ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΑ ΑΙ ΚΕΙΜΕΝΑ

 

Ασχολούμαι πάρα πολλά χρόνια με τον γραπτό λόγο.

Εσχάτως ασχολούμαι έντονα και ενεργά με την τεχνητή νοημοσύνη.

 

Η τριβή δημιουργεί εμπειρία, η εμπειρία γνώση και η γνώση πρέπει να μοιράζεται.

 

Ακολουθεί οδηγός κατανόησης των ΑΙ γραπτών κειμένων.

 

1.   Όταν βλέπεις πολλές προτάσεις σε τρίτο πρόσωπο έχει πέσει ΑΙ σπρώξιμο. Τι εννοώ: Μια κανονική ανθρώπινη πρόταση είναι: Ο Κώστας αγόρασε το αυτοκίνητο. Το ΑΙ σου γράφει: «Το αυτοκίνητο αγοράστηκε από τον Κώστα». Ειδικά στις παθητικές μετοχές  γίνεται κατάχρηση.

2.   Όταν βλέπεις πολλά «ο οποίος, του οποίου» Κλασικό ΑΙ.

3.   Όταν βλέπεις πολύ μεγάλες προτάσεις με πολλές συνδέσεις τύπου «όπου, του οποίου» κλπ

4.   Όταν βλέπεις μια πρόταση να ξεκινάει με το «Και»

5.   Όταν βλέπεις σε ένα κείμενο μετά το «και» να βάζει κόμμα. Με πολλές παύλες και με πολλές άνω κάτω τελείες, να είσαι επιφυλακτικός.

6.    Όταν βλέπεις ένα κείμενο 3 παραγράφων να πιάνει 2,5 σελίδες και να μη λέει τίποτα. Παλιά αυτό το λέγαμε για τις πολιτικές ομιλίες. Τώρα επεκτείνεται σε όλο το φάσμα του γραπτού λόγου.

7.   Αν όλα τα ανωτέρω δεν σου φαίνονται ευδιάκριτα, εμπιστεύσου το ένστικτό σου. Όταν διαβάζεις ένα μεγάλο κείμενο και δεν σου αφήνει τίποτα, είναι σίγουρα ΑΙ. Όλα τα γυαλίζει, τα λουστράρει, τα στρογγυλεύει σε βαθμό που δεν βλέπεις καμία ανθρώπινη προσωπικότητα πίσω από τη γραφή. Πλήρης εξουδετέρωση ενός προσωπικού ύφους.  Όταν διαβάζεις πολλές σωστά τακτοποιημένες λέξεις με ανυπόφορη ομοιομορφία και «επαγγελματισμό» είναι τελείως τεχνητό.

8.   Το ΑΙ δεν ξέρει ούτε να συνομιλεί με συντομία ούτε να γράφει περιεκτικά. Δεν ξέρει να αφαιρεί. Μόνο να προσθέτει. Απλώνει. Απλώνει. Απλώνει. Έχει χρόνο. Άπλετο…

9.   Η συνήθης συγγραφική πρακτική του ΑΙ είναι. Κείμενο, επανάληψη και συμπέρασμα που συνήθως είναι επανάληψη των ανωτέρω.  Λέει κάτι, το εξηγεί, το συνοψίζει και το ξαναλέει ως συμπέρασμα.

10.     Δεν έχω δέκατο σημείο αλλά όλα τα καλά κείμενα έχουν δεκάλογο.

Δύο τελευταίες σημειώσεις.

Βλέπω πολλά ΑΙ κείμενα και στα μεγαλύτερα ΜΜΕ στη χώρα μας. Για λόγους ευκολίας, βαρεμάρας, χαμηλών αμοιβών, φόρτου ύλης, αυτόματης μετάφρασης και μερικού μετασχηματισμού, χαμηλού δημοσιογραφικού επιπέδου – βλέπεις πόσο συμπεριληπτικός είμαι – είναι κατάντια.

Δεν είναι αρνητικό κατ’ανάγκην.

Έτσι θα ξεχωρίσουμε όσοι μπορούμε να γράφουμε χωρίς πιλάφια, σύντομα και περιεκτικά.

Ποιοι απειλούνται;

Οι συγγραφείς των νεοάρλεκιν που παράγουν μυθιστορήματα των 600 σελίδων που δεν διαβάζονται. Θα μου πεις βέβαια πως και αυτοί ΑΙ μπορεί να βάζουν…

 

CLUB DEATH – ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ

 

Club Death

 

Μια από τις πρώτες ιστορίες με συγκλόνισε. Μετά θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει και κάποιες άλλες που με εντυπωσίασαν και τις είχα προσπεράσει. Τις βρήκα και ξεκίνησα να κρατάω τέτοιες ειδήσεις. Άνθρωποι που έφυγαν με τρόπους τόσο παράξενους, τόσο απρόβλεπτους ή τόσο απίθανους, που η πρώτη σκέψη ήταν: «Δεν μπορεί να συνέβη αυτό… κι όμως συνέβη». Η μία ιστορία έφερε την άλλη, άρχισαν να μαζεύονται και κάποια στιγμή το αρχείο Word είχε φτάσει τις 130 σελίδες. Τότε  σκέφτηκα ότι αυτό είναι αρκετό υλικό για μια μικρή ταινία.

 

Έτσι προέκυψε το Club Death.

 

Όλες οι ιστορίες είναι πραγματικές. Έχουν δημοσιευτεί στον ελληνικό Τύπο όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι ιστορίες που έφτιαξα εγώ, ούτε προσπάθησα να τις παρουσιάσω σαν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

 

Υπάρχει όμως κάτι που τις ενώνει: Είναι περιστατικά που συνήθως περνάνε «στα ψιλά της επικαιρότητας». Τα διαβάζουμε, μπορεί να σοκαριστούμε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνεχίζουμε τη ζωή μας.

Εγώ έκανα το αντίθετο. Τα μάζεψα.

 

Όχι για να κατηγορήσω κανέναν. Όχι για να ψάξω ενόχους. Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες υπάρχει απλώς η «κακιά ώρα». Μια στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει και που άλλαξε τα πάντα.

