Μερικές σημειώσεις για τον 5ο
αγώνα και όλη τη σειρά
1.
Πάρα πολύ ωραία σειρά. Όσοι αγαπάμε το
μπάσκετ ευχαριστηθήκαμε ένταση, αγωνία, πάθος και κατά διαστήματα ωραίο
μπάσκετ.
2.
Ο Ολυμπιακός δίκαια πήρε την Ευρωλίγκα. Ήταν
η καλύτερη ομάδα, η πιο σταθερή όλη τη χρονιά και το άξιζε. Αρκετά έχασε με τα
σουτ του Γιούλ και του Μίσιτς, έ, ήταν δίκαιο και έγινε πράξη
3.
Στο ελληνικό πρωτάθλημα, στους αγώνες του ΣΕΦ
ο Ολυμπιακός σπρώχτηκε. Δεν πήρε μόνο τα «σπόρια» της έδρας. Εισέπραξα ότι
υπήρχε μια διάχυτη ώθηση από τους
διαιτητές. Φάσεις που στη μια ρακέτα ήταν φάουλ και στην άλλη δεν ήταν. Διάφορα
σφυρίγματα φθοράς, στο κέντρο, στο πλάι, στις γωνίες. Φάουλ φαντάσματα.
Ειλικρινά δεν ξέρω αν το είχε πραγματικά ανάγκη. Καλύτερος ήταν, με
περισσότερες λύσεις και καλύτερο προπονητή. Δεν κοιτάω τόσο τις βολές γιατί
αυτές μπορεί να είναι και στο τέλος όταν μια ομάδα πιέζει για να καλύψει τη
διαφορά.
4.
Στο 5ο παιχνίδι, η διαιτητική
εύνοια υπερ του Ολυμπιακού ήταν απροκάλυπτη στο πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο
υπήρξε ισορροπία. Ο Παναθηναϊκός ήθελε πολύ αλλά όταν πλησίαζε επικίνδυνα, του
έλειπε αυτό το κάτι, ένας ηγέτης να κάνει το κάτι παραπάνω. Δεν είχε Σλούκα, ο
Ναν ήταν στα αποδυτήρια, ο Οσμαν με ένεση, ο Ευτύχης Μπλέτσας του ΟΑΚΑ ετοίμαζε
το επόμενο ταξίδι, καληνύχτα σας.
5.
Ο Σορτς και ο Τολιόπουλος εξέθεσαν τον
Αταμάν. Βιάστηκε να διώξει τον Χολμς και τον Γιουρτσεβέν και με τη Βαλένθια θα
μπορούσαν να του δώσουν 10 ποιοτικά λεπτά. Ο Μπαρτζώκας πήρε πράγματα σε όλη τη
σειρά από περισσότερους παίκτες. Ο Αταμάν τα περίμενε όλα από λίγους. Ο Παναθηναϊκός
είχε το πιο ακριβό ρόστερ της ιστορίας του και κατάφερε και απέτυχε. Όχι μόνο στους
τίτλους που δεν πήρε αλλά και στο ατομικού τύπου μπάσκετ που έπαιξε και στους παίκτες
που έκαψε. Τη μισή ομάδα δηλαδή.
6.
Δεν περίμενα ο Παναθηναϊκός να βγάλει τόσο
ψυχωμένη αντίδραση. Με απουσίες, με τραυματίες, με ψυχολογία στο μηδέν, με τους
γαύρους να σηκώνουν τη μεγάλη κούπα μέσα στο ΟΑΚΑ, και το έφτασαν στο
παραπέντε. Μπράβο τους. Έπεσα έξω γιατί εκτιμούσα πως ο Ολυμπιακός θα σκούπιζε.
Ίσως να εξηγείται καθώς οι παροπλισμένοι Σόρτς, Τολιόπουλος και επιθετικά ο
Γκράντ με τον Μήτογλου να το είδαν ως ευκαιρία και έπαιξαν με θυμό για τον
παραγκωνισμό τους, και την άρπαξαν.
7.
Αν ο Μήτογλου θέλει να παίξει σε υψηλό
επίπεδο μπάσκετ για τα επόμενα 6 χρόνια, πρέπει να μετακινηθεί στο 5. Στο 4 δεν
μπορεί να μαρκάρει κανέναν στην Ευρωλίγκα. Αν δουλέψει έστω 2 κινήσεις κάτω από
το καλάθι και ένα αξιοπρεπές χουκ, θα κάνει δεύτερη καριέρα. Όπως ο Φώτσης που
υπάκουσε στον τεράστιο Ντούσαν Ίβκοβιτς και σταμάτησε να κάνει τον Πίπεν στο 3
και πήγε στο 4.
8.
