Το συγκεκριμένο βιβλίο μου το έφεραν ως δώρο και εγινε αμεσως ο συντροφος μου στα ταξίδια μου. Ο τίτλος εχει να κανει με τις συνεδρίες ενός ψυχολόγου που νομίζει ότι είναι ο Χριστος και μιλαει με παραβολες στα θέματα που θέτει ενας ασθενής του.
Είναι γραμμένο από τον Χορχε Μπουκαϊ, ψυχολόγο, και το μεγαλο πλεονέκτημα του βιβλίου είναι πως αποτελείται από μικρά αυτόνομα διηγήματα, μικρές ιστορίες γραμμένες με σχεδόν απλοϊκο τρόπο και σου επιτρέπει να διαβάσεις σημερα μια ιστορία και να ξαναδιαβάσεις μετά από ένα μήνα χωρίς να χάσεις τον ειρμό.
Επι της ουσίας, δεν ξετρελάθηκα. Εχει μερικές καλές στιγμές, μερικές εντελώς αδιάφορες και αρκετές που διαφωνώ. Είναι εύπεπτο μεν, αλλά εχει και αρκετά σημεία που θελουν πνευματικό παίδεμα. Ευχάριστο ανάγνωσμα που ασχολείται επιφανειακά με ψυχικα προβλήματα χωρίς να εμβαθύνει στον αντίλογο.
Εκφώνηση προβλήματος, παράθεση παραβολής, επόμενη ιστορία. Ενδείκνυται για παραλία ή – όπως εγω- για αεροπορικές πτήσει εσωτερικού!
Για την πληρότητα του πονήματος να σας πω ότι είναι των εκδόσεων opera.
Η Φαίδρα μπήκε πριν από δύο χρόνια στη ζωη μου από το πουθενά και εξαφανίστηκε όπως ακριβώς έκανε την είσοδο της. Σαν να ήθελε η μοιρα να μου δείξει τι ακριβώς θέλω αλλα να μου το πάρει γρήγορα πίσω. Να μην το χαρώ κιόλας!
Μια γυναίκα λαμπερή που σε άφηνε ελεύθερο να της προσάψεις ότι θέλεις. Δεν είχε μεγάλο στήθος, παρα ήταν ψηλη για τον μέσο άνδρα και με λίγα παράπανω κιλά δεν θα την έλεγες ακριβώς μοντέλο.
Στη Φαίδρα έβρισκες επίσης και πολλά χαρακτηριστικά της για να αγαπήσεις. Από τον τρόπο που μιλούσε στη φίλη της στο τηλέφωνο για το καινούριο φόρεμα που αγόρασε μεχρι τον τρόπο που καθησύχαζε τη μαμά της στην κλασική ερωτηση «τι έφαγες σήμερα παιδί μου». Το φωτεινό της χαμόγελο, τα μεγάλα και εκφραστικά της μάτια, τα σαρκώδη της χείλη, το καλοσχηματισμένο της πρόσωπο, το στιλ και το παράστημα της, τους καλαίσθητους ενδυματολογικούς συνδιασμούς της και την γεμάτη ζωτικότητα και ενέργεια παρουσια της. Δεν βαριόσουν ποτε μαζί της ακόμα και κάτω από ένα δέντρο να καθόσουν στο κεντρο της Σαχάρα.
Ένα υπέροχο μείγμα ευαισθητου κοριτσιου, ζαβολιαρας κοπελας και «θυληκότατης» γυναίκας. Αυτόφωτη χωρις να προσποιείται. Εσυ είχες να διαλέξεις. Ή θα έκανες σαν την αλεπού και τα κρεμαστάρια ή θα γοητευόσουν και θα σε μεθούσε με μια ματιά της. Μπορούσες βέβαια να βγάλεις και ότι κόμπλεξ είχες ( η ιδια σου το τόνιζε με τα δεκάποντα τακούνια της ) και να ξεκινούσες μια βαθυστόχαστη ανάλυση με το «ελα μωρέ τωρα»
Η Φαίδρα διάβαζε τις ιστορίες του μπλογκ μου. Αποφάσισε να μου στείλει ένα μήνυμα τύπου «τι ωραία που τα γράφεις γιατι σε πολλα αναγνωριζω τον εαυτο μου». Σαν να οσμίστηκα την αμηχανία της και την ενθάρρυνα να μου γράψει και άλλα. Τοτε ήρθε ο χείμαρρος.
Ροδίτισσα, από πολύ μικρή απολάμβανε καθημερινά αυτά που κάνουν οι Αθηναίοι μόνο στις διακοπές. Βόλτες στη θάλασσα και παιχνίδια στους αγρούς. Η ομορφιά της δεν άργησε να συναντηθει με τον έρωτα. Ο πρώτος της άνδρας ηταν ενας ποδοσφαιριστής και η Φαίδρα στα πρώτα χρόνια της σχέσης τους ζούσε σε πελάγη ευτυχίας, χρήματος, δόξας και …ζήλειας από τον περίγυρο της.
Όταν η σχέση της πάτησε τον ένατο χρόνο, όλα είχαν αλλάξει.
Είχαν μετακομίσει μακριά από τη Ρόδο, τα καλά συμβόλαια είχαν παρέλθει, ο ανδρας των ονείρων της ηταν πια ένας τεμπέλης που ζητούσε χαρτζιλίκι από τους γονείς του και η επιδιώξη της για μια υγιη οικογένεια σκόνταφτε στη συνειδητοποίηση της καθημερινότητας και στη μοναξιά.
Η Φαίδρα δεν συμβιβάστηκε και πηρε το δρόμο της επιστροφής.
Η μια πίκρα έφερε την άλλη. Δεν πρόλαβε καλα καλα να εγκατασταθεί και ο πατέρας της έπαθε ένα βαρύ εγκεφαλικό. 50 χρονών άνθρωπος είναι φυτο…
Η Φαίδρα με την οικογένεια της δεν το έβαλαν κατω. Ανασυντάχθηκαν, έτρεξαν, πόνεσαν αλλα τα φέρνουν βόλτα. Με καλή διαχείριση, ομονοια και εργατικότητα, δεν τους λείπει τίποτα και φροντίζουν τον πατέρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Τον πρώτο χρόνο της στο νησί, η Φαίδρα δεν ήξερε τι σημαίνει έξοδος. Δουλεια και σπιτι. Μέσα για να προσέχει, να φροντίζει, να δίνει κουράγιο στη μητέρα της, να κάνει δουλειές, να βοηθάει τα αδέρφια της. Ήταν η μανα, η αδερφή και η σύζυγος.
Μόνη της διέξοδος ηταν το msnπου της κρατούσαν διαφοροι τυποι εφήμερη και virtualσυντροφια. Το καλοκαίρι όταν πια είχαν μπει όλα σε μια ροη, η Φαίδρα αποφάσισε να κανει μια μεγάλη βόλτα. Αρκετή ενέργεια είχε συσσωρεύσει, αρκετά είχε μείνει μέσα. Γύρισε την Ελλάδα για να γνωρίσει τους virtualθαυμαστές και να αποκτήσει μια naturalεικόνα σε ένα μεγάλο roadtripαναζήτησης εμπειριών.
