ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΡΙΑΛΙΤΙ

Επειδή στη χώρα μας και δει στα τηλεοπτικά δρώμενα εχει πέραση το φτηνό reality, ( κάτι ψήνεται, αλλαξε το,  εφιαλτης στην κουζίνα ) λεω να καταθέσω και εγω μια πρόταση.

Θα ηταν εξόχως διασκεστικό και ενδιαφέρον …

Σε ποδοσφαιρικές ομάδες μικρότερων κατηγοριών, να αποσταλλεί ζωσμένος με εκρηκτικά ο Νίκος Αλέφαντος o οποιος για μια εβδομάδα θα αναλάβει να αλλάξει την τακτική / εκγύμναση των παικτών, να δείξει στον προπονητή μερικά συστήματα, αλλαγές στην 11αδα, γενικά ότι κάνει ο Μποντρίνι στα εστιατόρια.

Ακολούθως, μετά από τα στιγμιότυπα των προπονήσεων υπο τις οδηγίες του γίγαντα των γηπέδων,  θα δείχνει το κανάλι που θα το αναλάβει πλάνα από το επόμενο παιχνίδι και πως ο Νικος Αλέφαντος οδηγησε την ομάδα σε μια νίκη….

Βέβαια θα χρειαστεί και μια προετοιμασία όπως να εχει δει ένα ματς της ομάδας αυτής για να εχει μια πρώτη άποψη και να ξέρει που πηγαίνει.

Την επόμενη εβδομάδα, μια άλλη ομαδα κ.ο.κ.

Σαν κόστος το φαντάζομαι  γύρω στα 50-100.000 το επεiσοδιο.

Κατι θα πάρει ο μέγας δάσκαλος του ποδοσφαίρου, κάτι η παραγωγή, κάτι η ομάδα που θα καταδεχθεί να γίνει πείραμα, κάτι και οι αντίπαλοι ώστε να σιγουρευτούμε ότι θα κερδίσουμε….

Σκεψου όμως ότι η τηλεθέαση του Λαζόπουλου θα φαντάζει πολύ μικρή.

Πιστεύω πως σε μικρές κατηγορίες ( γιατί στις μεγάλες υπαρχουν συμφέροντα, αγωνιστικοι και λόγοι μάρκετινγκ ) θα είναι δύσκολο. Ενώ στις μικρές κατηγορίες, θα υπάρχουν πρόθυμοι άνθρωποι που και ένα χαρτζιλίκι θα πάρουν και θα τους δειξει η τηλεόραση κάτι που υπο κανονικές συνθήκες μπορεί να μη συμβεί ποτέ.

Ασε δε που το κανάλι μπορεί να το προβάλλει με στιλ «είμαστε κοντά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό» και εκπαιδεύουμε νεους πρωταθλητές μπλα μπλα μπλα….

Πως σου φαίνεται;

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Είπα να κάνω σαν παιδί και εγω στο μπλογκ μου, στο πλαίσιο μιας «μερικής» ανανέωσης:

• Αφαίρεσα τα περι ραδιοφώνου καθώς εδώ και 2 μήνες η κατάσταση είναι στο ψυγείο. Δυστυχώς για μένα, ενας σταθμός χωρίς άδεια ακολούθησε τη φυσιολογική οδο της κόκκινης κάρτας. Στα αποδυτήρια. Όταν και οπου επανέλθω, θα τα επαναφέρω.
• Εβαλα «κουμπακι» επικοινωνίας ( είχα και πριν αντίστοιχο πεδίο, απλως τώρα είναι πιο ομορφο ) ώστε με το που θα το πατήσεις, να μου στείλεις mail κατευθειαν
• Εβαλα κουμπάκι print ώστε αν θέλεις κατι συγκεκριμένο, να το διαβάσεις με την ησυχία σου ή να το δώσεις κάπου τυπωμένο, να σου κάνω τη ζωη πιο εύκολη
• Εβαλα και έναν μεταφραστή [ που αποκλείεται να κάνει πιστή μετάφραση στον πολυσχηματικό μου λόγο αλλά ο αλλοδαπός θα πάρει μια ιδεα – τι ψωναρα.. ] καθότι παγκοσμιοποίησις και διεθνης παρουσια στον ιστο. Χο χο χο!
• Κάτω από κάθε ανάρτηση υπάρχει κουμπακι που αν το πατήσεις, διαδίδεις ( και θα κανεις πολύ καλα και με την ευχη μου )  αυτό που εχω γράψει στο facebook.
• Πως σας φαίνεται το εισαγωγικό μήνυμα με το που μπαίνετε στη σελίδα;

Αν και είναι απείρως καλύτερο να πουλας μουρη από το να λες την αλήθεια, αλλά λεω να πρωτοτυπήσω.

Υπάρχει ενας τύπος που μπορείτε να τον βρείτε εδώ: http://johnpatrablog.blogspot.com/ ο οποιος πρέπει να είναι ο γκουρού του μπλόγκιν στην Ελλάδα από κατασκευαστικής πλευράς.

Ξεψαχνίζοντας αυτά που εχει γράψει ( αλλιώς δεν εχω ιδεα ) εκανα τις ανωτέρω προσθήκες αλλα ο άνθρωπος είναι μια μπλογκ εγκυκλοπαίδεια μόνος του.

Γράφει πολλά και ωραία καλούδια και προτίμησα να ενσωματώσω αυτά που θεωρώ χρήσιμα σε μένα και …αυτά που τελικα τόλμησα για να μην κάνω τη σελίδα κάμπριο και παω για μαλλι και βγω γουλι!

Παρακαλείσθε όπως μου γράψετε σχόλια με τις εντυπώσεις και τις παρατηρήσεις σας.

Θενκ γιου

3 ΣΟΚ

Είναι κάτι μέρες στην καθημερινότητα σου που τρως τη μια σφαλιάρα πίσω από την άλλη. Τις προάλλες,  το πρωι συνάντησα στον δρόμο έναν παλιό συνάδελφο από μια προηγούμενη εταιρεία που δούλευα. Μια χαρά παλικάρι ηταν, τεχνικός διευθυντής, με το γέλιο του και τη ζωτικότητα του. 10 χρόνια αργότερα συνάντησα έναν πεθαμένο που ζει κατά λάθος.

Από τότε τα έτσουζε αλλά φαίνεται πως του ξέφυγε. Το πρόσωπο του πρησμένο λες και τον είχαν τσιμπήσει 10 σμήνη μελισσών. Πήγε να ανάψει τσιγάρο και τα κατάφερε με την τρίτη από το τρέμουλο.

Με τι ασχολείσαι τώρα; Τον ρώτησα απορημένος…

Από δω και από κει. Μπλοκάκι ύποπτε….

