’ αυτό δεν υπάρχουν ονόματα. Υπάρχουν μόνο οι πληροφορίες που χρειάζονται για να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά.

 

Όταν τα βλέπεις όμως όλα μαζί, κάτι αρχίζεις να καταλαβαίνεις.

Όλοι έχουμε προβλήματα. Μερικές φορές τα κάνουμε τεράστια. Μας θυμώνουν, μας εκνευρίζουν, μας κάνουν να γκρινιάζουμε, να στενοχωριόμαστε, να γινόμαστε δύσκολοι άνθρωποι.

 

Ξεχνάμε την ουσία.

Το δώρο της ζωής.

 

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στους πολέμους ή στον τρίτο κόσμο   για να συγκλονιστούμε γιατί ούτως ή άλλως δεν το κάνουμε. Αυτά είναι μακριά από εμάς. Εδώ όμως είναι διαφορετικά.

 

Εδώ είναι Ελλάδα.

Εδώ είναι οι δρόμοι που έχουμε περάσει. Οι πόλεις που γνωρίζουμε. Τα χωριά που έχουμε επισκεφθεί. Οι παραλίες όπου έχουμε καθίσει. Οι ταβέρνες όπου έχουμε φάει. Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είμαστε εμείς.

 

Μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία και να την προσπεράσεις.

Μπορείς όμως να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να αναλογιστείς τι ακριβώς συνέβη;;;

 

Ένας άνθρωπος πήγαινε να δει την κόρη του που γεννούσε και πέθανε λίγα μέτρα πριν φτάσει.

 

Ένα ζευγάρι επέστρεφε από έναν γάμο και δεν έφτασε ποτέ στο σπίτι του.

Μια γυναίκα καθόταν σε μια ταβέρνα για να περάσει ευχάριστα τη βραδιά της και ένα κλαδί πλατάνου έπεσε πάνω της.

 

Κάποιος περπατούσε στον δρόμο και μέσα σε μια στιγμή, ένα μπαλκόνι έπεσε στο κεφάλι του.

 

Μπορείς να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να το αναλογιστείς;

 

Πίσω από κάθε μία από αυτές τις ιστορίες υπάρχουν άνθρωποι που έμειναν πίσω. Γονείς, παιδιά, σύντροφοι, σύζυγοι, φίλοι. Υπάρχει η στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο. Η στιγμή που κάποιος πρέπει να πει «πέθανε». Υπάρχει ένα σπίτι που από εκείνη την ημέρα δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

 

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που δεν πέθαναν αλλά τραυματίστηκαν σοβαρά. Άνθρωποι που μπορεί να χάσουν μήνες ή και χρόνια από τη ζωή τους σε νοσοκομεία, χειρουργεία και θεραπείες, κουβαλώντας σωματικά και ψυχολογικά αποτυπώματα. Για αυτούς δεν έχω αρκετές πληροφορίες για να μπορέσω να πω περισσότερα. Μόνο η ψυχή τους το ξέρει πώς συνεχίζουν.

 

Το Club Death δεν έγινε για να πούμε «κοίτα πώς πεθαίνουν οι άλλοι».

 

Έγινε για να δούμε πόσο εύκολα θεωρούμε δεδομένο αυτό που έχουμε.

 

Το ότι ξυπνήσαμε σήμερα.

Το ότι είμαστε υγιείς.

Το ότι έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε.

Το ότι μπορούμε να περπατήσουμε, να οδηγήσουμε, να γελάσουμε, να γκρινιάξουμε, να κάνουμε σχέδια για το αύριο.

 

Κανένα από αυτά δεν είναι αυτονόητο.

 

Αν μέσα από αυτές τις ιστορίες παραδειγματιστούμε όλοι μας, ακόμη καλύτερα. Πρώτος εγώ.

 

Αν έστω και ένας  γίνει από αύριο λίγο λιγότερο γκρινιάρης, λίγο λιγότερο μίζερος, λίγο λιγότερο τοξικός, θα είμαι χαρούμενος.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα.

