ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΔΑΜΟΣ

Ο Γιώργος Αδάμος είναι ειδικευόμενος γιατρός στο μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας μας, τον Ευαγγελισμό – για τους φίλους «Βαγγέλας». 

Εκπροσωπεί χωρίς να το ξέρει την Ελλάδα του Φωτός. Την Ελλάδα που παλεύει, μοχθεί, με χίλιες μύριες δυσκολίες, που συνεχίζει να στέκεται όρθια. Την Ελλάδα που αντιστέκεται, την Ελλάδα που επιμένει, που παράγει, που προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο και δεν χάνει το χιούμορ και το χαμόγελο της. 

Ο ειδικευόμενος γιατρός είναι ίσως ο πιο αδικημένος κρίκος στο ελληνικό σύστημα υγείας. Κάνει όλη τη λάντζα, οι παλιότεροι συνάδελφοι του του φορτώνουν όλες τις αγγαρείες, οι ασθενείς τον αντιμετωπίζουν ως άσχετο πιτσιρικά και γιατρουδάκι. Του μιλάνε στον ενικό και συνήθως με αυθάδεια, το νοσηλευτικό προσωπικό τον αντιμετωπίζει λες και έχει το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς και οι απολαβές του είναι οι χαμηλότερες όλων. Αυτός δεν έχει «τυχερά» παρά μόνο τρέχει. 

Τον Γιώργο Αδάμο δεν τον γνωρίζω. Μου έστειλαν το κείμενο που έγραψε στη σελίδα του στο facebook και αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω για να δούμε και τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Το βρήκα εξαιρετικό και πέραν μιας ισχνής επιμέλειας, το αναδημοσιεύω ατόφιο. 

Live long and prosper Doc ! 

Απολαύστε το ! 

= = =  

Γενικη εφημερία στον βαγγέλα

Ωρα 20:00

Το παθολογικό γεμάτο με κόσμο. 

Για να περασεις απο την μια άκρη του ιατρείου στην άλλη κάνεις ελιγμούς...βρίσκει το πόδι σε κανα δυό φορεία,δεν πέφτεις.. δώρο μια εκχύμωση.

Ευτυχως η ροή περιστατικών εχει μειωθεί. Τρέφεις ελπίδες για μια ανθρώπινη εφημερία. Σε λιγότερες απο 2 ώρες το κουτί με τα προς εξέταση χαρτιά έχει ξαναγεμίσει! Εσυ και οι συνάδελφοι σου εξετάζουν non stop και αναρωτιέσαι πότε πρόλαβαν και ήρθαν τόσοι στο παθολογικό. 

Το ΕΚΑΒ μπαινει μεσα καθε λίγο και λιγάκι. Τα περιστατικά δυό δυό πάντα.. Μαρούσι Πειραιά Κέντρο δεν εχει σημασία όλα εδώ... Ευαγγελισμό! Γιατρέ είσαι ελεύθερος να σου παραδώσουμε? Εσυ εξετάζεις άρρωστο ήδη... Δεν έχει σημασία, σταματάς και εκτιμάς πόσο σοβαρό είναι το νέο περιστατικό κ παραλαμβάνεις, συνεχίζεις την εξέταση απο εκεί που την άφησες, σε ξαναδιακόπτει ενας συγγενής ασθενή «εεε γιατρέ η μητέρα μου εχει 180 πίεση πότε θα τη δείτε;»  Προσπαθεις να ακροαστείς ...βαβούρα ..συγκεντρώνεσαι δεν ακούς κάτι παθολογικό... 

Δίπλα σου εχουν πιάσει κουβέντα και μιλάνε δυνατά ... Δεν υπάρχεις για αυτούς, τους έχει δεί άλλος γιατρός . Εχουν εξετασθεί ήδη και περιμένουν απαντήσεις... Νοιώθουν νικητές μεσα στον χαμό.

 
Η ώρες περνούν κ συνεχίζεις ακάθεκτος...εχεις πιει λίγο νερό και τσιμπάς 2-3 κράκερς...