 

Γι’ αυτό δεν υπάρχουν ονόματα. Υπάρχουν μόνο οι πληροφορίες που χρειάζονται για να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά.

 

Όταν τα βλέπεις όμως όλα μαζί, κάτι αρχίζεις να καταλαβαίνεις.

Όλοι έχουμε προβλήματα. Μερικές φορές τα κάνουμε τεράστια. Μας θυμώνουν, μας εκνευρίζουν, μας κάνουν να γκρινιάζουμε, να στενοχωριόμαστε, να γινόμαστε δύσκολοι άνθρωποι.

 

Ξεχνάμε την ουσία.

Το δώρο της ζωής.

 

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στους πολέμους ή στον τρίτο κόσμο   για να συγκλονιστούμε γιατί ούτως ή άλλως δεν το κάνουμε. Αυτά είναι μακριά από εμάς. Εδώ όμως είναι διαφορετικά.

 

Εδώ είναι Ελλάδα.

Εδώ είναι οι δρόμοι που έχουμε περάσει. Οι πόλεις που γνωρίζουμε. Τα χωριά που έχουμε επισκεφθεί. Οι παραλίες όπου έχουμε καθίσει. Οι ταβέρνες όπου έχουμε φάει. Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είμαστε εμείς.

 

Μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία και να την προσπεράσεις.

Μπορείς όμως να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να αναλογιστείς τι ακριβώς συνέβη;;;

 

Ένας άνθρωπος πήγαινε να δει την κόρη του που γεννούσε και πέθανε λίγα μέτρα πριν φτάσει.

 

Ένα ζευγάρι επέστρεφε από έναν γάμο και δεν έφτασε ποτέ στο σπίτι του.

Μια γυναίκα καθόταν σε μια ταβέρνα για να περάσει ευχάριστα τη βραδιά της και ένα κλαδί πλατάνου έπεσε πάνω της.

 

Κάποιος περπατούσε στον δρόμο και μέσα σε μια στιγμή, ένα μπαλκόνι έπεσε στο κεφάλι του.

 

Μπορείς να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να το αναλογιστείς;

 

Πίσω από κάθε μία από αυτές τις ιστορίες υπάρχουν άνθρωποι που έμειναν πίσω. Γονείς, παιδιά, σύντροφοι, σύζυγοι, φίλοι. Υπάρχει η στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο. Η στιγμή που κάποιος πρέπει να πει «πέθανε». Υπάρχει ένα σπίτι που από εκείνη την ημέρα δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

 

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που δεν πέθαναν αλλά τραυματίστηκαν σοβαρά. Άνθρωποι που μπορεί να χάσουν μήνες ή και χρόνια από τη ζωή τους σε νοσοκομεία, χειρουργεία και θεραπείες, κουβαλώντας σωματικά και ψυχολογικά αποτυπώματα. Για αυτούς δεν έχω αρκετές πληροφορίες για να μπορέσω να πω περισσότερα. Μόνο η ψυχή τους το ξέρει πώς συνεχίζουν.

 

Το Club Death δεν έγινε για να πούμε «κοίτα πώς πεθαίνουν οι άλλοι».

 

Έγινε για να δούμε πόσο εύκολα θεωρούμε δεδομένο αυτό που έχουμε.

 

Το ότι ξυπνήσαμε σήμερα.

Το ότι είμαστε υγιείς.

Το ότι έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε.

Το ότι μπορούμε να περπατήσουμε, να οδηγήσουμε, να γελάσουμε, να γκρινιάξουμε, να κάνουμε σχέδια για το αύριο.

 

Κανένα από αυτά δεν είναι αυτονόητο.

 

Αν μέσα από αυτές τις ιστορίες παραδειγματιστούμε όλοι μας, ακόμη καλύτερα. Πρώτος εγώ.

 

Αν έστω και ένας  γίνει από αύριο λίγο λιγότερο γκρινιάρης, λίγο λιγότερο μίζερος, λίγο λιγότερο τοξικός, θα είμαι χαρούμενος.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα.

 

Να θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε χωρίς να χρειάζεται να χάσουμε κάτι για να το καταλάβουμε.

 

Αν συμβεί αυτό έστω και σε έναν άνθρωπο, θα είμαι χαρούμενος.

 

Ίσως τελικά αυτός να ήταν και ο λόγος που το έφτιαξα.

 

Για να θυμηθώ πρώτα εγώ.

 

Ας κάνουμε λοιπόν το σταυρό μας, να πούμε ένα «ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα όσα μας δίνεις» και να θυμόμαστε πως μια κλωστή είναι όλα.

 

Αποτέλεσμα τύχης είμαστε.

 

Σήμερα είμαστε όρθιοι.

Αυτό από μόνο του είναι πολύ περισσότερο απ' όσο συνήθως καταλαβαίνουμε.

ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ, ΠΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΙΝΚ 

https://www.youtube.com/watch?v=OMDC3cX3pws

 

ΨΗΦΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

 

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει, όταν λέμε «ψήφος διαμαρτυρίας», ουσιαστικά να καταψηφίζουμε την κυβέρνηση και συνήθως να προτιμάμε μικρότερα κόμματα, πολλές φορές ακραία, μόνο και μόνο για να τιμωρήσουμε αυτούς που κατέχουν την εξουσία.

 

Έτσι, ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε και έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε η Χρυσή Αυγή και μπήκε στη Βουλή. Το ίδιο συνέβη με τον αείμνηστο Βασίλη Λεβέντη, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και με τόσα άλλα κομματίδια που κατά καιρούς έχουν παρελάσει από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Στην εποχή που ζούμε, πρέπει να αναπροσδιορίσουμε την ψήφο διαμαρτυρίας. Έχω, λοιπόν, μια πρόταση. Στην αρχή θα χαμογελάσεις, αλλά θέλω, σε παρακαλώ, να τη σκεφτείς λίγο.