Ο άνθρωπος που είχε 10 νοματαίους από κάτω…

Το μεσημέρι επέστρεψα από το γραφείο. Η μάνα μου έλειπε για ψώνια. Άλλαξα, έκανα καφέ και μπήκα στον παγκόσμιο ιστο να ενημερωθώ. Ξαφνικά, άκουσα το κλειδί της εξώπορτας να γυρνάει και μια άγνωστη γυναικεία φωνή:

Είναι κανείς εδώ. Ανήσυχος και φοβισμένος, πήγα στην πόρτα και είδα μια άγνωστη κυρία να κρατάει την πατερίτσα της μάνας μου κομμένη στα δυο λες και την πέρασε αλυσοπρίονο. Πίσω της ερχόταν αγκομαχώντας η μάνα μου..

Πριν προλάβω να αρθώσω φωνήεν, μου εξηγεί η καλή κυρία:

Επεσε η μητέρα σας στο δρόμο και την έφερα με το αυτοκίνητό μου.

Καταλαβαίνεις τι σοκ έπαθα. Πέρασε μπροστά στα μάτια μου ενας εφιάλτης με τη μάνα μου κατάκοιτη και εγω να διαλύομαι ψυχικά, σωματικά και οικονομικά.

Ευτυχώς ο καλός θεός με λυπήθηκε και η μάνα μου όχι μόνο δεν έσπασε τίποτα αλλά δεν έβγαλε σταγόνα αίματος. Βρέθηκε και εκείνη η καλή κυρία και την έφερε στο σπίτι. Η ανθρωπιά δεν χάθηκε…

Το βράδι σε μια επαγγελματική συνάντηση, ο πελάτης από το πουθενά και χωρίς να έχουμε τόσο φιλική σχέση, σκασμένος άρχισε να μου λεει για τα οικογενειακά του προβλήματα. Γάμος λόγω εγκυμοσύνης της συντρόφου, αταίριαστοι άνθρωποι, κέρατο εκ μέρους της, πεθερικά στη μέση, «σήκω φύγε από το σπίτι» με απειλές από το σοϊ…

Βέβαια δεν ξέρω ολο το στόρι αλλά εκεινο το φουκαριάρικο το παιδάκι, τι φταίει;

Μου ανοίχθηκε ο πελάτης σε πολύ προσωπικά θέματα και με κολάκευσε αλλά με στενοχώρησε ταυτόχρονα.

Μου ηρθαν μαζεμένες οι στενοχώριες.

Σε μια μέρα….

ΥΔΡΑ

Η Αθήνα είναι ανθρώπινη πόλη όταν λείπουν οι άνθρωποι.

Η Αθήνα είναι υπέροχη τα Χριστούγεννα.

Φωτισμένη, γιορτινή, με εκπτώσεις για τις αγορές σου, μπορείς να συναντήσεις αγαπημένα πρόσωπα που η καθημερινότητα σε οδήγησε να τα αμελήσεις και να χαλαρώσεις με πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων.

Με 10 μέρες στη διάθεση μου σερί, αποφάσισα να αναζητήσω μια χειμερινή απόδραση ακριβώς ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά. Διάλεξα την Υδρα, μια και δεν είχα παει ποτέ,  γιατί δεν ήθελα να υποβληθώ στη διαδικασία οδήγησης εκατοντάδων χιλιομέτρων αλλά να παω κάπου να ηρεμήσω και να προλάβω να περιηγηθώ ξεκούραστα.

Το πώς θα πας πια είναι εύκολο. Στο site έκαστου Δήμου, διαβάζεις τα απαραίτητα, κάνεις ένα δυο τηλεφωνηματα και η ιστορία τελειώνει εκει. Το πιο άχαρο κομμάτι είναι το που θα μείνεις. Ιδιαίτερα δε, όταν δεν εχεις κάποιον γνωστό σε περιμένει ταλαιπωρία.

Τα δικά μου κριτήρια για τη διαμονή είναι όλα και όλα τρια.

Θέλω το μέρος να είναι αξιοπρεπές, να μη με γδάρουν και να εχει ιντερνετ.

Αν βέβαια τύχει και εχει θέα δεν θα πω όχι αλλα δεν είναι και καθοριστικό.  Δεν πηγαίνω κάπου για να βγάλω ρίζες στο δωμάτιο. Αν ηταν ετσι θα καθόμουν στο σπίτι μου.

Δεν γεννήθηκα στις Βερσαλίες για να απαιτώ 2 χιλιόμετρα μπουφέ πρωινο, ούτε ο μπαμπας μου ηταν κάτοικος του Μπάκινχαμ ώστε να αναζητώ την πολυτέλεια. Το ιντερνετ το θέλω για να μην χάνω επαφή με την ειδησεογραφία και να εχω τη δυνατότητα επικοινωνίας με αγαπητούς και αγαπημένους. Εχω πάψει πια να αγοράζω εφημερίδα.

Παραπάνω από τα μισα ξενοδοχείο στην Υδρα είναι κλειστά. Τι κρίμα να μην υπάρχει σχετική ένδειξη στην ιστοσελίδα του Δημου της Υδρας ή στις αντίστοιχες των ξενοδοχείων. Το πρώτο κρυο το πήρα όταν ρώτησα τιμή στο ξενοδοχείο Αντζέλικα. Τριψήφιο νούμερο! Δεν άντεξα:

«Μα καλά, Δεκέμβριο μήνα στην Υδρα και είστε τόσο ακριβά;»

«Το ξενοδοχείο μας το έχετε δει;» με ρώτησε αυστηρά η κυρία που μου απάντησε

«Ναι, μπροστά μου το εχω, στο site σας και φαίνεται εξαιρετικό, αλλά καλη μου κυρία είστε εκτος πραγματικότητας. Τι είστε πια, το Μοντε Κάρλο ή η Καραϊβική;»

Με τα πολλά τηλέφωνα και με περισσότερα παρακάλια τύπου, μήπως μια είστε της τοπικής κοινωνίας έχετε κάτι να μου συστήσετε σας παρακαλώ, έπεσα πάνω στο Miranda hotel. Από τη σελίδα μια χαρά μου φάνηκε, ιντερνετ είχε, οπότε έκλεισα σε μια λογική τιμή, 50 euro, τη διαμονή μου στο νησί.  

Όταν έφτασα, χάζεψα. Το λιμάνι είναι αξιοθέατο από μόνο του σαν μια αρχοντική αγκαλιά. Τα ιστορικά κτίρια, δείγμα πάλαι πότε πλούτου και ευμάρειας με εντυπωσίασαν και είμαι σίγουρος πως δεν έχουμε πολλά λιμάνια στη χώρα μας σαν αυτό της Υδρας. Ένα ψηφιδωτό πέτρας, χρωμάτων και κεραμοσκεπών σε μια αγκαλιά. Αισθάνθηκα υπέροχα όταν συνειδητοποίησα πόσο όμορφος είναι ο κόσμος χωρίς αυτοκίνητα και μηχανάκια. Αργότερα κατάλαβα και πόσο δύσκολες είναι και οι μετακινήσεις..

