Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

 

Γελοίο και τραγικό ταυτόχρονα.

Αστείο και δραματικό.

Κωμικό και δραματικό.

 

Οι άνθρωποι που αποθέωναν τη Μαρία Καρυστιανού, βάλθηκαν συντεταγμένα να την αποδομήσουν. Συνήθως η αριστερή αποδόμηση είναι πολύ πιο σκληρή και αιμοβόρος από τη δεξιά.

Όσοι υποστηρίζαμε ότι εδώ και πολύ καιρό ότι η Καρυστιανού δεν ήταν μια απλή πονεμένη μάνα αλλά μια κανονική πολιτικός, έπεφταν διάφοροι άεργοι τυχάρπαστοι στα δίκτυα να μας βρίζουν με τον μανδύα του αγανακτισμένου πολεμιστή της δικαιοσύνης.

Χαίρομαι πάρα πολύ για αυτή την εξέλιξη για ένα και μόνο λόγο. Να βλέπουμε την αλήθεια και την πραγματικότητα. Θυμάστε τον μεγάλο αγωνιστή και υπέρμαχο του λαού, τον Γιώργο Τράγκα; Έγινε σε κανέναν μάθημα ότι ο άνθρωπος αυτός έγινε βαθύπλουτος εις υγείαν των κορόιδων; Προσπάθησε – και αυτός - να παρασύρει τον κοσμάκη να πάμε στη δραχμή ώστε ο πλούτος του στην Ελλάδα να εκατονταπλασιαστεί;

Η Μαρία Καρυστιανού είχε όλη τη διάθεση και την ενέργεια να βγει μπροστά. Την πλαισίωσαν, την περιέθαλψαν, της έδειξαν τα κόλπα και την ετοίμαζαν ως προϊόν προς εκμετάλλευση.

Δεν το περίμεναν όμως ότι «το προϊόν» θα αυτενεργούσε.

Οι μικρές λεπτομέρειες που αλλάζουν το ρουν της ιστορίας. Όταν ένας άνθρωπος διαπιστώνει ότι έχει κοινωνική απήχηση, τον «βλέπουν» οι δημοσκοπήσεις, γεμίζει στάδια με συναυλίες, γεμίζει δρόμους και πλατείες με διαδηλωτές, αργεί να σκεφτεί ότι «μπορώ και μόνη μου;»

Την έβαλαν στην ελληνική βουλή, στο ευρωκοινοβούλιο, στα κανάλια. Της έδωσαν παντού μικρόφωνο, την καλούσαν σε εκδηλώσεις. Τώρα πια δεν τους χρειάζεται. Πήγαν να τη χρησιμοποιήσουν αλλά δεν υπολόγισαν πως το πιόνι έγινε με τη βοήθεια τους βασίλισσα και θέλει να τραβήξει το δικό του δρόμο.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ήταν δίπλα της από την πρώτη στιγμή. Το πιασε ότι η Μαρία Καρυστιανού κάνει γκελ. Εκεί που την είχε δεδομένη ότι θα είχαν κοινή πλεύση στην Πλεύση, η Μαρία τη χαιρέτησε γιατί της ταίριαξε καλύτερα η Γρατσία που δεν έχει ανάγκη να πάρει όλα τα φώτα της δημοσιότητας όπως η Ζωή. Ακολούθως εφευρέθηκε μια απεργία πείνας αλλά ξεφούσκωσε και αυτή.

Τώρα τι να της προσάψουν;

Αυτά που λέγαμε εμείς;

Ότι τα ξυλόλια, τα ανύπαρκτα επιπλέον βαγόνια, οι τριπλάσιοι νεκροί και τα παράνομα φορτία ήταν παραμύθια και παρέσυραν τον κοσμάκη στους αγανακτισμένους 2.0;;;

Αυτά που οι ίδιοι έλεγαν ως αξιωματικές αλήθειες; Οπότε λογικό είναι ο κόσμος να προτιμήσει το αυθεντικό. Χίλιες φορές να υποστηρίξει μια μάνα που έχασε το παιδί της, παρά τον πολιτικάντη που θέλει να αναρριχηθεί με όχημα το αίμα και τους νεκρούς.