Στην Πάτρα γνωρισε τον κουκλο μεν αλλα τσιγκούνη. Στην Αλεξανδρούπολη έναν ασχημούτσικο αλλα την έκανε να γελάει συνέχεια. Στην Κρήτη την περίμενε ενας φοβερός εραστής. Στην Αθήνα ηταν αυτός που της ενέπνευσε τη συντροφικότητα. Στη Λάρισα ηταν ο γλετζες που την εκανε βασίλισσα και στα Γιάννενα ένας πλούσιος που την ήθελε πολύ αλλά δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί του.
Η Φαίδρα γέμισε με εικόνες, με παραστάσεις, χόρτασε ετερόκλητες εμπείριες αλλά γύρισε πίσω μαλλον θλιμμένη. Δεν βρήκε τίποτα συγκλονιστικό, οσος καιρός και να περάσει πάντα θα θυμάται αυτή την τεράστια βόλτα με νοσταλγία και επέστρεψε στη δεδομένη θαλπωρή και στα καθημερινά βάσανα. Είδε πολλά φώτα αλλα όχι το Φως που έψαχνε.
Όταν διάβασα ολη την ιστορία συγκινήθηκα γιατι δεν είναι εύκολο ενας άγνωστος να σου ανοίγει τοσο πολύ, τοσο βαθιά την καρδιά του και μάλιστα γραπτώς.
Στο τέλος της κουβέντας μας της έγραψα ένα μάλλον εθιμοτυπικό «ευχαριστω πολύ και αν τυχει και ρίξεις αγκυρα στην πρωτεύουσα, θα χαρώ να σε πιούμε έναν καφε»
Περασαν μήνες.
Μια μερα κατεφθασε στο mailμου ένα πολύ χαριτωμενο μηνυματακι τυπου δεν ξερω αν με θυμασαι αλλα αυριο ερχομαι και αν τελικα εχεις χρονο μπλα μπλα μπλα, να πιουμε εκεινον τον καφε. Δεν αρνηθηκα.
Με κέρδισε με το καλησπέρα. Από τον τρόπο που μου κούνησε γεμάτο χαρα και νάζι το χέρι της για να σταματήσω, μέχρι την άνεση και την εμπιστοσύνη να καθίσει στη θέση του συνοδηγού.
Η αρχική πρόθεση ηταν να τα πούμε για μια ώρα καθώς την περίμεναν φίλοι της για διασκέδαση και το ιδιο βράδι θα επαιρνε για μια ακομα φορα το δρομο της επιστροφης. Η μια ωρα έγιναν …..8! Πήγαμε σε βουνό, σε θάλασσα, στο κέντρο της πόλης...
Μου άρεσε. Ως γυναικα, ως παρουσια, ως σταση ζωης. Μια δίνη που με παρέσυρε σε ξέφρενα χαχανα όταν μου διηγείτο τις περιπέτειες της με τους μνηστήρες, σε βουρκωμενα ματια όταν μου λεγε για τον πατερα της και σε αρκετες σκέψεις όταν μοιράζονταν μαζι μου αυτά που την απασχολουν.
Με γοητευσε η αγνοια κινδύνου και η περισση αθωότητα που οσο και αρρωστημενος νους να εισαι, δεν μπορεις να κανεις κακό στη Φαιδρα. Μου ανοιξε την καρδια της, μου εμπιστευθηκε τη ζωη της και ειδα πολύ ομορφα στοιχεια από αυτή την πυλη που με αφησε να περασω…
Είχε πολλες χαριτωμένες απορίες σαν και αυτές που ειχα πριν αρκετά χρόνια και εγω. Το ίδιο ανησυχο πνεύμα αλλα μια αθωα οπτική που δεν μου πηγαινε οσο καθαρμα και αν ειμαι να την εκμεταλλευθω. Δεν ζητουσε πολλα. Μονο την αγάπη.
Αυθόρμητα την αγκαλιάσα και ανταποκρίθηκε.
Τη φιλησα.
Τραβηχθηκε.
Το ξαναεκανα.
Το βλεμμα μου ειπε ναι αλλα το σωμα της εφευγε μακρια μου.
Δεν ηθελα να τη βασανισω άλλο.
Μου έκανε τη χαρη να με αφησει να τη συνοδέψω στο πλοίο.
Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, έρχονται κατά νου διάφορες δακρύβρεχτες κινηματογραφικές σκηνές με παθιάρικα φιλιά, με λυγμούς και απέραντες αγκαλιές και λευκά μαντηλάκια να ανεμίζουν στην κουπαστή.
Ο δικος μας αποχαιρετισμός δεν είχε τίποτα από αυτά.
Δυο αμήχανα γεια, βγήκε γρήγορα από το αυτοκίνητο και χάθηκε στον κόσμο και το σκοτάδι.
Δεν μου αρεσει που ο συγκεκριμενος θεσμος εχει γινει μια υπερβολη για τους Ελληνες ειτε εθνικης καταστροφης ειτε εθνικης υπερηφανειας.
Θα μου αρεσε αν ηταν ένα φεστιβαλ συναντησης πολιτισμων. Αυτό που βλεπουμε είναι ένα φτηνο ποπ φεστιβαλ που ολοι τραγουδανε στα αγγλικα ειτε καθαρα ποπ ειτε ένα μπασταρδεμενο εθνικ που δεν αντεχεται.
Σουξεδακια που τα ξεχνας σε μια εβδομαδα χωρις να εχουν να προσφερουν κατι καινουριο στη μουσικη. Το this is our night του Ρουβα ειναι ενα συμπαθητικο χορευτικο τραγουδακι κατα τα προτυπα του shake it, το οποιο ( οπως και ολα τα υπολοιπα του Ρουβα ) θα ξεχαστει πολυ γρηγορα.
Δεν μου αρεσει επισης το παζαρι των ψηφων όπως ας πουμε εχουμε εμεις με την κυπρο ή οι χωρες της πρωην γιουγκοσλαβιας ή αυτές τις βαλτικης. Χαιρομαι για 10 δευτερολεπτα αν παμε καλα και ακομα λιγοτερο αν δεν κανουμε και τιποτα της προκοπης.
Εν κατακλειδι, δεν είναι κακο να παραδεχθουμε ότι το τραγουδι της Νορβηγιας ηταν το καλυτερο όπως επισης ότι η εβδομη θεση στους 25 συμμετεχοντες δεν είναι αποτυχια.
υγ. Μαθηματα περιτεχνης διπλωματιας. Υψηλες βαθμολογιες στο ανοστο τσεφτετελι της Τουρκιας αλλα πληρης ενταξη, Γιοκ! Παρτε δεκαρια στη Γιουροβιζιον και μη μιλατε!
Ο επομενος σταθμος μου ηταν τα παιδια των λουλουδιων.
Στην αρχη ειχα να κανω με μια ευρωστη εταιρεια, με ένα πρωτοποριακο προϊον το οποιο πουλαγε σαν τρελο και ένα εταιρικο κλιμα καταπληκτικο.
Τα παιδια των λουλουδιων είναι οι γονοι του πλουσιου μπαμπα, οι οποιοι επρεπε να γινουν επιχειρηματιες. Δεν μπορεις όμως να διοικησεις αν δεν εχεις διοικηθει, δεν μπορεις να κανεις το αφεντικο αν δεν εχεις γινει εστω μια φορα υπαλληλος.
Ετσι λοιπον, στην αρχη η εταιρεια πηγαινε σαν σφαιρα και ολοι ειμασταν χαρουμενοι.
