ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΟ FACEBOOK

 Πριν από λίγο καιρό, όταν αγόρασα μερικά βιβλία, διαπίστωσα πως στη βιβλιοθήκη μου είχα πολλά που μου φαίνονταν περιττά. Έδραξα την ευκαιρία και αποφάσισα να συγκεντρώσω όλα όσα δεν ήθελα ώστε και να δημιουργήσω χώρο για τα καινούρια αλλά και από μια εσωτερική επιθυμία να έχω αυτά που πραγματικά θέλω. 

Ξεχώρισα 25. Βιβλία που μου δώρισαν και μου προσέφεραν τα οποία είτε διάβασα για λίγο και τα παράτησα, είτε δεν με συγκινούσε καν το περιεχόμενο τους ώστε να ανοίξω το εξώφυλλο. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και λίγα που μετάνιωσα που τα αγόρασα αλλά ακόμα και εμείς οι Θεοί, κάνουμε και μερικά λάθη. 

Αφού τα συγκέντρωσα, η πρώτη μου σκέψη ήταν να τα πετάξω. Την απώθησα αμέσως. Το βιβλίο ήταν ο πρώτος φίλος και αδερφός που μου έκανε παρέα όποτε ήθελα, που με ψυχαγώγησε, με επιμόρφωσε και δεν του αξίζει η θέση στη χωματερή. Μετά σκέφτηκα να τα χαρίσω σε κάποιον σύλλογο. Αφενός δεν είχα κανέναν υπόψη μου, αφετέρου μερικά από αυτά πιστεύω πως θα τα έβαζαν στο τζάκι για προσάναμμα. Σκέφτηκα να αξιοποιήσω το Facebook. Συχνά πυκνά, βλέπω ότι γίνονται συνέχεια διαγωνισμοί και θα μπορούσα να πετύχω με …έναν τρύγο  δυο ζμπαρόνια! Από τη μια να αυξήσω τη δημοφιλία της σελίδας μου https://www.facebook.com/Suspect και από την άλλη να χαρίσω και ένα χαμόγελο σε κάποιους συνανθρώπους μου στους οποίους τα βιβλία που δεν ήθελα εγώ να τα ήθελαν αυτοί. 

Απευθύνθηκα σε sites διαγωνισμών για τη σχετική προώθηση. Κάποια ήταν ανενεργά, κάποια με αγνόησαν και ένας μου ζήτησε χρήματα. Δημιούργησα όμως έναν κύκλο με έξι sites που αναδημοσίευαν τους διαγωνισμούς μου. 

Συνήθως έκανα έναν ανά 15 ημέρες και προσπαθούσα να συνδυάσω τους νικητές και τις εμφανίσεις μου στο Νηπιαγωγείο. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι δεν ήθελα να συλλέξω προσωπικά στοιχεία, τηλέφωνα και διευθύνσεις. Ο δεύτερος ότι με βόλευε. Μια φορά που μου ζητήθηκε να βρεθούμε κάπου έξω με τον νικητή για την παράδοση, έπρεπε να μιλήσουμε 3-4 φορές στο τηλέφωνο, να αλλάξω το πρόγραμμα μου, να τρέξω, να περιμένω, να ταλαιπωρηθώ και αποφάσισα να μην το ξανακάνω. Στο Νηπιαγωγείο, μπορούσε κάποιος άνετα να έρθει να πάρει το βιβλίο του στο διάστημα 5 περίπου ωρών που είμαι εκεί και αν του άρεσε ως μέρος, καθόταν για ποτό. Συνδυασμός δώρου και εξόδου. Αλλιώς το έπαιρνε και έφευγε και δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις και στο καλό. 

Όταν τελείωσαν τα βιβλία έκανα ακριβώς το ίδιο με τα DVD, τις βιντεοκασέτες μου και μερικά cd ήχου. Αφού τα πέρασα όλα σε αρχείο υπολογιστή, μου ήταν άχρηστα. Τα χάρισα και αυτά με τον ίδιο τρόπο. 