Δεν βοηθάει βλέπεις και η ρημάδα η επιστήμη. Που είναι σήμερα όλοι αυτοί οι «επιστήμονες» και οι πραγματογνώμονες με ύφος χιλίων καθηγητών του Χάρβαρντ που τρέλαναν τον κόσμο στα μαζικά μέσα επιρροής με τις φοβερές αναλύσεις τους που αποδείχτηκαν τόσο αληθινές όσο και το χιόνι στη Σαχάρα;

Σε μια σοβαρή χώρα, όλοι αυτοί οι ταγοί της απόλυτης αλήθειας θα είχαν κληθεί να δώσουν εξηγήσεις στη Δικαιοσύνη. Όταν φτάνει σε σημείο να κατέβει ένα εκατομμύριο κόσμος στο δρόμο, δεν είναι πλάκα. Ούτε μια κουβέντα παραπάνω που είπαμε πάνω στον πόνο μας. Εδώ έγινε συντονισμένη εκστρατεία.

Αυτά είναι σημαντικά μαθήματα.

Για τους πολίτες να μην είναι παραμυθοχάφτες. Για τη συντεταγμένη πολιτεία να μην είναι φοβική.

Τη Μαρία Καρυστιανού θα προσπαθήσουν, και ήδη ξεκίνησαν, να την «δολοφονήσουν» σε τέσσερα επίπεδα.

 

Α) Τους ανθρώπους που την πλαισιώνουν. Ήδη ένας επί σειρά ετών πολιτικός παρατρεχάμενος με τον ευφάνταστο τίτλο «επικοινωνιολόγος» έχει μιλήσει δημόσια πάνω από 30 φορές. Πιο πολλές από όλα τα χρόνια της διαδρομής του. Μάθαμε για την αστρολόγο και την Γερόντισσα των Αραμαϊκών. Σε αυτά όμως κανείς δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία. Ο λόγος είναι πως ανέκαθεν σε όλους τους πολιτικούς μαζεύονται διάφοροι τύποι και διάφοροι μυστήριοι. Όλοι το ξέρουμε, όλοι τους έχουμε δει, σε όλους τους πολιτικούς χώρους, οπότε πάθαμε ανοσία. Τα ίδια έλεγαν και για το επιτελείο του Τράμπ και ο κόσμος έδωσε την απάντηση του στην κάλπη. Άσε δε που όποιος βάλλεται πανταχόθεν γίνεται τελικά συμπαθής και υποστηρίζεται.

Β) Τους ανθρώπους που θέλουν να την πλαισιώσουν. Πολιτικάντηδες που μυρίζονται ψωμάκι, αποτυχημένους πολιτευτές, διάφορους «έμπειρους γνώστες», κάθε πολιτικά άστεγο κοράκι που περιμένει να ανοίξει η πορτούλα για να ξαναμπεί στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Η τακτική είναι γνωστή. Διοχετεύεται η φήμη στον Τύπο και προφανώς διαχέεται. «Μαζί με την Μαρία ο τάδε». Ο Τάδε θα πει στην αρχή καλά λόγια και μόλις φάει πόρτα, θα διαφωτίσει τον κόσμο τι δεν πάει καλά με τη Μαρία και το κόμμα της. Θα του πάρουν 50 συνεντεύξεις για να αποκτήσει δημοσιότητα και να προσπαθήσει να την εξαργυρώσει. Αν ο τάδε ενταχθεί τελικά, αμέσως θα κυκλοφορήσει ο ενταφιασμός «Κοιτάξτε ποιον πήρε! Αυτόν που τότε αυτό, εκείνο, το άλλο». Μικρή χώρα είμαστε, όλοι γνωριζόμαστε.

Γ)  Για τις απόψεις της. Τόλμησε η Μαρία Καρυστιανού να μιλήσει για τα δικαιώματα του αγέννητου παιδιού. Οι νόμοι υπάρχουν. Δεν είπε κανείς να καταργηθούν. Όμως οι κατά τα άλλα προοδευτικοί σύντροφοι, τόσο πολύ αντιδρούν απέναντι σε μια άποψη;; Τόσο πολύ πια τους πείραξε μια γνώμη;; Από εδώ και πέρα ότι λέει η Καρυστιανού θα μπαίνει στο μικροσκόπιο και κάθε «και» θα γίνεται αφορμή για επίθεση από τους παλιούς συνοδοιπόρους και φανατικούς υποστηρικτές στο Χ. Οι άχρηστοι άεργοι των πολλαπλών λογαριασμών που μέχρι σήμερα αποθέωναν, ετοιμάζονται για την καινούρια αποστολή. Τόλμησε και αυτονομήθηκε; Kill her. Τώρα θα θυμηθούν αυτό που απορούσαμε οι υπόλοιποι. Τι είδους σύλλογος είναι αυτός για τα θύματα των Τεμπών με μόλις 7 μέλη. Όλοι οι άλλοι χαροκαμένοι γονείς γιατί δεν μπήκαν άραγε; Τα λεφτά τι απέγιναν; Και ήταν πολλά τα λεφτά…