Θές να πάς τουαλέτα, κρατιέσαι, να δώ άλλο ένα επείγον περιστατικό και μετά θα πάω. Περνάει μισή ώρα και δεν έχεις πάει ακόμα. Η επιμελήτρια σου ζητάει να βάλεις μια κεντρική γραμμή... Δέχεσαι... Ξέρεις οτι για 20 λεπτά δεν θα σε ενοχλήσει κανείς. Την βάζεις με επιτυχία.. Φεύγεις προς την τουαλέτα ...Γιατρέ .. Πονάω ... Οι εξετάσεις γιατρέ... Περιμένω τοση ώρα γιατρέ!! Πότε θα εξεταστώ εγω; Φτάνεις στο WC .. Κέρδισες άλλα 2-3 λεπτά ηρεμίας. Βγαίνεις! Πίνεις μια γουλιά απο τον καφέ που πήρες 4 ώρες πριν .. Είναι άθλιος πιά, δεν πίνεται αλλα τα μάτια αρχίζουν και κλείνουν! 

Η ώρα 4 τα ξημερώματα. Συνεχίζει κόσμος να έρχεται ασταμάτητα. Απογοητεύεσαι. Μπαίνει ΕΚΑΒ φέρνουν 2 μεθυσμένους. Τους βάζεις παρέα με τους άλλους 5 που έχουν έρθει νωρίτερα. Ο μπαμπάς του ενός σε ρωτάει πως είναι γιατρέ; Η απάντηση που σου έρχεται ειναι "κόκκαλο"... Δεν το λές όμως. Θα τον εξετάσω και θα τα πούμε έπειτα. 

Σε ευχαριστεί! Πας να τον εξετάσεις και κάνει εμετό...  Ευτυχώς δεν σε πετυχαίνει...

Τα πρός εξέταση χαρτιά δεν μειώνονται για κανένα λόγο... Κοιτάς την ώρα 05:30 το πρωι! Αναρωτιέσαι τι τους κανει να έρθουν στο νοσοκομείο ξημερώματα Σαββάτου για μια διάρροια ή ένα πυρετικό κύμα. Δεν προλαβαίνεις να ολοκληρωσεις την σκέψη κ μπαίνει γαστρορραγία μέσα...

Γιατρέ είσαι ελεύθερος; Και να μην είσαι εκείνη την στιγμή γίνεσαι και παραλαμβάνεις τον άρρωστο άμεσα. Κοιτάς αν υπάρχει χώρος για να μπει το φορείο σε εξεταστική κλίνη. Βρίσκεις μία που κοιμάται το 19χρονο βλαστάρι με ενα ορο στο χέρι κ προσπαθεί να ξεμεθύσει. Η μητέρα (που του κραταει το χερι ξημερώματα) προβάλλει σθεναρή αντίσταση..." όχι το παιδί μου δεν θα μετακινηθεί γιατί ζαλίζεται γιατρέ ". 

Κοιτάς αν υπάρχει χώρος κάπου αλλού... Παντού βαριά άρρωστοι με οξυγόνο να κρέμεται απο τις παροχές. Αγνοείς την μητέρα κ το βλαστάρι κ τους μετακινείς να μπεί η γαστρορραγία. Γκρινιάζει...θες να της περάσεις μονωτική ταινία στο στόμα..Δεν το κάνεις...Εξετάζεις τον αρρωστο: 75mmHg πίεση...shit...2 φλέβες οροί PPIs ενδοφλέβια εργαστηριακά ομάδα και διασταύρωση... Η νοσηλεύτρια πετάει...Ο αρρωστος εχει διεκπεραιωθεί και ανεβαίνει στον όροφο να γαστροσκοπηθεί και να μεταγγιστεί σε λιγότερο απο 20 λεπτά! Αιματοκρίτης 20% απο τα αέρια αίματος! Μακάρι να πάνε όλα καλά σκέφτεσαι... Αυτό ήταν το πραγματικά επείγον περιστατικό. 

Κοιτάς την ώρα 07:30 και κρυφοχαμογελάς... 

Σε 15 λεπτά κλείνει η εφημερία!!! Κοιτάς ξανα το κουτί με τα χαρτιά προς εξέταση...βλέπεις ένα σωρο...θυμώνεις...τι θέλουν τέτοια ώρα ? 

