ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

 

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας, ΤΙΜΗ ΤΟΥ και ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Επειδή όμως τελευταία έχουμε μάθει να βλέπουμε την Ελλάδα μέσα από το φίλτρο της μόνιμης ενοχής και κατάκρισης ( για να μην πω γκρίνιας κλάψας και μιζέριας ), υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Κάποτε δείξαμε πολύ μεγάλη αγάπη στους Σέρβους, όταν δοκιμάστηκαν σκληρά. Σταθήκαμε δίπλα τους, τους στηρίξαμε, τους φιλοξενήσαμε. Τους στείλαμε ρούχα, τρόφιμα και φάρμακα. Τα παιδιά τους τα φιλοξενήσαμε στις κατασκηνώσεις μας. Η ΑΕΚ πήγε να παίξει ποδόσφαιρο στην καρδιά του πολέμου. Η περίφημη ελληνοσερβική αδελφοσύνη δεν ανταποδόθηκε πάντοτε όπως θα περίμενε κανείς.

Μετά ήρθαν οι Αλβανοί.

Για τους δικούς μου λόγους, έχω πολύ ψηλά μέσα μου το αίσθημα του Δικαίου. Οι Αλβανοί δεν έγιναν εργατικοί επειδή πέρασαν τα σύνορα. Εργάζονταν σκληρά και στην πατρίδα τους. Μόνο που εκεί, μέσα στην οικονομική καταστροφή της δεκαετίας του ’90, πολλοί είδαν τις οικονομίες μιας ζωής να χάνονται στις περιβόητες πυραμίδες του Μπερίσα.

Στην Ελλάδα όμως, ό,τι έβγαλαν με τον κόπο τους ήταν δικό τους.

Δούλεψαν πολύ. Πάρα πολύ. Έκαναν δουλειές δύσκολες, έφτιαξαν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, αγόρασαν σπίτια, άνοιξαν επιχειρήσεις, δημιούργησαν περιουσίες.

Και μπράβο τους.

Αν θέλεις να δεις τι μπορεί να κάνει η σκληρή δουλειά όταν υπάρχει η δυνατότητα να ανταμειφθεί, κοίτα έναν Αλβανό που ήρθε στην Ελλάδα πριν από τριάντα χρόνια.

Άλλαξε το βιοτικό του επίπεδο. Βελτίωσε τη διατροφή και την ένδυσή του. Έδωσε στα παιδιά του καλύτερες ευκαιρίες. Δημιούργησε περιουσία. Προχώρησε.

Αυτό δεν του το χάρισε κανείς. Το κέρδισε.

Θυμάμαι πώς ήρθαν οι πρώτοι Αλβανοί στη χώρα μας. Φτωχοί, ταλαιπωρημένοι, κοντοί, κακοθρεμμένοι, με πρόσωπα γαμψά, σκληρά από τη ζωή που είχαν αφήσει πίσω τους. Ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει εδώ για να δουλέψουν και να επιβιώσουν.

Τριάντα χρόνια μετά, κοιτάζεις τις νεότερες γενιές και βλέπεις μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ψήλωσαν, ομόρφυναν, στρογγύλεψαν τα πρόσωπα τους, άλλαξε η σωματική τους διάπλαση, βελτιώθηκε η διατροφή και η εμφάνισή τους, μορφώθηκαν, προχώρησαν. Πολλοί πλέον δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα από τον μέσο Έλληνα.

Αυτό δεν έγινε από μόνο του. Είναι και αποτέλεσμα της ζωής που κατάφεραν να χτίσουν εδώ.

Ένα όμως δεν άκουσα ποτέ.

«Ευχαριστώ, Ελλάδα».

Ένα για δείγμα, ρε αδερφέ.

Δεν ζητάω να γονατίσει κανείς και να φιλήσει το χώμα. Ένα απλό «ήρθαμε εδώ, δουλέψαμε, προκόψαμε και η χώρα αυτή μας έδωσε την ευκαιρία» θα ήταν αρκετό.

Η Ελένη Φουρέιρα, αν έμενε στην Αλβανία θα έκανε την καριέρα, θα είχε τη δόξα, τη δημοφιλία, τον πλούτο και τη διασημότητα που απολαμβάνει σήμερα; Στις συνεντεύξεις της όλο κλαίγεται ότι της φερθήκαμε άσχημα. Ούτε ένα ευχαριστώ. Είχε βρεί όμως την ευκαιρία να φωτογραφηθεί με το σήμα των ουτσεκάδων.  

Πάμε στον Γιάννη.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Το αντίθετο. Θέλω να τον βλέπω να φοράει τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Θέλω να σηκώνει τη γαλανόλευκη. Τιμή του και τιμή μας.

Έχω όμως πρόβλημα με το παραμύθι.

Είδα την ταινία Rise και πραγματικά λυπήθηκα με τις ανακρίβειες.

Η ταινία παρουσιάζει την οικογένεια περίπου σαν να μεγάλωσε μέσα σε μια Ελλάδα που την κυνηγούσε και την μισούσε.

Μόνο που η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική.

Η οικογένεια Αντετοκούνμπο πράγματι τα έφερνε πολύ δύσκολα βόλτα. Δεν το αμφισβητώ ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Όμως βοηθήθηκε και μάλιστα πολύ.

Το κατηχητικό σχολείο του Αγίου Μελετίου τούς πρόσφερε γεύματα, ρούχα, βοήθεια για ενοίκια και ΔΕΚΟ. Στην ταινία δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα από όλα αυτά.