 

Η επόμενη ψήφος διαμαρτυρίας πρέπει να είναι απέναντι στην αντιπολίτευση.

 

Δηλαδή, δεν αρκεί μόνο να πάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτοδυναμία. Πρέπει να βγάλει και 180 βουλευτές.

 

Ξέρω ότι σου φαίνεται περίεργο αυτό που λέω, αλλά πρέπει επιτέλους να αλλάξει το Σύνταγμα, γιατί έχουμε μείνει 50 χρόνια πίσω. Αν περιμένεις συναίνεση από αυτούς που έχουμε για αντιπολίτευση, πρόκοψες!

 

Μόνο μια ψήφος διαμαρτυρίας απέναντι στην αντιπολίτευση θα τους αναγκάσει είτε να αλλάξουν προς το σοβαρότερο, είτε να παύσουν.

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Μετά από επτά χρόνια κυβερνητικής φθοράς, πολλά μπορείς να επικρίνεις, σε πολλά να διαφωνήσεις και πολλά να στηλιτεύσεις. Όμως, εν προκειμένω, υπάρχουν μερικές συγκλονιστικές διαφορές.

 

Μετά τα χρόνια των μνημονίων, νομίζω ότι έχουμε καταλάβει όλοι μας πως το να πετάμε την ψήφο μας σε κομματίδια, επειδή ενδεχομένως λένε ένα σωστό πράγμα και εκατό λάθος, δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε στο πολίτευμα, ούτε στο κοινωνικό σύνολο, ούτε στους πολίτες.

 

Το τεράστιο πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είναι ότι δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρουν τα κομματίδια, γιατί η χώρα χρειάζεται μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

 

Όλο αυτό το διάστημα τι βλέπουμε;

 

Βλέπουμε συριζαίους να πηγαίνουν στο ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚους να πηγαίνουν στον Τσίπρα. Βλέπουμε διάφορους τύπους που θέλουν, υποτίθεται, να ρίξουν τον κακό Μητσοτάκη από την κυβέρνηση και να αναλάβουν οι ίδιοι, αλλά αγνοούν βασικά θέματα που καθορίζουν τις ζωές μας.

 

Τα ευρωπαϊκά θέματα, τα εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Σε λίγους μήνες η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος θα μας εκπροσωπήσει; Ποιος θα πάει; Αυτοί που δεν ξέρουν καν Αγγλικά;

 

Το διεθνές περιβάλλον, στην ευρύτερη γειτονιά μας, είναι μια βόμβα εν αναμονή. Ποιος θα χειριστεί τα κρίσιμα θέματα;

 

Τι κάνει η αντιπολίτευση;

Βλέπεις άθεους να πηγαίνουν στο Άγιο Όρος. Βλέπεις πολιτικούς που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία να σου λένε για πλαφόν και διαγραφές. Ακούς γελοιότητες όπως η παγκόσμια τράπεζα δεδομένων. Λένε για να λένε, για να πάνε κόντρα. Τάζουν ό,τι να ’ναι, όπως να ’ναι και ό,τι κάτσει.

Έχουν μείνει στη δεκαετία του 1980.

Εσένα, για παράδειγμα, δεν σου κάνει εντύπωση ότι η αριστερά στην Ελλάδα, και η ευρύτερη αριστερά αν θέλεις, έχει επανειλημμένα αντιταχθεί στα εξοπλιστικά προγράμματα, στη συνεργασία με το Ισραήλ και στη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας; Ότι ακριβώς λέει και η Τουρκία!!!

Τυχαίο; Ας πούμε τυχαίο. Δεν παύει, όμως, να είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, όταν τέτοιες θέσεις δεν συνοδεύονται από μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

 

Έχεις ακούσει την αντιπολίτευση, μια σοβαρή αντιπολίτευση, να επικρίνει την κυβέρνηση επειδή δεν έχει κάνει αρκετά για τις κάμερες, την εφαρμογή του νόμου και της τάξης;

 

Πώς θα βελτιωθεί μια κυβέρνηση όταν απέναντί της έχει μια αντιπολίτευση που δεν παρουσιάζει πειστικές εναλλακτικές λύσεις;

Χωρίς επαρκή τεκμηρίωση για τα οικονομικά, πετάνε πλαφόν, διαγραφές, μειώσεις. Τα πετάνε και ό,τι κάτσει. Όποιος πιστέψει το παραμύθι, το πίστεψε. Δυστυχώς, η ελληνική δημοσιογραφία τούς δίνει πάσες. Δεν ελέγχει αυτά που λένε. Έχει υιοθετήσει το δημοσιοσχετίστικο δόγμα «ας τους κρίνει ο κόσμος».

Αμ, δεν πάει έτσι.

 

Ο ένας έκανε rebranding και παρέμεινε ο ίδιος. Ο άλλος;

Δεν είναι μόνο ότι δεν πείθει. Είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει καμία δικαιολογία για την πολιτική του πορεία. Οι ΠΑΣΟΚοι τον ψήφισαν δύο φορές. Οπότε, αυτός τους αξίζει αλλά δεν αξίζει σε εμάς.

 

Τόσα χρόνια τι ακούμε; Κουκουνάρες, χαζοϋποσχέσεις, υποκλοπές, λες και δεν υπάρχουν άλλα ουσιαστικά ζητήματα που απαιτούν πολιτική επεξεργασία. Καμία πραγματικά ουσιαστική κριτική που να αναγκάζει την κυβέρνηση να γίνει καλύτερη, να πιεστεί, να προχωρήσει πιο γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις.

Άσε τις παλινωδίες, όπως με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Στην αρχή λέμε ναι, μετά λέμε ίσως, μετά λέμε όχι και μετά ξαναλέμε όχι. Μα είναι πράγματα αυτά;

 

Θα ψηφίσεις αυτούς τους ανθρώπους; Πώς θα τους εμπιστευτείς να καθορίσουν τις ζωές μας και τις τύχες μας;

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι για την κυβέρνηση. Όμως, σου λέω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πολιτικός και ως πρωθυπουργός διαθέτει εμπειρία και διεθνείς επαφές που πρέπει να συνυπολογίζονται στην αξιολόγησή του. Όσο και αν τον έχεις βαρεθεί είναι μακράν, πολύ μακράν καλύτερος. Η εικόνα που έχει στο εξωτερικό αποτελεί ένα από τα στοιχεία που αξίζει να εξετάζουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνεται για τις αποφάσεις και τα αποτελέσματά του.