 

Να θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε χωρίς να χρειάζεται να χάσουμε κάτι για να το καταλάβουμε.

 

Αν συμβεί αυτό έστω και σε έναν άνθρωπο, θα είμαι χαρούμενος.

 

Ίσως τελικά αυτός να ήταν και ο λόγος που το έφτιαξα.

 

Για να θυμηθώ πρώτα εγώ.

 

Ας κάνουμε λοιπόν το σταυρό μας, να πούμε ένα «ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα όσα μας δίνεις» και να θυμόμαστε πως μια κλωστή είναι όλα.

 

Αποτέλεσμα τύχης είμαστε.

 

Σήμερα είμαστε όρθιοι.

Αυτό από μόνο του είναι πολύ περισσότερο απ' όσο συνήθως καταλαβαίνουμε.

ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ, ΠΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΙΝΚ 

https://www.youtube.com/watch?v=OMDC3cX3pws

 

ΨΗΦΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

 

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει, όταν λέμε «ψήφος διαμαρτυρίας», ουσιαστικά να καταψηφίζουμε την κυβέρνηση και συνήθως να προτιμάμε μικρότερα κόμματα, πολλές φορές ακραία, μόνο και μόνο για να τιμωρήσουμε αυτούς που κατέχουν την εξουσία.

 

Έτσι, ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε και έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε η Χρυσή Αυγή και μπήκε στη Βουλή. Το ίδιο συνέβη με τον αείμνηστο Βασίλη Λεβέντη, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και με τόσα άλλα κομματίδια που κατά καιρούς έχουν παρελάσει από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Στην εποχή που ζούμε, πρέπει να αναπροσδιορίσουμε την ψήφο διαμαρτυρίας. Έχω, λοιπόν, μια πρόταση. Στην αρχή θα χαμογελάσεις, αλλά θέλω, σε παρακαλώ, να τη σκεφτείς λίγο.

 

Η επόμενη ψήφος διαμαρτυρίας πρέπει να είναι απέναντι στην αντιπολίτευση.

 

Δηλαδή, δεν αρκεί μόνο να πάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτοδυναμία. Πρέπει να βγάλει και 180 βουλευτές.

 

Ξέρω ότι σου φαίνεται περίεργο αυτό που λέω, αλλά πρέπει επιτέλους να αλλάξει το Σύνταγμα, γιατί έχουμε μείνει 50 χρόνια πίσω. Αν περιμένεις συναίνεση από αυτούς που έχουμε για αντιπολίτευση, πρόκοψες!

 

Μόνο μια ψήφος διαμαρτυρίας απέναντι στην αντιπολίτευση θα τους αναγκάσει είτε να αλλάξουν προς το σοβαρότερο, είτε να παύσουν.

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Μετά από επτά χρόνια κυβερνητικής φθοράς, πολλά μπορείς να επικρίνεις, σε πολλά να διαφωνήσεις και πολλά να στηλιτεύσεις. Όμως, εν προκειμένω, υπάρχουν μερικές συγκλονιστικές διαφορές.

 

Μετά τα χρόνια των μνημονίων, νομίζω ότι έχουμε καταλάβει όλοι μας πως το να πετάμε την ψήφο μας σε κομματίδια, επειδή ενδεχομένως λένε ένα σωστό πράγμα και εκατό λάθος, δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε στο πολίτευμα, ούτε στο κοινωνικό σύνολο, ούτε στους πολίτες.

 

Το τεράστιο πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είναι ότι δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρουν τα κομματίδια, γιατί η χώρα χρειάζεται μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

 

Όλο αυτό το διάστημα τι βλέπουμε;

 

Βλέπουμε συριζαίους να πηγαίνουν στο ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚους να πηγαίνουν στον Τσίπρα. Βλέπουμε διάφορους τύπους που θέλουν, υποτίθεται, να ρίξουν τον κακό Μητσοτάκη από την κυβέρνηση και να αναλάβουν οι ίδιοι, αλλά αγνοούν βασικά θέματα που καθορίζουν τις ζωές μας.