Απέναντι από τον Τρίτωνα, ένας άνθρωπος που είχε καφετέρια έδινε στα παιδιά χυμό και σάντουιτς.

Η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου βάφτισε τον Κώστα.

Αντίθετα, υπάρχει σκηνή όπου η ελληνική αστυνομία εμφανίζεται να πλακώνει στο ξύλο μητέρες με τσαντόρ και χιτζάμπ και να τους παίρνει τα παιδιά.

Αυτό δεν συνέβη ΠΟΤΕ. Παραμύθια.

Υπάρχει επίσης μια δραματοποίηση της κατάστασης σαν τα παιδιά να ήταν εντελώς άγνωστα και αποκλεισμένα μέχρι να έρθει η μεγάλη ευκαιρία.

Μόνο που τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είχαν ήδη εμφανιστεί σε All Star Game του ελληνικού πρωταθλήματος. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που συμμετείχαν παίκτες από την Α2 και τους είχε δει όλη η Ελλάδα.

Μετά υπάρχει και η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας.

Ο άνθρωπος που δεν άφησε τον Γιάννη να τον πάρουν οι Ισπανοί ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Τον έκανε αριστίνδην Έλληνα με συνοπτικές διαδικασίες και έτσι δεν πήγε στη Σαραγόσα.

Κάπου εκεί ακούσαμε και στην ταινία ότι ο ελληνικός πολιτισμός έχει τις ρίζες του στην Αφρική.

Έλα Χριστέ και Παναγία!

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Επειδή υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:

«Υπήρξαν άνθρωποι που μας φέρθηκαν άσχημα»

και στο:

«Η Ελλάδα δεν μας ήθελε».

Η πρώτη πρόταση μπορεί να είναι απολύτως αληθινή.

Η δεύτερη είναι μια τεράστια γενίκευση.

Η πραγματικότητα στα Σεπόλια, δεν ήταν ούτε ότι όλοι αγκάλιασαν την οικογένεια ούτε ότι όλοι την κυνηγούσαν.

Οι περισσότεροι απλώς αδιαφορούσαν.

Κάποιοι όμως βοήθησαν. Όταν φτιάχνεις τον κινηματογραφικό μύθο, δεν γίνεται να τους εξαφανίζεις.

Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον για την πραγματικότητα. Μιλάμε για μια ιστορία φτιαγμένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Είτε για λόγους αυτομαστίγωσης, είτε για λόγους προπαγάνδας. Τείνω να πιστεύω ότι πίσω από αυτή την ιστορία υπάρχει και οργανωμένη προσπάθεια. Υπάρχουν επαγγελματίες της επικοινωνίας που διαχειρίζονται δεκάδες ή εκατοντάδες λογαριασμούς στα social και σπρώχνουν συγκεκριμένες τάσεις. Ο μέσος άνθρωπος, ανάμεσα στις δουλειές και στις υποχρεώσεις του, κάνει ένα σκρολ να δει τα νέα της ημέρας. Όταν βλέπει το ίδιο μήνυμα παντού, κάποια στιγμή επηρεάζεται. Αλλά και οι πολιτικαλι κορεκτ προβεβλημένοι δημοσιογράφοι υπακούν στις ίδιες επιταγές. Οπότε η διαμόρφωση της κοινής γνώμης έρχεται χωρίς κόπο.

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι μαύρη».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι διαφορετική».

 

Προφανώς και υπάρχουν Έλληνες ρατσιστές, μαλάκες, κακοί, μισαλλόδοξοι, κομπλεξικοί και άνθρωποι που θα βρουν λόγο να αντιπαθήσουν κάποιον για το χρώμα του, την καταγωγή του ή οτιδήποτε άλλο. Σε ποια χώρα του πλανήτη δεν συμβαίνει το ίδιο;

Αλλά από το «υπάρχουν ρατσιστές» μέχρι το «η Ελλάδα δεν με θέλει» υπάρχει τεράστια απόσταση.

Δεν δέχομαι ότι είμαστε μια κοινωνία που απορρίπτει συλλήβδην όποιον είναι διαφορετικός.

Δεν δέχομαι ότι κάθε προσωπική δυσάρεστη εμπειρία αποτελεί απόδειξη ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός είναι ρατσιστικός.

Δεν δέχομαι αυτή τη μόνιμη woke απαίτηση να απολογούμαστε όλοι για όλα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη συζήτηση για τους ΛΟΑΤΚΙ.

Υπήρξαν άνθρωποι που υπέστησαν διακρίσεις.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζεται η Ελλάδα σαν μια χώρα όπου οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι ζουν μονίμως κυνηγημένοι.

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν περίμενε το Pride για να γίνει Μάνος Χατζιδάκις.

Ο Κάρολος Κουν δεν περίμενε την έγκριση κανενός για να μεγαλουργήσει.

Ο Κώστας Ταχτσής έζησε και δημιούργησε σε εποχές πολύ πιο δύσκολες από τις σημερινές.

Πόσοι και πόσοι που τους ξέρουμε, έχουν περάσει από δημόσια αξιώματα. Τους πείραξε κανένας;

Άνθρωποι διαφορετικοί υπήρχαν πάντα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η Ελλάδα ήταν εναντίον τους.

Κάπου λοιπόν ας τελειώνουμε με αυτή την προπαγάνδα που αναπαράγεται διαρκώς.

Υπάρχει όμως η πραγματική Ελλάδα.

Η Ελλάδα που άνοιξε σπίτια.

Η Ελλάδα που έδωσε δουλειές.

