ΑΝΤΕ ΡΕ ΜΕ ΤΟ ΠΑΠΑΔΑΡΙΟ

Στην Ελλάδα μας αρέσουν τα παραμύθια. Λατρεύουμε τις σκοτεινές συνομωσίες και σπανίως προσπαθούμε να δούμε το προφανές. 

Είναι πολύ δύσκολο να αφήσεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία. 

Για αυτό πήγαν σχεδόν οι μισοί και ψήφισαν τον Τσίπρα. Κανείς δεν στάθηκε αν είναι εφικτές και το πώς θα υλοποιήσει τις μεγαλοϋποσχέσεις του. Ούτε καν κοίταξαν τα εθνικά θέματα. Αφού είπε για προσλήψεις στο δημόσιο, εντάξει καλά είμαστε.

Ένα διαχρονικό παραμύθι που πιστεύουν όλοι και αναπαράγουν, είναι το «δεν γουστάρω να πληρώνω με τους φόρους μου το παπαδαριό»

Η χθεσινή επιστολή του Ιερώνυμου θάφτηκε από τα μαζικά μέσα επιρροής και από τους μπλογκερς που έχουν την ειδησεογραφία του κλόπι πέηστ. Σε ένα βαθμό το καταλαβαίνω. Το Βατοπέδι το πρόβαλαν για 8 μήνες. Από τον Αναστάσιο Αλβανίας παίρνουν συνέντευξη μια φορά στα 2 χρόνια και άμα. 

Για λόγους αρχείου παραθέτω καταρχάς κάτι που είχα γράψει για την εκκλησιαστική περιουσία εδώ: http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.gr/2006/02/blog-post_113993142530585900.html

 

και ακολουθεί η επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και όποιος γουστάρει να δει την αλήθεια, ας ρίξει μια ματιά:

«Με αφορμή επαναλαμβανόμενα δημοσιεύματα μερίδας του ευρωπαϊκού Τύπου σχετικά με τα θέματα της φορολόγησης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και της μισθοδοσίας των κληρικών Της, των οποίων οι συντάκτες, κατά παράβαση οιασδήποτε έννοιας δεοντολογίας, αποφεύγουν να απευθύνουν σχετικά ερωτήματα στο αρμόδιο Γραφείο Τύπου για τη σφαιρική ενημέρωσή τους, είμαστε υποχρεωμένοι να προβούμε στις παρακάτω διευκρινήσεις προς αποκατάσταση της αλήθειας :

Α. Η φορολόγηση της Εκκλησίας.

Οι τελευταίες φοροαπαλλαγές υπέρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως και υπέρ όλων ανεξαιρέτως των γνωστών θρησκειών στην Ελλάδα, καταργήθηκαν στις 23.4.2010 με τον Ν. 3842/2010. Έκτοτε, τα νομικά πρόσωπα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος καταβάλλουν: 1) φόρο για τα ακίνητά τους και μάλιστα με τριπλάσιο συντελεστή από τον ισχύοντα για τους λοιπούς δημόσιους οργανισμούς της χώρας, 2) φόρο επί των κατ΄έτος μισθωμάτων που εισπράττουν από ακίνητα με συντελεστή ύψους 20% επί της αξίας τους, δηλαδή μεγαλύτερο από αυτόν που ισχύει για τους ιδιώτες, 3) συμπληρωματικό φόρο επί των εισοδημάτων τους από οικοδομές και εκμισθώσεις γαιών με συντελεστή 3%, 4) προκαταβολή φόρου για το επόμενο έτος με συντελεστή 55% επί της αξίας του παραπάνω συμπληρωματικού φόρου, 5) φόρο επί των κληρονομιών και δωρεών με συντελεστή 0,5% επί της αξίας τους, 6) τέλος χαρτοσήμου και δικαιώματα ΟΓΑ συνολικού ποσοστού 2,40% επί κάθε χρηματικής παροχής των πιστών προς τους Ι. Ναούς λόγω ιεροπραξιών.

Επίσης τα παραπάνω νομικά πρόσωπα της Εκκλησίας παρακρατούν και αποδίδουν στο ελληνικό Δημόσιο όλους τους φόρους, που είναι υποχρεωμένοι να παρακρατούν και να αποδίδουν και όλοι οι ιδιώτες φορολογούμενοι κατά τις συναλλαγές τους με τρίτους (φόρο μισθωτών υπηρεσιών, ΦΠΑ κ.λπ.).