Εφτασα στο ξενοδοχείο Μιράντα μετά από λίγη και απολαυστική πεζοπορία και με περιμένε η καλοσυνάτη κυρια Πόπη. Ξαφνιάστηκα θετικά γιατί στο εσωτερικό του είναι σαν κουκλόσπιτο. Αντικείμενα αντίκες, παλιά έπιπλα καλοδιατηρημένα, με πίνακες ζωγραφικής, λες και σε φώναξε ενας Υδραίος καπετάνιος να σε φιλοξενήσει στο αρχοντικό του! Εχει και μια ωραια αυλή με λουλουδια που το καλοκαίρι θα είναι must για τον πρωινό διεγερτικό ρόφημα! Πρόθυμος άνθρωπος η κυρία Πόπη, να μου φτιάξει καφε υποδοχής, να μου δώσει τις πρώτες απαραίτητες πληροφορίες για τη διαμονή και την περιήγηση μου.

Είχε καλό καιρό οπότε βρήκα την ευκαιρία να αποτανθώ σε καϊκι – ταξί να δω τα κύρια σημεία του νησιού. Προτιμώ να ξεμπερδεύω με τα μακρινά ώστε αν χαλάσει ο καιρός ή βαρεθώ να εχω να κάνω με τις κοντινές αποστάσεις. Ο καπετάν Νίκος άρχισε να μου εξηγεί που θα πάμε, με τοποθέτησε στην κατάλληλη θέση για να βγάλω φωτογραφίες και ξεκινήσαμε τη θαλασσια βόλτα. Πρώτη στάση στο Μιρα Μάρε ή Μανδράκι. Τίποτα το συγκλονιστικό, μια μικρη παραλία και οι εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου.

Μετά, ο ταξιτζής του υγρου στοιχείου με πήγε μια βόλτα στον γραφικό οικισμό στα Καμίνια, στην – επιτέλους – κανονική αλλα μικρή παραλία στον Βλυχό και στα δυο μεγάλα βράχια καταμεσίς στο πέλαγος που εχουν δυο εκκλησάκια, τον Αγιο

Γεωργιο και τον Αγιο Νικόλαο για προσκύνημα.

Εκει καμιά φορά γίνονται γάμοι, μου εξήγησε.

Στην επιστροφή μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω πόσο θα μου κόστιζε ο γύρος του νησιού. 150 ευρω! Εκει χρειάστηκα 3 μπουκάλια jack daniels. Μήπως δεν άκουσα καλά, μήπως έκανε πλάκα, μήπως μπερδεύτηκε; Κι όμως, 150 ευρω!

Τι λες ρε φίλε… Με 150 ευρω κάνω το πήγαινε ελα Αθήνα Λονδίνο αεροπορικώς και με 40 από τον Πειραιά στο Ηράκλειο της Κρήτης! Δεν μου πήρε και λίγα, για μια βόλτα περίπου 30 λεπτών, ένα στρογγυλό 50άρικο!

Ευκαιρία ηταν να εξαντλήσω τα μέσα μεταφοράς. Αποτάνθηκα για μια βόλτα με το μουλάρι. Για μια απόσταση 200 μέτρων μου ζήτησε 35 ευρώ! Το παζάρεψα, πέσαμε στα 30. Ηθελα να παω σε ένα ύψωμα χωρίς να μου βγει το λάδι ώστε να φωτογραφίσω την Υδρα από ψηλά. Με πήγε στον Αγιο Κωνσταντίνο αλλά μπροστά μου είχα σκεπές και δέντρα, οπότε τσάμπα η βόλτα και το 30αρι.

Πήρα την απόφαση ότι δεν πρόκειται να ξαναδώσω άλλα κοροϊδίστικα λεφτά σε αυτό το μέρος και ότι κάνω θα ηταν με τα πόδια μου. Εψαξα να φαω και στη μια και μοναδική ταβέρνα που μου είπαν πως ηταν ανοιχτή, του Μανόλη και της Χριστίνας, αλλά δεν τα κατάφερα: Σερβίρουμε μετά τις επτά.

Εντυπωσιασμένος από τα νεα ηθη, ξαναγύρισα στο ξενοδοχείο. Ηθελα να κοιμηθώ αφου  το πρωινό ξύπνημα δεν είναι το μεγαλύτερο προσόν μου, ημουν αϋπνος για να μη χάσω το δελφίνι! Ρώτησα την κυρια Πόπη αν υπήρχε τίποτα φαγώσιμο και μάλλον θα ημουν στα κακά μου χάλια. Η γυναίκα προφανώς με λυπήθηκε και μου έφτιαξε μια ωραία ομελέτα και 2 τοστ!

Τα καταβρόχθισα και αποκοιμήθηκα.

Ξύπνησα αργότερα, μπηκα στον παγκοσμιο ιστο, διάβασα, και κατά τις 11 το βράδι βγήκα όπως ο λύκος προς αναζήτηση τροφής. Έφτασα στην ταβέρνα και ήταν γεμάτη! Ούτε κρασί στο μπαρ δεν χώραγα να πιω!

Κατέβηκα στο λιμάνι. Είδα ένα καφε τοσταδικο, κάτι τέτοιο, έτοιμο να κλείσει, και μπήκα να ρωτήσω. Με έστειλαν λίγο πιο πάτω στο break time. Στην αρχή δεν μου πολυγέμισε το μάτι αλλά δεν είχα και εναλλακτική. Είδα τον κατάλογο και παρήγγειλα μια κρεατόσουπα. Είχε και σαντουιτς αλλά ηθελα κάτι σε πιάτο. Σαν άνθρωπος.

Εκπληκτική! Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Μετά πήρα και μια μακαρονάδα, ένα ποτήρι κρασί και ισορρόπησα γαστρεντερολογικώς. Γνωρίστηκα και με τα παιδιά που το εχουν, είναι δυο αδέλφια, η Μαριλένα και ο Αντώνης. Μου είπαν πολλά για το νησί, εξαιρετικά φιλικά παιδιά που με έκαναν να μην αισθανθώ ως ενας ξένος παρείσακτος.

Πριν παω στο ξενοδοχείο είπα να περπατήσω στο λιμάνι το βράδι. Περασμένα μεσάνυκτα, κόσμος δεν υπήρχε παρα μόνο οι γάτες. Που και που εμφανίζονταν και μια παρέα από 20χρονους. Περίμενα να είναι πιο γιορτινή η ατμόσφαιρα με περισσότερα φώτα αλλά αυτό που είχαν κάνει (και δεν ξέρω αν είναι πάντα ετσι ) περιμετρικά του λιμανιού υπήρχε σε στύλους ένα καλωδιο με φυτεμένα λαμπάκια και στη μέση του δρόμου 3 οριζόντια καλώδια ( από τα παράκτια κτίρια στους στύλους ) επίσης με λαμπάκια, ένα που έγραφε «χρόνια πολλά» και άλλα δυο  που είχαν από πέντε αστεράκια. Πάλι καλά που είχαν ένα υποτυπώδες χριστουγεννιάτικο δέντρο. Μέσα στα σοκάκια της Υδρας ο φωτισμός θα έλεγα ότι ηταν υποτονικός. Σχεδόν σκοτάδι.