Η Ελλάδα που έβαλε παιδιά μεταναστών στα σχολεία της.

Η Ελλάδα που έδωσε σε ανθρώπους την ευκαιρία να δουλέψουν και να προκόψουν.

Η Ελλάδα που πανηγύρισε και καμάρωσε με τον Γιάννη. Όχι μόνο με αυτόν αλλά και τα αδέρφια του. Όλοι έπαιξαν στην Εθνική μας ομάδα και ειδικά ο αξιαγάπητος Θανάσης είναι ο δημοφιλέστερος όλων.
Η Ελλάδα που αγάπησε  τον Σχορτσανίτη πολύ περισσότερο από ότι αγάπησε αυτός τον εαυτό του.

Η Ελλάδα που αγκάλιασε τον Τάϊλερ Ντόρσι. Όπως και τον Ζακ Ογκαστ.

Η Ελλάδα που λάτρεψε τον Ντανιέλ Μπατίστα και τον είχαμε στην Εθνική.

Η Ελλάδα που έβαλε τη Νέρι Νιαγκουάρα να φορέσει το εθνόσημο.

Η Ελλάδα που κάλεσε τον Ανδρέα Τεττέη άμεσα στην Εθνική ποδοσφαίρου.

Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να αποδείξουμε ότι δεν μας ενοχλεί το χρώμα του άλλου; Να βγάλουμε και ανακοίνωση;

Δεν είμαστε τέλειοι. Ρατσιστές υπάρχουν. Ομοφοβικοί υπάρχουν. Μισαλλόδοξοι υπάρχουν.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζουμε μια ολόκληρη χώρα σαν να περιμένει στη γωνία για να διώξει τον μαύρο, τον Αλβανό ή τον διαφορετικό.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτό το βολικό παραμύθι.

Η Ελλάδα που βλέπει έναν άνθρωπο να σηκώνει τη σημαία της και λέει:

«Μπράβο ρε φίλε. Σήκωσέ την ψηλά».

Αυτό θέλω.

Όχι να μετράμε ποιος είναι αρκετά Έλληνας.

Όχι να ψάχνουμε κάθε τόσο αποδείξεις ότι είμαστε ρατσιστές.

Όχι να μετατρέπουμε κάθε προσωπικό παράπονο σε κατηγορητήριο ενός ολόκληρου λαού.

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας;

ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Και αν κάποιος θέλει να παίξει για την Εθνική Ελλάδος, να βάλει τη γαλανόλευκη στο στήθος και να πανηγυρίσει για αυτήν;

Καλώς να ορίσει.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα.

Είναι χαρά.

 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ GOAT

 

 

Ποιος είναι ο καλύτερος αθλητής όλων των εποχών στην Ελλάδα;

Πολλές φορές διαβάζω διάφορες, κατά καιρούς, αναλύσεις για τον καλύτερο αθλητή όλων των εποχών, τον γνωστό GOAT. Διαβάζεται «κατσίκα», αλλά σημαίνει Greatest of All Time. 

Είτε μιλάμε για μπάσκετ, είτε για ποδόσφαιρο, είτε γενικότερα για τον ελληνικό αθλητισμό, πάντα υπάρχει μια συζήτηση για το ποιος είναι ο κορυφαίος όλων.

Προσωπικά, δεν νομίζω ότι μπορείς να κρίνεις έναν αθλητή μόνο από τα μετάλλια ή μόνο από τις ατομικές του επιδόσεις. Για μένα, υπάρχουν τέσσερις βασικές παράμετροι:

1. Ατομικές επιδόσεις

Τι έχει πετύχει ο ίδιος μέσα στον αγωνιστικό χώρο; Ρεκόρ, πόντοι, γκολ, επιδόσεις, πρωτιές, σταθερότητα σε κορυφαίο επίπεδο.

Μπορεί, για παράδειγμα, ένας ποδοσφαιριστής να έχει βάλει 500 γκολ και να μην έχει πάρει ούτε ένα Κύπελλο. Αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή δεν είχε τους σωστούς συμπαίκτες ήταν χειρότερος αθλητής.

2. Διακρίσεις – τα μετάλλια και οι τίτλοι

Εδώ όμως μπαίνει μια σημαντική παράμετρος, ειδικά στα ομαδικά αθλήματα: Η συγκυρία.

Ο παίκτης που είναι μονίμως στον πάγκο του Ολυμπιακού μπορεί να έχει στο βιογραφικό του περισσότερους τίτλους από έναν παίκτη του Άρη ή του Ατρόμητου, ο οποίος μπορεί να είναι πολύ καλύτερος ποδοσφαιριστής αλλά να αγωνίζεται σε μια ομάδα που δεν διεκδικεί τίτλους.

Άρα οι τίτλοι μετράνε πολύ, αλλά δεν μπορούν να είναι το μοναδικό κριτήριο.

3. Διάρκεια στον χρόνο

Άλλο να κάνεις μία εκπληκτική διετία και άλλο να παραμένεις στην κορυφή για δέκα, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια.

Η διάρκεια δείχνει κάτι πολύ σημαντικό: ότι δεν ήσουν απλώς μια εξαιρετική περίπτωση που εμφανίστηκε για λίγο, αλλά ότι κατάφερες να παραμείνεις κορυφαίος σε διαφορετικές εποχές, με διαφορετικούς αντιπάλους και διαφορετικές απαιτήσεις.

4. Επίδραση στο άθλημα

Αυτό είναι ίσως το πιο υποτιμημένο κριτήριο.