Από τον φόρο επί της ακίνητης περιουσίας απαλλάσσονται, κατά την φορολογική νομοθεσία, μόνο οι λατρευτικοί και κοινωφελούς χρήσεως χώροι όλων ανεξαιρέτως των θρησκειών και δογμάτων.

Η Κεντρική Υπηρεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος, οι Ιερές Μητροπόλεις, οι Ενορίες, οι Ιερές Μονές και τα Εκκλησιαστικά Ιδρύματα κατέβαλαν συνολικά κατά το έτος 2011 φόρους ύψους 12.584.139,92€.

Β. Η μισθοδοσία των κληρικών.

Η μισθοδοσία των κληρικών καταβάλλεται από το Δημόσιο ως συμβατική υποχρέωσή του, την οποία ανέλαβε από το 1833 έναντι της Εκκλησίας, εφόσον το 65% (2/3) της τότε αγροτικής και αστικής ακίνητης περιουσίας Της περιήλθε σε αυτό.

Έκτοτε και έως σήμερα, το 96% της εναπομείνασας ως άνω περιουσίας έχει - μονομερώς (με διάφορους νόμους της Ελληνικής Πολιτείας) ή με δωρεές της Εκκλησίας - περιέλθει επίσης στο Δημόσιο.

Οι μεγαλύτερες μαζικές παραχωρήσεις αγροτικών ακινήτων της Εκκλησίας στο Κράτος έγιναν προς αρωγή των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής (1922), καθώς και των ακτημόνων καλλιεργητών μετά το 1945.

Τα σημαντικότερα δε δημόσια κτίρια της πρωτεύουσας (ακαδημαϊκά ιδρύματα, νοσοκομεία κ.ά.) έχουν ανεγερθεί σε ακίνητα, που παραχωρήθηκαν δωρεάν από την Εκκλησία για τον σκοπό αυτό.

Σήμερα, το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας αποτελείται από δασικές εκτάσεις, στις οποίες δεν επιτρέπεται, κατά το Ελληνικό Σύνταγμα, καμία μεταβολή του προορισμού και της χρήσης τους, και από λίγα αστικά ακίνητα, στα περισσότερα εκ των οποίων έχουν επιβληθεί από το Κράτος ρυμοτομικές απαλλοτριώσεις για να καταστούν κοινόχρηστοι χώροι, χωρίς όμως τα νομικά πρόσωπα της Ορθόδοξης Εκκλησίας να έχουν αποζημιωθεί γι΄ αυτές,  ελλείψει χρηματικών πόρων των Δήμων.

Σημειωτέον ότι ο μισθός του διακόνου και του πρεσβυτέρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας καθορίζεται από τον ίδιο νόμο που ισχύει για τους δημοσίους υπαλλήλους και υπόκειται στις ίδιες περικοπές και φορολογικές κρατήσεις.

Γ. Τα έσοδα της Εκκλησίας.

Τα έσοδα της Εκκλησίας προέρχονται από τα μισθώματα των εναπομεινάντων ακινήτων Της, τα μερίσματα από τραπεζικές μετοχές και τις εθελοντικές εισφορές των πιστών.

Σημειωτέον ότι με νόμο, από το 2008, έχει διακοπεί η καταβολή μερισμάτων στους μετόχους των τραπεζών, ενώ και η κτηματαγορά διέρχεται μεγάλη κρίση.

Παρόλα αυτά τον Οκτώβριο 2010 η Εκκλησία της Ελλάδος στήριξε την ελληνική οικονομία συμμετέχοντας στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος με το ποσό των 27 εκατομμυρίων ευρώ, που προήλθε από τραπεζικό δανεισμό.

Οι μετοχές αυτές σήμερα, πέραν του ότι δεν αποδίδουν μέρισμα, έχουν σχεδόν μηδαμινή αξία μεταπώλησης.

Ας υπογραμμιστεί ότι η Εκκλησία της Ελλάδος δεν έχει εισοδήματα από εμπορικές επιχειρήσεις ή εν γένει επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Δ. Το κοινωνικό έργο της Εκκλησίας.