 

Βέβαια, στην κυβέρνηση υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά δουλεύουν και έχουν παράξει σπουδαίο έργο, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Λίνα Μενδώνη.

 

Δεν λέω ότι η κυβέρνηση είναι τέλεια. Αυτό, όμως, που λέω είναι ότι είναι πραγματικά θλιβερό για τη δημοκρατία μας να μην υπάρχει μια αξιόπιστη αντιπολίτευση που να μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.

 

Δεν έχουν καμία πρόταση για την κοινωνία, για την πολιτική, για τις μεταρρυθμίσεις, για την παιδεία, για την εξωτερική πολιτική. Απλώς, για να πάνε κόντρα, λένε άρες μάρες κουκουνάρες. Πώς να τους πάρεις στα σοβαρά;

 

Κατά τη γνώμη μου, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να τολμήσει. Να τολμήσει και να διεκδικήσει 180 βουλευτές.

 

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση στη χώρα θέλει να κρατήσει την Ελλάδα μας 50 χρόνια πίσω. Φωνάζουν, για παράδειγμα, για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά την αλλαγή του την καταψηφίζουν.

 

Οι ίδιοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και ιδιωτικά πανεπιστήμια στο εξωτερικό, αλλά για όλους τους υπόλοιπους θέλουν να περιορίσουν τις επιλογές στην εκπαίδευση.

 

Ο λόγος, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι κόπτονται πραγματικά για τη δημόσια παιδεία. Αυτή τη θέλουν μπάχαλο για να τροφοδοτούν τις κομματικές τους νεολαίες. Είναι ότι, αν το δικό σου παιδί έχει σπουδάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ενώ το δικό τους παιδί έρχεται με σπουδές από μεγάλα ευρωπαϊκά ή αμερικανικά πανεπιστήμια, το δεύτερο θα έχει σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας.

 

Τότε δεν θα χρειάζεται βύσμα. Μόνο και μόνο η σύγκριση των βιογραφικών θα επαρκεί.

 

Εισηγούμαι, λοιπόν, τη νέα ψήφο διαμαρτυρίας.

 

Ψήφο διαμαρτυρίας απέναντι σε μια αντιπολίτευση που δεν αποτελεί κυβερνητική εναλλακτική. Μια κατάσταση που κοστίζει πάρα πολύ στη χώρα μας, γιατί ακόμη και κάποιοι υπουργοί που μπορεί να ξεκίνησαν με ενθουσιασμό και ζέση, στην πορεία, όταν καταλαβαίνουν ότι ο αντίλογος είναι πάρα πολύ αδύναμος, είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό να μη διατηρούν τον ίδιο ενθουσιασμό.

Για να το εκφράσω και λίγο ποδοσφαιρικά: Είσαι ο Παναθηναϊκός και μπαίνεις στο γήπεδο για να διεκδικήσεις, ύστερα από τόσα χρόνια, το πρωτάθλημα στη Super League. Μπαίνεις τρως σίδερα, κάνεις μεγάλες νίκες και όσο προχωρούν οι αγώνες, διαπιστώνεις ότι αντίπαλοί σου είναι τα Κάτω Πετράλωνα. Είναι απολύτως φυσιολογικό να ρίξεις ρυθμούς, προσπάθεια και ενθουσιασμό.

 

Δεν έχω δει, για παράδειγμα, μια σοβαρή πρόταση της αντιπολίτευσης για τη δικαιοσύνη. Όλοι αναμασούν τις ίδιες καραμέλες για την ακρίβεια και τις υποκλοπές. Ξανά μανά η ακρίβεια, ξανά μανά οι υποκλοπές.

Εξαντλούνται σε κάτι χαζοχαρούμενα μέτρα, όπως τα πλαφόν, αγνοώντας το στοιχειώδες: Πώς λειτουργεί η οικονομία.

 

Ακόμη και στα σωστά που λέει η κυβέρνηση, εναντιώνονται μόνο και μόνο επειδή πρέπει να είναι αντίθετοι. Όχι επειδή έχουν κάτι άλλο που αξίζει να ακούσουμε.

 

Αν, λοιπόν, δεν πιέσεις την κυβέρνηση για το καλό των πολιτών, τότε ποιος θα το κάνει; Αξίζεις να είσαι μια αντιπολίτευση με δύναμη; Όχι. Ε, πάρτε, λοιπόν, όλοι από 3-4% και μοιραστείτε το.

 

Στην παιδεία, το μόνο που φαίνεται να τους νοιάζει είναι οι κομματικές νεολαίες, από όπου αντλούν κομματικούς στρατούς. Δεν έχω δει να μιλάει κανείς σοβαρά για την αναδιάρθρωση του σχολικού προγράμματος. Για την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες. από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο.

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για σοβαρά προβλήματα παραβατικότητας από τη γνωστή ευπαθή ομάδα και πως θα προστατευθεί το κοινωνικό σύνολο από αυτή την τυραννία.  

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για τις αλλαγές στη δικαιοσύνη που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν. Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για περαιτέρω μείωση της γραφειοκρατίας.

 

Αντίθετα, αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, με θέσεις που, κατά τη γνώμη μου, είναι λανθασμένες, άχρηστες και επικίνδυνες, χωρίς να προσφέρουν τίποτα.

Όχι, λοιπόν. Αφού δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρή αντιπολίτευση, δεν χρειάζεται και να την έχουμε με διψήφια ποσοστά.

 

Προτιμώ να βγάλει η Νέα Δημοκρατία, με τα καλά της, τα στραβά της και τις αστοχίες της, 180 βουλευτές, να αλλάξει το Σύνταγμα και να προχωρήσει στις αλλαγές που θεωρώ απαραίτητες.