Οι γονοι δεν ασχολουντο και το μονο τους πραγματικα σοβαρο θεμα ηταν αν το επομενο Σαββατοκυριακο θα πηγαιναν στην Μυκονο ή στην Παρο. Εμεις από την άλλη βλεπαμε ότι ειχαμε καλα αποτελεσματα χωρις πρηξιμο, οποτε όλα εβαιναν υπεροχα.
Η αρχη του τελους σηματοδοτηθηκε από δυο γεγονοτα.
Το πρωτο ηταν ότι εντελως ξαφνικα, γιατι του ενός εκ των γονων, του σφυριξε ο εγκεφαλος του να αλλαξουμε προμηθευτη ( αργια μητηρ πασης κακιας ) και το δευτερο ηταν να μπει σε μια ταξη η αναπτυξη της εταιρειας λογω παραπλευρων εργασιων που επρεπε να υλοποιηθουν όπως η αποθηκη, η τεχνικη υποστηριξη, οι τιμοκαταλογοι, οι καταλογοι προϊοντων κλπ.
Εκει μας τελειωσε.
Ο γονοι στην αρχη ειπαν να ασχοληθουν, μετα είναι βαρια η καλογερικη και ασε εχουμε να παμε και στο παρτι. Ο ενας ειδικα ειχε ξεσκιστει στο msn, σε φορουμ με την αγαπημενη του ομαδα και σε ότι καλουδι υπαρχει στον παγκοσμιο ιστο. Ο άλλος κατι προσπαθουσε να κανει αλλα βαριοταν γρηγορα. Το αποτελεσμα ηταν οι μισες και ανολοκληρωτες δουλειες. Και ξερεις τωρα, εχει παρτι, εχουμε να ετοιμασουμε βαλιτσες και όλα αυτά τα εργασιακα!
Αλλαξαμε προμηθευτη χωρις λογο και δημιουργησαμε δυσαρεστημενους πελατες καθως δεν υποστηριζαμε τα παλια μηχανηματα και τα καινουρια ηταν ελαττωματικα..
Ετσι λοιπον μπηκαμε σε έναν περιεργο αυτοματο πιλοτο που ειχαμε διευθυντες που ουτε καν τους βλεπαμε, ουτε καν ασχολουντο, όταν τους λεγαμε για το ταδε ή το δεινα θεμα, μας ελεγαν «θα το δουμε» και εννοουσαν «ποτε» και καταληγαμε να τρωγομαστε μεταξυ μας ώστε να γινει η μια ή η άλλη δουλεια!
Ενδεικτικα σας λεω πως φτασαμε στο σημειο η εταιρεια να διαθετει:
α) προϊοντα στον τιμοκατάλογο που δεν υπηρχαν στην αποθηκη
β) προϊοντα που υπηρχαν μεν στην αποθηκη αλλα όχι στον τιμοκαταλογο
γ) προϊοντα που δεν ειχαν τιμες
δ) καταλογους που ειχαν μονο τιμες χονδρικης και όχι λιανικης με αποτελεσμα σε κάθε ερωτηση πελατη να εχουμε και υπολογιστη τσεπης για να κανουμε τη δουλεια μας.
Αν σας γραψω και τα υπολοιπα μπαχαλα θα γελατε μεχρι το 2010 αλλα μια εικονα πηρατε.
Η εταιρεια δεν ειχε πλανο, ουτε μοντέλο δουλειας, ούτε καν στόχους. Καναμε και meetings. Ο καλυτερος τροπος να χανεις τον χρονο σου με την εγκριση των αφεντικων σου. Τα λεμε, τα ευχομαστε, και τα ξαναλεμε. Σε κανενα από οσα ειχαμε κανει, δεν ειχε κλεισει με το εξης φυσιολογικο επιμυθιο: Λοιπον για την επομενη φορα, εσυ θα αναλαβεις να κανεις αυτό, εσυ εκεινο και εσυ το άλλο. Και μενουν ευχες.
Σε αυτή την εταιρεια λοιπον στην αρχη ημουν παραγωγικος, μετα επαγγελματιας και μετα ενας καταπληκτικος δημοσιος υπαλληλος. Υπηρχαν μερες που δεν δουλεψα ουτε μισο λεπτο στο 8ωρο. Από τη μια ειχε πλακα, από την άλλη αισθανομουν εντελως αχρηστος! Σκεφτομουν πως αν βγω στην αγορα εργασιας με το να καθομαι εκει ολη μερα, δεν θα ημουν ικανος για τιποτα!
Όταν χορτασα το καθησιο, όταν αρχισαν να με πιανουν οι τυψεις και όταν εβλεπα ότι το μελλον ηταν ιδιο με την ελπιδα που εχει ο οπαδος της Ουαζαγκαμπουμπου να κερδισει το Μουντιαλ, αποφασισα να φυγω.
Οι γονοι ευκολα τα εριχναν στους υπαλληλους, η εταιρεια δεν πηγαινε, οποτε αντι να περιμενω το λουκετο, εψαξα, εστειλα βιογραφικα, πηγα σε συνεντευξεις και όταν βρεθηκε η καλυτερη δυνατη επιλογη, παραιτηθηκα και πηγα στην εταιρεια που ειμαι σημερα για την οποια θα σας γραψω ….οταν φυγω!
Ένα χρονο αργοτερα η εταιρεια εκλεισε.
Δεν πειραξε κανεναν.
Ουτε έμενα που εφυγα, ουτε τους γονους. Ο μπαμπας τους ανοιξε άλλη εταιρεια.
Το μαθημα που πηρα:
Πιθανολογω πως δεν θα γινω ποτε ιδιοκτητης εταιρειας. Αν όμως γινω και κανω παιδακια και τα παιδακια μεγαλωσουν, τοτε θα τα στειλω να δουλεψουν αλλου. Να γινουν υπαλληλοι. Να κολλησουν ενσημα. Να εργαστουν. Και αφου ψηθουν, μετα θα τους δωσω μεγαλεια και αξιωματα.
Δεν μπορεις να διευθυνεις ανθρωπους αν δεν σε εχουν διευθυνει. Δεν μπορεις να διοικησεις αν δεν εχεις διοικηθει. Δεν μπορεις να εχεις γνωση της αγορας αν δεν εχεις ερθει σε επαφη με την αγορα, αν δεν εχεις καταφερει κατι από μονος σου και όχι με τις πλατες του μπαμπα.
Δεν κατακρινω τις πλατες. Δεν πεφτω στη μιζερη παγιδα του φτωχου που γκρινιαζει για πραγματα που δεν ειχε. Ουτως ή αλλως χαμενος δεν πηγα γιατι εφυγα και ειμαι πολύ καλα. Γκρινιαζω γιατι οι πλατες θα μπορουσαν να αποτελεσουν εφοδια για ένα καλυτερο μελλον αλλα τελικα αποτελουν εφοδια για έναν καλυτερο εφημερο υπνο.
Ετσι λοιπον συνεχιζω το δρομο μου στον μαγικο κοσμο των επιχειρησεων στη χωρα μας….
