ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ – ΜΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ

 

Το σημερινό παιχνίδι είναι μια φανταστική αφιέρωση στους επικριτές του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Σιγά μην είναι σταρ, σιγά μην τον παρακαλέσουμε, σιγά μην τον έχουμε ανάγκη, και έλα μωρέ ποιος είναι, και πότε θα έρθει, πιο πριν, πιο μετά, και δίνει και συνεντεύξεις και πάει στους χορηγούς, και έχουμε πάνω από το κεφάλι μας το Μιλγουόκι να μας κάνει συνέχεια υποδείξεις και ο κατάλογος μπορεί να τελειώσει σε 5 σελίδες.

Ειλικρινά δεν με πειράζει η ήττα. Αυτοί είμαστε που λέει και ο σύντροφος Κουτσούμπας. Αυτό είναι το ελληνικό μπάσκετ χωρίς τον Γιάννη. Δεν έχουμε ούτε έναν παίκτη για δείγμα να πάρει προσωπικές φάσεις. Δοκίμασε ο Λονγκ και ο Μωραϊτης – όχι με τρομακτική επιτυχία θα έλεγε κανείς.

Οι παίκτες μας κάνουν ότι και στις ομάδες τους. Γύρω γύρω η μπάλα και για να δούμε τι θα δούμε, να γίνει ένα μαγικό, κάπως, κάποιος να καθαρίσει.

Αν είχαμε δηλαδή να αντιμετωπίσουμε μια σοβαρή ομάδα, θα είχαμε χάσει από το ημίχρονο. Πλην Γιάννη και Σλούκα, όλοι εκεί ήταν. Οι Ευρωλιγκάτοι. Οι έμπειροι. Οι του πρωταθλητισμού. Οι χάλκινοι του Ευρωμπάσκετ.

Με τη σιγουριά του Γιάννη, του Φουρνιέ, του Νάν, τα ελεύθερα σουτ γίνονται με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και μπαίνουν πιο εύκολα. Όταν πρέπει εσύ να πάρεις την ευθύνη, δεν είναι το ίδιο…

Ελαφρυντικά δίνω μόνο σε δύο παίκτες.

Ο Κώστας Παπανικολάου πήρε πολλές περισσότερες πρωτοβουλίες από όσες του αναλογούν καθώς δεν βγήκε κανείς άλλος μπροστά. Άστοχος μεν αλλά πήγε να κάνει την υπέρβαση, βάρος που δεν έχει πάρει ποτέ. Σοφός ρολίστας είναι. Δεν είναι ο Βεζένκοβ να πάρει τόσα πολλά σουτ.

Ο Βασίλης Τολιόπουλος έχοντας πολύ μεγάλη ανάγκη να φανεί για να ξεφύγει από τον ενταφιασμό του στον Παναθηναϊκό, το ήθελε τόσο πολύ που δεν του βγήκε τίποτα. Το μυαλό του το είχε στο να καθορίσει το παιχνίδι αντί να το καθοδηγήσει.

Παρεμπιπτόντως αυτό το παιχνίδι ήταν κομμένο και για ραμμένο για τον Ντόρσι αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

Ούτε και ο Σπανούλης μάγεψε. Θα ήθελα να δω περισσότερο ανακάτεμα της τράπουλας. Αφού μου τραβάς τον Παπανικολάου στο 4, βάλε μου τον Ρογκαβόπουλο στο 3, μπας και μήπως. Τι επιμένεις στον Μωραϊτη; Βάλε μου μαζί Τολιόπουλο και Λογκ. Βάλε τον Χαραλαμπόπουλο στο 4 που την έχει τη θέση καλύτερα από τον Παπ. Βάλε μαζί Κώστα και Μήτογλου, γιατί έναν από τους δύο; Θέλω να πω πως αφού δεν σου βγαίνει τίποτα και η επίθεση μας δεν μπορεί να πετύχει ούτε ελέφαντα στα 3 μέτρα, κάνε ότι μπορείς από τον πάγκο μπας και σου πιάσει ένα κόλπο ή μπερδέψεις έστω τους άλλους.

Το ελληνικό μπάσκετ θα σωθεί μόνο αν στέλνουμε τα παιδιά μας στα αμερικάνικα κολλέγια και να ενσωματώνονται με άλλες παραστάσεις στην Εθνική. Όπως πχ το κάνουν οι Γάλλοι, οι Λιθουανοί, οι Γερμανοί και εσχάτως και οι Φινλανδοί.

Το Μαυροβούνιο είναι μια τελείως μέτρια ομάδα που αδικήθηκε για να λέμε τη black truth και από τη διαιτησία. Μόνο που δεν σούταραν και για έμας !

Αυτά που πραγματικά με ενόχλησαν ήταν τα εξής :

1.   Το έλεγε συνέχεια και ο Χατζηγεωργίου, το ειπε – κακώς - και ο Τσαρτσαρής. Από που και ως που οι παίκτες μας είναι κουρασμένοι από την Ευρωλίγκα; Σάμπως παίζουν; Στον πάγκο κάθονται και χειροκροτάνε, από τι κουράστηκαν;

2.   Με ενόχλησε πάρα η κουραστικά πληκτική και συνεχής κολακεία στον Αντετοκούνμπο. Τύπου «θα με βλέπει και ο Γιάννης τώρα, ας προμοτάρω τον αδερφό του». Μια προσωπική φάση δεν έκανε. Έχασε ένα σκασμό ριμπάουντ, πάλι έκανε χαζά φάουλ,  και ότι έβαλε ήταν καρφώματα από ασίστ και ένα μάλιστα ήταν βήματα που δεν σφυρίχτηκαν. Τι το τρομερό έκανε ο Κώστας; Στο δεύτερο ημίχρονο δεν υπήρχε καν στο χάρτη! Μαζί με τον Μήτογλου έχασαν όλα τα ριμπάουντ!

3.   Δεν έχουν κάνει λέει προπονήσεις και δεν έχουν ρυθμό απεφάνθη ο μέγας Χατζηγεωργίου. Λες και δεν γνωρίζονται, δεν έχουν παίξει δεκάδες παιχνίδια μαζί ή αντιμετώπιζαν τους Λέικερς.

Εν κατακλείδι δικαίως χάσαμε αλλά δεν μου φταίει κανένας. Αυτές είναι οι δυνατότητες μας χωρίς τον Γιάννη.