Οι Ι. Μητροπόλεις, οι Ι. Ναοί και τα Εκκλησιαστικά Ιδρύματα, από συστάσεως του ελληνικού κράτους μέχρι και σήμερα, χωρίς διακοπή, και φυσικά ιδιαιτέρως τώρα που ο λαός μας δοκιμάζεται, αναπτύσσουν πλήθος δράσεων και φιλανθρωπικών πρωτοβουλιών για την ανακούφιση όσων έχουν ανάγκη.

Σήμερα η Εκκλησία της Ελλάδος λειτουργεί: 2.325 φιλόπτωχα ταμεία, 10 βρεφονηπιακούς σταθμούς, 10 παιδικούς σταθμούς, 19 στέγες γερόντων στην Ι. Αρχιεπισκοπή Αθηνών και 66 στις Ι. Μητροπόλεις, 13 θεραπευτήρια χρονίως πασχόντων, 8 ιδρύματα για άτομα με ειδικές ανάγκες, 10 νοσοκομεία – ιατρεία, 7 ιδρύματα ψυχικής υγείας, 6 ξενώνες για αστέγους, 1 ξενώνα για φιλοξενία συνοδών ασθενών, 36 οικοτροφεία - ορφανοτροφεία, πολλά ιδρύματα παιδικής προστασίας, πάνω από 200 κέντρα δωρεάν σίτισης με συνεχή αύξηση των προσφερομένων μερίδων φαγητού, κοινωνικά παντοπωλεία, σημεία δωρεάν διανομής ειδών ένδυσης και υπόδησης και φοιτητικά οικοτροφεία.

Οι φιλοξενούμενοι στις πάσης φύσεως κοινωνικές υποδομές της Εκκλησίας κατά το έτος 2011 (διαμονή,  σίτιση,  ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) ανήλθαν στον αριθμό των 5.862 ατόμων.

Λειτουργούν επίσης 54 κατασκηνώσεις, όπου φιλοξενούνται ετησίως περισσότερα από 15.000 παιδιά.

Επιπλέον, λειτουργεί υπηρεσία της Ιεράς Συνόδου για την υποδοχή των μεταναστών και την παροχή νομικής τους υποστήριξης στην υποβολή αιτήματος ασύλου.

Ακόμη ας ληφθεί υπόψη ότι χορηγούνται καθημερινά χρηματικά βοηθήματα σε απόρους και υποτροφίες σε Έλληνες και αλλοδαπούς φοιτητές.

Συνολικά κατά το έτος 2010 όλοι οι φορείς της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος δαπάνησαν για το φιλανθρωπικό και κοινωνικό τους έργο το ποσό των 96.234.510,47 ευρώ.

Ας ληφθεί υπόψη ότι τα παραπάνω στοιχεία δεν αφορούν στην Μοναστική Κοινότητα του Αγίου Όρους, στην Εκκλησία της Κρήτης και στις Ι. Μητροπόλεις της Δωδεκανήσου, που αποτελούν διοικητικά ανεξάρτητες (και διαφορετικές της Εκκλησίας της Ελλάδος) εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες κατά το ελληνικό δίκαιο.

Θεωρούμε επιβεβλημένη την αποστολή του παρόντος, προκειμένου να τοποθετηθούν τα πράγματα στις ορθές τους διαστάσεις και να παύσει η ανεύθυνη αναπαραγωγή εσφαλμένης και στερεότυπης πληροφόρησης και η δημιουργία στρεβλών εντυπώσεων σε βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, προφανώς προς την κατεύθυνση της εξυπηρέτησης ακατανόητων σκοπιμοτήτων».

Αλλά τι λέω.

Ελα μωρέ τώρα με το παπαδαριό ναουμ.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ

Η τελευταία εκπομπή για τη φετινή αγωνιστική περίοδο στον Music Heaven, με τον John Deos ήταν μια από τις καλύτερες μου ever. Πέραν των αγαπημένων κομματιών από Stereo Nova μέχρι Depeche Mode και από τους Pink Floyd μέχρι τον LTJ Bukem, συζητήσαμε σε μια εκ βαθέων συνέντευξη  για το ταξίδι μου στον Κένταυρο 8 και τη χαμένη Ατλαντίδα που ξαναβρήκα, τα σφηνάκια που επινα με τα Ελοχιμ, την ανακάλυψη που έκανα για το μποζονιο αλλα και το μπΑζονιο, και αν τελικά η Άντζελα Δημητρίου είναι θύμα ή θύτης. 