3 μπαράκια όλα και όλα ανοιχτά, το red, ο ναυτίλος και άλλο ένα που μου δεν το θυμάμαι, με κοινό τους γνώρισμα τα λαϊκοποπ σκυλάδικα. Λες και έπαιζε ο ιδιος DJ παντού. Αδεια.

Απόλασα την ησυχία, απάντησα σε μερικά μηνύματα, έκανα ένα τσιγάρο, χάζεψα τις γάτες και πήγα να κοιμηθώ…

Την επόμενη μέρα ξύπνησα φρέσκος, ηπια δυο καφέδες για να φωτοσυνθέσω και ….καλως όρισα στην Υδρα! Το νησί των χαρακτηριστικών απαγορεύσεων.

Στην Υδρα απαγορεύονται εκτος από τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια:

·         οι ηλιακοί θερμοσίφωνες

·         οι διαφημιστικές πινακίδες

·         οι πόρτες και τα παράθυρα από αλουμίνιο

·         οι μεγάλες φωτεινές επιγραφές

·         η αλλαγή χρώματος στον τοίχο ενός σπιτιού ( θέλει ειδική άδεια, χαρτούρα κλπ )

·         το air condition εκτεθειμένο παρα μόνο μέσα σε ξύλινο βαμμένο κουτί ώστε να μη φαίνεται στις αναμνηστικές φωτογραφίες των τουριστών αλλά να δένει με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική

·         Σκέτο το μπετον αρμε. Επιτρέπεται μόνο όταν συνδιάζεται με την πέτρα

·         Επίσης εκτεθειμένες οι δορυφορικές κεραίες παρα μόνο όταν κρύβονται από τα φυτά

·         Ακόμα και τα καρτοτηλέφωνα του ΟΤΕ είναι σε μια εσοχή σε ένα στενό για να μη «μολύνουν» τα σοκάκια

Όλα αυτά τα ωραία για να διατηρηθεί το παραδοσιακό στιλ χωρίς να ισοπεδωθεί από την τουριστ αισθητική που τις περισσότερες φορές γίνεται λαίλαπα. Εύγε.

Πεντακάθαρο νησί, ακόμα και οι ιδιοκτήτες των μουλαριών, όταν αφόδευαν τα ζωα, μάζευαν τις ακαθαρσίες με φαράσι. Χαίρεσαι να κάνεις βόλτα στα καλντερίμια και ντρεπόμουν να πετάξω και το αποτσίγαρο. Στη βόλτα σου θα εχεις για παρέα πέντε χιλιάδες γάτες! Γατοβασίλειο! Τις βρίσκεις παντού! Στα καθίσματα των καφετεριών, στα σοκάκια, στους κάδους σκουπιδιών ( από δέκα και πάνω ) στο λιμάνι, στους πυργίσκους με τα κανόνια, απορώ πως ζούν ολες και μάλιστα για πρωτη φορά στη ζωη μου είδα τόσες πολλές χοντρές γάτες! Ισως το μοναδικό μέρος του κόσμου που οι σκύλοι και οι γάτες ζουν αρμονικά. Εδώ που τα λέμε, 5-6 σκυλιά όλα και ολα απέναντι σε μια θάλασσα γατών δεν ξέρω αν θα τα κατάφερναν.

Η πρώτη μου στάση ηταν στο Μουσείο της Υδρας. Πολλά τα εκθέματα σε περιορισμένο χώρο, σε ένα ταξίδι πολιτισμού στην ιστορία της πατρίδας μας μόνο που χρειάζεται λίγη υπομονή γιατί κάπου σε «μπουκώνουν» τόσα πολλά. Ακόμα και στις σκάλες εχουν βάλει πολλές προσωπογραφίες και για να τις δεις πρέπει να κάνεις ασκήσεις ισορροπίας. Καλαίσθητος χώρος με τη συνηθισμένη χαζαμάρα να απαγορεύουν τις φωτογραφίες. Μόνος μου ημουν, θα μπορούσα να είχα βγάλει 100 αλλά το σεβάστηκα. Λες και θα βγει αντίγραφο μουσείο Υδρας…

Συνέχισα το περπάτημα προς το Μιρα Μαρε ή Μανδράκι. Αυτά που είδα την προηγούμενη από το καϊκοταξί ήθελα να τα περπατήσω. Στην άκρη του λιμανιού εχει το βλοσυρό άγαλμα του Μιαούλη με καμια δεκαριά κανόνια που εχεις μια ολοκληρωμένη άποψη για το λιμάνι και μπορείς να βγάλεις πανοραμικές φωτογρφίες και συνεχίζει για 2 χλμ περίπου. Για να το φανταστείς, όπως βλέπεις από τη θάλασσα την αγκαλιά του λιμανιού, στα φτερά υπάρχει μια ευθεία 2 χλμ περίπου και από την άλλη περίπου 4 που φτάνει στα Καμίνια και συνεχίζει για τον Βλυχό. Είναι ευθεία οπότε προσφέρεται για έναν ωραίο περίπατο για να χαζέψεις τη θάλασσα και να απολαύσεις τη βόλτα σου με ηπια γυμναστική. Έφτασα στον συμπαθητικό και παραδοσιακό οικισμό των Καμινίων, κατέβηκα στο ήσυχο λιμανάκι, είδα τις ολόλευκες πάπιες και επέστρεψα στη χώρα.

Αυτή τη φορά στο «γειτονικό» του Μανόλη και της Χριστίνας έφαγα μια μπριζόλα η οποια δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Απέξω ένα ωραιο καφέ ψημμένο χρώμα και από μέσα κατακόκκινη. Σε άλλους αρέσει, εμένα δεν με συναρπάζει. Μου είπε βέβαια ο άνθρωπος «αν θέλετε να την ψήσω παραπάνω να μου πείτε αλλά προτίμησα να μην την κάνω στεγνή» αλλά ντράπηκα. Σε ένα εστιατόριο πηγαίνω για να δω την πρόταση του μάγειρα και όχι για να επιβάλλω τη δική μου. Αν ήθελε ας με ρώταγε στην αρχη. Τωρα να τον ξαναβάλω σε κόπο, δεν το άντεχα. Ακολούθως μια βόλτα στο λιμανάκι για τη χώνεψη και την ησυχία και μετα στο ξενοδοχείο για διάβασμα και γράψιμο.