 

Ναι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ καλύτερος πρωθυπουργός από τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα.

 

Μου άρεσε, επίσης, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Τσίπρας, που διαβάζαμε ότι οι συνεργάτες του είχαν φοβερά και τρομερά βιογραφικά. Πω πω, το μεγάλο άνοιγμα του Αλέξη! Πω πω, ανανέωση και rebranding!

Σήμερα, διαβάζουμε ότι κάποιος θα τους φέρει πίσω από τον Σύριζα – αυτός του εξώστη ντε - επειδή δεν έχει άλλους.

 

Από αυτούς τους φοβερούς και τρομερούς συνεργάτες, ο άλλος έλεγε, για παράδειγμα, ότι θα αυξήσει συντάξεις και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα με κόστος τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ σε τέσσερα χρόνια, ενώ με έναν απλό πολλαπλασιασμό προέκυπτε ότι το κόστος θα έφτανε τα τέσσερα δισεκατομμύρια σε έναν χρόνο.

 

Μας είπαν, επίσης, για …..παγκόσμια τράπεζα δεδομένων!

 

Όπως πιθανώς αντιλαμβάνεσαι, η ελληνική κοινωνία πρέπει να διαμαρτυρηθεί απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Χρειαζόμαστε, έχουμε μεγάλη ανάγκη ως χώρα, μια σοβαρή αντιπολίτευση που θα πιέζει την κυβέρνηση να κινείται πιο γρήγορα, να εφαρμόζει τους νόμους και να παίρνει τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τις ζωές μας.

 

Ψήφος διαμαρτυρίας, λοιπόν, στην αντιπολίτευση.

Ή θα πρέπει να αλλάξει ή καλό θα είναι να βουλιάξει.

 

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

 

Η αλήθεια είναι πως όταν ένας μπλόγκερ πρέπει να γράψει ένα κείμενο για τους Έλληνες δημοσιογράφους και σέβεται τον εαυτό του, πρέπει εξ ορισμού να τους κράζει και να είναι επικριτικός. Όποιος όμως με διαβάζει καιρό, γνωρίζει ότι εγώ είμαι εκτός συνηθισμένων, είμαι λίγο out of the box και θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις.

 

Οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα έχουν να αντιμετωπίσουν αρκετές δυσκολίες.

 

Μία από αυτές είναι ότι είναι πάρα πολλοί και τα μέσα μαζικής επιρροής είναι πάρα πολύ λίγα. Οπότε, αν κλείσει μια πόρτα στη μικρή μας κοινότητα, θα βρουν ορθάνοιχτες τις υπόλοιπες;;;

 

 Ειδικά τα χρόνια της πλαστικής ευμάρειας, η δημοσιογραφία ήταν ένα υπερπεριζήτητο επάγγελμα. Όλοι πήγαιναν σε κάθε κέντρο σπουδών, σε κάθε ΙΕΚ, σε κάθε σχολή δημοσιογραφίας και όλοι είχαν όνειρο να κάνουν φοβερή και τρομερή καριέρα στο γυαλί. Λάβε όμως υπόψη σου ότι δεν υπάρχει ίση κατανομή των μέσων μαζικής επιρροής και δικαίως. Όταν από τους δέκα οι έξι είναι στην Αττική, καταλαβαίνεις και τι γίνεται στην περιφέρεια. Οπότε τι δημιουργείται; Υπερσυνωστισμός.

 

 

Στη συνέχεια, βέβαια, πολλοί εγκατέλειψαν, γιατί ο χώρος τους εκμεταλλεύεται άγρια. Λόγω της υπερπροσφοράς και αυτό δεν το ξέρουν μόνο οι υποψήφιοι εργαζόμενοι. Το ξέρουν και οι υποψήφιοι εργοδότες, οι οποίοι, αν κάτσεις και το σκεφτείς, χρόνια και χρόνια και χρόνια είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι στα κανάλια. Δεν αφήνουν και πολύ χώρο για τους νεότερους. Σιγά μη χάσουν τα κεκτημένα.

 

Οπότε, αν κάποιος θέλει να κάνει καριέρα, πρέπει βεβαίως να έχει υπομονή μέχρι να καθιερωθεί, αλλά κυρίως να έχει πλούσιους γονείς για να τον συντηρούν.

 

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι σε έναν τέτοιο χώρο, με μπλοκάκια, με μαύρα, χωρίς ασφάλιση, όλη αυτή η επαγγελματική ανασφάλεια δημιουργεί εξαρτήσεις.

Και οι εξαρτήσεις δημιουργούν στρατούς.

 

Μια άλλη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο Έλληνας δημοσιογράφος είναι ότι είναι παντελώς απροστάτευτος. Είτε απέναντι στους κάφρους, είτε στον όχλο, είτε σε μπράβους, είτε σε οργανωμένους, είτε σε θορυβώδεις μειοψηφίες. Ποιος τον προστατεύει; Ποιος του δίνει σημασία;

 

Ο Έλληνας δημοσιογράφος δεν μπορεί να προστατευθεί από πουθενά. Οπότε είναι απολύτως φυσιολογικό να φοβάται. Και ο φόβος τι κάνει; Επιφέρει προσαρμογή, αγαπούλα μου...

 

 

Ο Έλληνας δημοσιογράφος επίσης είναι απολύτως ευάλωτος. Μπορεί οποιοσδήποτε να τον βρίσει, να τον προσβάλει, να ασκήσει βία, λεκτική ή σωματική. Από πού θα βγάλει άκρη; Πώς θα βρει δίκιο; Πώς θα προστατευθεί;

Μόνο αν ανήκει σε κάποιο στρατόπεδο ή αν είναι πλούσιος και μπορεί να πληρώνει για την προστασία του ή  αν φροντίσει να πάρει κάποια θέση-κλειδί.

Αλλά οι θέσεις-κλειδιά είναι για πολύ λίγους και φυσικά για παλιές καραβάνες.