Δ) Το κλασικό επιχείρημα για όλες τις καινούριες προσπάθειες. Είναι άπειρη, δεν ξέρει την πολιτική, τις διαδικασίες και τι πρόγραμμα έχει για παιδεία, οικονομία, εργασία και πως θα χειριστεί τα ευρωπαϊκά και τα εθνικά θέματα.

Κουκουρούκου μανταλάκια.

Λες και αυτοί που έχουμε τώρα στη βουλή τα ξέρουν.

Λες και τα κόμματα που έγραψαν προγράμματα για όλα αυτά, τα τήρησαν

Λες και όσοι συγγράφουν ωραία μεγάλα λόγια στα προγράμματα, τα έκαναν πράξη.

Κόμματα προσωποπαγή δεν έχουμε και δεν είχαμε στο ελληνικό κοινοβούλιο;

Ο Βελόπουλος και η Ζωή τι είναι;

Ο Κασσελάκης τι είναι;

Η Νίκη, ο εξής Νατσιός δεν είναι; Ο Γιάνης; Η Λατινοπούλου που μπήκε ήδη στην ευρωβουλή, και πάει και για την ελληνική, ξέρεις κάποιον άλλον στη Φωνή Λογικής;

Πιο παλιά, ο Θεοδωράκης; Ο Λεβέντης;

Οπότε και άλλο ένα. Τι πειράζει τελικά;

Λες και είναι δύσκολο να πάρει η Καρυστιανού τα προγράμματα 2-3 κομμάτων από τις τελευταίες εκλογές, να τα συνθέσει, να τα ξαναγράψει και να τα παρουσιάσει ως δικά της.

Ευκαιρείας δοθείσης θα σου πω και μια δική μου θεωρία.

Πιστεύω πως υπάρχει ένα αόρατο χέρι που πολλές φορές επεμβαίνει και μας γλιτώνει ως χώρα. Για πόσο δεν ξέρω.

Για παράδειγμα με αφορμή την ταινία του Καποδίστρια που ξεσκόνισα το αρχείο μου, ξαναθυμήθηκα πως το γεγονός ότι κάναμε τότε ανεξάρτητο κράτος ήταν ένα θαύμα. Έγινε η Επανάσταση αλλά όσα ακολούθησαν μετά ήταν βήμα βήμα προς τον όλεθρο. Κι όμως. Διαρκώς αντικρούομενα συμφέροντα, κινήσεις απελπισίας, συγκυρίες – άλλοτε ευνοϊκές και άλλοτε δυσμενείς – και βρέθηκαν κάποιοι χαρισματικοί άνθρωποι ανάμεσα σε ημιάγριους και κάπου, κάπως, τα καταφέραμε.

Ο Γιακίμ Λεβ, παλιός  προπονητής της Εθνικής Ποδοσφαίρου της Γερμανίας, είχε πει μια φράση που συμπύκνωσε 3.000 χρόνια ελληνικής ιστορίας. Ίσως ότι καλύτερο έχει πει ξένος για εμάς.

«Οι Έλληνες είναι οι καλλιτέχνες της επιβίωσης».

Το αόρατο χέρι που λες, είναι αυτό που αποφάσισε να κάνει άλλη μια ρύθμιση για το καλό μας.

Το πολιτικό σύστημα νοσεί. Δεν το λέω εγώ, όλοι το λέμε στις δημοσκοπήσεις τα τελευταία πολλά χρόνια. Το παιχνίδι είναι για έναν.

Τα τελευταία χρόνια τα θέματα που έγιναν σημαίες από την αντιπολίτευση ήταν οι υποκλοπές που δεν αφορούν κανέναν και ένα τραγικό δυστύχημα που έγινε αντικείμενο καπηλείας και ψηφοθηρίας.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε γιατί οι ιδέες που πρεσβεύει, βλάπτουν την κοινωνία και τους ανθρώπους. Οι πολίτες μετά τη δοκιμασία των μνημονίων και το έπος της πρώτης φοράς αριστεράς, όσο και αν πολλοί δεν το παραδέχονται στα κοινωνικά δίκτυα, κατάλαβαν.