Καμια φορά λεω πως ο τέλειος ήχος είναι ο μη ηχος. Να είσαι κάπου και να μην ακους τίποτα. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Υδρας είναι ότι δεν σου δημιουργεί φόβο. Ακόμα και στα ερημικά καλντεριμια να περπατήσεις δεν φοβάσαι. Εκανα μια βόλτα υπο τα άργυπνα βλέμματα χιλίων και βάλε γατών.

Την επόμενη μέρα τα σύννεφα έδωσαν τη θέση τους σε μια υπέροχη λιακάδα και ξεκίνησα να γυρίσω τα σοκάκια της Υδρας. Εχει και μοναστήρια αλλά δεν σε βοηθάει το μέρος να πας. Δεν ήθελα να περπατήσω 2,5 ωρες ανηφόρα και το μουλάρι είναι πανάκριβο. Καλό είναι η δημοτική αρχη να μεριμνά, ώστε αυτή η ομορφιά του νησιού να μη μένει εν κρυπτώ για τον επισκέπτη.

Περπάτησα πάνω κάτω αρκετά. Με πολλες στάσεις βέβαια. Μου έκανε εντύπωση το πόσο ευρύχωροι διάδρομοι υπήρχαν και πως σε κάθε κενό σημείο βλέπεις παγκάκια για να πάρεις τις ανασες σου και εστω σε 3-4 τετραγωνικά κενού χώρου φυτεμένα δέντρα και πράσινο για να μην είναι σκέτη η πέτρα. Αναρίθμητα αρχοντικά, το δημοτικό σχολείο ψηλά με γήπεδο μπάσκετ που βλέπει πιάτο το λιμάνι και ένα γήπεδο ποδοσφαίρου με χώμα. Πήγα και στην κατανυκτική μητρόπολη να ανάψω ένα κερί. Είχαν εσπερινό, δυστυχώς κάνενας ντόπιος δεν ήταν στην εκκλησία – χρονιάρες μέρες… - και υπάρχει ένα κειμηλιοστάσιο το οποιο είναι ανοιχτό μόνο το καλοκαίρι. Τι κρίμα…

Πέρασα και από το φαρμακείο του κ. Ραφαλιά. Ιστορικός χώρος καθώς λειτουργεί από το …1890! Βλέπεις πως ηταν τότε με τα παραδοσιακά ράφια και τις μπουκάλες που τότε οι φαρμακοποιοί χρησιμοποιούσαν για την παραγωγή των φαρμάκων. Καλό για τον επισκέπτη κακό για τον ιδιοκτήτη καθώς δεν μπορεί να κάνει ούτε μια αλλαγή στον χώρο καθώς είναι διατηρητέος.

Μπορώ να πω πως γύρισα σπιθαμή προς σπιθαμή ένα μεγάλο μέρος της Υδρας. Είχε νυχτώσει, ημουν κατάκοπος και πήγα πάλι στο break time για κρεατόσουπα και μακαρονάδα.

Την επόμενη μέρα αποτέλειωσα ότι δεν είχα δει την προηγούμενη. Πέρασα και από τα αρχοντικά των Κουντουριώτηδων αλλα αυτά δεν είναι του υπουργείου πολιτισμού και ανοίγουν μόνο αν υπάρχει γκρουπ τουριστών. Καταπληκτική λογική, με εντυπωσίασε. Ηπια καφέ στο λιμάνι και έφυγα για την αγαπημένη μου Αθήνα…

Δεν ξέρω αν υπάρχει, αλλά θα πρέπει να εξοπλιστώ με ένα ταζερ για να αποφεύγω τα αδέσποτα σκυλιά. Αν και στην Υδρα δεν θα έλεγα ότι κινδύνευσα ιδιαίτερα παρα μόνο τρόμαξα όταν πίσω από μια κλείστη πόρτα άκουσα ένα ουρλιαχτό που παραλίγο να κάνω τα 100 μέτρα σε δυο δευτερόλεπτα.

Οι Υδραίοι όταν είχαν «βαπόρι» όπως το λένε παραπονέθηκαν και ήθελαν το δελφίνι για να πηγαίνουν σε μιαμισυ ωρα στον Πειραιά ( 2, αν κάνει στάση στον Πόρο ) αντι για 4. Τους έβαλαν, και μάλιστα 3 δελφίνια την ημέρα αλλά τώρα ξαναθέλουν το πλοιο γιατί μετά τα 5 μποφόρ το δελφίνι δεν ταξιδεύει. Υπάρχει ένα θέμα με το νερό καθώς αυτό που έρχεται από την Πελοπόννησο είναι κακής ποιότητας και αναγκάζονται να αγοράζουν. Το θέμα είναι πως το νησί εχει νερό ( εξ’ου και το όνομα ) αλλά οι οικόλογοι – οπου βάζουν  τη μύτη τους αυτοί οι τύποι τίποτα καλό δεν προσφέρουν -  τους απαγορεύουν να περάσει ενας σωλήνας από το βουνό ή να φτιάξουν άλλη μια δεξαμενή για να μην πληρώνουν αυτό που η φύση τους δίνει δωρεάν.

Περίμενα περισσότερο κόσμο. Χρονιάρες μέρες αλλά το νησί ηταν ανυπόφορα άδειο. Μου εξήγησαν πως το Πασχα και τις αποκριές είναι ωραία να πας ενώ τα Χριστούγεννα οι ντόπιοι κατεβαίνουν στην Αθήνα.

Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση για την ανυπαρξία του κόσμου.

Η ακρίβεια. Στο φαγητό και στον καφέ είναι λίγο τσιμπημένα αλλά δεν σε σφάζουν τόσο. Για παράδειγμα ο φρεντο καπουτσίνο μου κόστισε 3,5 ευρώ. Όμως μην τύχει και θέλεις να αγοράσει κάτι άλλο, ας πρόσεχες. Πρέπει να είσαι ο Αλ Φαταχ με τις 45 πόρσε. Οι ιδιοι βέβαια, δεν αγοράζουν από την ντόπια αγορά αλλά περνάνε απέναντι στην Αργολίδα με 6 ευρώ το καϊκι και φορτώνουν από το σουπερμάρκετ. Τους άλλους όμως τους γδέρνουν και καμιά φορά όσο και αφελής ή βλάκας, όπως θέλεις πες το, να είναι ο κόσμος, καμιά φορά τιμωρεί….

Παραλίες μην περιμένεις. Εχει δυο στην ανατολική πλευρά ( δεν τις είδα  )που πας με θαλάσσιο ταξί, στο μανδράκι, στην ακρη του λιμανιού εχει κάτι σαν τσιμεντένιες πλατφόρμες που κάνεις βουτιές από τα βράχια, στο Καμίνι είδα μια και προς το βλυχό δυο μικρές. Τίποτα το φοβερό δηλαδή.

Να μην ξεχάσεις να πάρεις αμυγδαλωτά από τον Τσαγκάρη. Μια που τα πήρα μια που έγιναν ανάρπαστα. Χωρίς συντηρητικά, μετά τις 4 μέρες θέλουν κατάξυψη!

