Είμαι φαν του θεάτρου Eliart στο Μεταξουργείο. Στο συμπαθέστατο θεατράκι στο Μεταξουργείο γίνεται
εξαιρετική δουλειά στο «αστυνομικό θέατρο». Μου αρέσει πάρα πολύ το είδος καθώς
έχει δύο σπουδαία χαρακτηριστικά.
Α) Έχει ταχύτητα
Β) Δεν αναλώνεται σε υπερβατικές
θολοκουλτούρες
Ο τέλειος φόνος είναι μια παράσταση που θα
μπορούσε να λέγεται και η επιστροφή των αρχαίων στρατιωτών.
Θάνος Καληώρας και Χρήστος Μάντακας.
Ουσιαστικά η παράσταση είναι πάνω στον
Καληώρα που τη χειρίζεται με άνεση σε κορυφαίο επίπεδο. Από κοντά και ο
Μάντακας, δίνει μια αριστοκρατική διάσταση στο ρόλο του.
Η αλήθεια είναι πως ενώ για αρκετή ώρα η
ιστορία είναι ένα άρτιο κέντημα το οποίο βαθμιαία και αριστοτεχνικά κλιμακώνεται,
για πότε τελειώνει δεν το καταλαβαίνεις !
Πάρα πολύ απότομη η επίλυση που ακόμα και ως
θεατής θεάτρου και όχι κινηματογράφου, θέλεις λίγο χρόνο για να τη συνειδητοποίησεις
!
Μου έδωσε την εντύπωση πως κατά την
προετοιμασία όταν η παράσταση έφτασε στη μια ώρα και 15 λεπτά, κάποιος είπε «όπα
ρε, μήπως το παρακάνουμε;» και μπαμ, γεια σας !
Ναι ξέρετε, έτσι λύνεται το μυστήριο, αυτό
είναι, αυλαία, χειροκρότημα, άντε να φεύγουμε γιατί έχουμε και δουλειές.
Περίμενα πιο ισχυρή την παρουσία του
Φραντζεσκάκη στο συνήθη ρόλο του επιθεωρητή. Η Αλεξάνδρα Ούστα, ούτε κρύο, ούτε
ζέστη. Η πλοκή με χάλασε.
Τέλος δεν θα σταματήσω να γράφω ότι τη μόδα
των village που έχουν υιοθετήσει όλοι στο όνομα της «καλλιτεχνικής
δημιουργίας» και δεν κάνουν διάλειμμα, βλάπτει τα έσοδα τους καθώς θα μπορούσε
να δουλέψει το φουαγιέ.
Όλοι έγιναν φαστφουντάδικο.
Έχω δει και καλύτερες παραστάσεις στο Eliart.
Με άριστα το 10 = πέντε.
0 Λογομαχιες:
Δημοσίευση σχολίου
Γράψε ότι θέλεις με ευπρέπεια