Κατέβασε τη και απόλαυσε τη: 

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=32613

ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

Παρακολουθώντας την εξέλιξη του ποδοσφαίρου από τη δεκαετία του 70 και μετά, βλέπουμε την πορεία του αθλήματος και τις αλλαγές σε ότι αφορά τη στρατηγική και το στήσιμο των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο. 

Η δεκαετία του 70 ήταν η χαρά του παίκτη. Ο καθένας έκανε περίπου ότι ήθελε, σε γενικές γραμμές οι θέσεις των παικτών ήταν ελαστικά προκαθορισμένες και συνήθως οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές έτρεχαν για τις ντίβες της κάθε ομάδας. Στη συλλογική μνήμη έμειναν είτε κάποιοι χαρισματικοί ( Πελέ ) είτε όσοι έβαζαν τη μπάλα στα δίχτυα ( Μίλερ ). Εξ’ ου και τα μεγάλα σκορ και το να παίζεις στην άμυνα σήμαινε ότι δεν ξέρεις μπάλα. 

Η δεκαετία του 80 έφερε τον επαγγελματισμό στο ποδόσφαιρο, οι άμυνες βελτιώθηκαν, αλλά εξακολουθούσαμε να είμαστε ερωτευμένοι με τα 10αρια ( Πλατινί, Μαραντόνα ) και σε αρτίστες που το μοναδικό σύστημα που υπάκουαν ήταν αυτό του εγκεφάλου τους. 

Η πρώτη μεγάλη νίκη του συστήματος ήρθε τη δεκαετία του 90 όταν εισήχθη στο ποδόσφαιρο το δεύτερο αμυντικό χαφ σε βάρος του 10αριού και όταν άρχισαν να μειώνονται οι ακραίοι χαφ ( εξτρεμ ) προς χάρη της καλύτερης αμυντικής θωράκισης μιας ομάδας. Το θέαμα έπεσε, οι ομάδες γέμισαν με αθλητές στίβου, εμφανίστηκαν οι τακτικές, οι ρόμβοι, το τεχνητό οφσάϊντ εφαρμόστηκε παντού, είδαμε τρια στόπερ, έναν φορ και τη ζώνη άμυνας. 

Από το 2000 και μετά επήλθε η ολοκλήρωση. Η άνοδος του βιοτικού και κοινωνικού επιπέδου στην Ευρώπη καθώς και το άνοιγμα των συνόρων, επέφερε την επιστημονική καλλιέργεια του ποδοσφαίρου για να φτάσουμε στην καλύτερη ομάδα όλων των εποχών, στην Εθνική Ισπανίας. 

Η φιλοσοφική προσέγγιση των Ισπανών στο ποδόσφαιρο με το «από μικρή ηλικία κατασκευάζουμε τον τέλειο παίκτη στο τέλειο σύστημα» επέφερε την απόλυτη επικράτηση τους σε Εθνικό και διασυλλογικό επίπεδο. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατεβάσουν  ακόμα και την Εθνική τους ομάδα χωρίς φορ, καθώς είτε λόγω ατομικής κατάρτισης είτε λόγω του συστηματοποιημένου και αυτοματοποιημένου ποδοσφαίρου που παίζουν, όλο και κάποιος θα βρεθεί σε θέση βολής. 

Το ποδόσφαιρο έχει ολοκληρωθεί ως άθλημα. Ρόμβοι, στρατηγικές, διατάξεις, τακτικές και ασκήσεις επι χάρτου έχουν παρελάσει αναρίθμητες φορές στα μάτια μας, είτε στο γήπεδο είτε σε δημοσιογραφικά κείμενα. Δεν έχουμε να δούμε κάτι άλλο εκτός και αν αλλάξουν δραματικά οι κανονισμοί του. Στο μπάσκετ για παράδειγμα άλλαξε το άθλημα όταν μειώθηκε ο χρόνος της επίθεσης από τα 30’’ στα 24’΄. Το βόλεϊ επίσης άλλαξε όταν κάθε «αλλαγή» μετετράπη σε «πόντο». 