Δύσκολος ο χειμώνας στην Υδρα και ευτυχώς δίνει ζωη η σχολή εμποροπλοιάρχων που απαριθμεί περι τα 150 άτομα.

Οι Υδραίοι που συνάντησα είναι ευγενικοί και απλοι άνθρωποι, πρόθυμοι να σου πιάσουν την κουβέντα, φιλικοί, ζεστοί άνθρωποι, χωρίς ψεύτικους τύπους και  χωρίς τουπέ.

Θερμές ευχαριστίες για την καλή τους προαίρεση:

• Στην κυρία Πόπη στο ξενοδοχείο Miranda. Θεα!
• Στην Μαριλένα και τον Αντώνη από το break time ( να πας να φας κρεατόσουπα )
• Στον διαχυτικό κύριο Νίκο με τα αναμνηστικά
• Στον κύριο Ραφαλιά με το φαρμακείο – ζωντανό μουσείο
• Στον Γιάννη που εχει σχολή καράτε στο νησί και πάλι καλά που τον βοήθησε ο δήμος να βρει ενα χώρο για να μαθαίνουν μικροί και μεγάλοι
• Στην κυρία Τούλα στο μουσείο

Στο ερώτημα «να παω στην Υδρα;» εχω να απαντήσω θετικά.

Να σηκωθείς το πρωι, να πάρει το δελφίνι, να πιεις τον καφέ σου στο λιμάνι  για να προσαρμοστείς στο κλίμα,  να πας μια βόλτα στο Μουσείο και να περπατήσεις στα σοκάκια, να φας, να κάνεις άλλη μια βόλτα προς τα Καμινια για να χωνέψεις και να φύγεις το απόγευμα. Αντε, να κάτσεις άλλη μια μέρα για να γυρίσεις περισσότερο την χωρα και να πάρεις μεγαλύτερες δόσεις ηρεμίας και έλλειψης μηχανοκίνησης. Μην κάνεις το λάθος να αγοράσεις τίποτα γιατί οι Υδραίοι πιστεύουν ότι ο κάθε επισκέπτης εχει πετρέλαια στη Σαουδική Αραβία.

Μπορείς να κάνεις μια ωραία έκπληξη στην κοπέλα σου να την πας μια ημερήσια. Από το σκυλάδικο είναι καλύτερα.

Εν κατακλείδι, η Υδρα για μια - δυο μέρες καλά είναι. Μετά πλήττεις…

Υγ. Ναι, προλαβα και εβγαλα 800 (!) φωτογραφίες. Εν καιρω θα ανεβάσω τις καλύτερες!

ΛΙΓΟΥΡΙΑ Ε ;

Εχουν πολύ πλάκα πολλές γυναίκες στο facebook να εκθέτουν φωτογραφίες τους με το μαγιο και το μπικίνι προφανώς ζηλεύοντας τις μοντέλες ή αντιγράφοντας τες και μετά διαμαρτύρονται για τα χυδαία σχόλια που εισπράττουν. Λόγω φύλου, η αυταρέσκεια και η φιλαρέσκεια τις οδηγεί να θέλουν να εχουν πάρα πολλούς θαυμαστές με αποτέλεσμα να βλέπεις κοριτσάκια με φωτογραφία προφιλ από την παραλία ( και όπως είναι φυσιολογικό κανείς δεν κοιτάζει αν το νερό είναι πράσινο ή γαλάζιο, ή αν εκείνη τη μέρα είχε κύμα ή η θάλασσα ήταν λάδι ) να γεμίζουν με 3 και 4 χιλιάδες ηλεκτρονικούς φίλους.

Μετά διαμαρτύρονται γιατί κάποιοι γίνονται χυδαίοι, τους την πέφτουν, προσπαθούν να τις προσεγγίσουν ερωτικά με κομψό και άκομψο τρόπο.

Συγγνωμη κοριτσάκι μου αλλά είναι σαν να θελεις να πηγαινεις βολτα με το αυτοκινητο και να εχεις το ντεποζιτο γεματο!

Όταν  βαζεις στο προφιλ σου οποιον να ναι, για να δημιουργησεις ένα μεγαλο κυκλο ώστε να προβαλλεις περισσοτερο τον εαυτο σου είναι μαθηματικα βεβαιο πως θα εχεις και τετοιες συμπεριφορες. Ή θα εχεις στο δικτυο σου λιγους και επιλεγμενους που να ξερεις ή θα βαζεις ολον τον κοσμο και θα εχεις υποψη σου πως θα αντιμετωπισεις και αντιστοιχα μηνυματα.

Το facebook λογω της ιδιομορφιας του μεσου καλυπτει προσωπα και πραγματα. Υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν την πλάκα τους. Κανε και εσυ! Γιατι χαλιεσαι; «μωρο μου, ποσο παει μια βραδια μαζι σου; Πες μου νουμερο» «βλεποντας το προφιλ σου ουτε με δυο δις δολλαρια δεν θα πηγαινα μαζι σου»

Οταν προβαλλεις το σωμα σου με τα σεξι μπικινι, τι περιμενεις;

Να κανει ο άλλος κατάδυση στον πιθανώς πάμπλουτο ψυχικό σου κόσμο;

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μου ζήτησε ενας φίλος να του πω μια παράδοξη ιστορία από τη ραδιοφωνική μου εμπειρία. 

Αφου την είπα σε αυτόν, θα την πω και σε σένα.

Επέστρεφα που λες από τη δουλειά. Κάποια στιγμή το αυτοκίνητό μου αποφάσισε να παει στο συνεργείο να ξεκουραστεί καθώς εντελώς ξαφνικά διαλύθηκε το σαζμάν, αμορτισέρ, όταν άλλο ξενικό θέλεις και τέλοσπάντων έμεινα στο δρόμο.

Ευτυχώς που δεν την έπαθα την προηγούμενη μέρα που ημουν σε ταξίδι ή σε καποιον δρόμο σαν την Αττική οδο. Στην καλύτερη θα με έβριζαν ολοι αφου θα έκλεινα το δρόμο και στη χειρότερη θα με είχαν απογειώσει τα οχήματα που θα με ακολουθούσαν..

Μετά τα διαδικαστικά, στην άκρη, τηλέφωνα, γερανός, στο σπίτι μου πεζός, διαπίστωσα πως είχα να παω και ….στο στούντιο!

Τι να κάνω, τι κάνω, κάλεσα κάποιους φίλους που υπολόγισα πως θα ηταν διαθέσιμοι, με την τρίτη, πέτυχα την Φωτεινή…

«Ναι suspect μου βεβαίως, θα σε πάρω, θα σε φέρω, αντε να δω και εγω το στούντιο από κοντά, θα με αφήσεις να μιλήσω στο μικρόφωνο; Εντάξει, μόνο που δεν θυμάμαι πώς να ερθω στο σπίτι σου…» Εδωσα αναλυτικές οδηγίες, τηλεφωνικές -  γραπτές, με χάρτη και με gps και περίμενα.