Παίρνεις ένα να εξετάσεις ... Φωνάζεις το όνομα τσαντισμένος... Βλέπεις ενα καλοντυμένο και ευγενικό 60άρη. Ελάτε μαζί μου κ ξαπλώστε. Τον ρωτάς τι έχει και σου απαντά με ένα πράο βλέμμα οτι εχει ενα πόνο χαμηλά στην κοιλιά κανα 2μήνες ... Θες να φωνάξεις οσο πιο δυνατά μπορείς ΚΛΕΙΣΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΤΑΚΤΙΚΑ ΙΑΤΡΕΙΑ!!!

Η καλοσύνη του σε κερδίζει και τον εξετάζεις στωικά! Στέλνεις εξετάσεις και περιμένει ήσυχα και διακριτικά τα αποτελέσματα. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να φάς και να κοιμηθείς.. Τα μάτια κλείνουν... Η ώρα πήγε 10:00 ! 

Η εφημερία έκλεισε εδω και ώρα όπως και ο φλοιός του εγκεφάλου σου! Λειτουργείς μηχανικά μετα απο 14 ώρες...  Περιμένεις αποτελέσματα ...Βγαίνουν! Το κάλιο είναι τσιμπημένο γιατι το δείγμα ειναι αιμολυμένο και τα αιμοπεταλια φαίνονται λιγότερα γιατι κάνουν σωρούς στην γενική αίματος... Εργαστηριακά artifacts αμφότερα... Η ώρα 11:00 νυστάζεις και πεινάς... Πρέπει να τους δώσεις τις εξετάσεις τους... Βγήκαν καλές... Πρέπει να τους εξηγήσεις γιατι το κάλιο και τα αιμοπετάλια είναι μαυρισμένα στα αποτελέσματα... Αρχιζουν και ρωτάνε γιατι αυτά είναι με μαύρα γιατρέ ? 

Υπομονή... Τελείωσες σχεδόν! 

Γράφεις τα περιστατικά στο βιβλίο επειγόντων και είσαι έτοιμος να φύγεις τρέχοντας να πας να κοιμηθείς να φας και να κανεις μπάνιο... Μπαίνεις στο αμάξι έχοντας κλείσει 24 ώρες άυπνος..Μουσική τέρμα να σε κρατήσει μέχρι να φτάσεις σπίτι! 

Ξεκλειδώνεις....

Βάζεις ξυπνητήρι και τα μάτια κλείνουν πριν το καταλάβεις..

Αυριο Δευτέρα...εφημερία στον όροφο..

Λίγο πριν κοιμηθείς κάνεις μια φευγαλέα σκέψη... 

Αξιζε τελικά η ιατρική? 

Ο νούς σου φλερτάρει με το όχι επικίνδυνα... 

Οι φίλοι σου πέρασαν ένα Σαββατοκύριακο ήρεμο.. Εσυ δεν κατάλαβες ποτε πέρασε...
Ναι αλλα η γαστρορραγία πήγε καλά!!

Καληνύχτα

====

θα μου επιτρέψεις και ένα σχόλιο ως επίλογο. 

Πέραν της ωραίας ιστορίας και οτι μπορείς να νοιώσεις για αυτό που διάβασες θα βάλω και μια άλλη παράμετρο. Αν λοιπόν σε αυτόν τον χαμό και σε αυτές τις συνθήκες, ένας ειδικευόμενος γιατρός κάνει ένα ανθρώπινο λάθος, σκέψου τι σάλος θα γίνει στα κανάλια και σε κάθε σχόλιο κάθε ξερόλα. 

Για να επέλθει αποσυμφόρηση πιστεύω πως η μόνη λύση ήταν τα κέντρα υγείας. Το Νοσοκομείο πρέπει να είναι ησυχαστήριο και για τα σοβαρά περιστατικά και το κέντρο υγείας για τη λάτζα. 

Αυτό βέβαια προϋποθέτει να υπάρχει εν κινήσει ο διπλός μη σου πω ο τριπλός στόλος των ΕΚΑΒ. 

Ο τελευταίος  που κάτι πήγε να κάνει σε αυτόν τον τομέα και να υλοποιήσει αυτή την μεταρύθμιση ήταν ο τηλεβιβλιοπώλης Άδωνις Γεωργιάδης ως υπουργός Υγείας αλλά δεν πρόλαβε. Ενοχλούσε και έπρεπε να αντικατασταθεί...

Ω ΑΝΘΡΩΠΕ, ΤΙ ΘΛΙΨΗ….