Τι άφησες πίσω σου;

Πόσα παιδιά ασχολήθηκαν με το άθλημά σου εξαιτίας σου; Πόσο άλλαξες την αντίληψη του κόσμου; Πόσο μεγάλωσες το ίδιο το άθλημα;

Εδώ βρίσκεται η απάντηση.

Ο πρώτος όλων είναι ο Νίκος Γκάλης.

Όχι επειδή έχει τα περισσότερα μετάλλια.

Όχι επειδή έχει τα περισσότερα ατομικά ρεκόρ.

Αλλά επειδή άλλαξε ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό.

Ο Γκάλης δεν έγινε απλώς ένας τεράστιος μπασκετμπολίστας. Έκανε το μπάσκετ κομμάτι της ελληνικής καθημερινότητας. Μετά το 1987, μια ολόκληρη γενιά παιδιών έπιασε μια μπάλα στα χέρια της. Γήπεδα γέμισαν, ομάδες μεγάλωσαν, το ελληνικό μπάσκετ απέκτησε άλλη θέση στην κοινωνία.  

 

Επιπλέον δε, όλοι οι αθλητές όλων των αθλημάτων επηρεάστηκαν σε ό,τι αφορά την προσέγγισή τους στον αθλητισμό. Ο Γκάλης έφερε στην Ελλάδα μια διαφορετική αντίληψη για το τι σημαίνει επαγγελματίας αθλητής: δουλειά, πειθαρχία, προπόνηση, προσήλωση, αυτοπεποίθηση και απαίτηση να είσαι κορυφαίος. Έδειξε ότι ο Έλληνας αθλητής μπορεί όχι απλώς να συμμετέχει, αλλά να πρωταγωνιστεί και να κοιτάζει στα μάτια τους καλύτερους του κόσμου.

Με έναν τρόπο, ο Γκάλης δεν δημιούργησε μόνο μια νέα γενιά μπασκετμπολιστών. 

Δημιούργησε μια νέα γενιά Ελλήνων αθλητών.

 

 

Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε κανένα στατιστικό.

Ο Γκάλης δεν ήταν απλώς κορυφαίος αθλητής. 

Δημιούργησε μια αθλητική εποχή.

Από εκεί και κάτω, η συζήτηση γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας έχει ένα εκπληκτικό παλμαρέ, με περισσότερα μετάλλια από οποιονδήποτε άλλον Έλληνα αθλητή, μαζί με τεράστια διάρκεια στην κορυφή.

Ο Πύρρος Δήμας έχει τα τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια, επίδοση τεράστια και εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεραστεί. Και μόνο η παρουσία του σε τέσσερις διαφορετικές Ολυμπιάδες και η κατάκτηση μεταλλίου σε όλες αποτελεί από μόνη της ιστορικό επίτευγμα.

Ακολουθούν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο Μίλτος Τεντόγλου, ο Νικόλαος Κακλαμανάκης, η Άννα Κορακάκη, η Κατερίνα Στεφανίδη, αλλά και ολόκληρη εκείνη η εκπληκτική Dream Team της ελληνικής άρσης βαρών, που για χρόνια έκανε την Ελλάδα παγκόσμια δύναμη στο άθλημα.

Θα βάλω στη συζήτηση και τον Στέφανο Τσιτσιπά.

Όχι μόνο για τις αγωνιστικές του επιτυχίες, αλλά και για την επίδρασή του. Έβαλε πολλά παιδιά στο τένις και έκανε ένα άθλημα που στην Ελλάδα δεν είχε ιδιαίτερη παράδοση να αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην κουβέντα για τον GOAT.

Δεν ψάχνουμε απλώς ποιος κέρδισε τα περισσότερα.

Ψάχνουμε ποιος ήταν ο καλύτερος, ποιος άντεξε περισσότερο, ποιος πέτυχε τα περισσότερα και, κυρίως, ποιος άφησε πίσω του κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.

Γι' αυτό, αν πρέπει να διαλέξω έναν και μόνο έναν ως τον κορυφαίο Έλληνα αθλητή όλων των εποχών, για μένα η απάντηση είναι:

Νίκος Γκάλης.

Και μάλλον δεν θα αλλάξει ποτέ...

SPIDER-MAN BRAND NEW DAY

 

Θα ξεκινήσω από το σπόιλερ που πρέπει να κάνω. Οπωσδήποτε.

Είσαι στο σινέ, τελειώνει η ταινία και περιμένεις το «πρόγευμα» του επόμενου. Αφού περιμένεις κανά δεκάλεπτο μέχρι να πέσουν όλοι οι τίτλοι, αυτό που βλέπεις είναι μια σαχλαμάρα.

Και καλά μια εφαρμογή που δείχνει στην αρχή με στίγμα που αναβοσβήνει ότι ο Spiderman είναι εντός του πλανήτη και μετά, το στίγμα αναβοσβήνει στο διάστημα. Αυτό. Οπότε σήκω φύγε.

Ακολουθεί η κανονική κριτική.

Πήγα στην αίθουσα συνειδητοποιημένος. Blockbuster, καλοκαιράκι, σπορ και θέαμα.

Για να λέμε τη black truth, οι άνθρωποι είναι σπουδαίοι. Μια ταινία σχεδόν 2,5 ώρες, χωρίς διάλειμμα, και δεν αφήνεις την πολυθρόνα!

Δεν είναι μόνο το θέαμα. Είναι ότι τους πιάνουν όλους. Από τον 55άρη-60αρη που διάβαζε τον Spiderman σε κόμικ μέχρι τον 20αρη που θα πάρει ποπ κορν με την παρέα του και θα σχολιάζει μεγαλοφώνως.