Από αυτό τον κύκλο των 6 διαγωνισμών που διήρκησε 4 μήνες, ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μερικά συμπεράσματα που έβγαλα.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ 

Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν γυναίκες άνω των 40 ετών. Ειδικά όταν είχα ως έπαθλο κάτι γλυκαναλατοζαχαρωτά μυθιστορήματα, δεν προλάβαινα να μετράω τις συμμετοχές.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ

Για να συμμετάσχει κανείς στον διαγωνισμό αυτό που ζητούσα είναι τρία, 3, three, trois, πράγματα. Όλα και όλα. Μόνο.

Να κάνει like στη σελίδα μου, να κάνει share τον διαγωνισμό  στο προφίλ του και να μου στείλει σε προσωπικό μήνυμα το ονοματεπώνυμο του για την κλήρωση. Οι περισσότεροι δεν έκαναν και τα τρία! Αναρωτήθηκα μήπως έβαλα κάτι δύσκολο, μήπως ήταν θέματα αστροφυσικής και στην αρχή σκέφτηκα να τους ειδοποιήσω. Δεν το έκανα γιατί θα ήταν άδικο ως προς αυτούς που έκαναν και τα τρία βήματα. Άλλος μου έγραφε από κάτω από το post του διαγωνισμού σχόλια, άλλος δεν έκανε share, άλλος δεν έστελνε το ονοματεπώνυμο του. Μα καλά, συμμετέχεις σε έναν διαγωνισμό και δεν διαβάζεις τους όρους; Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί ψηφίζουν. Και για εσένα και για εμένα

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΣ

Επειδή δεν ήθελα να μπλέξω με ταχυδρομεία, ουρές και ταχυδρομικά έξοδα αποστολής έθετα ως όρο επίσης ότι ο διαγωνισμός απευθύνεται σε κατοίκους εντός Αττικής. Πόσα αιτήματα από επαρχία πήρα, δεν περιγράφεται! Από όλη την Ελλάδα! Υπήρχαν και αυτοί που μου έλεγαν «Δεν μένω στην Αθήνα αλλά αν κερδίσω έχω συγγενείς». Δύο φορές συνέβη αυτό και δεν εμφανίστηκε ποτέ και κανένας συγγενής. Αν δεν μπορείς μόνος σου, χαρήκαμε. Μια κοπέλα πήγε να με ξεγελάσει ότι ήταν Αθηναία και όταν αναγκάστηκε να παρουσιαστεί καθώς έτυχε να κερδίσει, μου αποκάλυψε ότι ήταν από την Κέρκυρα και με παρακάλεσε να πάω στο Μπραχάμι (μην ψάξεις, τυχαίο το παράδειγμα ) να δώσω το βιβλίο σε μια φίλη της. Όπως σωστά κατάλαβες, το χάρισα αλλού.  

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ

Είχα μερικούς νικητές που δεν εμφανίστηκαν να παραλάβουν τα δώρα τους. Ναι, και θα έρθω και οπωσδήποτε και σίγουρα και βεβαίως και μην τον είδατε μην τον απαντήσατε. Τότε γιατί καλέ μου άνθρωπε συμμετέχεις;

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΣ

Βαρέθηκα να μετράω ψεύτικα προφιλ. Οποιαδήποτε έρευνα για τους Έλληνες χρήστες του Facebook τύχει να διαβάσεις, κράτα πολύ μικρό καλάθι γιατί ο καθένας σχεδόν έχει και δεύτερο – ψεύτικο προφίλ. 

Δίνω ένα ελαφρυντικό: 

Στους περισσότερους διαγωνισμούς – σχεδόν σε όλους – έχουν ενεργοποιήσει οι εταιρείες που τους διοργανώνουν κάτι περίεργες εφαρμογές και το μόνο που δεν σου ζητάνε είναι να εγκαταστήσουν μια κάμερα στο σπίτι σου. Κατά τα άλλα για να συμμετέχεις θέλουν να τους δώσεις πρόσβαση στο προφίλ σου, να στέλνουν μηνύματα στο δίκτυο σου [δεν μου είναι εύκολο για το facebook να προφέρω τη λέξη φίλος] να αναρτούν με το όνομα σου, σαν να τα έγραψες εσύ, διαφημιστικά μηνύματα, να κάνουν tag στους φίλους σου, να δημοσιεύουν στα προφίλ των άλλων με το όνομα σου και όπως καταλαβαίνεις τους παραδίδεις όλα τα δεδομένα του προφίλ σου! 