Με τα συστήματα, οι άμυνες έγιναν ισχυρές και επινοήθηκαν επιθετικά συστήματα για να τις διασπάσουν. 

Παλιά αρκούσε να έχεις παίκτες που να «μιλάνε στη μπάλα». Μετά, με τις τακτικές και τις σύνθετες άμυνες, μπορούσες να διακριθείς σκοτώνοντας το παιχνίδι των αντιπάλων. Τώρα χρειάζεσαι καλούς παίκτες και με υψηλού επιπέδου τακτική παιδεία. 

Όταν δόθηκε το βάρος στη φυσική κατάσταση, όταν ο χρόνος της ομαδικής προπόνησης εξαντλήθηκε στην ομαδική άμυνα, σε συνδιασμό με τον πακτωλό χρημάτων και τη δόξα που απολαμβάνουν οι ποδοσφαιριστές, η διάθεση για ατομική προπόνηση και βελτίωση της τεχνικές τους μειώθηκε ανάλογα. 

Οι «καλλιτέχνες» όταν τρίπλαραν έναν αντίπαλο είχαν στη διάθεση τους 30 μέτρα. Μετά, όταν έκαναν την τρίπλα, έβρισκαν αμέσως δεύτερο αμυντικό και αν τον περνούσαν και αυτόν, επανερχόταν ο πρώτος. 

Από την άλλη, οι ομάδες που βασίστηκαν στην τακτική και την άμυνα, μπορεί να έκαναν πορείες και να είχαν αξιοπρεπείς παρουσίες στις διοργανώσεις που συμμετείχαν, αλλά χωρίς χαρισματικούς παίκτες, η κατάκτηση των τροπαίων κατέστη εξαιρετικά δύσκολη αποστολή. 

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο χρειάζονται δύο σε έναν. Τον καλλιτέχνη με την εμφάνιση του στρατιώτη ή τον στρατιώτη με …καλλιτεχνικές ανησυχίες. 

Όταν ο σύγχρονος ποδοσφαιριστής μπορεί να κάνει καριέρα στον στίβο, το γήπεδο μικραίνει. Η τακτική και το σύστημα βοηθάει να σταθείς και να ξεγελάσεις τις τεχνικές αδυναμίες σου. Τρανό παράδειγμα στην Ελλάδα είναι το Santos Football. Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ που δημιούργησε, ήταν δυσκολοκατάβλητες ομάδες που δεν κέρδισαν τίποτα. Αντίθετα ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε που σάρωσε τους τίτλους και είχε επιτυχημένη παρουσία στην Ευρώπη, είχε και τα δυο. Καλούς παίκτες και καλό σύστημα. 

Όσο και να επιμορφωθούν οι προπονητές και να περιπλέκουν τα πράγματα, το πιο σημαντικό στοιχείο του ποδοσφαίρου είναι ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής. Οι υψηλές ταχύτητες στις οποίες παίζεται το άθλημα, έχει δυσκολέψει αφάνταστα το πιο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να διαθέτει ο σύγχρονος ποδοσφαιριστής: Το κοντρόλ. Όταν πρέπει να κοντρολάρεις τη μπάλα και να αποφασίσεις σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο τι να την κάνεις, πρέπει να είσαι καλός παίκτης. Αλλιώς δεν μπορείς να παίξεις. Οι ακραίοι αμυντικοί συμμετέχουν ενεργά στην επίθεση με τα διαρκή overlap που επιχειρούν. Οι κεντρικοί αμυντικοί συμμετέχουν στην ανάπτυξη της ομάδας όταν βρίσκεται στην επίθεση και πολλές φορές αποτελούν τον εξτρα παίκτη στον νευραλγικό χώρο του κέντρου. Το καλό αμυντικό χαφ είναι αυτό που είναι και λίγο 8αρι και λίγο 10αρι.