Και δράση, και δράμα, και ηθικά διλήμματα, και εκδίκηση, και μοναξιά και θλιψη. Δεν είναι κλωτσοπατινάδα.

Νομίζω πως ο καλύτερος ηθοποιός της σειράς ήταν ο Tobey Maguire. Ο Andrew Garfield είχε αυτό το σαρκαστικό αλλά δεν εντυπωσιάστηκα. Παραδέχομαι όμως πως η σταθερότητα και η αφοσίωση του Tom Holland είναι αξιοσέβαστη. Αν προσέξει τον εαυτό του, θα κάνει τον Spiderman για 20 χρόνια.

Μου άρεσε ότι αυτή η ταινία δεν ήταν γεμάτη υπερτερατοειδή μορφώματα που θα τα νικούσε ο σούπερ ήρωας. Έχει μεγαλύτερο  πνευματικό βάθος.   Όπως και αυτή η διαρκής μετάβαση. Αυτός που στην αρχή είναι καλός, είναι τελικά ο κακός. Αυτή που στην αρχή είναι καλή, είναι κακιά.

Μπορεί κάποιους για λόγους φθόνου να μη συμπαθούν ιδιαίτερα το ζεύγος Holland - Zendaya. Η αλήθεια να λέγεται. Είναι υπέρλαμπρο ζευγάρι για αυτό και είναι περιζήτητοι. Για αυτό και τους φώναξε ο Νόλαν στην Οδύσσεια. Μπορεί ο Χόλαντ να πέρασε το πάσο για Τηλέμαχος και η Ζεντάγια να ήταν το χάλι μου το μαύρο ως Αθηνά αλλά τουλάχιστον κατανοώ το σκεπτικό.

Τα κενάκια μας στο σενάριο τα είχαμε αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Το πως σώθηκε ο Spiderman δεν το πολυκαταλαβαίνεις αλλά ποιος θα ήθελε αντίθετη κατάληξη; Όπως και η τελική αποδοχή της Ζεντάγια και η αναγνώριση από τον Νέντ έμπαζε αλλά κάπως πρέπει να συνεχιστεί το project. Μερικά άλλα σημεία που έπασχαν ήταν αυτό με τον «ρυθμιστή ενέργειας» που άλλοτε δούλευε, άλλοτε όχι και την αντιγραφή του Inception με την ταυτόχρονη καταβύθιση στο υποσυνείδητο του Holland. Ενδιαφέρον είχε και η αντιγραφή του Tony Stark όταν μιλάει με την ηλεκτρονική του βοηθό.

Τα παραβλέπουμε όμως γιατί το θέαμα είναι εξαιρετικό. Σε κρατάει σε αγωνία, εγρήγορση και δεν κάνει κοιλιά λόγω των ανωτέρω διαρκών εναλλαγών.

Αν θέλεις δύομιση ώρες καθαρού θεάματος, χωρίς να κοιτάξεις ούτε μία φορά το ρολόι σου, κλείσε εισιτήριο. Αυτό ακριβώς υπόσχεται και αυτό ακριβώς προσφέρει.

Με άριστα το δέκα : 7

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΕ

 

Τα έφερε η μοίρα, μη σου πω και η άδικη κατάρα ώστε να περάσω πολλές ώρες στην καρέκλα οδοντιάτρων.

Γυναίκες και άνδρες. Νέους, μεσήλικες και πιο μεγάλους.

Δεν έχω σκοπό να αδικήσω κανέναν. Έχω γνωρίσει εξαιρετικούς επιστήμονες, ευγενικούς ανθρώπους και πραγματικούς επαγγελματίες. Επίσης, δεν μου αρέσει το τσουβάλιασμα αλλά έχω δει μερικά στοιχεία να επαναλαμβάνονται. Ένα μοτίβο.

Το πόνημα το γράφω για λόγους ψυχοθεραπείας. Με την κρυφή ελπίδα πως κάποιος οδοντίατρος που θα το δει, μπορεί, ίσως, ενδεχομένως, να καταλάβει κάποια πραγματάκια και από την άλλη πλευρά.

Φίλε οδοντίατρε,

Για εσένα είναι μια δουλειά. Υπάρχει μια διαδικασία, τελειώνει, πληρώνεσαι, ο επόμενος.

Για μένα είναι η στιγμή που κάποιος θα μου βάλει μια βελόνα στο στόμα, θα ξαπλώσω χωρίς να βλέπω τι γίνεται, θα ακούω έναν τροχό να ουρλιάζει πάνω από το κεφάλι μου και θα ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά.

Δεν ζούμε την ίδια εμπειρία.

Εσύ κάνεις τη δουλειά σου.

Εγώ προσπαθώ να διαχειριστώ τον φόβο μου.

Κάπου εκεί αρχίζουν οι παρεξηγήσεις.

 

Σου φαίνεται παράξενο γιατί ο κόσμος φοβάται ή δεν γουστάρει να έρθει στο ιατρείο σου και συνήθως χαίρεσαι όταν έρχεται κάποιος καθυστερημένα με πρόβλημα και γεμάτος ικανοποίηση του κουνάς το δάχτυλο: «Αν ερχόσουν νωρίτερα, αν κάναμε καθαρισμό, αν έπλενες δύο φορές τη μέρα τα δόντια σου, αν κάναμε δύο φορές το χρόνο καθαρισμό, αν αν αν» πετσοκόβεις στην τιμή, θυμώνεις όταν ο πελάτης θέλει να πληρώσει με κάρτα και ακολουθεί το επόμενο περιστατικό.