 

Τα ευρωπαϊκά θέματα, τα εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Σε λίγους μήνες η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος θα μας εκπροσωπήσει; Ποιος θα πάει; Αυτοί που δεν ξέρουν καν Αγγλικά;

 

Το διεθνές περιβάλλον, στην ευρύτερη γειτονιά μας, είναι μια βόμβα εν αναμονή. Ποιος θα χειριστεί τα κρίσιμα θέματα;

 

Τι κάνει η αντιπολίτευση;

Βλέπεις άθεους να πηγαίνουν στο Άγιο Όρος. Βλέπεις πολιτικούς που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία να σου λένε για πλαφόν και διαγραφές. Ακούς γελοιότητες όπως η παγκόσμια τράπεζα δεδομένων. Λένε για να λένε, για να πάνε κόντρα. Τάζουν ό,τι να ’ναι, όπως να ’ναι και ό,τι κάτσει.

Έχουν μείνει στη δεκαετία του 1980.

Εσένα, για παράδειγμα, δεν σου κάνει εντύπωση ότι η αριστερά στην Ελλάδα, και η ευρύτερη αριστερά αν θέλεις, έχει επανειλημμένα αντιταχθεί στα εξοπλιστικά προγράμματα, στη συνεργασία με το Ισραήλ και στη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας; Ότι ακριβώς λέει και η Τουρκία!!!

Τυχαίο; Ας πούμε τυχαίο. Δεν παύει, όμως, να είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, όταν τέτοιες θέσεις δεν συνοδεύονται από μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

 

Έχεις ακούσει την αντιπολίτευση, μια σοβαρή αντιπολίτευση, να επικρίνει την κυβέρνηση επειδή δεν έχει κάνει αρκετά για τις κάμερες, την εφαρμογή του νόμου και της τάξης;

 

Πώς θα βελτιωθεί μια κυβέρνηση όταν απέναντί της έχει μια αντιπολίτευση που δεν παρουσιάζει πειστικές εναλλακτικές λύσεις;

Χωρίς επαρκή τεκμηρίωση για τα οικονομικά, πετάνε πλαφόν, διαγραφές, μειώσεις. Τα πετάνε και ό,τι κάτσει. Όποιος πιστέψει το παραμύθι, το πίστεψε. Δυστυχώς, η ελληνική δημοσιογραφία τούς δίνει πάσες. Δεν ελέγχει αυτά που λένε. Έχει υιοθετήσει το δημοσιοσχετίστικο δόγμα «ας τους κρίνει ο κόσμος».

Αμ, δεν πάει έτσι.

 

Ο ένας έκανε rebranding και παρέμεινε ο ίδιος. Ο άλλος;

Δεν είναι μόνο ότι δεν πείθει. Είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει καμία δικαιολογία για την πολιτική του πορεία. Οι ΠΑΣΟΚοι τον ψήφισαν δύο φορές. Οπότε, αυτός τους αξίζει αλλά δεν αξίζει σε εμάς.

 

Τόσα χρόνια τι ακούμε; Κουκουνάρες, χαζοϋποσχέσεις, υποκλοπές, λες και δεν υπάρχουν άλλα ουσιαστικά ζητήματα που απαιτούν πολιτική επεξεργασία. Καμία πραγματικά ουσιαστική κριτική που να αναγκάζει την κυβέρνηση να γίνει καλύτερη, να πιεστεί, να προχωρήσει πιο γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις.