Όσο μεγαλώνω μαθαίνω και όσο συνεχίζω γίνομαι σοφότερος.

Έχω που λες ένα φίλο. Πέρασε δυσκολίες και του στάθηκα βράχος. Πέρασα δυσκολίες και ούτε καν τον είδα αλλά καλή καρδιά.

Πριν από λίγες ημέρες πέρασα μπροστά από το μαγαζί του. Βγήκε στην είσοδο και τα λέγαμε. Αυτή την περίοδο οδηγώ ένα εταιρικό αυτοκίνητο που είναι αρκετά καλό μπορώ να πω. Δεν το επιδεικνύω και γιατί δεν είναι δικό μου αλλά και ποτέ δεν θεώρησα κάτι πολύ σημαντικό ένα αυτοκίνητο.

Καθώς το κοίταζε άρχισε να μου λέει: 

• Δεν μου λες ρε ύποπτε, ασφάλεια για κλοπή έχει; 
• Που να ξέρω, του λέω
• Χμμμ… μα τι χρωμα είναι αυτό που το διάλεξες..
•  …. ( μου το έχει πει 5-6 φορές )
• Και τότε που σου χτύπησαν την πόρτα, ποιος σου το έφτιαξε; Τι άχρηστος. Βαθουλώματα έχει ακόμα, το σμυριγδόπανο φαίνεται, άλλο χρώμα σου έβαλαν
• ….( αυτό μου το έχει πει 3 φορές )
• Δεν μου λες, θα μου κάνεις μια δήλωση ατυχήματος;
• Ε;;; γιατί;
• Ε να μωρέ για να βγάλουμε κανα φράγκο.
• Όχι, δεν παίζω με εταιρικό αυτοκίνητο.  Τι είναι αυτά που λες; 

 

Κατευθείαν εκείνη την ώρα έβαλα τη ζώνη, σταύρωσα το τιμόνι και έπιασα τον σταυρό που είχα πάρει από τον Άγιο Όρος. Παράλληλα έψαχνα κάτι στο κάθισμα του συνοδηγού… 

•  Μα τι κάνεις εκεί;;;
•  Τίποτα ψάχνω να δω, μήπως μπορώ να βάλω και τη δεύτερη ζώνη

Γέλαγε

Μα τι να κάνω ρε αδερφέ, του λέω.

Δεν σε καταλαβαίνω.

Τζιπάρα έχεις.

Μηχανάρα 500 κυβικών έχεις.

Μαγαζάρα 200 τετραγωνικών έχεις

Σε σπιταρόνα 120 τετραγωνικών σε ακριβή συνοικία μένεις

Με μια όμορφη και καλή κοπέλα τα έχεις

Τι σου λείπει ρε τύπε;;;;

Να πω ότι έκανα μόστρα και επίδειξη, χώσε. 

Να πω πως μιλάω για το αυτοκίνητο μου με περηφάνια, προσγείωσε με ! 

Εν προκειμένω όμως…

Έκανα που λες το σταυρό μου για να αποφύγω τα σκάγια της τοξικότητας και του φθόνου και έφυγα. 

Να θυμηθώ την επόμενη φορά να εισηγηθώ στην εταιρεία να μου πάρει Φεράρι. 

Να γελάω πιο δυνατά.

Ο ΧΑΡΗΣ ΡΩΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ

Οι ταινίες του κατά το κοινώς λεγόμενον παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου προβάλλονται μετά μανίας και παρακολουθούνται μετά μανίας επίσης, για τρεις λόγους. 

Καταρχάς έχουν εκπληκτικούς ηθοποιούς, πολύ καλύτερους από τους σύγχρονους. Εξαιρετικά σενάρια με απείρως καλύτερους διαλόγους από τα σημερινά σίριαλ. Τέλος είναι ηθογραφίες που μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο και βλέπουμε ποιες ήταν οι αξίες, τα ήθη και τα έθιμα πριν από 50 χρόνια. Θα μου πεις, ε και; Φαίνεται πως τα ψήγματα Ελληνισμού που έχουμε στο DNA μας, σχεδόν υποσυνείδητα μας κάνουν να θέλουμε να τις βλέπουμε,  να τις ξαναβλέπουμε και να μας αρέσει το ταξίδι στο χρόνο. Κακά τα ψέμματα, αν δεν είχαν τηλεθέαση δεν θα τις έβαζαν τα κανάλια ξανά και ξανά. 