Επίσης, το 10άρι που δεν μαρκάρει δεν έχει πια θέση στην ενδεκάδα. Ο επιθετικός που δεν μαρκάρει, πρέπει να είναι εξωπραγματικά καλός για να μη γκρινιάζει κανείς. Φέτος είδαμε τους Μέσι, Ρονάλντο και Ντρογκμπά να συμμετέχουν στην αμυντική λειτουργία των ομάδων τους αγόγγυστα και δίνοντας το παράδειγμα. Ο Ιμπραήμοβιτς που έχει τόση σχέση με την άμυνα όση και ο Κασιδιάρης με τον ΣΥΡΙΖΑ, κατήντησε ένας γυρολόγος πολυτελείας που δεν έχει κατακτήσει το champions league.  

Η σαρωτική επιτυχία των Ισπανών οφείλεται ακριβώς σε αυτό το στοιχείο. Παράγουν εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές με άφταστη γνώση της τακτικής. 

Σε επίπεδο Εθνικών ομάδων βλέπουμε τους Άγγλους που δίδαξαν το ποδόσφαιρο να είναι ανήμποροι να διακριθούν γιατί τους λείπουν οι καλοί παίκτες. Ομοίως και οι μετρ της τακτικής, Ολλανδοί. Στην Ιταλία νοσταλγούν τον Ντελ Πιέρο και τον Ρομπέρτο Μπάτζιο και προσπαθούν να ανάγουν σε σταρ τον Μπαλοτέλι και τον Κασάνο. Στη Γαλλία, το φάντασμα του Ζιντάν άφησε τόσο  βαριά σκιά που οι τρικολόρ δεν μπορούν έκτοτε να σηκώσουν κεφάλι.  Αυτές οι ομάδες δεν έχουν έλλειψη συστημάτων αλλά παικτών που θα τις οδηγήσουν στις επιτυχίες. Παλιότερα αρκούσε να βρει μια ομάδα τρεις αρτίστες βραζιλιάνους να κάνουν κόλπα. Είδαμε όμως ότι και η Βραζιλία εξευρωπαΐστηκε για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό. 

Ο ποδοσφαιριστής ήταν, είναι και θα είναι πιο σημαντικός γιατί το σύστημα εφευρέθηκε για να τον υπηρετεί και το σύστημα προσαρμόζεται στις δυνατότητες του παίκτη. Ο μέτριος παίκτης το χρειάζεται για να σταθεί. Ο καλός παίκτης το χρειάζεται για να διακριθεί. Το σύστημα είναι σημαντικό για να συστρατευθούν όλοι στο κοινό καλό και να μην ξεχωρίζει αρνητικά κάποιος αλλά το τέλειο σύστημα με μέτριους παίκτες απλώς θα συγκρατήσει το εύρος της ήττας σε αξιοπρεπή επίπεδα. Οι καλοί παίκτες χωρίς σύστημα είναι κάτι σαν τους Γκαλάκτικος της Ρεαλ που μας χάρισαν στιγμές αξεπέραστου ποδοσφαιρικού θεάματος αλλά αποκλείστηκαν στο ch.l. από ομάδες σαν τη Μονακό και οι καλοί παίκτες με σύστημα μεταφράζονται στα κατορθώματα των Ισπανών.

Ο προφανής αντίλογος ότι το σύστημα είναι πιο σημαντικό όπως απεδείχθη το Euro 2004 με την Εθνική μας ή στο Μουντιάλ του 2006 που η Ιταλία έπαιζε το σύστημα …άμυνα με ξαφνικές άμυνες, αντικρούεται εύκολα. Το μεν πρώτο είναι ένα θαύμα που δεν επαναλαμβάνεται και το δε δεύτερο συνέβη χωρίς τον Ζινταν. 

Αν οι Ισπανοί δεν είχαν τόσο καλή ατομική τεχνική το σύστημα τους θα ήταν μια ατέρμονη φλυαρία και δεν θα κέρδιζαν τίποτα. Ο παίκτης είναι αυτός που προπονείται, εφαρμόζει, επαναλαμβάνει, προβάλλει, τελειοποιεί, εξυψώνει ( και αντιστρόφως καταστρέφει ) το σύστημα και το κάνει αποτελεσματικό. 

Το σύστημα δείχνει το δρόμο αλλά πάντα μα πάντα ο παίκτης είναι ο οδηγός…

ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ

Πριν από λίγο καιρό, ταξίδεψα νύχτα στην Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας και απόρησα. Είναι δυνατόν, εθνικός δρόμος σε μια ευρωπαϊκή χώρο να είναι μέσα στα μαύρα σκοτάδια;

Είναι δύσκολη η νυχτερινή οδήγηση στο μαύρο σκοτάδι. 