Άσε τις παλινωδίες, όπως με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Στην αρχή λέμε ναι, μετά λέμε ίσως, μετά λέμε όχι και μετά ξαναλέμε όχι. Μα είναι πράγματα αυτά;

 

Θα ψηφίσεις αυτούς τους ανθρώπους; Πώς θα τους εμπιστευτείς να καθορίσουν τις ζωές μας και τις τύχες μας;

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι για την κυβέρνηση. Όμως, σου λέω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πολιτικός και ως πρωθυπουργός διαθέτει εμπειρία και διεθνείς επαφές που πρέπει να συνυπολογίζονται στην αξιολόγησή του. Όσο και αν τον έχεις βαρεθεί είναι μακράν, πολύ μακράν καλύτερος. Η εικόνα που έχει στο εξωτερικό αποτελεί ένα από τα στοιχεία που αξίζει να εξετάζουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνεται για τις αποφάσεις και τα αποτελέσματά του.

 

Βέβαια, στην κυβέρνηση υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά δουλεύουν και έχουν παράξει σπουδαίο έργο, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Λίνα Μενδώνη.

 

Δεν λέω ότι η κυβέρνηση είναι τέλεια. Αυτό, όμως, που λέω είναι ότι είναι πραγματικά θλιβερό για τη δημοκρατία μας να μην υπάρχει μια αξιόπιστη αντιπολίτευση που να μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.

 

Δεν έχουν καμία πρόταση για την κοινωνία, για την πολιτική, για τις μεταρρυθμίσεις, για την παιδεία, για την εξωτερική πολιτική. Απλώς, για να πάνε κόντρα, λένε άρες μάρες κουκουνάρες. Πώς να τους πάρεις στα σοβαρά;

 

Κατά τη γνώμη μου, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να τολμήσει. Να τολμήσει και να διεκδικήσει 180 βουλευτές.

 

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση στη χώρα θέλει να κρατήσει την Ελλάδα μας 50 χρόνια πίσω. Φωνάζουν, για παράδειγμα, για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά την αλλαγή του την καταψηφίζουν.

 

Οι ίδιοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και ιδιωτικά πανεπιστήμια στο εξωτερικό, αλλά για όλους τους υπόλοιπους θέλουν να περιορίσουν τις επιλογές στην εκπαίδευση.

 

Ο λόγος, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι κόπτονται πραγματικά για τη δημόσια παιδεία. Αυτή τη θέλουν μπάχαλο για να τροφοδοτούν τις κομματικές τους νεολαίες. Είναι ότι, αν το δικό σου παιδί έχει σπουδάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ενώ το δικό τους παιδί έρχεται με σπουδές από μεγάλα ευρωπαϊκά ή αμερικανικά πανεπιστήμια, το δεύτερο θα έχει σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας.

 

Τότε δεν θα χρειάζεται βύσμα. Μόνο και μόνο η σύγκριση των βιογραφικών θα επαρκεί.

 

Εισηγούμαι, λοιπόν, τη νέα ψήφο διαμαρτυρίας.

 

Ψήφο διαμαρτυρίας απέναντι σε μια αντιπολίτευση που δεν αποτελεί κυβερνητική εναλλακτική. Μια κατάσταση που κοστίζει πάρα πολύ στη χώρα μας, γιατί ακόμη και κάποιοι υπουργοί που μπορεί να ξεκίνησαν με ενθουσιασμό και ζέση, στην πορεία, όταν καταλαβαίνουν ότι ο αντίλογος είναι πάρα πολύ αδύναμος, είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό να μη διατηρούν τον ίδιο ενθουσιασμό.

Για να το εκφράσω και λίγο ποδοσφαιρικά: Είσαι ο Παναθηναϊκός και μπαίνεις στο γήπεδο για να διεκδικήσεις, ύστερα από τόσα χρόνια, το πρωτάθλημα στη Super League. Μπαίνεις τρως σίδερα, κάνεις μεγάλες νίκες και όσο προχωρούν οι αγώνες, διαπιστώνεις ότι αντίπαλοί σου είναι τα Κάτω Πετράλωνα. Είναι απολύτως φυσιολογικό να ρίξεις ρυθμούς, προσπάθεια και ενθουσιασμό.

 

Δεν έχω δει, για παράδειγμα, μια σοβαρή πρόταση της αντιπολίτευσης για τη δικαιοσύνη. Όλοι αναμασούν τις ίδιες καραμέλες για την ακρίβεια και τις υποκλοπές. Ξανά μανά η ακρίβεια, ξανά μανά οι υποκλοπές.