Για να καταλάβεις ότι ένα προφίλ είναι ψεύτικο φαίνεται από τα παρακάτω: 

Έχει ως φωτογραφία προφίλ κάτι άσχετο. Ένα καρτούν, ένα τοπίο, ένα αντικείμενο. 

Δεν έχει «φίλους» ή έχει αλλά ελάχιστους

Είναι ένα κατεβατό από διαγωνισμούς

Δεν έχει ίχνος προσωπικού στοιχείου. Μια γνώμη, μια άποψη, ένα σχόλιο, ένα τραγούδι, ένα youtube link, ότι κάνει δηλαδή ένας μέσος χρήστης. 

Δεν έχει καμία αλληλεπίδραση. Ούτε ένα σχόλιο, ένα like για δείγμα. 

Το πραγματικό προφίλ, αν του στείλεις ένα μήνυμα απαντάει την ίδια μέρα σε ποικίλες ώρες. Το ψεύτικο απαντάει συγκεκριμένες ώρες. 

Μερικές πονηρούλες είχαν μια όλη και όλη φωτογραφία μιας ημίγυμνης γυναίκας που βρήκαν στο γκουγκλ και ήλπιζαν ότι με αυτή θα κέρδιζαν σε διαγωνισμούς. Δεν ξέρω να το πέτυχαν σε άλλους, αλλά στους δικούς μου όχι. 

Προσωπικά, ήθελα αληθινά προφίλ ώστε να έχω δυνητικά περισσότερους αναγνώστες στο blog μου, περισσότερους ακροατές για την εκπομπή μου και ενδεχομένως περισσότερους επισκέπτες στο Νηπιαγωγείο. 

Δεν με ενδιαφέρει να γεμίσει likes η σελίδα μου από άτομα που έχουν ένα προφίλ διαγωνισμών και μπαίνουν σε αυτό μόνο και μόνο για τους διαγωνισμούς. 

Πλάκα είχε που όταν μου έστελναν το ονοματεπώνυμο τους, μάλλον θα νόμιζαν ότι είμαι αστυνομία και θα τους έκανα εξακρίβωση στοιχείων και ήταν πχ ο λογαριασμός «Βασίλης  Γεωργίου» και μου έστελνε ως ονοματεπώνυμο το «Γιώργος Βασιλείου». 

Άσε δε που μερικοί ήταν και τελείως χαζοί καθώς πόσο τυχαίο είναι να παίρνεις με απόκλιση 30 δευτερολέπτων συμμετοχή από τον Γιώργο Αντωνιάδη, τον Νίκο Αντωνιάδη, τον Κώστα Αντωνιάδη και τον Δημήτρη Αντωνιάδη;

Οπότε όπως καταλαβαίνεις, τα δεύτερα προφίλ ούτε καν τα λάμβανα υπόψη μου. 

Σε αυτό το πλαίσιο, ξενέρωσα και τελικά αποφάσισα να μοιράσω τα βιβλία, τα DVD και τα CD όπως έλεγε ο Ναστραδίν Χότζας ως Θεός και όχι ως άνθρωπος. 

Επειδή μου αρέσει η επικοινωνία, έπιασα κουβέντα με πολλούς  και χάρισα ένα χαμόγελο – δεν λέω ότι με ένα βιβλίο ή με μερικά DVD έσωσα κανέναν -  σε μονογονεϊκές οικογένειες, σε πολύτεκνους, σε άνεργους, σε κάποιους που τους φέρθηκε σκληρά η ζωή, σε κάποιους που εκτίμησα την ευγένεια τους και το άρτιο εκφράζεσθαι και σε κάποιους που είχαν συμμετέχει σε αρκετούς  διαγωνισμούς χωρίς επιτυχία και ήθελα να τους ανταμείψω για την επιμονή τους.

Δύσκολες ιστορίες αγνώστων ανθρώπων που συναντηθήκαμε για λίγο, μου είπαν μερικά σώψυχα και θα παραμείνουμε άγνωστοι. 