Οι ταινίες τότε έβγαιναν με το κιλό. Μαζί με το θέατρο, ο κινηματογράφος ήταν από τις ελάχιστες προτάσεις διασκέδασης για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής για αυτό και είχαμε μαζική παραγωγή γιατί είχαμε και εισιτήρια. Δεν ήταν όλες καλές. Σχεδόν οι περισσότερες ήταν μάλλον μέτριες αλλά λίγο οι ερμηνείες, λίγο μερικές πραγματικά πολύ καλές ατάκες, ο κοσμάκης τις έβλεπε και συνεχίζει να το κάνει. 

Αυτή η εισαγωγή γιατί προσπαθώ να καταλάβω γιατί αυτή η τεράστια επιτυχία του Καφέ της Χαράς που όσα χρόνια και να περάσουν, την ώρα που προβάλλεται δεν έχει αντίπαλο. 

Ο λόγος πιστεύω πως είναι γιατί πρόκειται για μια σύγχρονη ηθογραφία. Τα σίριαλ που σημείωσαν τεράστια επιτυχία έκαναν ακριβώς αυτό. Ο Δόγγανος, ο Κάκαλος και ο Ακάλυπτος ήταν τύποι που απεικόνιζαν την πραγματικότητα της εποχής μας. 

Το καφέ της Χαράς έχει δύο βασικά συσταστικά στοιχεία επιτυχίας. Καταπληκτικό καστιγνκ και σενάριο. Για κάθε ρόλο οι ηθοποιοί είναι ένας και ένας. Να μην ξεχάσω, κάποια στιγμή θα πρέπει να αναγνωριστεί η Ρένια Λουιζίδου. Η κοπέλα έχει συμμέτεχει στις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ελληνική τηλεόραση. 

Τι πιο ωραίο για τον τηλεθεατή, η ζωή σε ένα μικρό ορεινό χωριό. Μια σειρά γεμάτη ανατροπές, που σε κρατάει σε ενδιαφέρον. Αν ήμουν  Χάρης Ρώμας, θα ξαναέκανα το καφέ της χαράς σήμερα. Θα έκανε πάταγο. Μπορεί τα κανάλια να ξαναπαράγουν σιριαλ αλλά είναι φτηνές αντιγραφές των τούρκικων. Πάρε το ένα πέτα το άλλο. 

Τα ανωτέρω δύο στοιχεία καταχωνιάζουν στο περιθώριο την ουσία του καφέ της Χαράς. Ο Χάρης Ρώμας ως γνωστός ομοφυλόφυλος βάλει κατά της κοινωνίας υπό το μανδύα της χαριτωμενιάς συμπλεγματικά.

Ας δούμε τους χαρακτήρες : 

Ο ιερέας του χωριού, παπάΤριαντάφυλλος Σεργιανόπουλος (Στέλιος Γούτης) είναι ένας ξεμωραμένος μπεκρούλιακας

Η σύζυγος του, Μαρίκα (Παπαδιά) Σεργιανοπούλου (Ράνια Ιωαννίδου), η μεγαλύτερη ρουφιανοκουτσομπόλα που ανακατεύει τους πάντες  

Η μια δασκάλα Αγλαΐα (Σοφία Μουτίδου), ήταν μια τρελή που τελικά νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική. 

Η άλλη δασκάλα, Ελεονώρα Αρκουδέα (Αναστασία Νίκου) ήταν παιδόφιλη

Οι άνθρωποι του μόχθου, οι αστοί ας το πούμε, ήταν οι χειρότεροι όλων. 

Ο φούρναρης, Λευτέρης Πουλόπουλος (Βασίλης Χαλακατεβάκης), ήταν ένας πυροβολημένος στην κοσμάρα του που γκάριζε με το ψώνιο του μεγάλου τραγουδιστή. Η γυναίκα του Κανέλλα Πουλοπούλου (Φωτεινή Ντεμίρη),  μια υστερική. 