Η ωρα περνούσε επικίνδυνα και άφαντη η Φωτεινή.

Σε μια διαδρομή τρομακτικής δυσκολίας, σα να λέμε Mαρούσι Kηφισιά, η Φωτεινη χάθηκε 3 φορές με αποτέλεσμα να χρειάζεται να διανύσω 40 χλμ σε 15’ για να προλάβω να είμαι στην ωρα μου!!! Είχα αρχίσει να απελπίζομαι μέχρι που είδα ένα ταξί ελεύθερο και εφόρμησα σαν τον Λεωνάηντας στους 300.

«αδερφέ, το χεις;»

«πως με κόβεις;»

«ετσι όπως είμαι δεν μπορώ καν να ξεχωρίσω αν εισαι άνδρας ή γυναίκα, σε πληρώνω διπλά - τριπλα, ότι θέλεις, θα χάσω την εκπομπή μου»

«φύγαμε»

Ο τύπος πρέπει να ηταν ο κλώνος του Σουμάχερ. Σταθερά 170 χλμ ( ευτυχώς που δεν έφαγε κλήση για χάρη μου ο άνθρωπος ) και κυριολεκτικά στο παρα ένα φτάσαμε στο στούντιο.

«είσαι άρχοντας, τι σου οφείλω;»

«μου τα δίνεις μετά, όταν έρθω να σε πάρω»

«σίγουρα;»

«φύγε φίλε να προλάβεις!»

Σκέφτηκα πως ακόμα και αν αθετούσε την υπόσχεση του, θα μου έμενε η δωρεάν κούρσα. Πρόλαβα με την ψυχή στο στόμα να εγκατασταθώ  και αφου τον ευχαρίστησα στον αέρα, έκανα την εκπομπή.

Τέλειωσα, μάζεψα και βγήκα στον δρόμο.

Τηλέφωνο δεν είχα για να τον καλέσω. Το είχε ξεχάσει στο σπίτι του. Ημουν στην ερημιά και για να βρω ταξί ( στις 2 και βάλε τα χαράματα, δεν θα τολμούσα να ξυπνήσω κανέναν φίλο ) θα έπρεπε να περπάτησω τουλάχιστον 20 λεπτα. Εκει που ηταν το στούντιο, η οδοσήμανση δεν θα έλεγα ότι είναι απολύτως επιτυχημένη και από το ραδιοταξί θα με έπαιρναν στην πλάκα. Βεβαίως όταν κυκλοφορείς και με λαπτοπ στα άγρια χαράματα είσαι ενας καλός πειρασμός.

Ξαφνικά από το μαύρο σκοτάδι, άναψαν δυο προβολείς αυτοκινήτου και ο Ηλίας από τη Λευκάδα, αυτός ο καλός άνθρωπος ηταν εκει και με περίμενε.

«σε ευχαριστώ πολύ φίλε είσαι συνεπής, να σαι καλά»

«εσυ να σαι καλά αγόρι μου»

Ο Ηλίας, γύρω στα 50, με δυο παιδιά αν θυμάμαι καλά. Σιγά μην άκουγε την εκπομπή μου με τη dance μουσική και τις φλυαρίες μου.  

Κι όμως…

«Σε άκουσα από την αρχή μέχρι το τέλος. Σε σημεία που δεν έπιανε καλά ο σταθμός σας, έτρεχα για να εξυπηρετήσω τον πελάτη ώστε να παω σε περιοχή για να σε πιάνω. Είσαι φοβερός, κάνεις τους νεους να σκέφτονται, η φωνή σου καταπληκτική, εντάξει, εγω με άλλες μουσικές μεγάλωσα και αυτά δεν τα πολυκαταλαβαίνω, όμως τα λες πολύ ωραία. Εγω διαφωνώ με αυτό και εκείνο, και συμφωνώ με το άλλο και το παράλλο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είσαι σε αυτόν τον σταθμό και πως δεν σε εχουν πάρει σε έναν μεγάλο, δεν εχεις να ζηλέψεις τίποτα, θα πω και στα παιδιά μου να σε ακούν συνέχεια γιατί τους ανοίγεις τα μάτια και τους πονηρεύεις, χαίρομαι γιατί υπάρχουν νεα παιδιά σαν εσένα που εχουν τόση ποιότητα δεν λένε βλακείες για να περνάει η ωρα»

Οταν εκτίθεσαι σε ένα δημόσιο μέσο είναι φυσιολογικό να ακους και καλά και αρνητικά σχόλια. Αυτό που με εντυπωσίασε ηταν πως ενας άνθρωπος εντελώς εξω από το κοινό του σταθμού, 50 ετων περίπου, έκατσε και με άκουσε από την αρχη ως το τέλος σε σημείο που να έρθει και να με παραλάβει από το πουθενά και να μου πει τόσο καλά λόγια χωρίς να μου εχει καμία υποχρέωση. Αυτή η επίθεση θαυμασμού και θετικών σχολίων με συγκίνησε. Επιρροή που εχει αυτό το μικρόφωνο…

Ο Ηλιας από τη Λευκάδα λοιπόν, ο καλος οδηγός ταξί. Επειδή καμιά φορά το απέραντο διαδύκτιο αποδεικνύεται ένα μικρό χωριό, αν τύχει και δει κανείς το παρον και τον ξέρει, ας του πει πως τον ευχαριστώ και ιντερνετικά.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι μου, τον πλήρωσα και με το παραπάνω. Χάρη σε αυτόν δεν έχασα την εκπομπή ( μια φορά την εβδομάδα ολη και ολη, κρίμα θα ηταν) και άκουσα τόσο καλά λόγια.

Μετά από λίγες μέρες, και επειδή σαν τον  Ηλία δεν βρίσκεις κάθε μέρα, πριν βγούμε για ποτό, έκανα εκπαιδευτική βόλτα  στη Φωτεινή για να ερθει στο σπίτι μου αν ξαναχρειαστεί. Ποτέ δεν ξέρεις…

Υγ. Ελπιζω να επανελθω συντομα στα ερτζιανα καθώς το παρόν διάστημα υπάρχει παύση λογω τεχνικών δυσκολιών…

ΤΗΝΟΣ

Για ένα υπέροχο τετραήμερο στην Τήνο, έγραψα τις προάλλες εδώ:

http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2009/11/blog-post_20.html

Αφου κατάφερα να διαλέξω τις καλύτερες από τις περίπου 1000 φωτογραφίες που έβγαλα συνολικά, σας τις παρουσιάζω εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200904#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

 

2009

Η χρονιά που μας εγκατέλειψε είχε πλήθος άσχημων στιγμών και καταστάσεων. Δεν θέλω να κλαφτώ, με κουράζει και ως σκέψη. Θέλω να σημειώσω τη θετική γεύση που μου αφήνει. Είναι το καλύτερο ετος στη ζωη μου από πλευράς ταξιδιωτικών παραστάσεων.