Ίσως μετά από αυτό το πόνημα, τα 600 likes που κέρδισα συνολικά να εξανεμιστούν. Αυτό όμως που θα μου μείνει είναι ότι μοίρασα 25 βιβλία, 60 αυθεντικά DVD, 10 CD και χάρισα ένα χαμόγελο σε 19 συνανθρώπους μου…

ΡΗΤΑ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΑ part 79

Έκανα το μ' αγαπάει - δε μ' αγαπάει, με μαργαρίτες.

Μετά με τεκίλες.

Στο τέλος δε μ' ένοιαζε πια...

Τελικά η πιο δύσκολη άσκηση που υπάρχει στο γυμναστήριο, είναι να …πας !

-Καλά τι του βρήκες του γέρου εσύ, νέα κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά;
-Το χαμόγελό του ήταν εφοπλιστικό

-Tι σε εμποδίζει να είσαι ο εαυτός σου;
-Ο ποινικός κώδικας

Συνήθως όταν βρούμε μια σοβαρή και αξιόλογη γυναίκα, καταλαβαίνουμε απολύτως πόσο χρόνο και ενέργεια χάσαμε με τις πυροβολημένες που προσεγγίσαμε

Τι σημαίνει "μην ενθουσιάζεσαι ακόμα είναι αρχή"; Πότε να ενθουσιαστώ δηλαδή, στο τέλος;

-Μου χες πει θα κόψεις τον τζόγο.

-Θα τον κόψω!

-Ναι καλά.

-Πάμε στοίχημα;

Ρώτησα την προσωπική μου γυμνάστρια: "Σε τέσσερεις μήνες προλαβαίνω να βγω σιξ πακ  στην παραλία"; Μου λέει "Δεν βγαίνεις τώρα καλύτερα που δεν θα σε δει και κανείς";

Όταν οδηγείς σε χωριό προτεραιότητα έχει αυτός που είναι απ' το χωριό..

Έξυπνος είναι αυτός που ξέρει πότε να κάνει τον χαζό

-Είσαι σαν την μπάλα του bowling

-Δηλαδή;

-όλοι σου βάζουν δάχτυλο και μετά σε πετάνε

Να συμπορεύεσαι στη ζωή με μαχητές και αγωνιστές. Οι κλάψες και οι μίζεροι θα σου προσθέτουν άχρηστο βάρος που θα σε καθηλώνει.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΠΟΥΔΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Πριν από πολλά πολλά χρόνια είχα δει το «ύψωμα 33» του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Από τότε τον θεωρούσα έναν μεγάλο δημιουργό που είχε την ατυχία να γεννηθεί στην Ελλάδα. 

Όταν πήρε το μάτι μου τη νέα του ταινία, το «ημερολόγιο σπουδής» και στο πλαίσιο του «ενισχύουμε τον ελληνικό κινηματογράφο» έσπευσα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας να το παρακολουθήσω. 

Δεν ξέρω αν η ταινιοθήκη επιχορηγείται από το κράτος. Αν ναι, να καταργηθεί η επιχορήγηση άμεσα ή να την αναλάβει κάποιος που να αγαπάει τον κινηματογράφο. Καταρχάς είδαμε δύο ταινίες σερί, 2 ώρες, και όταν στο τέλος ο γράφων και άλλοι δύο θεατές διαμαρτυρηθήκαμε γιατί δεν έκαναν ένα διάλειμμα, η καταπληκτική απάντηση που πήραμε ήταν πως αυτό έγινε για να προλάβουν οι θεατές το μετρό. Οι θεατές ήταν όλοι και όλοι 5 και δεν τους έκανες για πιτσιρικάδες που περίμεναν εναγωνίως τον τελευταίο συρμό, αλλά τα τελευταία 45.000 χρόνια, υπάρχει πιο απλός τρόπος. Αντί για τις 10 το βράδυ μπορείς να ξεκινήσεις την προβολή στις 21.50.

Στο τέλος, όταν ζήτησα ένα φυλλάδιο για τις προβολές η απάντηση που πήρα ήταν «τα γράφει αναλυτικά το site μας» και όταν μπήκα από το σπίτι μου, δεν ενθουσιάστηκα ακριβώς. Από τα κλασικά sites που καταλαβαίνεις ότι έχει πέσει μπόλικο κρατικό χρήμα αλλά από περιεχόμενο μηδέν. 