Ο μπακάλης, Τάσος Πολυμενέας (Κώστας Φλωκατούλας), ένας αισχρός τσιγκούνης που πούλαγε ληγμένα προϊόντα στους συγχωριανούς του. Η γυναίκα του, Χάιδω Πολυμενέα (Χριστίνα Τσάφου), μια κουραστική κλαψιάρα. 

Ο δημόσιος υπάλληλος, Θόδωρος Πιπίνης (Περικλής Λιανός), ένα θλιβερό ανθρωπάκι της ηττοπάθειας και της σφαλιάρας. 

Ο καφετζής Βαγγέλης Φατσέας (Γεράσιμος Σκιαδαρέσης) ένας κάφρος και γελοίο λαμόγιο που κεράτωνε ασύστολα τη γυναίκα του. Η δε γυναίκα του Σταυρούλα Πώποτα-Φατσέα (Τζόυς Ευείδη), μια ηλίθια ονειροπαρμένη. 

Οι εργάτες, οι τεμπέληδες, λαμόγια και ρουφιάνοι. 

Το ορφανό κορίτσι, Ματούλα (Χαρά Σμύρου), ένα πορνίδιο. 

Το αγόρι της, Διονύσης (Δημήτρης Μαχαίρας), ένα κωλοπαίδι που έκλεβε χρήματα από τον πατέρα του.

Ο γιος του ιερέα, Αρης Σεργιανόπουλος ( Γιώργος Καραμίχος ) είναι ανάρχας που σπάει και καταστρέφει – σημειολογία ε; - και στη σειρά παρουσιάζεται ως αγνός ιδεαλιστής που δεν παίρνει απάντηση επί της ουσίας αλλά αφορισμούς. Άρα γίνεται συμπαθής η ιδεολογία του χάους και της καταστροφής. Ο ίδιος άνθρωπος είναι παιδεραστής γιατί πηγαίνει στον πρώτο κύκλο με την ανήλικη Ματούλα. 

Ως Μr perfect παρουσιάστηκε όλως τυχαίως ένας ομοφυλόφιλος, ο Αστέρης Νεγρεπόντης ( Χρήστος Μάντακας ). 

Πάλι καλά που σεβάστηκε το ρόλο της γιαγιάς, Τασία (Μαρία Κανελλοπούλου),  και δεν πείραξε τα μικρά παιδιά. Παρεμπιπτόντως αν υπήρχε σοβαρή χιπ χοπ σκηνή στη χώρα μας, θα είχε πάρει όλα τα στιχάκια του «τρελαντώνη» και θα τα είχε μελοποιήσει. Εκπληκτικός στο ρόλο του  Τρελαντώνη  ο Χάρης Γρηγορόπουλος

Ο ίδιος ο Χάρης Ρώμας για τον δικό του ρόλο του δημάρχου κράτησε τη βόμβα. Εφαρμόζει τόσο άθλια τις ηθικές αρχές μόνο και μόνο για να δημιουργήσει τη γενική απέχθεια και φυσικά δεν τις τηρεί στην προσωπική του ζωή.

Στο καφέ της χαράς το μόνο που δεν είδαμε ήταν μια ομοφυλοφιλική σχέση. Κατά τα άλλα όμως  είχαμε : 

Σχέση δασκάλας – μαθητή. Ώριμου άνδρα – μαθήτριας. Δύο μονογονεϊκές οικογένειες. Εγκυμοσύνη ανηλίκων. Στον αντίποδα, οι κανονικές οικογένειας παρουσιάστηκαν ως άρρωστες και σε μερικά επεισόδια έπαιξε και ολίγον τι, το ενδεχόμενο να γίνουν swingers. Παιδεραστία: Άρης - Ματούλα. 

Αυτό που εισπράττω ως θεατής, δεν είναι ότι πρόκειται περί σάτιρας αλλά για μια κακία και μίσος εναντίον του κοινωνικού ιστού. Απλώς καμουφλαρίστηκε έντεχνα. 

Θα μου πεις, «ωραία ρε μεγάλε και τι θέλεις τώρα, να πάρουμε τα DVD του Καφέ της Χαράς να τα κάψουμε;»

Προφανώς και προς θεού όχι. Το έχει δει όλη η Ελλάδα, εξακολουθεί να το βλέπει, ενίοτε το ψιλοχαζεύω και εγώ. 

Απλώς ήθελα να καταγράψω και τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Nothing more.