 

Οπότε λοιπόν, τι κάνει ο μέσος δημοσιογράφος; Ψάχνει να βρει στρατόπεδο να τρουπώσει και υπηρετώντας το να έχει μια θέση στον ήλιο. Αλλιώς δεν πρόκειται ούτε να εξελιχθεί και πολύ φοβάμαι, ούτε να παραμείνει στον χώρο.

 

Μια άλλη δυσκολία που έχουν να αντιμετωπίσουν οι δημοσιογράφοι είναι ότι είμαστε σάπιοι και ως κοινωνία.

 

Γι' αυτό, σε έναν βαθμό, φταίει και αυτό: Το ότι αναγκάζονται και λένε συνέχεια διάφορα κλισέ, τα οποία ουσιαστικά μιλάνε και δεν λένε τίποτα. Ανήκουν στην κατηγορία που είχε περιγράψει πάρα πολύ εύστοχα ο τεράστιος Γιώργος Μητσικώστας: Τους πουρουπουπού.

 

Αν κάποιος αρχίζει και τολμάει και λέει αυτά που πιστεύει, τότε σίγουρα θα υπάρχουν πολλοί καλοθελητές να τον βρίζουν.

 

Εδώ εγώ, που είμαι ο τίποτας, όταν γράψω στα social μου ότι, για παράδειγμα, είμαι ΑΕΚ και πιστεύω ότι ο Παναθηναϊκός  αδικήθηκε από τον Ολυμπιακό, το τι βρισίδι διαβάζω δεν λέγεται.

 

Από τους ΑΕΚτζήδες ότι δεν είμαι ΑΕΚ. Από τους Ολυμπιακούς ότι είμαι κρυφοπαναθηναϊκός. Από τους Παναθηναϊκούς το αντίστροφο.

Λες και δεν μπορεί κάποιος να πει αυτό που πραγματικά πιστεύει και αυτό που πραγματικά βλέπει.

 

Φαντάσου λοιπόν τον Α ή τον Β ή τον Γ διάσημο δημοσιογράφο που θα τολμήσει να πει κάτι διαφορετικό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα αθλητικά γεγονότα. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τα πολιτικά.

Προσοχή: Δεν αναφέρομαι στην κριτική. Όταν εκτίθεσαι δημόσια, θα έχεις και αντίλογο. Αναφέρομαι στην καφρία και τη γουρουνοσυμπεριφορά.

 

Θέλω όμως να αναφέρω δύο στοιχεία που πραγματικά με ενοχλούν.

 

Όση καλή διάθεση και να έχω και όσο και αν αναγνωρίζω τις δυσκολίες του επαγγέλματος, δεν μπορώ να παραβλέψω και δύο άλλα στοιχεία.

 

Το πρώτο είναι ότι είναι αμόρφωτοι.

Δεν αναφέρομαι στο τι έχουν σπουδάσει. Αναφέρομαι στο ότι δεν εμβαθύνουν στο αντικείμενό τους. Δεν διαβάζουν, δεν επιμορφώνονται πάνω σε αυτά με τα οποία ασχολούνται.

 

Πολλές φορές, ας πούμε, παίρνουν μια συνέντευξη και οι ερωτήσεις είναι πιο άνοστες και πιο ανιαρές από το γρασίδι στο πάρκο. Ή κάνουν διάφορες μεταδόσεις και απλά σου περιγράφουν πού είναι η μπάλα.

Μα φίλε μου, αυτό το ξέρω γιατί το βλέπω. Πες μου και κάτι διαφορετικό. Κάτσε λίγο και ασχολήσου πριν από τον αγώνα.

 

Αντίστοιχα και στα πολιτικά. Έρχεται ο καθένας, τους λέει μια απίθανη βλακεία και δεν τον αντικρούουν. Δεν παίρνουν καθόλου θέση.

 

Δεν είναι ελεγκτές της εξουσίας. Είναι τροχονόμοι και δημοσιοσχετίστες με την εξουσία.

 

Οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα έχουν την εξής βλακώδη ή κουτοπόνηρη νοοτροπία:

 

«Τον αφήνω να τα πει και ας τον κρίνει ο κόσμος».

 

Αυτό, αν το σκεφτείς καλά-καλά και εις βάθος, είναι μια βόμβα στα θεμέλια της δημοκρατίας μας.

 

Διότι ο μέσος άνθρωπος, όταν κάθε μέρα παλεύει για τα καθήκοντα του βίου του, για την επιβίωσή του, για τις υποχρεώσεις του, ουσιαστικά θέλει να παίρνει μια ιδέα και μια εικόνα για την καθημερινότητα, τα νέα και για την επικαιρότητα.

 

Αν λοιπόν εσύ, φίλε δημοσιογράφε, που ασχολείσαι με αυτά μέρα-νύχτα, δεν διαφωτίζεις τους ανθρώπους, δεν βοηθάς τον κόσμο, τότε ποιος θα το κάνει;

 

Όταν έρχεται ο τάδε παπατζής πολιτικός και σου λέει, για παράδειγμα, «εγώ θα διπλασιάσω τους μισθούς» ή «εγώ θα διαγράψω όλους τους φόρους», αυτό ακούγεται πολύ ωραία στα αυτιά των κουρασμένων πολιτών. Ο μέσος άνθρωπος είναι πολύ εύκολο να παρασυρθεί.

 

Όταν, για παράδειγμα, έρχεται κάποιος και λέει «εγώ θα βάλω πλαφόν» και εσύ δυστυχώς δεν προσπαθείς να τον φέρεις σε στο  σημείο να εξηγήσει πώς θα το κάνει, γιατί όσοι ξέρουμε και δυο δράμια οικονομικά καταλαβαίνουμε πως, αν κάποιος πάει να επιβάλει το πλαφόν, τότε δύο τινά θα συμβούν: Αφενός το κράτος θα χάσει πάρα πολλά έσοδα,  αφετέρου  ο επιχειρηματίας θα κάνει εξαγωγές και στην ελληνική αγορά θα δίνει τίποτα. Εκτός και αν πάμε σε μοντέλο κρατικοποίησης επιχειρήσεων, που όποτε συνέβη, είτε στη χώρα μας είτε σε άλλες χώρες, οι επιχειρήσεις μετά από λίγο απλώς καταστράφηκαν.