Για όποιον έχει πολύ καλή διάθεση, το site της καινούριας ταινίας του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου είναι αυτό: http://becominganactor.gr/Home.html που έχει μερικές στοιχειώδεις πληροφορίες. Αμέσως μετά παρακολουθήσαμε το « η τέχνη της κρίσης, η περίπτωση του θεάτρου» της Κατερίνας Πατρώνη αγνώστων λοιπών στοιχείων χάρη στο …άρτιο site της ταινιοθήκης της Ελλάδος. 

Κοτζαμ ταινιοθήκη, να μην κάνουν ένα διάλειμμα, να πουλήσουν και κάτι από το μπαρ, να πάρει μια ανάσα ο θεατής, ώστε να δει και την δεύτερη ταινία. Ούτε στο supermarket Village δεν παίζουν σερί 2 ώρες. 

Το στόρι της ταινίας αφορά τη ντοκιμαντερίστικη προβολή μιας ομάδας παιδιών που σπουδάζουν σε μια θεατρική σχολή και τους παρακολουθεί για 3 χρόνια που διαρκεί η φοίτηση τους. 

Δεν το λάτρεψα. Ο Κουτσιαμπασάκος είναι μάστορας στον λυρισμό και στην ανθρώπινη προσέγγιση των χαρακτήρων του που ακόμα και να μη θες, τους συμπαθείς όλους. Όμως ήταν τόσο αποσπασματικό που κάπου έβγαινε ασύνδετο. Περίμενα να εκτυλιχθεί μια ιστορία, να έχει μια εξέλιξη αλλά ουσιαστικά ήταν σαν να παρακολουθώ τους Πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη. Τα παιδιά να λένε τις απόψεις τους, τι κάνουν εκεί μέσα, πως επιδρά στον ψυχικό τους κόσμο, τις προσδοκίες τους και τα όνειρα τους,  αποσπάσματα από τις πρόβες και τα μαθήματα, πέρασε μια ώρα, σφύριξε τελείωσε. Μου φάνηκε πως τα γυρίσματα τα έκανε ο Δ.Κ. ως χόμπι ανάμεσα στις όποιες άλλες δραστηριότητες του και σαν ένας φίλος του να του έριξε κάποια στιγμή την ιδέα: «Ρε Μήτσο, δεν το βγάζεις και ταινία;» Ενδιαφέρον, δεν λέω, αλλά για να το προβάλλει η δημόσια τηλεόραση, όχι και να πληρώσεις εισιτήριο. Τα παιδιά δεν πρόκειται να τα κρίνω. Σπουδαστές σε δραματική σχολή ήταν και δεν περίμενα να δω τη Μέριλ Στριπ να συναντά τον Αλ Πατσίνο. 

Αμέσως μετά, το έργο της Κατερίνας Πατρώνη που ήταν πιο καλοδουλεμένο ( ο Κουτσιαμπασάκος είναι μάλλον του δόγματος του Τρίερ ) αλλά σε ήδη διαμορφωμένες θεατρικές ομάδες και όλοι μαζί να κλαίγονται για τις κρατικές επιχορηγήσεις που δεν παίρνουν. Συμπαθητική η προβολή, πέρασε μια ώρα, μας τελείωσε και αυτό. Δυο συνεχή και παρεμφερή ντοκιμαντέρ, χωρίς ανάσα και χαρήκαμε. Ενδιαφέρουσες ματιές αλλά για την κρατική τηλεόραση. 

Φεύγοντας από την ταινιοθήκη σκεπτόμουν ότι αυτό είναι το μοντέλο της Ελλάδας που πρέπει να τελειώσει. Τι σημαίνει ρε φίλε, κρατική επιχορήγηση; Από πού και ως που το κράτος πρέπει να δίνει χρήματα σε κάθε έναν που νομίζει ότι είναι παμμέγιστος θεατρώνης; Μόνο στο εθνικό δέχομαι την επιχορήγηση, πουθενά αλλού. 