Ξέρω ότι έπρεπε να έρθω νωρίτερα.

Ξέρω ότι έπρεπε να κάνω καθαρισμό.

Ξέρω ότι έπρεπε να προσέχω περισσότερο.

Είμαι ήδη στην καρέκλα.

 

Σε ένα βαθμό δεν φταις. Είναι η καθημερινότητα.

Ας δούμε λοιπόν γιατί δεν είστε και η πιο αγαπημένη ειδικότητα των ανθρώπων.

1.   Η ένεση στο στόμα μπορεί να είναι αναγκαίο κακό. Απαραίτητο να γίνει. Ξέρω πως θα πονούσα πολύ περισσότερο χωρίς αυτή. Όμως δεν είναι ευχάριστη. Βλέπεις να σε πλησιάζει αυτή η τεράστια βελόνα και σκέφτεσαι «Αν του φύγει; Αν όσο καλός και αν είναι, ανθρώπινα αστοχήσει;» Να σε ενημερώσω επίσης πως το πρώτο τσίμπημα και μέχρι να αρχίσει να πιάνει η ένεση, ΠΟΝΑΕΙ. Μην προσπαθείς να με καθησυχάσεις λέγοντας μου «δεν είναι τίποτα». ΕΙΝΑΙ. ΦΡΙΚΗ.

2.   Ο πελάτης / περιστατικό / ασθενής οριζοντιώνεται για 50-60 λεπτά χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε έχει να δει κάτι, ούτε να χαζέψει στο κινητό του, ούτε να μιλήσει, ούτε να απασχοληθεί κάπως. Κάτσε και εσύ δέκα λεπτά να δεις πως είναι!

3.   Στη φάση της οριζοντίωσης, ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει τίποτα από όσα κάνεις. Τα κάνεις καλά; Στραβά; Δεν έχει κανέναν έλεγχο. Αν σου φύγει το «κατσαβίδι» και καρφωθεί στον ουρανίσκο ή στο λαρύγγι;; Αν είχες ένα κακό ερωτιό βράδυ, έχεις νεύρα από τον προηγούμενο ασθενή ή έχασε ο Θρύλος και θέλεις να ξεσπάσεις; Μα θα μου πεις, γιατί σε οποιαδήποτε άλλη επέμβαση, βλέπεις τι γίνεται; Εκεί όμως υπάρχει η νάρκωση! Εκεί πάνω από το κεφάλι σου δεν είναι ποτέ ένας ! Ούτε ξέρεις άλλωστε, ούτε σε νοιάζει εκείνη την ώρα.

4.   Ο άνθρωπος που κάθεται στην καρέκλα χάνει τον έλεγχο.

Δεν βλέπει.

Δεν μιλάει.

Δεν μπορεί να κουνηθεί.

Δεν ξέρει τι ακριβώς κάνεις.

Ο εγκέφαλος, όταν χάνει τον έλεγχο, αρχίζει να φτιάχνει σενάρια. Άλλα λογικά. Άλλα εντελώς παράλογα.

5.   Οι ήχοι των εργαλείων σας είναι σαν κομπρεσερ που  σκάει ακριβώς στο κεφάλι σου.  Αυτό το γουιβζζζζζζζζζγκρρρ δεν αντέχεται και δεν παλεύεται. Ποιος σχεδίασε αυτό το πράγμα, τον τροχό; Φίλε μου οδοντίατρε συγγνώμη αλλά δεν είναι από τις εμπειρίες που σε κράτανε ήρεμο: Να εχεις κομπρεσέρ στον εγκέφαλο.

6.   Μη βαριέσαι να πεις  δύο κουβέντες: Εξήγησέ μου τι κάνεις. Δύο προτάσεις αρκούν. "Τώρα καθαρίζω.

Τώρα θα πιέσω λίγο. Σε λίγο τελειώνουμε". Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μειώνεται το άγχος όταν ο άλλος ξέρει τι συμβαίνει.

7.   Τις προάλλες έτυχε και έβλεπα κάποια εκθέματα, μουσειακής αξίας και μου έδωσαν την εντύπωση – με τρόμο ομολογώ - ότι δεν έχουν αλλάξει εδώ και εκατό χρόνια! Είμαστε στην εποχή της νανομοριοβιολογίας, αυτά έμειναν τα ίδια !

8.   Μη λες στους ανθρώπους ψέματα. Όταν ο άλλος σε ρωτάει αν θα πονέσει, στην πραγματικότητα δεν μπορείς να του πεις ούτε ναι, ούτε όχι, γιατί το επίπεδο του πόνου είναι καθαρά ατομικό.

9.    Ο άνθρωπος δεν είναι τραπέζι. Είναι άνθρωπος. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να του δίνεις ενίοτε μια ανάσα. Να κάνει πλύσεις με νερό, να ανασηκωθεί από την καρέκλα. Άντε τον βρήκαμε, του βάλαμε το κατσαβίδι, πλήρωσε και φύγε.

10.             Μίλα. Πες στον άνθρωπο τι κάνεις. Εξήγησε του τι βλέπεις, πως σκοπεύεις να το αντιμετωπίσεις, σε ποιο στάδιο είσαι, τι καλό έχει κάνει και τι πρέπει να προσέξει. Λειτουργεί πάρα πολύ ανακουφιστικά στους ανθρώπους αν δεν τους αντιμετωπίζεις ως καρέκλες. Μα θα μου πεις, υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν όρεξη για κουβέντες. Αυτούς, άσε τους στην ησυχία τους. Εσύ θα πρέπει να ασχοληθείς με το προφίλ του πελάτη / ασθενή.