Τράβηξα για άλλες πολιτείες με σκοπό να βρώ και άλλους τροχούς να πηγαίνουμε μαζί και με τη φιλοδοξία να μη χρειαστεί να γαβγίσω λίγο. Όμορφες φιλοδοξίες, όμορφα χάνονται…
Εκει που πήγα έφαγα τρελό σότο. Μικρή εταιρεία, εξαιρετικά φιλικό περιβάλλον, όλοι αδέρφια είμαστε οε οε και για πρώτη φορά στη ζωή μου ένοιωσα στέλεχος. Τι αφελής… Οπου φιξ είναι ο κωδικός για τα λόγια, τα σχέδια και τα οράματα που σύντομα θα υλοποιηθούν. Φιξ λέμε. Θα γίνει!
Στη μικρη εταιρεια, ένα από τα πλεον ευκολα που μπορεις να αποκτησεις είναι ο τιτλος. Διευθυντης ταδε. Διεθυντης δεινα. Και ας μην εχεις κανεναν από κατω! Ουτε βεβαια οι απολαβες εχουν να κανουν με το αξιωμα, αντε να είναι λιγο παραπανω από τη γραμματεα. Ο λογος είναι προφανης. Μπαινεις στην μπριζα για να τρεχεις και για οσους επρεπε να εχεις από κατω και δεν τους εχεις!
Λαμβανεις το οραμα τυπου, αν μεγαλωσει η εταιρεια μεγαλωνουν και τα στελεχη της οποτε τρεχεις και δεν φτανεις. Σε μια τετοια εταιρεια προσγειωθηκα και ξεχασα με τη δικη μου συγκαταθεση ωραριο και προσωπικη ζωη. Πηρα τον τιτλο, ανελαβα ένα τμημα που δεν υπηρχε και για περιπου 1,5 χρονο δεν υπηρχα και εγω. Εγινα ο διευθυντης, ο πωλητης, ο γραμματεας και των δυο, ο αποθηκαριος, λιγο λογιστης και ενιοτε ο διανομεας.
Παραλληλα λογω πορωσης με το οραμα της μικρης εταιρειας που θα γινει γιγαντας, ανελαβα και κειμενογραφος για τα sites, διορθωτης, betatester καθως και υπευθυνος για δελτια τυπου στον ημερησιο, περιοδικο και ιντερνετικο τυπο!
Στη χωρα του φιξ ειχαμε ιδεες, προτασεις και σχεδια.
Στη χωρα του φιξ δεν ειχαμε τα μεσα για να τα υλοποιησουμε.
Στη χωρα του φιξ ειχαμε μονιμως ένα βασανιστικο διλημμα.
Να εισπραξω και μετα να επενδυσω ή να επενδυσω για να εισπραξω;
Στη χωρα του φιξ προτιμουσαμε να τρεχουμε παρα να πατησουμε ένα pause για να οργανωσουμε μερικα πραγματα, μερικες διαδικασιες ώστε να τρεχουμε ποιοτικα ή να μοιρασουμε σωστα το τρεξιμο.
Στη χωρα του φιξ λεγαμε ναι σε όλα κανοντας κατι λιγο από όλα, συνηθως προχειρα, χωρις να εμβαθυνουμε σε κατι. Οριζοντια εξαπλωση, ευθραυστη.
Ο καθενας μας δουλευε για 5 ατομα, πληρωνοταν για 1 και η εταιρεια εμοιαζε με το Συνταγμα. Επαφιετο στον πατριωτισμο των υπαλληλων. Δεν τα ριχνω στα αφεντικα, αυτοι δουλευαν πιο πολύ. Όμως η μεγαλομανια, οι ψευδαισθησεις και το αρπα κολλα δημιουργησαν ένα τεραστιο κενο μεταξυ υποσχεσεων και πραξεων.
Για 1,5 χρονο επιδοθηκα σε ένα σαφαρι εργασιομανιας. Εμαθα πολλα, καταπιαστηκα με πραγματα που αγνοουσα και τα καταφερα, ανεπτυξα τομεις που δεν υπηρχαν αλλα κουραστηκα. Ειδα πως οι θυσιες μου εμενα στο κενο όπως και η εταιρεια. Αρχισαν οι τριγμοι. Οταν ανοιγεσαι πολύ χωρις ριζες, το παραμικρο αερακι παει να σε πεταξει χαμω, οποτε αντι να σπαζομαι, προσαρμοστηκα. Τερμα τα υπερωραρια, τερμα τα ξενυχτια ( μια φορα μαλιστα ειχα φυγει από το γραφειο στις 5 το πρωι!) τερμα οι θυσιες.
Για τον επομενο χρονο ασκουσα απλως τα καθηκοντα μου χωρις να τρελαινομαι. Ποιο είναι το ωραριο; 9-5; Αντε να κατσω και μια ωρα παραπανω ( υπερωριες πληρωνονται μονο οι δημοσιοι υπαλληλοι σε αυτή τη χωρα ) και αντε γεια σας!
Στην αρχη ειχα γκρινια. «μπα από τωρα φευγεις;»
Η σφαλιαρα ερχοταν δορυφορικα: «μετα τη μια οικειοθελη ωρα παραπανω θα αρχισω να χρεωνω. Θα με πληρωσεις;»
Το οριστικο χτυπημα ηρθε όταν ανελαβα τη συγγραφη, το στησιμο και την υλοποιηση ενός ολοκληρου περιοδικου το οποιο θα πηγαινε σε ολους τους πελατες μας. Οποτε καποιος που ειχε αγορασει το χ προϊον θα ηταν πιο ευκολο να παρει και το ψ. Μου πηρε περιπου 2 μηνες γιατι παραλληλα ετρεχαν και τα αλλα μου καθηκοντα. Όταν τελειωσε, ημουνπερηφανος. Εχω κρατησει ακομα εις αναμνησιν μερικα τευχη. Το τυπωσαμε σε μερικες χιλιαδες αντιτυπα αλλα εμειναν θαμμενα στην αποθηκη. Ηταν λεει μεγαλο το κοστος της ταχυδρομικης αποστολης ( περι τα 300 ευρω ).
Εκει, ειπα στον εαυτο μου «τερμα υποπτε, σηκω φυγε».
Ετσι λοιπον, αρχισα να ψαχνομαι και όταν νομοτελειακα η εταιρεια αρχισε να ζοριζεται και να καθυστερει στις πληρωμες, ειχα ηδη ανοιξει την επομενη πορτα.
Εκανα και μια εκθεση 80 σελιδων για το τι υπαρχει και τι μπορει να γινει και παραιτηθηκα. 2 χρονια μετα την αποχωρηση μου δεν με εξεπληξε όταν εμαθα πως η εταιρεια εκλεισε.
Προλαβα και την εκανα νωρις….
Το μαθημα που πηρα από αυτή την περιπετεια ηταν να μην παραμυθιαζομαι από οραματα. Όπως επισης πηρα και μια γερη ενεση αυτογνωσιας σχετικα με τις ικανοτητες μου για το τι μπορω να καταφερω υπο συνθηκες πιεσης, σε αγνωστα αντικειμενα, με πολλαπλα καθηκοντα. Άλλο ένα μαθημα ηταν πως οσο και φιλικη σχεση εχεις με τα αφεντικα σου, ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν θα ερθεις στο ιδιο επιπεδο… Επιπλεον δε, ότι η εργασιομανια μονο βλαβερη είναι…..