Ο Ευτύχης Μπλέτσας του ΟΑΚΑ, Χέιζ Ντέιβις,
στο 5ο παιχνίδι ήταν ένα υπέροχο μηδενικό. Δεν με πειράζει που του
αρέσουν τα ταξίδια. Καλά να είναι το παιδί, να πηγαίνει και να βγάζει
φωτογραφίες. Όμως όλοι μα όλοι οι αθλητές παγκοσμίως, σε όλα τα αθλήματα, λένε σε συνεντεύξεις τους πως τα ταξίδια είναι
επιβάρυνση για τον οργανισμό τους. Αυτός δεν μπορούσε να περιμένει να
τελειώσουν οι τελικοί; Μετά ας γυρίσει τον πλανήτη 6 φορές ποιος θα του πει
κάτι; Μην τσιμπάς από την οπαδική προπαγάνδα ότι ήταν κουρασμένος. Τη μισή
χρονιά γυάλιζε πάγκο. Τον πήρες, τον δόξασες, τον υπερχρυσωπλήρωσες και
περίμενες να σε βοηθήσει στα δύσκολα. Ένα ματς με τη Βαλένθια και ένα με τον
Ολυμπιακό. Μεγάλη επιτυχία.
9.
Δεν πιστεύω ότι οι Έλληνες διαιτητές είναι
διεφθαρμένοι και τα παίρνουν. Είναι φοβικοί και μέτριοι. Πάει ο Τζόουνς εντός
του παρκέ και χτυπάει στο λαιμό τον Ναν. Αυτό είναι αποβολή σκέτο. Ο Ναν γιατί
χρεώθηκε το 5ο του φάουλ δεν καταλαβαίνω. Επίσης το φλόπινγκ πρέπει
να τιμωρείται. Και πόσα άλλα. Σηκώνεται ο Τζόουνς, πιάνει αέρα, φάουλ φάντασμα
ο Μήτογλου. Φόλοου του Λεσόρ, σφαλιάρα, τίποτα. Φάουλ του …Βεζένκοβ στον
Τζόζεφ, το χρεώθηκε ο Τολιόπουλος. Κάνει μπάσιμο ο Φουρνιέ, πάει η μπάλα στο
ταμπλό, φάουλ. Το θέμα δεν είναι το λάθος σφύριγμα. Αυτό θα γίνει. Το θέμα
είναι ότι ο παίκτης καταλαβαίνει πως δεν έχει καμία ελπίδα. Όταν βλέπει για
παράδειγμα στο ένα παιχνίδι να μη δίνεται αγκωνιά του Μιλουντίνοβ πάνω στο σουτ
στον Ντέιβις και να δίνεται φάουλ φάντασμα του Ναν πάνω στον Φουρνιέ, το πιάνει
το υποννοούμενο.
10.
Η τιμωρία του Τζόουνς για την επίθεση στον
Ναν, πρέπει να είναι παραδειγματική. Τι πράγματα είναι αυτά; 6 μήνες
αποκλεισμός το λιγότερο. Τι είναι αυτός, ο νταής; Ο μάγκας; Αυτά πρέπει να τα
κόβεις αμέσως γιατί γεννάνε…
11.
Ο Λεσόρ δεν είναι αυτός που γνωρίσαμε όταν
ήρθε στον ΠΑΟ. Μακάρι να επανέλθει ο άνθρωπος… Το αυτό και ο Ναν. Ειδικά σε
αυτόν, μην τα ρίχνουμε όλα στη διαιτησία που δεν τον προστατεύει. Στο μοναδικό
καλό του παιχνίδι της σειράς, αποβλήθηκε. Από τον «δεν θα πας πουθενα» και τον
«καλύτερο αμερικάνο παίκτη στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ» περιμένεις
περισσότερα. Όποιος δεν καταλαβαίνει τι εννοώ ας δει τι έκανε ο Φουρνιέ. Μα
καλά, κοτζάμ Παναθηναϊκός δεν υπάρχει ένας άνθρωπος να του πει ότι με street basket δεν
πας πουθενά;
12.
Το μάθημα που πρέπει να πάρουμε όλοι μας από
αυτή τη χρονιά είναι πως οι τίτλοι δεν κρίνονται το προηγούμενο καλοκαίρι. Ούτε
από τα συμβόλαια, ούτε από το ρόστερ, ούτε από τις μεγαλοστομίες, ούτε από το
μάρκετινγκ, ούτε από τα ποστ στα σοσιαλ. Η χρονιά είναι μαραθώνιος και αυτοί
που σηκώνουν τις κούπες είναι αυτοί που οι ομάδες τους έχουν ρόλους, πλάνο,
αγωνιστική φιλοσοφία και κάνουν rotation
ώστε να κρατάνε τους παίκτες τους φρέσκους και ετοιμοπόλεμους. Οπότε και οι
οπαδοί να μάθουν να κάνουν υπομονή, να μη φέρνουν με το παραμικρό την
καταστροφή και μια νίκη κατά τη διάρκεια της περιόδου δεν ισοδυναμεί με τον
θρίαμβο της ναυμαχίας της Σαλαμίνας.
Άντε
και του χρόνου!
Να
δω η ομάδα μου η ΑΕΚ τι θα κάνει, γιατί όπως δυναμώνει η Θεσσαλονίκη φοβάμαι
πως θα μείνουμε πολύ πίσω.