Με αξίωσε ο Θεος και πήγα στα ακόλουθα:

• Αμοργός
• Μύτικας Αιτωλοακαρνανίας
• Κάλαμος
• Παξοί
• 14 χωριά του Πηλίου
• Σαντορίνη
• Ευρυτανία
• Μυτιλήνη
• Τήνος
• Υδρα

Να ζήσω, να τα θυμάμαι, να χω να γράφω blog ιστορίες, να βγάζω φωτογραφίες και είθε το 2010 να είναι τουλάχιστον εφάμιλλο!

CAVEMAN

Η φίλη μου η Αργυρώ στο τηλέφωνο:

«Υποπτε, θα πάμε σε μια θεατρική παράσταση αλλά δεν θα ψυχοπλακωθούμε χριστουγεννιάτικα! Είναι το Caveman, το χω δει παλιά με τον Γεννατά, τώρα παίζει ο Κυριακίδης και αναφέρεται χιουμοριστικά στις σχέσεις των δυο φύλων, θα σου αρέσει μια και στο μπλογκ σου έχεις γράψει ελεγείες επι του θέματος!»

Ο πιο κακός άνθρωπος στον κόσμο δεν μπορεί να χαλάσει χατήρι στην Αργυρώ και αρκέστηκα να της πω πως «αμα είναι μούφα εκτος ότι θα με ακολουθήσεις οπου σου προτείνω χωρίς αντίρρηση, θα σε κράζω για ένα χρόνο!»,

Είναι λίγο περίεργο αυτό με το θέατρο. Στον κινηματογράφο αν δεις στους τίτλους σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, πάνω κάτω ξέρεις τι πρόκειται να δεις. Το θέατρο είναι σε μεγάλο βαθμό, ρουλέτα.

Φτάσαμε στο Κορονετ – Coronet, άνετα μια και δεν είχε κίνηση. Οι αστοι ετοιμάζονταν για τις νυχτερινές εορταστικές επιδρομές. Η πρώτη εντύπωση ηταν αρνητική. Αβολα και στενά καθίσματα, αν είχες την ατυχία να εχεις μπροστά σου έναν ψηλό φίλο του θεάτρου δύσκολα έβλεπες στη σκηνή, αν είχες ήδη καθίσει και κάποιος άλλος έπρεπε να περάσει, αντι να σηκωθείς, το καλύτερο που είχες να κάνεις ήταν να ….βγεις προς τα εξω και τέλος μια ανυπόφορη μυρωδιά. Δεν ξέρω, ανοιχτό τον υπόνομο είχαν, απευθειας σύνδεση με τον βόθρο, αλλά μέσα το θέατρο μύριζε άσχημα.

Σέβομαι ιδιαίτερα τον ηθοποιό που είναι μόνος του στη σκηνή. Εξ ορισμού πρέπει να είναι 100% ψυχή τε και σώματι παρών, καθώς είναι μια ομάδα μόνος του και δεν δικαιούται να κάνει έστω ένα λάθος. Φαίνεται αμέσως. Για αυτό και ως μορφή τέχνης, εχω σε μεγαλύτερη εκτίμηση το θέατρο από τον κινηματογράφο. Στο θέατρο δεν υπάρχει ούτε μονταζ, ουτε replay, ουτε εφε, ουτε δεκάδες ρόλοι και κομπάρσοι.

Στο θέατρο ο ηθοποιός είναι γυμνός.

Ποσώ δε μάλλον όταν είναι μόνος του.

Ειρήσθω εν παρόδω θα ηταν πλεον δίκαιο να μην κόστιζε η παράσταση 23 ευρώ. Δηλαδή αν ενας ζητάει 23 ευρώ, οι θίασοι που έχουν 5-6 ηθοποιούς, πόσα έπρεπε να απαιτούν στο εισιτήριο, 100 ευρώ;

Το Caveman είναι μια παράσταση «παραπόνων» των ανδρών από τις συζύγους τους. Εχει πλάκα, είναι διδακτικό και εχω να το συστήσω σε κάθε ζευγάρι. Εκει που θα ρουτινιάσουν μπροστά στην τηλεόραση, εκει που θα πιουν άλλον έναν καφε από τους χίλιους, ας πάνε να το δουν. Θα έλεγα ότι λειτουργεί ως καταπραϋντικό – αναζωγονητικό κάθε σχέσης! Δεν το λεω φαλλοκρατικά, αλλά είμαι σίγουρος πως είναι από τις παραστάσεις που γελάς, ενίοτε με την καρδιά σου, και φεύγεις κατά τι σοφότερος και σοφότερη!

Θετικό είναι πως ο Κυριακίδης έβαλε και το κοινό στο παιχνίδι ζεσταίνοντας την ατμόσφαιρα. Μου αρέσει το διαδραστικό. Αντι να είναι ένα ψυχρό και αποστειρωμένο τύπου «εγω κάνω υψηλή τέχνη, δείτε με κοινό μου» είναι πιο οικείος ο «διάλογος».

Στα αρνητικά είναι πως κάποια στιγμή η παράσταση έκανε κοιλιά, στο σημείο που ο ηρωας «συνομιλεί» με τον άνθρωπο των σπηλαίων και πως δεν εξηγούνται όλα με το πρίσμα «ανδρας κυνηγός – γυναίκα νοικοκυρά – όλα είναι γραμμένα στο DNA». Μπορεί πολλές πτυχές να είναι αληθινές αλλά είναι ολίγον μονοδιάστατο. Εστω και ετσι όμως, τα ζευγάρια που θα το παρακολούθησουν θα εχουν ένα καλό ερέθισμα να βελτιώσουν τη σχέση τους. Πολλά από αυτά που θίγει, είναι βιώματα σε ολους μας. Δεν ήταν λίγοι οι θεατές που φώναξαν «πες τα μεγάλε»!

Η ερμηνεία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη εχει καλές και κακές στιγμές. Σε κάποια σημεία αναγνώρισα τον Τάσο Πεζιρκιανίδη ( ! ), σε κάποια άλλα τον Πέτρο Φιλιππίδη και σε κάποια άλλα τον ίδιο!

Στο ερώτημα «να παω;» η γνώμη μου είναι καταφατική. Απαγορεύεται όμως η μπακουροπαρέα, επιβάλλεται η θηλυκή παρουσία! Είτε φιλική, είτε ακόμα καλύτερα το έτερον ήμισυ.

Το καλό είναι πως μετά την παράσταση ( όπως συνέβη και με την φίλη μου την Αργυρώ ) οι γυναίκες θα δυσκολευθούν πολύ να διαφωνήσουν μαζί σου!