Συζητουσαμε με φιλους σχετικα με το κυνηγι και το ψαρεμα και η αποψη μου είναι η εξης:
Το κυνηγι το καταλαβαινω μονο οταν γινεται για λογους βιοπορισμου. Αν καποιος δεν εχει τα προς το ζην και πρεπει να κυνηγησει, εκει μαλιστα.
Απο και περα, να κρεμαω την καραμπινα στον ωμο και να σηκωνομαι τα χαραματα για να σκοτωνω τα πουλακια και τα λοιπα ζωακια του θεου για λογους ψυχαγωγιας, δεν το αντεχω ουτε ως σκεψη..
Δεν υποκρινομαι και δεν το παιζω χορτοφαγος.
Τρωω το κρεας οπως ολοι μας αλλα να παω βολτα - εκδρομη για να σκοτωσω ζωακια, δεν με ενθουσιαζει. Ουτε μπορω να δεχθω αυτά τα χαρωπα που λενε οι κυνηγοι ότι προστατευουν το περιβαλλον επειδη φτιαχνουν ένα κιοσκι ( για να αποθετουν τα νεκρα ζωα και τα οπλα τους ) ή όταν τοποθετουν έναν καδο σκουπιδιων για να πετανε τους καφεδες και τις μπυρες τους.
Δεν βρισκω καμια ωφελεια στο να σημαδευσω με την καραμπινα το πουλακι που κελαηδαει ή το λαγουδακι που κανει βολτα μεσα στο δασος και μετα να επαιρομαι στην παρεα «κοιταξτε με, μπραβο μου, το σκοτωσα».
Καλα μου ειπε μια μερα χαριτολογωντας ενας φιλος: Λενε ότι το κυνηγι είναι αθλητισμος. Τον λαγο ή την περδικα τον ρωτησε κανεις αν θελει να αθληθει;
Το ψαρεμα από την άλλη, το βαριεμαι αφορητα. Να κατσω σε μια παραλια με τις ωρες κοιταζοντας το πελαγος και να περιμενω αν, μπας και μηπως τσιμπησει καποιο ψαρι το δολωμα, καλυτερα να παω 40 συνεχομενα βραδια σε σκυλαδικο.
Εκτιμω οσους ψαρευουν αλλα στην παραλια προτιμω να κανω μπανιο, να βγω, να διαβασω, να ξαναμπω στη θαλασσα, να βγαλω φωτογραφιες, να γυμναστω ή να χαλαρωσω μεσα στο νερο, αν προκυψει βολεϊ ή ρακετες πολύ ευχαριστως αλλα να μεινω ακινητος, να μην κανω θορυβο και να περιμενω με τις ωρες, αυτό μου μοιαζει περισσοτερο με δυσβασταχτο ρολο σε ταινια του Αγγελοπουλου παρα με χομπι.
Πιστευω ότι η Αθηνα εχει παρα πολλα μερη για περιηγηση και πολλες ομορφιες που ουτε εμεις οι μονιμοι κατοικοι δεν τις ξερουμε! Από τις ελαχιστες που εχω καταφερει να βγαλω, διαλεξα τις καλυτερες και μπορειτε να τις δειτε εδώ:
Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα δεν με ενδιαφερουν. Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασιστε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!
Δεν ξέρω πόσοι απομείναμε σε αυτή τη χώρα που να αγαπάμε το άθλημα περισσότερο από το αποτέλεσμα όπως συνήθως κάνει ο μέσος Ελλην οπαδός.
Μόλις πέρασε ένα απολαυστικό αθλητικό τριήμερο που όμοιο του θα πρέπει κανείς να ψάξει να βρει σε μουντιάλ και στους ολυμπιακούς αγώνες!
Παρέα, εδέσματα διαίτης, πειράγματα, αγωνία με νικητή τον αθλητισμό που μάλλον θα ξεχάσουμε γρήγορα. Στο μεν ποδόσφαιρο θα βγουν τα μαχαίρια λόγω του χρυσορυχείου που λέγεται championsleague και στο δε μπάσκετ θα βγουν τα τσεκούρια λόγω του τελικού του πρωταθλήματος.
Θα ξεκινήσω από τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος.
Αν δει κανείς αυστηρά ποδοσφαιρικά το παιχνίδι δίκαια είναι τελικός νικητής ο Ολυμπιακός. Καθόλη τη διάρκεια του αγώνα μια ομάδα προσπαθούσε να δημιουργήσει ποδόσφαιρο και η άλλη να διώξει τη μπάλα.
Η ΑΕΚ είχε μια τυχερή ατυχία. Εξηγούμαι.
Ξεκινάει το παιχνίδι με ένα ανεξήγητο 2-0 με δύο φάσεις, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς να το καταλάβει κανείς. Μια κεφαλιά, ένα σουτ σε μια κόντρα και ο πίνακας ξύπνησε περσινές μνήμες από το 4-0.
Το Σάββατο όμως υπήρχε μια συγκλονιστική διαφορά. Η περσινή ΑΕΚ επαιξε ποδόσφαιρο.
Με δεύτερο σεντερ φορ στην περιοχή, με την τρομακτική για τα δεδομένα της ΑΕΚ απώλεια του Κυριάκου ( η ατυχία ) ο Ολυμπιακός έβαλε 3 γκολ από το κέντρο της άμυνας, 2 εξ αυτών με κεφαλιές. Η ΑΕΚ χάρη σε μια ατομική ενέργεια προηγήθηκε αλλα επειδή υστερεί σε καλούς παίκτες ισοφαρίστηκε.
Θα περίμενε κανείς όταν ο Ολυμπιακός εμεινε με 9, την ΑΕΚ να βομβαρδίζει τη μεγάλη περιοχή. Ανήμπορη. Ετσι φτάσαμε στα πέναλτι που κέρδισε αυτός που είχε τον πιο έμπειρο τερματοφύλακα και περισσότερους καλούς εκτελεστές.
Τυχερή η ΑΕΚ γιατί χωρίς να φτιάξει φάσεις, ότι πήγαινε προς το τέρμα έγραφε. Ειδικά το τελευταίο του Σκόκο, συγγνώμη αλλά αν πήγαινε για σουτ με το αριστερό ετσι όπως πηγε, τοτε εγω εχω περικεφαλαία, με λένε Περικλή και ειμαι ενας από τους 100 μεγάλους Ελληνες.
Ατυχη η ΑΕΚ γιατί χωρίς τον Κυριάκο η άμυνα της ήταν παιδική χαρά.
Κυρίως όμως αδύναμη η ΑΕΚ γιατι δεν μπόρεσε να κρατήσει μπάλα όταν προηγείτο και στην αρχή και στο τέλος του αγώνα, δεν απείλησε ουσιαστικά τον Ολυμπιακό, δεν είχε τους παίκτες προσωπικότητες να απαίτησει το κύπελλο και να «εκβιάσει» το πέμπτο γκολ χωρίς να πάει ο αγώνας στα πέναλτι. Μπλάνκο, Σκόκο και Κυριάκος είναι ότι καλύτερο εχει να επιδείξει η ΑΕΚ αλλα δυστυχώς δεν φτάνουν.