Άμα φίλε θέλεις να κάνεις τον μέγα καλλιτέχνη, βγες στην αγορά και αν σε επιβραβεύσει το κοινό, μπράβο σου, μαγκιά σου και συνέχισε. Αλλιώς μη ζητάς κρατικό χρήμα. Για το μοναδικό που θα μπορούσα να κάνω ένα σκόντο είναι αν οι αναρίθμητες θεατρικές ομάδες έβρισκαν έναν πολυχώρο και σε 5 σκηνές για παράδειγμα, δίνονταν 10 παραστάσεις – 2 με 3 ημερησίως σε κάθε σκηνή -  σε διαφορετικές ώρες τη βδομάδα με ένα εισιτήριο για κάθε μέρα. Εκεί μάλιστα. Να στεγάζονταν 10-15 θεατρικές ομάδες και καθημερινά να ήταν ένα μίνι φεστιβάλ. Μια κρατική βοήθεια για τα λειτουργικά έξοδα, την καταλαβαίνω. Συνεργάζεται όμως ο Έλληνας; Ούτε καν! Ο κάθε ένας θέλει να είναι θιασάρχης και να έχει δικό του θέατρο. Εμ δεν γίνεται πια καμάριμ και το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να χρηματοδοτεί τις εμπνεύσεις του καθενός.   

Σε ότι αφορά την ταινία του Δ.Κ. δεν ξέρω αν κάποιο από τα παιδιά που είδα κάνει μεγάλη καριέρα, παίξει κάπου για λίγο  και εξαφανιστεί ή δεν ασχοληθεί καν και απλώς θα έχει στο βιογραφικό του μια εμπειρία και στην ψυχή του μια ανάμνηση. Δυστυχώς πάρα πολλά παιδιά υπό την επίδραση των μαζικών μέσων επιρροής αυτοπαραμυθιάστηκαν και πίστεψαν ότι θα γίνουν ηθοποιοί. Είδαμε τα τελευταία χρόνια τα νέα παιδιά στον ανθό της ηλικίας τους,  να θέλουν όλοι να γίνουν ηθοποιοί ( θησαύρισαν οι λογής λογής σχολές, εργαστήρια, ιεκ, κέντρα σπουδών ) τραγουδιστές, μοντέλες, δημοσιογράφοι και διάφορες αμερικανοσελεμπριτιές. Φτάσαμε στο σήμερα και αναρωτιόμαστε πως και γιατί χάθηκε το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας και δεν παράγουμε τίποτα. 

Είναι άλλο πράγμα να σπουδάζεις, να εργάζεσαι και να το κάνεις ως χόμπι, ως μορφή ψυχοθεραπείας, ως εσωτερική καλλιέργεια και άλλο να κάνεις όνειρα για μεγάλες καριέρες με λάμψη, δόξα και γκλαμ. 

Λες και ξαφνικά γίναμε χόλιγουντ, έχουμε την τρελή παραγωγή και όλοι θα διαγράψουν ολόχρυση πορεία στην έβδομη τέχνη. Η Ελλαδίτσα μας είναι μικρό χωριό και δεν έχει δα και τόσο μεγάλη αγορά. 10 άτομα είμαστε όλοι και όλοι και έχουμε 11 ηθοποιούς και τραγουδιστές. 

Τα παιδιά των 18-22 ετών, εκεί που πρέπει να αρχίσουν να ισχυροποιούν τα προσόντα τους για την αγορά εργασίας, έφτασαν να παρατάνε τις σχολές τους, να καταβάλλουν δυσανάλογες θυσίες των προσόντων και των εφοδίων τους, για ένα παραμύθι. Έλεγαν στο ντοκιμαντέρ ότι έχουν κόψει το σουπερμάρκετ. Ναι, αλλά τα χρήματα για τη σχολή τα βρήκαν. 

Και μετά η προσγείωση στην πραγματικότητα κάνει πάταγο με το πιο σύνηθες παράσημο την απόρριψη και ακολούθως την κατάθλιψη ή την επίδοση σε διάφορες υποχωρήσεις και συμβάσεις για μια θέση στον ήλιο. 

Πόση ενέργεια, πόσο σφρίγος, πόση αφοσίωση, επίμονη και υπομονή για το τίποτα….