Καταλαβαίνω την όποια ένσταση: Ότι αν στριμώχνεις τους φιλοξενούμενούς σου, μετά πολύ απλά δεν θα έρχεται κανείς στις εκπομπές σου.

Όμως δεν μπορεί, από την άλλη, να αφήνεις τον κάθε παπατζή να μπαίνει στα σπίτια των ανθρώπων, τον κάθε απατεώνα, τον κάθε χλιμτζούρα και τον κάθε χλέμπουρα να υπόσχεται τον ουρανό, τα άστρα, τους πλανήτες, το διαγαλαξιακό σύστημα και εσύ απλά να κοιμίζεις τη συνείδησή σου και να λες «δεν πειράζει, ας το κρίνει ο κόσμος».

Πού ξέρει ο κόσμος για να κρίνει;

 

Πόσο απλός κοσμάκης μπορεί να καταλάβει τι του λέει ο απατεώνας, αν εσύ, που ουσιαστικά αυτός είναι ο ρόλος σου, δεν μπεις στον κόπο να του εξηγήσεις ότι αυτά είναι γελοιότητες;

 

Με ενοχλεί, για παράδειγμα, και επειδή είμαι αρκετά εξοικειωμένος μπορώ πολύ εύκολα να το καταλάβω, όταν ο Έλληνας δημοσιογράφος βαριέται να γράψει ένα κείμενο και το παίρνει με copy-paste, έτοιμο από την τεχνητή νοημοσύνη.

 

Δεν κατακρίνω την τεχνητή νοημοσύνη. Αντιθέτως, τη λατρεύω και τη θεωρώ πολύ σπουδαίο εργαλείο.

 

Αλλά, καλέ μου άνθρωπε, άμα είναι να σου τα γράφει η τεχνητή νοημοσύνη, τότε πολύ απλά εσύ δεν μου χρειάζεσαι.

Μην μου πεις ότι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο μπροστά από την κάμερα. Μπορεί και η τεχνητή νοημοσύνη να μου βγάλει και μια πεντάμορφη γκόμενα, έστω τεχνητή, μπροστά από την κάμερα, που θα τα πει και πολύ καλύτερα από σένα.

 

Καταλαβαίνω πως στο μικρό μας χωριουδάκι, στην ουσιαστικά αθηναϊκή αγορά, είναι πάρα πολύ δύσκολο ο Τύπος να είναι η τέταρτη εξουσία, όπως είναι και ο ορισμός του άλλωστε.

 

Αλλά, ρε παιδί μου, αυτά τα κλισέ, τα πουρουπουπού, η αμορφωσιά, τα AI κείμενα και το «άστο να τα πει γιατί θα τον κρίνει ο κόσμος», δεν αντέχονται.

 

Τέλος, σε όσους αυτά που γράφω τους φαίνονται κινεζικά, θυμίζω ότι η Ελλάδα μας πέρασε μια χρεοκοπία και οι κακοί ξένοι την έσωσαν με τα δανεικά και τη γλιτώσαμε γιατί σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό η Ευρώπη ήταν απροετοίμαστη για κάτι τέτοιο και προτίμησαν να μας σώσουν αντί να ρισκάρουν το ενδεχόμενο ντόμινο.

 

Τη γλιτώσαμε στο τσακ από την ολοκληρωτική καταστροφή. Πολύ μεγάλο μερίδιο που φτάσαμε ως εκεί, έχουν οι δημοσιογράφοι, που σε κάθε τσαρλατάνο, που όλα θα τα έκανε με ένα μαγικό τρόπο το επόμενο δευτερόλεπτο, τον άκουγαν σαν χάνοι και ο κοσμάκης τρελάθηκε, παρασύρθηκε και τα υπόλοιπα τα έζησες.

 

Για να μην νομίζεις ότι τα λέω μονόπλευρα, από την άλλη βέβαια, και τα προηγούμενα χρόνια, όταν γίνονταν διαρκή εγκλήματα εις βάρος της Ελλάδας, δεν είδα και κανέναν να στηρίζει το «μαζί τα φάγαμε» του Θεόδωρου Πάγκαλου και είχε χίλια επιχειρήματα για να το κάνει.

Ο Δημοσιογράφος δεν είναι τροχονόμος. Έχει ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Με θυμώνει η ανεπάρκεια των επαγγελματιών του χώρου που θεωρητικά έστω έχουν ένα σοβαρό κοινωνικό ρόλο. Δεν μπορεί να πετάει την ευθύνη στον αναγνώστη ή στον τηλεθεατή.

 

Όλοι χάιδευαν έναν σάπιο λαό που του αρέσουν τα παραμύθια και τους σάπιους πολιτικούς που του πάσαραν τα παραμύθια.

 

Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ

 

 Τελικά, το βρήκα! Αυτή είναι η ιδανική δουλειά.

 

Θα βρίσκω ματαιόδοξους πλούσιους που θέλουν να ξεχωρίσουν (όχι τον μέσο ανθρωπάκο, μην τρελαθούμε κιόλας) και θα τους πουλάω:

 

Ολιστική ιατρική, σαμανικές θεραπείες, κβαντική – μη σου πω και κβαντομηχανική – ιατρική, αστροφυσική κάθαρση, αποδομημένο βιταμινούχο νερό (βρύσης, δηλαδή), ρεφλεξολογομοιοπαθητική, ρεϊκοαστρολογική επιστήμη και, αν χρειαστεί, οργονοενεργειακή αποσυμπίεση του αστρικού σώματος.

 

Και τι ακριβώς θα κάνω;

 

Εύκολο!

 

Τι θέλει ο μέσος άνθρωπος;

Να τα πει.

 

Καναπές, ανάκλιντρο και μίλα.

Αν είναι άντρας, θα έχω και μοντέλες.

Αν είναι γυναίκα, θα έχω και μοντέλους.