Μπραβο στην ΑΕΚ για την προσπαθεια η οποια είχε κατι το ηρωικο. Η ξεγραμμενη ΑΕΚ, η διαλυμμενη ΑΕΚ, η χιλιοτσακωμενη ΑΕΚ, η ανυπαρκτη ΑΕΚ διοικητικα, η μετριου ροστερ ΑΕΚ, η ΑΕΚ των επενδυτων και του εξης κανενα ειναι η ΑΕΚ που ξαναεβαλε 4 γκολ στον Ολυμπιακο που ειχε ολες τις παραμετρους με το μερος του και επεσε με ψηλα το κεφαλι.
Υγ1. Και να σκεφτείς ότι ξεκίνησα να δω τον αγώνα εντελώς ξενερωμένος. Από τη μια η κατεστημένη ομάδα του Ολυμπιακού και από την άλλη μια ΑΕΚ που περασε τον Ηλυσιακό στην παράταση, δεν απέκλεισε κανέναν σοβαρό αντίπαλο μεχρι τον τελικό και απέκλεισε την Ξάνθη και τον Πανσερραϊκό με διαιτητική εύνοια.
Υγ2. Η διαιτησία του Κάκου είναι μια μεγάλη ελπίδα. Σε τόσο εξουθενωτικό αγώνα ηταν εξαιρετικός και ακριβοδίκαιος. Μπράβο του.
Σε ότι αφορά το μπασκετικό κομμάτι ο Παναθηναϊκός είναι αξιοσέβαστος.
Το μπάσκετ είναι αθλημα μιας ιδιαίτερης λεπτομέρειας. Ναι μεν μπορείς στα γρήγορα να φτιάξεις μια καλή ομάδα γιατί ακόμα και ενας παίκτης είναι καθοριστικός, αλλά για να διακριθείς σε κορυφαίο επίπεδο απαιτείται χρόνος και κόπος.
Μια σημαντική λεπτομέρεια που πέρασε στα ψιλά ήταν οι απώλειες του Ολυμπιακού.
Αμφιβαλλει κανείς πως με έναν σωματικά υγιή Βασιλόπουλο θα βλέπαμε άλλο παιχνίδι;
Αμφιβάλλει κανεις πως με έναν εγκεφαλικά υγιή Σχορτσανίτη θα βλέπαμε άλλο παιχνίδι;
Ειδικά αυτοι οι δυο ηταν σημαντικές απώλειες γιατι ταίριαζαν απόλυτα στον αγώνα της Παρασκευής. Αν έλειπε πχ ο Τεόντοσιτς με τον Ερτσεγκ, μικρό το κακό.
Ελειψε όμως ο Βασιλόπουλος ( που στον νικητήριο αγώνα του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟ στο πρωταθλημα έβαλε το τελευταίο «γκολ» ) και θα μπορούσε να παίξει άμυνα στον Γιασικεβίτσιους και ο Σοφοκλής που θα μπορούσε να φθείρει και να περιορίσει το πάρτι των Πέκοβιτς και Μπατίστ.
Η ζωη όμως δεν παίζεται με «αν» αλλά με γεγονότα.
Γεγονός είναι πως ο Ολυμπιακός ως καλή ομάδα είχε την αξία να πλησιάσει στο σκορ αλλα δεν είχε την αξία να περάσει μπροστά.
Άκουσα χαζαμάρες για τον Γιαννάκη. Αν έβαζε τον Σχορτσανίτη θα έκανε την ομάδα κάμπριο αφου θα επικροτούσε κατά κάποιο τρόπο την ασυδοσία. Στην τελευταία επίθεση δεν φταίει ο Γιαννάκης που βραχυκύκλωσε ο Γκριρ και δεν έδωσε τη μπάλα στον ολομόναχο Μπουρούση. Όταν τελικά την πήρε ο Γιάννης μόνο μια επιλογή είχε. Να σουτάρει γρήγορα.
Για να σας πω και κάτι τεχνικό, η φάση του ταλαντούχου και διαρκώς βελτιωμένου Μπουρούση είναι ξεκάθαρα εμπειρική. Όταν το σώμα σου είναι ακριβώς στη διαγώνιο με το καλάθι, πρέπει να εχεις πολύ καθαρό μυαλό και να εχεις αποφασίσει από πριν αν θα σουτάρεις με ταμπλό ή κατευθείαν. Ο Μπουρούσης έκανε κατι ενδιάμεσο και η μπάλα πήγε ακριβώς ανάμεσα. Στο σίδερο.
Σε ότι αφορά τον τελικό, ο Παναθηναϊκός κερδισε και τον εαυτο του με το βραχυκλωμα που επαθε και την ΤΣΣΚΑ και τους διαιτητες.
Από ένα σημείο και έπειτα, αντι να παίξει πήγε να κάνει καθυστέρηση αλλά εδώ δεν είναι ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα όταν εχεις να κάνεις με αντίπαλο ένα εξίσου μεγαθήριο.
Η μεγάλη όμως ομάδα βρίσκει τις λύσεις και παίρνει πόντους από όλους. 4 παίκτες με διψήφιο αριθμό πόντων και 6 αλλα χρυσάφι από τον Περπέρογλου όταν όλα άρχισαν να σκοτεινιάζουν.
Όταν λοιπόν είσαι 20 ποντους μπροστα, πως γίνεται εσυ να σουταρεις 15 βολες και ο αλλος 30 οταν υποτίθεται οτι κυνηγαει το σκορ και σε καρμπον φασεις τη μια να δινεται επιθετικο φαουλ και την αλλη αμυντικο, ειναι αποριας αξιον.
Παντως ο Παναθηναϊκος ειναι δικαια πρωταθλητης ευρωπης, το αξιζε και με το παραπανω.
Μαγκες, μπραβο τους.
Τους ζηλεψα αλλα και χαρηκα γιατι ο μισος Παναθηναϊκος ειναι η βαση της Εθνικης Ελλαδος.
-Ξερεις υποπτε, δεν θελω να βγαινω εξω αυτή την περιοδο. Δεν ειμαι καλα και δεν θα ειμαι καλη παρεα.
-Δικαιωμα σου αλλα δεν συμφωνω.
-Γιατι;
-Μου εχει τυχει πολλες φορες να μην αισθανομαι καλα. Πιεζω τον εαυτο μου και βγαινω. Καταρχην είναι ένα εξαιρετικο τεστ της φιλιας. Αν πεις σε ανθρωπο που λογιζεις ως φιλο ότι δεν βγαινεις γιατι δεν αισθανεσαι καλα και το δεχθει ετσι απλα, τοτε μην τον αποκαλεσεις ποτε πια φιλο σου. Πες τον καλυτερα γνωστο. Ο φιλος είναι στα δυσκολα. Ο φιλος θα ενδιαφερθει να σου κανει παρεα, όχι για να δωσει μια μαγικη λυση, εστω για να σε ακουσει να ξαλαφρωσεις.
-Μα αφου δεν θα αισθανομαι καλα, τι να την κανω την παρεα;
-Δες τι εναλλακτικες εχεις. Να κατσεις μεσα, να κλαιγεσαι, να αναμοχλευεις την πικρια και να χαζευεις στην τηλεοραση και στον υπολογιστή. Δεν σου λεω κατι φιλε μου που διαβασα καπου. Σου προτεινω κατι που εχω πρωτιστως εφαρμοσει στον εαυτο μου. Περασα περιοδους που αισθανομουν ότι το μονο που ηθελα να βλεπω είναι ο τοιχος. Δεν αρνηθηκα όμως καμια προσκληση. Μπορει, το ομολογω, να μην αποζητουσα την παρεα αλλα τιμω ανεκαθεν τις προσκλησεις. Πηγαινα με βαρια καρδια. Η εναλλαγη εικονων και παραστασεων, η παρεα, ενας καλος Λογος που θα μου απευθυνει καποιος, με εκαναν και επεστρεφα στο σπιτι μου λιγο εστω καλυτερα από ότι πριν φυγω. Δεν είναι πανακεια, όμως αυτος ο εγωισμος τυπου «δεν θελω να με δειτε πεσμενο και βγαινω μονο αν ειμαι ο αρχοντας» θα σε οδηγησει στην απομονωση και στην καταθλιψη.