Σε δυσκολεύουν τα φώτα από το απέναντι ρεύμα καθώς δεν έχουν φροντίσει είτε να τα κάνουν πιο ψηλά τα τοιχεία που χωρίζουν τα ρεύματα κυκλοφορίας είτε να βάλουν την πρασινάδα που επίσης εμποδίζει τα απέναντι φώτα να σε τυφλώσουν. 

Δεν μπορείς να υπολογίσεις τις αποστάσεις, που ακριβώς στρίβει ο δρόμος και δεν μπορείς να αναπτύξεις ταχύτητα. Έβλεπα στο βάθος δύο κόκκινα φωτάκια ( τα πίσω δηλαδή ενός προπορευόμενου οχήματος ) και σε λίγο ήταν μπροστά μου! Ούτε είναι λύση τα προβόλια για τυφλώνεις και τους μπροστά και τους απέναντι. 

Όπου υπήρχε διασταύρωση ήταν φωτισμένος ο δρόμος και εκεί πραγματικά αλλά για πολύ λίγο η νυχτερινή οδήγηση είναι απόλαυση. Ξεκούραστη, άδειος δρόμος και χιλιόμετρα να φεύγουν με αγαπημένες μουσικές. Όταν είναι το απόλυτο σκοτάδι εκτος ότι σε αγριεύει, προσπαθείς να μαντέψεις την επόμενη στροφή. 

Πιστεύω ότι αν ο δρόμος ήταν φωτισμένος, πολλοί θα επέλεγαν τη νύχτα για να ταξιδέψουν και έτσι η κίνηση την ημέρα θα ήταν αραιή. 

Όταν λέω φωτισμός, δεν χρειάζεται να έχεις τους προβολείς ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου, ούτε να πετάς τα κλειδιά σου στα 200 μέτρα και να τα βρίσκεις.

Ούτε υπάρχει πρόβλημα ενέργειας. 

Είναι τόσο δύσκολο άραγε να μπουν στις κολώνες της ΔΕΗ μικρά πάνελ με φωτοβολταϊκό σύστημα ώστε κάθε βράδι να υπάρχει φωτισμός στους δρόμους χωρίς κόστος;  Ενέργεια που μπορεί να επεκταθεί και σε όλους τους επαρχιακούς δρόμους και σε όλους τους τουριστικούς προορισμούς. 

Επίσης είναι απαράδεκτο να μην έχουν οι εθνικοί μας δρόμοι «μάτια της γάτας» ώστε να διευκολύνεται ο οδηγός. 

Το μοναδικό μέρος που έχουν τέτοια «φωτιστικά δρόμου» είναι η Κως. Και το δρόμο βλέπεις μια χαρά και δεν κοστίζει σε κάτι. 

Είναι κρίμα να διαθέτουμε τόση ηλιοφάνεια και να την κοιτάμε…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΟΥ ΧΑΡΒΑΡΝΤ, ΟΞΦΟΡΔΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΩΝ

Είσαι μοναχοπαίδι και ζεις στο εξωτερικό. Οι γονείς σου μένουν στην Ελλάδα.

Μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνο σου και σου λένε ότι ο πατέρας σου έπαθε έμφραγμα και επιστρέφεις εσπευσμένα στην Ελλάδα. Μετά την κηδεία κάνεις μια βόλτα από τον συμβολαιογράφο και στην αρχή χαίρεσαι καθώς είσαι ο μοναδικός κληρονόμος 3 ακινήτων. 

Η κύρια κατοικία που ζει η μητέρα σου είναι κάτι σαν τρώγλη. Μπάζει από παντού, τα νερά της βροχής κάνουν το δάπεδο πισίνα, οι κατσαρίδες έχουν ολόκληρη βιομηχανία αναπαραγωγής και η εξώπορτα ανοίγει με ένα φύσημα. 

Τα άλλα δυο ακίνητα είναι αχούρια. Μισογκρεμισμένοι τοίχοι, λάσπες, αράχνες, σκουλήκια και ποντίκια. 