Για αυτό και δεν τους εμπνέει κανείς. Για αυτό και η επανεμφάνιση Τσίπρα μετά τον αρχικό κουρνιαχτό και τον τεχνητό θόρυβο των ΜΜΕ, δεν συγκινεί ιδιαίτερα. Ωφέλησαν τον Αλέξη οι πωλήσεις του βιβλίου και η σκόνη έκατσε.

Οι πολίτες ψάχνουν κάποιον άλλον. Κάτι άλλο.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα που δεν είχε να προτείνει μια μεταρρύθμιση, μια τολμηρή αλλαγή, που δεν άφησε λαϊκισμό για λαϊκισμό που να μην σιγοντάρει, θα τιμωρηθεί από το κτίριο που το ίδιο έχτισε.

Το κτίριο της τοξικότητας, του δηλητηρίου, του ξυλολίου και της πυρόσφαιρας.

Θα τιμωρηθεί από την πρωταγωνίστρια που το ίδιο δημιούργησε  για να προκαλέσει πολιτική φθορά στον Μητσοτάκη καθώς δεν ήθελε και δεν είχε τίποτα άλλο να του προσάψει.

Εξαπέλυσαν τον πύραυλο Καρυστιανού για να πλήξουν τη Νέα Δημοκρατία μόνο που δεν υπολόγισαν πως ο πύραυλος απέκτησε τεχνητή νοημοσύνη και γυρνά εναντίον τους.

Καλύτερα.

Δεν συμφωνώ με τίποτα με την Καρυστιανού αλλά αν είναι μια καλή ευκαιρία ώστε οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να κάνουν μια κανονική δουλειά, καλώς να έρθει.

Ποιος είναι ο ιστορικός ρόλος και τι έχει να προσφέρει πια στην Ελληνική Κοινωνία ο Σύριζα; Έξοδα στον κρατικό προϋπολογισμό.

Σε τι μας χρειάζεται η Νέα Αριστερά και ο Γιάνης;

Χορτάσαμε από το δηλητήριο και την τοξικότητα της Πλεύσης Ελευθερίας. Πόσο άλλο πια;

Πόσα άλλα τελοπόν του Βελόπουλου; Φτάνει. Ότι είχε να μας πει, το είπε.

Πως αλλιώς θα σοβαρευτεί το ΠΑΣΟΚ και αντί να προσπαθήσει να γίνει πράσινος Συριζα, να μετασχηματιστεί σε μια κανονική αντιπολίτευση.

Η Μαρία Καρυστιανού υπό αυτή την έννοια προσφέρει στην Ελλάδα ώστε εξαϋλωθούν αυτοί που δεν έχουν τίποτα να συνεισφέρουν πια. Αρκετά έφαγαν.

 Υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι που θα τους ψήφιζαν γιατί «δεξιά με τίποτα φιλαράκο, οπότε κάτι από αυτά».

Αν η ίδια φερθεί έξυπνα και δεν στεγάσει – πολύ τη χάρηκα την απόρριψη του φαφλατά καιροσκόπου Φαραντούρη – πολιτικάντηδες και πολιτευτές, θα έχει τύχη στην κάλπη. Εντελώς φιλικά, της θυμίζω πως την πάτησε κάποτε ο Τζήμερος με τη Δημιουργία ξανά. Ο πρόδρομος του Ποταμιού, είδε πως με την πρώτη βρέθηκε κοντά στην είσοδο της Βουλής και μετά σκέφτηκε ως φανταστική ιδέα ότι η σύμπραξη με τον Μάνο, τον Ανδιανόπουλο και τον Βαλλιανάτο θα τον έβαζε τρένο στα πάλαι πότε βασιλικά ανάκτορα. Κατέληξε να πάρει λιγότερες ψήφους και να σβήσει…

Η Μαρία Καρυστιανού ήρθε για να τους τιμωρήσει. Όπως τη δημιούργησαν δια των παραμυθιών για να σπείρουν τον όλεθρο, θα τους αποδυναμώσει.

Το μάθημα που πρέπει να πάρει το πολιτικό σύστημα είναι πως πρέπει να προάγεις την κοινωνία και τους ανθρώπους.

Όχι απλώς να επενδύεις στην καταστροφή.

Το έργο αυτό το είδαμε και πρόσφατα.