Όταν εισαι καλα βγες για να μοιραστεις τη χαρα σου.
Όταν δεν εισαι βγες για να μοιραστεις τη λυπη σου. Ακομα και αν δεν το μοιραστεις αλλα το κρατησεις μεσα σου, εστω μια αχαουχα συζητηση μπορει να σε ανακουφισει προσωρινα. Να κανεις ένα διαλειμμα, να παρεις δυναμεις, ώστε να καθαρισει το μυαλο σου και να αντιμετωπισεις οποιο προβλημα εχεις με λιγο πιο καθαρο μυαλο. Δεν σου εχει τυχει ποτε μονο και μονο που αφηγεισαι μεγαλοφωνως τι συμβαινει, να σου ερχεται αυτοματα κατά νου και η λυση;
Μην κλεινεσαι φιλε μου. Μονο εσυ ζημιωνεσαι.
Βγες και μιλα. Ή βγες και μη μιλας για το θεμα σου αλλα για τριτα ζητηματα. Και αυτό μπρει να σε ωφελησει. Να σε χαλαρωσει προσωρινα που σε περιοδο εντασης και θολουρας, χρειαζεται.
Βγες όμως.
Ειμαστε κοινωνικα οντα και εχουμε αναγκη την παρουσια των ανθρωπων.
Ασε που πολλες φορες, αναπαντεχα ο φιλος μπορει να σου δωσει μια αποψη που να σε βοηθησει. Ή μπορει να σου δωσει μια αστοχη αποψη στην οποια θα στηριχτεις για να βρεις δια της αντιπαραθεσης τη λυση. Ακομα και τιποτα να μην εχει να σου πει, μπορει να σου προσφερει τη συντροφια του. Μια καλη ακροαση.
Ακομα και αν δειξει το ενδιαφερον του, θα καταλαβεις αμεσως με τι ανθρωπο εχεις να κανεις. Για να ξεχωρισεις τους φιλους από τους γνωστους.
Και οι πικρες είναι μεσα στη ζωη. Αυτό όμως που μας τρωει είναι η αδρανεια.
Ελα να βγουμε λοιπον, να πιουμε ένα κρασι, να πουμε πεντε ανθρωπινες κουβεντες και αν όταν επιστρεψεις στο σπιτι σου δεν αισθανθεις λιγο, ελαχιστα εστω, καλυτερα, σου υποσχομαι την επομενη φορα, να ανοιξω μπουκαλι σε σκυλαδικο και να σου εκτοξευσω 10 πανερια λελουδα!
Πριν από περιπου αρκετους μηνες διαβασα στο zougla.gr μια ειδηση που με τρομαξε και την παραθετω:
«24 Σεπτεμβρίου 2008, 09:56
Τραγικό θάνατο βρήκε μία 41χρονη γυναίκα, η Δ……. Κ……., όταν το κασκόλτης τυλίχτηκε στον τροχό της μηχανής, που οδηγούσε και την έπνιξε.
Η άτυχη μητέρα τεσσάρων παιδιών, κατευθυνόταν από το χωριό Σαβάλια προς την Αμαλιάδα, με ένα δίκυκλο. Στο δρόμο, το κασκόλ, που φορούσε για να ζεσταθεί, ξετυλίχτηκε από το λαιμό της και μπλέχτηκε στο γρανάζι της πίσω ρόδας. Η 41χρονη αιφνιδιάστηκε και δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Το κασκόλ άρχισε να την πνίγει, ενώ στη συνέχεια το κεφάλι της τραβήχτηκε προς τα πίσω και έσπασε ο αυχένας της.
Διερχόμενοι οδηγοί ειδοποίησαν την αστυνομία και το ΕΚΑΒ για το δυστύχημα, όμως ήταν ήδη αργά για την άτυχη γυναίκα.»
Ενοιωσα τη φρικη να με κυριευει. Καποιοι αλλοι πριν από λιγα χρονια αραζαν στην παραλια και σηκωθηκε η θαλασσα και τους επνιξε ( τσουναμι ) ενώ αν ψαξει κανεις, θα βρει πληθος τετοιου ειδους απιστευτων θανατων.
Ποσο λεπτεπιλεπτη είναι η εννοια της ζωης…
Καθομαστε και κανουμε σχεδια με ευρος ετων, βαζουμε στοχους, εκφραζουμε επιδιωξεις, αφηνομαστε σε φαντασιωσεις και μελλοντολογιες…
Βεβαια από την άλλη, ολοι μια μερα θα πεθανετε οποτε τι να κανουμε;
Να σκαψουμε ένα λακκο, να μπουμε μεσα και να περιμενουμε το τελος;
Προσωπικα, για να ξεπερασω αυτή τη φοβια, προσπαθω να σκεφτομαι και να ενεργω με στοχους δεκαπενθημερου. Το μελλον δηλαδη που μπορω να επηρεασω.
Για καποιο άλλο καθηκον ή εφικτη επιθυμια, το καταγραφω, βαζω μια υπενθυμιση και όταν ερθει η ωρα του, ασχολουμαι τοτε.
Αποφευγω να χανομαι σε ονειρα για το μελλον, αφενος γιατι ποτε μεχρι σημερα ότι θελησα δεν επετευχθη, αφετερου γιατι μου φαινεται χαμενος χρονος.
Θυμαμαι και χαμογελω την καταμαυρη ατακα του κουβανου προσωπικου μου λαθρεμπορου:
Τι είναι η ζωη;
Ένα ταξιδι προς τον θανατο μονο που στη διαδρομη μπορει να πεθανεις κιολας….
Μια διαχρονική αλήθεια είναι πως οι εφημερίδες πουλάνε περισσότερα φύλλα και τα κανάλια μεγαλύτερο δαφημιστικό χρόνο είτε σε μια καταστροφή, είτε σε έναν θρίαμβο.
Στη χώρα μας οι θρίαμβοι είναι τόσο συνήθεις οσο και το χιόνι στη Σαχάρα οπότε μένει η καταστροφή.
Αναφέρομαι στην ατέρμονη εκλογολογία.
Με τη στοιχειώδη λογική θελω να ρωτήσω τους απανταχού σεναριογράφους το εξης: Ξέρει κάποιος, κάποιον που να εχει την εξουσία και να θέλει να τη χάσει;
Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά πως σε μια εκλογική αναμέτρηση θα χάσει από τα αποδυτήρια. Οσο και αποτυχημένος πρωθυπουργός και αν είναι ο Καραμανλής, δεν είναι όμως ηλίθιος να «αυτοκτονήσει» πολιτικά
Οσο για τον Παυλίδη, ε, ποτέ μια αθώωση δεν ‘ηταν δυσβάσταχτη στα πολιτικά χρονικά μας. Τον αθωώνουμε, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.