Σε μια κρίση αυτογνωσίας λυπάσαι πάρα πολύ που δεν βοήθησες τους γονείς σου. Δεν ήξερες αλλά και δεν ενδιαφέρθηκες να μάθεις. Κάποτε, κάποιος, κάτι σου είπε, αλλά το προσπέρασες γιατί πίστεψες ότι είναι κακεντρέχεια και συκοφαντία. 

Παίρνεις ένα δάνειο για να επισκευάσεις την κύρια κατοικία. Βλέπεις ότι δεν σου φτάνει καθώς χρειάζονται ριζικές αλλαγές αλλά για τη μητέρα σου είναι, κομμάτια να γίνει, παίρνεις και άλλο. Επειδή μια φορά φτιάχνεις σπίτι και επειδή έπεσες σε μάστορα λαμόγιο και χρειάζονται μερικά πράγματα ακόμα, δανείζεσαι εκ νέου. 

Το χρέος σε πνίγει. 

Αποφασίζεις να πουλήσεις τα άλλα δυο ακίνητα. Ούτε μπορείς να τα επισκευάσεις, ούτε μπορείς πάλι να δανειστείς και αν μείνουν ως έχουν θα σε σκίσει η εφορία καθότι είσαι ο ιδιοκτήτης. Σκέφτεσαι πως αν πουλήσεις τα δυο ακίνητα θα μπορέσεις να ξεχρεώσεις τα δάνεια για το πρώτο σπίτι. 

….Με έναν τρύγο 4 ζμπαρόνια. 

Και η μητέρα σου θα ζει σαν άνθρωπος, και εσύ θα ξεχρεώσεις, και στο μέλλον θα σου μείνει ένα σπίτι της προκοπής, και δεν θα έχεις στην κατοχή σου άχρηστα κτίρια που σε επιβαρύνουν οικονομικά. 

Η μητέρα σου στέκεται εμπόδιο. Δεν θέλει να ξεπουλήσεις την πατρική περιουσία επ’ουδενί. Δεν είναι δυνατόν σου λέει, να πουλήσεις τους κόπους τόσων ετών γιατί ο πατέρας σου μάτωσε για να τα αγοράσει και εσύ να τα ξεπουλήσεις. 

Προσπαθείς να της εξηγήσεις πως εφόσον είναι αχούρια, δεν μπορείς να τα πουλήσεις ακριβά γιατί κανένας δεν είναι κορόιδο να αγοράσει ένα κακό προϊόν σε υψηλή τιμή. Προσπαθείς να την πείσεις πως εφόσον σας πιέζουν τα δάνεια, δεν μπορείς να περιμένεις μπας και πιάσεις κάπως στο μέλλον την καλή, ώστε να τα ανακαινίσεις και είτε να τα διατηρήσεις είτε να τα πουλήσεις σε καλύτερη τιμή. Μια και βιάζεσαι για τα χρήματα, αν περιμένεις, στο μέλλον θα πουλήσεις ακόμα πιο φτηνά καθώς οταν μαθευτεί οτι έχεις πρόβλημα, ο αγοραστής θα προσπαθήσει να σου τα πάρει κατα το δυνατόν φθηνότερα. Τονίζεις πως αυτός που έχει ανάγκη, δεν μπορεί να είναι ισχυρός διαπραγματευτής ούτε μεγαλοακτήμων.

Δεν το καταλαβαίνει. Δεν θέλει. 

Θυμώνεις και της αντιτείνεις πως αφού δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, δεν έπρεπε να ξανοιχτούν σε αγορές ακινήτων εφόσον δεν είχαν το κεφάλαιο για τα συντηρήσουν επαρκώς. Αντι να προσπαθήσουν να κάνουν σαθρές επενδύσεις θα μπορούσαν να έχουν ένα σπίτι και καλό αντί για τρία, άχρηστα και επικίνδυνα. 

Τίποτα αυτή. Όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας. 

Αδιέξοδο. 

Πεθαίνετε και οι δύο. 

Εσύ από εγκεφαλικό και αυτή γιατί μια μολυσμένη κατσαρίδα έπεσε στην κατσαρόλα. 

Τους ευνόητους παραλληλισμούς μπορείς να τους κάνεις μόνος σου.