ΘΕΑΤΡΟ : ΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ.

 

Αχ αυτό το more.com. Αχ.

 

Παίρνω τα newsletter, τι ωραία που τα γράφουν, τι καλλιτεχνικά, επικολυρικά και μετά τρως το έμπλαστρο. Όταν γύρισα στο σπίτι, ξαναδιάβασα το newsletter που πήρα, για να δω τι μου ξέφυγε. Μονολόγησα τα θερμά και πολλά μου συγχαρητήρια στο μαρκετινγκ.  

 

Αν ποτέ είναι να πας σε μια εκδήλωση που γράφει «Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών» Θόλου 5, να ξέρεις πως για να παρκάρεις να επιλέξεις τα παρκινγκ ή στη Ναυάρχου Νικοδήμου ή στο μεγάλο στη Φιλελλήνων. Εκτός και αν σου αρέσει το περπάτημα οπότε κατέβα προς Κουκάκι. Και ανέβα.

 

Δεν ήξερα, έμπλεξα με το gps, μπήκα μέσα στην Πλάκα, τρομοκρατήθηκα από τον κόσμο στο δρόμο και τελικά βρήκα το πάρκινγκ στην Τριπόλεως με αποτέλεσμα να χάσω το πρώτο τέταρτο. Οπότε να ξέρεις: Θα πληρώσεις το εισιτήριο σου και ένα δεκαπεντάρι στο πάρκινγκ.

 

Στην αυλή του μουσείου, ωραία αυλίτσα, 40 θέσεων, με ….ανοιχτό σημείο στο φράκτη! Κάποια στιγμή κάτι πιτσιρικάδες που πέρναγαν απέξω έκαναν πλάκα και φώναζαν «φέρτε ασθενοφόρο» όταν ένας ηθοποιός ήταν «νεκρός» - στο ρόλο. Πριν από λίγες ημέρες τους πέταγαν νερά από ότι μου είπαν. Δεν φρόντισαν ούτε σε ένα σημείο τριών μέτρων να βάλουν τους έτοιμους φράκτες των 20 ευρώ για να προστατεύσουν το χώρο και την παράσταση. Ένα φλάιερ είχαν και αυτό στα αγγλικά! Ελληνικές προχειράτζες.

 

Σε ότι αφορά καθαυτό το έργο, μου φάνηκε χωρίς αρχή μέση και τέλος. Δυο ηθοποιοί που θεωρητικά θέλουν παίξουν ένα έργο με τον αρχαίο ρήτορα  Δημοσθένη. Παρεμβάλλεται μια νοικοκυρούλα – οικιακή βοηθός και μετά η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις τους που είναι εξ’ορισμού προβληματικές. Μια αυτοκτονία που μάλλον δεν ήταν. Ο ξεπεσμένος μεγάλος καλλιτέχνης που αναζητεί το μαγικό κίνητρο και μια απάντηση σε ένα ερώτημα που τον βασάνιζε, ο εκκολαπτόμενος φιλόδοξος αστέρας που έχει την απάντηση, η desperate housewife που δίνει τον λαϊκό τόνο και καθορίζει το φινάλε και χαρήκαμε για τη γνωριμία.  Μηδέν. Χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ακόμα και ο φόνος είναι αφελής. Φαντάσου δηλαδή ότι μετά από αυτή τη συγκλονιστική εξέλιξη, εκεί που πρέπει να μείνεις με κομμένη την ανάσα, η παράσταση έπεσε, πήγε πιο κάτω! Άσε που πολλές φορές ένοιωθα πως ο ένας την έπεφτε στον άλλον.

 

Κουλτούρα να φύγουμε. Δεν τα βάζω με τους ηθοποιούς. .  Έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν. Άλλωστε είναι και θέμα επιβίωσης.

 

Αν και ο ένας έπρεπε να μιλάει πιο δυνατά. Σε ανοιχτό χώρο χωρίς τεχνική υποστήριξη στον ήχο, ήθελε λίγο παραπάνω το volume. Ευτυχώς που ο Θάνος Τριανταφύλλου και η Βερόνικα Αργεντζή ήταν απολύτως ευκρινείς

 

Μια παράσταση πρέπει ή να σε διασκεδάσει ή να σε προβληματίσει ή να σε ταξιδέψει.

 

Εμένα δεν μου έκανε τίποτα από τα τρία.

 

Με άριστα το δέκα : 3. Ένα για κάθε ηθοποιό που έκανε το καλύτερο δυνατό.