Εξαντλούνται σε κάτι χαζοχαρούμενα μέτρα, όπως τα πλαφόν, αγνοώντας το στοιχειώδες: Πώς λειτουργεί η οικονομία.

 

Ακόμη και στα σωστά που λέει η κυβέρνηση, εναντιώνονται μόνο και μόνο επειδή πρέπει να είναι αντίθετοι. Όχι επειδή έχουν κάτι άλλο που αξίζει να ακούσουμε.

 

Αν, λοιπόν, δεν πιέσεις την κυβέρνηση για το καλό των πολιτών, τότε ποιος θα το κάνει; Αξίζεις να είσαι μια αντιπολίτευση με δύναμη; Όχι. Ε, πάρτε, λοιπόν, όλοι από 3-4% και μοιραστείτε το.

 

Στην παιδεία, το μόνο που φαίνεται να τους νοιάζει είναι οι κομματικές νεολαίες, από όπου αντλούν κομματικούς στρατούς. Δεν έχω δει να μιλάει κανείς σοβαρά για την αναδιάρθρωση του σχολικού προγράμματος. Για την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες. από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο.

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για σοβαρά προβλήματα παραβατικότητας από τη γνωστή ευπαθή ομάδα και πως θα προστατευθεί το κοινωνικό σύνολο από αυτή την τυραννία.  

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για τις αλλαγές στη δικαιοσύνη που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν. Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για περαιτέρω μείωση της γραφειοκρατίας.

 

Αντίθετα, αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, με θέσεις που, κατά τη γνώμη μου, είναι λανθασμένες, άχρηστες και επικίνδυνες, χωρίς να προσφέρουν τίποτα.

Όχι, λοιπόν. Αφού δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρή αντιπολίτευση, δεν χρειάζεται και να την έχουμε με διψήφια ποσοστά.

 

Προτιμώ να βγάλει η Νέα Δημοκρατία, με τα καλά της, τα στραβά της και τις αστοχίες της, 180 βουλευτές, να αλλάξει το Σύνταγμα και να προχωρήσει στις αλλαγές που θεωρώ απαραίτητες.

 

Ναι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ καλύτερος πρωθυπουργός από τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα.

 

Μου άρεσε, επίσης, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Τσίπρας, που διαβάζαμε ότι οι συνεργάτες του είχαν φοβερά και τρομερά βιογραφικά. Πω πω, το μεγάλο άνοιγμα του Αλέξη! Πω πω, ανανέωση και rebranding!

Σήμερα, διαβάζουμε ότι κάποιος θα τους φέρει πίσω από τον Σύριζα – αυτός του εξώστη ντε - επειδή δεν έχει άλλους.

 

Από αυτούς τους φοβερούς και τρομερούς συνεργάτες, ο άλλος έλεγε, για παράδειγμα, ότι θα αυξήσει συντάξεις και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα με κόστος τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ σε τέσσερα χρόνια, ενώ με έναν απλό πολλαπλασιασμό προέκυπτε ότι το κόστος θα έφτανε τα τέσσερα δισεκατομμύρια σε έναν χρόνο.

 

Μας είπαν, επίσης, για …..παγκόσμια τράπεζα δεδομένων!

 

Όπως πιθανώς αντιλαμβάνεσαι, η ελληνική κοινωνία πρέπει να διαμαρτυρηθεί απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Χρειαζόμαστε, έχουμε μεγάλη ανάγκη ως χώρα, μια σοβαρή αντιπολίτευση που θα πιέζει την κυβέρνηση να κινείται πιο γρήγορα, να εφαρμόζει τους νόμους και να παίρνει τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τις ζωές μας.

 

Ψήφος διαμαρτυρίας, λοιπόν, στην αντιπολίτευση.

Ή θα πρέπει να αλλάξει ή καλό θα είναι να βουλιάξει.