Ερχονται οι ευρωεκλογές, θα εκτονωθούμε σε αυτές με μια ψήφο διαμαρτυρίας και μετά θα κάνουμε μερικές παροχές μπας και σώσουμε την παρτίδα.
Οσες φορές εχουν γίνει εκλογές πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία, αυτός που τις ορίζει εχει κάνει πάνω από δέκα δημοσκοπήσεις που του δίνουν το προβάδισμα και παει στην κάλπη εκ του ασφαλούς.
Τώρα πώς να πάει;
Αφήνει τις ευρωεκλογές προς εκτόνωση, κερδίζει χρόνο και δοκιμάζει την τύχη του όταν ερθει η ωρα.
Εξάλλου, όπως λέει και ο βραζιλιάνος προσωπικός μου ποτοαναμείκτης, «αν οι εκλογές υπήρχαν για να αλλάξουν τα πράγματα, θα είχαν καταργηθεί»
Μπραβο στον Αρχιεπισκοπο για τη δηλωση του να καταργηθει ο θρησευτικος ορκος.
Να σας πω την αληθεια, δεν ημουν υπερ της καταργησης. Όχι γιατι ορκιζομαι ή γιατι μου αρεσει η τελετη. Απλως ηθελα να διατηρηθει ως παραδοση και οι ανθρωποι που ηταν εναντιον του ορκου είναι οι ιδιοι που θελουν να καταργηθουν τα θρησκευτικα στα σχολεια, ο στρατος, η αστυνομια και είναι οι ιδιοι που στην ακροαση του Εθνικου υμνου κανουν λες και εφαγαν πατσαβουρες στιφαδο.
Ο Αρχιεπισκοπος όμως τους βγηκε σαν άλλος Λιονελ Μεσι τρυπωντας την αμυνα και βαζοντας γκολ εκει που δεν το περιμεναν.
Ο ορκος είναι ιερος.
Αν δεν κανω λαθος, είναι και από τις δομικες αρχες της Ορθοδοξιας μας.
«Μην ορκιζεστε».
Όταν λοιπον βλεπεις πολιτικους να ορκιζονται και μετα να νομοθετουν προς ιδιον οφελος, να μην υπηρετουν τον πολιτη αλλα την τσεπη τους και να προσφερουν στο κοινωνικο συνολο στην καλυτερη το τιποτα και στη χειροτερη την καταστροφη, δεν χρειαζεται να ορκιζονται κιολας για αυτό!
Ετσι όπως εχουν καταντησει οι πολιτικοι στην Ελλαδα, συμφωνω με τον Αρχιεπισκοπο.
Όχι γιατι το θεωρω λαθος ή γιατι με εξοργιζει, αλλα γιατι ενώ δεν λεει τιποτα κακο, επειδη χρησιμοποιηθηκε κατά κορον από τη χουντα (είχαμε χθες επέτειο ), θεωρειται μιασμα και χουντικος οποιος το προφερει.
Νομιζω πως πρεπει καποια στιγμη να το δουμε σοβαρα και να απενοχοποιησουμε την ανωτερω φραση. Να μη μενουμε συμπλεγματικα σε μια ιστορια που μας τελειωσε πριν από 35 χρονια.
ΠΑΤΡΙΣ
Είναι κακο να αγαπας την πατριδα σου;
Είναι κακο να θελεις να προοδευει και να προσεχεις πχ το περιβαλλον, να προσφερεις στο κοινωνικο συνολο και να προσπαθεις να την κανεις καλυτερη;
Είναι κακο να ξερεις την ιστορια σου, τη γλωσσα, τα ηθη και τα εθιμα, από πού ηρθες και να προσπαθεις για το καλυτερο παρον και μελλον;
Είναι κακο να εχεις μια ταυτοτητα – ναι ρε, ειμαι Ελληνας και μου αρεσει - και να πορευεσαι με σκοπο τη δικη σου προκοπη και την προσφορα στο συνολο;
Μακρια από μενα φασιστικες κορωνες τυπου να σφαξουμε τους αλλους.
Αηδια.
Να αμυνθω όταν απειλουμαι μαλιστα, αλλα δεν εχω κανενα λογο να κανω εκστρατειες για την ανασυσταση της Βυζαντινης Αυτοκρατοριας.
ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Μου αρεσει η Ορθοδοξια μας και δεν βλεπω κανεναν λογο για να την καταργησω. Καλοσυνη μας λεει να εχουμε, να μην βλαπτουμε κανεναν, να προσπαθουμε να γινομαστε καλυτεροι κοβοντας τα ελαττωματα μας, να προσφερουμε αγαπη στον πλησιον και βεβαια συμπληρωνει με το «οστις θελει».
Ουτε ειδα κανενα χερι να κατεβαινει από τον ουρανο αν δεν παω στην εκκλησια για να μου ριξει σφαλιαρα, ουτε με απειλησε καποιος ότι αν δεν σφαξω 10 αλλοπιστους θα παω στην κολαση. Για το θεμα της θρησκειας μπορει να γινει αναλυση 1000 σελιδων αλλα συνοπτικα θελω να εκφρασω πως εφοσον η θρησκεια μας, μας κατευθυνει προς την καλοσυνη και την προσφορά, δεν βλεπω κατι το μεμπτο.
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Τι κακο εχει η οικογενεια;
Από αυτην δεν προηλθαμε;
Η σωστη και υγιης οικογενεια δεν είναι αυτή που τροφοδοτει ( συνηθως ) με αντιστοιχα υγιη μελη το κοινωνικο συνολο;
Είναι παρωχυμενο συμφωνα με τα νεα ιδεωδη, να δημιουργουμε οικογενειες πανω σε αξιες ώστε να προαγεται η κοινωνια και κατ επεκταση ΕΜΕΙΣ;
Το τριπτυχο λοιπον Πατρις – Θρησκεια – Οικογενεια, δεν πιστευω ότι εχει κατι που να με κανει να το απεχθανομαι. Ουτε νοιωθω ότι θα πρεπει να απολογηθω επειδη το χρησιμοποιησαν φασιστοειδη.
Ακομα και τον Λογο του Θεου προεταξαν οι σταυροφοροι για να σπειρουν τον θανατο αλλα τι φταιει εκεινος που ειπε «Αγαπατε αλληλους;»
Η κοινωνια μας προσπαθει να βαδισει πολύ γρηγορα, κανοντας αλματα σε πολύ μικρά χρονικά διαστηματα ( εκτος και αν εχουν μεγαλη σχεση οσοι γεννηθηκαν από το 1975 ως το 1984 με αυτους που γεννηθηκαν μολις 10 χρονια αργοτερα ) και αναπτυσσει κομπλεξ, φοβιες, υποκρισια και διαφορες παιδικες ασθενειες προσπαθωντας ολοενα και περισσοτερο να αφομοιωσει πολλαπλα ερεθισματα σε ελαχιστο χρονικο διαστημα.
Γνωριζω ότι το συγκεκριμενο τριπτυχο είναι από τα θεματα που κανουν τζιζ, αλλα για μενα είναι απειρως προτιμοτερο από το τριπτυχο
ΑΠΑΤΡΙΣ ( μπορειτε να το πειτε και παρτακιας ) – ΑΘΕΟΣ – ΜΠΑΚΟΥΡΟΣ.