 

Για την ατμόσφαιρα, το hype και το vibe, που λένε και στο lifestyle.

 

Θα υπάρχει, βεβαίως, και ειδικός χώρος αποφόρτισης από την τοξικότητα της καθημερινότητας. Εκεί θα μπορείς να αποβάλεις το αρνητικό σου κάρμα, το άγχος από το τρίτο εξοχικό και την ενέργεια που σου ρουφάει ο λογιστής.

 

Φάρμακα;

 

Βιταμίνη D, C, B-100, μαγνήσιο, ψευδάργυρος, φυλλικό οξύ, σίδηρος.

 

Τα οποία απλώς θα τα παίρνω από το φαρμακείο και θα τα δίνω σε εκατονταπλάσια τιμή, σε δικά μου κουτάκια, λέγοντας φυσικά ότι είναι ειδικές ουσίες από τον Κένταυρο 8, τις οποίες ειδικοί εξωγήινοι απεσταλμένοι φέρνουν αποκλειστικά σε εμένα.

 

Θα αναγράφεται, μάλιστα, ότι η σύνθεση έχει παρασκευαστεί με τη μέθοδο της διαγαλαξιακής μικροενθυλάκωσης, υπό συνθήκες μηδενικής βαρύτητας.

 

Τι σημαίνει αυτό;

Δεν έχω ιδέα. Αλλά ούτε κι εκείνος που θα το αγοράσει.

 

Θα του λέω, πάντως, ότι η απλή βιταμίνη D είναι για τους κοινούς θνητούς. Η δική μου είναι D-Ωμέγα, με ενεργειακή μνήμη και πιστοποίηση από τον Αστερισμό της Μεγάλης Άρκτου.

 

Μηχανήματα;

Δικής μου επινόησης φουτουριστική κατασκευή, με μπόλικα LED, οθόνες αφής και κάτι σωλήνες που αναβοσβήνουν.

 

Τι θα κάνει;

 

Απλώς θα αναπνέουν οξυγόνο του Θεού.

Αλλά μηχανήματα δεν θέλω. Άσε μην πάθει κανείς και τίποτα.

Θα λέω ότι το χρησιμοποιεί η NASA, η οποία το προμηθεύτηκε από τη μυστική βάση που υπάρχει στον Κρόνο, ενώ εγώ έχω αποκλειστική πρόσβαση στη γνώση.

 

Θα υπάρχει και μια οθόνη που θα δείχνει κάτι ακατανόητα γραφήματα. Πράσινες γραμμές, μπλε κουκκίδες, κάτι παλμούς, κάτι συχνότητες.

 

Όσο λιγότερα καταλαβαίνει ο πελάτης, τόσο περισσότερο θα εντυπωσιάζεται.

Αν με ρωτήσει τι ακριβώς μετράει το μηχάνημα, θα του εξηγώ ότι πρόκειται για τον δείκτη κβαντικής ευθυγράμμισης των κυττάρων με το κοσμικό πεδίο.

 

Αν επιμείνει, θα του πω ότι δεν έχει ενεργοποιηθεί ακόμη η συγκεκριμένη λειτουργία για το δικό του ενεργειακό προφίλ.

 

Στην αρχή, βεβαίως, δύο σφηνάκια Μαυροδάφνη.

 

Θα λέω ότι είναι ειδικό ποτό με εμπλουτισμένο ουράνιο για ανθρώπινη χρήση, με μεταβιονικές ιδιότητες.

 

Θα το σερβίρω σε κρυστάλλινο ποτήρι, με μια σταγόνα απόσταγμα σεληνιακής ορχιδέας και μια επίκληση στον Ερμή τον Τρισμέγιστο.

 

Η Μαυροδάφνη θα είναι απλή. Η ιστορία που θα τη συνοδεύει θα κοστίζει 800 ευρώ.

 

Τι θα πετύχω;

Θα πλουτίσω.

Οι ασθενείς, με τη Μαυροδάφνη και κάπου να μιλάνε, θα έχουν ήδη αισθανθεί 500 φορές καλύτερα.

 

Οι βιταμινούλες του Θεού θα κάνουν δουλίτσα, το μηχάνημα θα τους καθαρίσει τους πνεύμονες και η κβαντική ενέργεια θα τους επαναφέρει σε πλήρη αρμονία με το σύμπαν.

 

Αν δεν αισθανθούν καλύτερα, θα φταίει ότι δεν έχουν αφεθεί ολοκληρωτικά στη θεραπεία.

 

Αν χειροτερέψουν, θα περνάνε τη λεγόμενη «φάση της κυτταρικής αναδόμησης».

 

Αν δεν γίνει τίποτα απολύτως, θα τους εξηγώ ότι η θεραπεία έχει ήδη αρχίσει να λειτουργεί σε υποατομικό επίπεδο, απλώς δεν έχει ενημερωθεί ακόμη ο οργανισμός τους.

 

Επιστήμη, όχι αστεία.

Θα τους δίνω και ένα πιστοποιητικό ολοκλήρωσης της θεραπείας, με χρυσή σφραγίδα και την υπογραφή μου.

 

Αυτή τη δουλειά θέλω να κάνω.

 

Να πουλάω το τίποτα σε τιμή χρυσού, να το τυλίγω με ολίγη επιστήμη, αρκετή μεταφυσική και μπόλικη αυτοπεποίθηση.

 

Να βαφτίζω την απάτη ολιστική προσέγγιση, την κοινή βιταμίνη εξωγήινη τεχνολογία και το νερό της βρύσης αποδομημένο κβαντικό ελιξίριο.

 

Να μη χρειάζεται να ξέρω τίποτα.

Να αρκεί να μιλάω με ύφος ανθρώπου που ξέρει τα πάντα.

Αυτή τη δουλειά θέλω να κάνω.

Αλλά – άτιμη κενωνία – δεν έχω το κεφάλαιο…

 

Γιατί, τελικά, ακόμη και για να πουλήσεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες, πρέπει πρώτα να έχεις λεφτά για τις κορδέλες.