11.             Κόψε το λαιμό σου και πάρε μια τηλεόραση.  Τοποθέτησε τη απέναντι ή ψηλά διαγώνια, από τον  πελάτη - περιστατικό για να χαζεύει. Γλυτώνεις και την επικοινωνία. Εσύ θα είσαι από τη μια πλευρά με τα κατσαβίδια, και από την άλλη ο άλλος κάτι θα βλέπει για να περάσει η ώρα.

12.             Η μουσική δεν βοηθάει πάρα πολύ. Αφενός ο καθένας ακούει τα δικά του, αφετέρου ο ήχος του τροχού σκεπάζει τα πάντα.

13.             Πριν προχωρήσεις στην οριζοντίωση, αφιέρωσε λίγα λεπτά για να καταλάβεις με τι άνθρωπο έχεις  να κάνεις. Δεν μιλάμε για ειδική ψυχοθεραπεία. Μιλάμε για ανθρώπινο ενδιαφέρον: Αγχώνεται; Φοβάται τις ενέσεις; Θέλει να του μιλάνε; Έχει πρότερη τραυματική εμπειρία με οδοντιάτρους;

14.             Είναι δικαίωμα του άλλου να θέλει να πληρώσει με κάρτα. Ο μέσος μισθωτός, ηλεκτρονικά πληρώνεται, ηλεκτρονικά πληρώνει. Έλα, μη θυμώνεις, άπλωσε το POS! Δεν χάλασε ειδικά σήμερα ! Να περάσει ο πελάτης την  κάρτα, και να βάλει  το pin, γιατί δεν έχεις καμία υπηρεσία κάτω από τα 50 ευρώ!

15.             Ο καθαρισμός δεν είναι τόσο ανώδυνος όσο υποστηρίζεις. Το κομπρεσέρ ΣΤΡΙΓΓΛΙΖΕΙ πάνω στα δόντια σου και ο ήχος του είναι σαν να κάνεις γεώτρηση στο κεφάλι σου. Ενίοτε ΠΟΝΑΕΙ.

16.             Στην επικοινωνία οι γυναίκες είναι καλύτερες. Μπορεί να σε μαχαιρώνουν και την ίδια στιγμή να σου διηγούνται το ταξίδι τους στο Ταζ Μαχαλ. Οι άνδρες – έχουν τα δίκια τους – ότι δεν είναι εύκολο  και να μιλάνε και να κάνουν προσεκτικά. Για αυτό λοιπόν αδερφέ, πάρε μια τηλεόραση, βάλε νετφλιξ και άσε τον άλλον να βλέπει, για να περάσει η ώρα.

17.             Πριν ξεκινήσεις, να λες στους ανθρώπους κάτι που μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία αλλά λειτουργεί πάρα πολύ θετικά. Αν κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις, να σηκώνουν το χέρι ή να σου κάνουν συγκεκριμένο σήμα. Μην περιμένεις να ουρλιάξει ο άλλος και να σε κοπανήσει μέσα στον πανικό του.

 

Να θυμηθώ πάντως όταν έλθω εν τη βασιλεία μου να ασχοληθώ επισταμένως με την οδοντιατρική. Ο ήχος του τροχού θα ελαχιστοποιηθεί και πρέπει ο τρόπος της αναισθησίας να γίνει πιο ανθρώπινος. Δεν μπορεί να μιλάμε για θεραπείες πολλών μορφών του καρκίνου, για DNA και RNA, για βιολογικούς παράγοντες και η οδοντιατρική να έχει μείνει στο 1890 !!!!

 

Που θέλω να καταλήξω;

Εγώ σε καταλαβαίνω φίλε μου οδοντίατρε ότι το περιστατικό πρέπει να τελειώσει και να προχωρήσεις στο επόμενο.

Εσύ καταλαβαίνεις ότι στην καρέκλα οριζοντιωμένος, αδύναμος, ανήμπορος, με ένα στόμα ταμπούρλο, βρίσκεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Μην ξεχνάς ποτέ κάτι φίλε μου οδοντίατρε.

Εσύ βλέπεις το δόντι.

Εγώ ζω την εμπειρία.

Εσύ κοιτάζεις μια ακτινογραφία.

Εγώ ακούω τον τροχό, νιώθω τη βελόνα, αισθάνομαι τα αλυσοπρίονα, βιώνω τα μαχαίρια, αγχώνομαι, ιδρώνω και μετράω αντίστροφα μέχρι να τελειώσει.

Εσύ δεν θα θυμάσαι τίποτα μετά από μια ώρα. Μόνο τον τίτλο. Ήταν ένα σφράγισμα. Μια απονεύρωση. Ένας καθαρισμός. Μια εξαγωγή

Εγώ μπορεί να θυμάμαι τη συγκεκριμένη επίσκεψη για χρόνια.

Η επιστήμη σου είναι σπουδαία.

Η τεχνική σου απαραίτητη.

Η γνώση σου πολύτιμη.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν διδάσκεται ούτε στο πανεπιστήμιο, ούτε σε κανένα συνέδριο.

 Απέναντί σου δεν βρίσκεται μια γνάθος. Βρίσκεται ένας άνθρωπος που εκείνη τη στιγμή σου έχει εμπιστευθεί το πιο πολύτιμο πράγμα που διαθέτει.

Την ασφάλειά του.

Κι αν καταφέρεις να τον κάνεις να φύγει λέγοντας "δεν ήταν τόσο άσχημα όσο φοβόμουν", τότε δεν του έφτιαξες μόνο το δόντι.

Του έφτιαξες και την επόμενη επίσκεψη και τη σχέση του με τον οδοντίατρο και τον φόβο του….

ΜΑΘΕ ΝΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΔΩΡΕΑΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ - Part 3

 

Η αλφάβητος της φωτογραφίας. Τα βασικά που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.  Όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις για να βγάζεις καλύτερες φωτογραφίες.

Από τα δύο προηγούμενα σεμινάρια φωτογραφίας που ανέβασα, πήρα μεγάλη χαρά από τα μηνύματά σας. Ταυτόχρονα όμως και μια μικρή λύπη.

Πολλοί από εσάς μου γράψατε – και είχατε απόλυτο δίκιο – ότι οι περισσότεροι αγνοούν την... αλφάβητο της φωτογραφίας. Τα βασικά.

Έτσι λοιπόν, για να ολοκληρωθεί σωστά αυτή η τριλογία, αποφάσισα να δημιουργήσω ένα ακόμη σεμινάριο. Αυτή τη φορά είναι αφιερωμένο σε όλους όσοι θέλουν να βγάζουν καλύτερες φωτογραφίες, είτε χρησιμοποιούν κινητό τηλέφωνο, είτε φωτογραφική μηχανή.

Σε όλους όσοι θέλουν οι φωτογραφίες τους να πάψουν να είναι απλές αναμνήσεις και να αποκτήσουν πραγματική φωτογραφική αξία. Σε όσους θέλουν να μάθουν να φωτογραφίζουν σωστά, ώστε οι αναμνήσεις τους να μην είναι απλώς μια καταγραφή της στιγμής, αλλά εικόνες με αισθητική και ποιότητα.

Δεν χρειάζεστε ακριβό εξοπλισμό. Αρκεί ακόμη και το κινητό σας. Χρειάζεται μόνο να γνωρίζετε μερικές απλές αρχές που μπορούν να μεταμορφώσουν τον τρόπο που φωτογραφίζετε.

Αυτός είναι ακριβώς ο σκοπός αυτού του σεμιναρίου.

Αν δεν σου ανοίγει το βίντεο, πάτα το λινκ παρακάτω  

https://www.youtube.com/watch?v=knJsoCvDl5k

θυμίζω επίσης τα δύο προηγούμενα ::: 

Πρώτο μέρος 

https://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2026/07/blog-post_31.html 

Δεύτερο μέρος 

https://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2026/07/part-2.html

ΜΑΘΕ ΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΣ - ΔΩΡΕΑΝ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ part 2

 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Αν έφτασες μέχρι εδώ, τότε έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα.

Ίσως, χωρίς να το καταλάβεις, να άρχισες να κοιτάζεις τις φωτογραφίες λίγο διαφορετικά. Να προσέχεις το φως, τη σύνθεση, τις εκφράσεις και τις μικρές λεπτομέρειες που μέχρι χθες περνούσαν απαρατήρητες.

Αυτό είναι το ωραίο με τη φωτογραφία.

Δεν αλλάζει μόνο τις εικόνες που τραβάς. Αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο.

Στο δεύτερο μέρος θα συνεχίσουμε αυτό το ταξίδι. Όχι για να γεμίσουμε το μυαλό με περισσότερους κανόνες, αλλά για να εκπαιδεύσουμε λίγο περισσότερο το μάτι.

Γιατί η καλύτερη φωτογραφική μηχανή θα είναι πάντα αυτή που κρατάς στα χέρια σου. Η σημαντικότερη όμως είναι εκείνη που κουβαλάς μέσα στο μυαλό σου.

Οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν για να μας θυμίζουν πώς έμοιαζαν οι άνθρωποι.

Υπάρχουν για να μας θυμίζουν πώς νιώθαμε όταν ήταν δίπλα μας.

Γι' αυτό αξίζει να μάθουμε να τις δημιουργούμε λίγο καλύτερα.

Ας συνεχίσουμε λοιπόν.

Το δεύτερο μέρος δεν θα σου μάθει απλώς περισσότερη φωτογραφία.

Ελπίζω να σε κάνει να βλέπεις λίγο πιο όμορφα τους ανθρώπους που αγαπάς.

Καλή συνέχεια.

 

Το σεμινάριο απευθύνεται σε:

·        Εραστές της φωτογραφίας.

·        Αρχάριους που θέλουν να αποκτήσουν σωστές βάσεις.

·        Ερασιτέχνες φωτογράφους που θέλουν να εξελίξουν τη ματιά τους.

·        Προχωρημένους φωτογράφους που επιθυμούν να κάνουν μια ουσιαστική επανάληψη.

·        Επαγγελματίες που θέλουν να φρεσκάρουν γνώσεις και να δουν τη φωτογραφία από μια διαφορετική οπτική.

·        Δημιουργούς περιεχομένου (content creators), vloggers και influencers που θέλουν πιο δυνατές εικόνες.

·        Σε κάθε άνθρωπο που θέλει να φωτογραφίζει καλύτερα τους ανθρώπους και τις στιγμές που αγαπά.

 

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος.

Αν δεν ανοιγεί το βίντεο, κάνε κλικ στο λινκ αμέσως παρακάτω.

Καλύτερα να τα δεις σε μεγάλη οθόνη.

 https://www.youtube.com/watch?v=qKWtoqsefQ0

Υγ. Το πρώτο μέρος είναι εδώ :

https://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2026/07/blog-post_31.html