Τετάρτη 23 Μαΐου 2007

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ - 2. ΠΟΥ ΜΕ ΤΡΟΜΑΞΕ...

Μετα τη μια ακολουθησε και άλλη.
Η επομενη ιστορια μου ηρθε σχεδον αμεσως μολις δημοσιευσα το προηγουμενο γραμμα και εμεινα σχεδον εκπληκτος.
Στην αρχη το πηρα στην πλακα αλλα διαπιστωσα πως είναι αληθεια.
Σχεδον τρομαξα.

Αν διαβαζει το παρον καποιος γονεας, ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕΓΑΛΗ.
Αν θελετε μπορειτε ακομα και να γελασετε ισως γιατι θα είναι η καλυτερη ασπιδα στη θλιψη.
Στενοχωρηθηκα πολύ με την ιστορια που ευθυς αμεσως θα σας παρουσιασω ...
Πως μπορεις να απαντησεις σε ένα κοριτσι 15 χρονων;
Τι ακριβως να του πεις;

Την απαντηση μου θα τη διαβασετε λιγο παρακατω από το αρχικο μηνυμα.
Οσο μπορουσα πιο απλα….
Σημειωση:
Επειδη δεν είναι πλακα, αν διαβασω σχολια τυπου «ρε κοπελια δεν μας στελνεις και μας καμια φωτογραφια σου» θα τα σβησω αμεσα οποτε μην μπειτε καν στον κοπο να τα γραψετε.

= = = = = = = =

Πολύ καλημέρα σου αγαπητέ ύποπτε!

Εδώ και καιρό έχω αρχίσει και διαβάζω όλα τα άρθρα από το blog σου και μάλιστα μερικά τα έχω addάρει στα Αγαπημένα μου, τα έχω κάνει copy paste σε ένα αρχείο word και τα έχω να τα διαβάζω!

Είμαι 15 χρονών κ θέλω να σου πω την ιστορία μου και αργότερα να ζητήσω τη βοήθειά σου. Από πρόπερσι-πέρσι έμπαινα στο ίντερνετ για να γνωρίσω κόσμο κ να επικοινωνήσω με άλλους, όχι όπως έκανα παλιά, που έμπαινα για χαβαλέ, για να ψάξω για πληροφορίες, για να μιλήσω με τις φίλες μου.Πρόσθεσα αρκετές καινούριος επαφές στον messenger μου.Πρόσθεσα και έναν Λακη ο οποίος μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση καθώς ενδιαφερόταν πολύ για μένα και μιλούσαμε συνέχεια(ειτε e-mail, είτε μσν)!Την ηλικία του έψαξα και τη βρήκα.36 χρονών, βλέπεις δεν τον είχα ρωτήσει.Τον είχα ρωτήσει αν είναι παντρεμένος κ δεν μου απάντησε ξεκάθαρα.Εγώ του είπα ότι μάλλον είναι, και αυτός ως απάντηση μου έδωσε ότι για να το λέω εγώ, ίσως είναι.

Τελικά καταλήξαμε ότι δεν είναι χωρίς αυτός να μου απαντάει ευθεία.Πέρασαν μέρες και μιλούσαμε έτσι!Του έστειλα φώτος μου κ αυτός επίσης. Το επάγγελμά του του επέτρεπε να μου πει σε ποια σημεία του σώματός μου χρείαζεται να χάσω βάρος, πώς κλπ!Του είπα λοιπόν ότι θα του έστελνα φώτος φορώντας μόνο τα εσώρουχά μου.Αυτο το βράδυ που του το'πα, είπε να το προχωρήσει και αφού θα βγάλω κάποιες φώτος γιατί να μη βγάλω και κάποιες χωρίς εσώρουχα? Το είπε μεταξύ πλάκας κ σοβαρού, μέχρι που η ιδέα του έγινε σκέψη μου την οποία υλοποιησα. Βλέπεις, ήθελα μια δεύτερη γνώμη για το σώμα μου.Του έστειλα λοιπόν μια τέτοια φώτο.Τη σχολιάσε κ μου άρεσε. Με γέμισε αυτοπεποιήθηση.Όλο τον καιρό τα υπονοούμενα κ τα μωρό μου, πήγαιναν κ ερχόντουσαν.

Ήταν σα να είχαμε σχέση.Δεν άργησε κ η πρώτη μας συνάντηση.Έγινε σε ένα γήπεδο μπάσκετ το απόγευμα κ ήταν οι πιο αμήχανες στιγμές της ζωής μου.Απέφυγα ένα γλωσσόφιλο.Κι έτσι έφυγε κ πήγε σπίτι του.Το βράδυ αυτης της μέρα μιλήσαμε στο μσν.Μου έδωσε τον αιρθμό του κινητού του.Ακόμα τον θυμάμαι κ το μήνυμα που του έστειλα τότε.Οι μέρες κυλούσαν.Του έστειλα αλλο ένα ζευγάρι με φωτογραφίες σαν αυτή την έξτρα που του του είχα στείλει μαζί με αυτές που θα με βοηθούσε.Όχι ότι με πιέζε, αλλά το ήθελα κ μου άρεσε.Τα σχολια πλήθαιναν.

Μου είπε τι του αρέσει να κάνει όταν κάνει σεξ.Μου είπε ότι θέλει να μου κάνει ερωτικό μασάζ.Μου άρεσε πολύ η ιδέα.Το μέρος κ η ημερομηνία κλείστηκε.Η μεγάλη μέρα έφτασε.Θα ερχοταν σπίτι μου, σε ένα δωμάτιο που δεν πατάει ψυχή, όλα κρυφά και θα κάναμε ό,τι εφερνε η ώρα.Τον ρώτησα αν θα μου κάνει και τεχνητή αναπνοή(εννοώντας φιλί στο στόμα) κ μου είπε ότι αν τύχει θα γίνει κι αυτό!"Γιατί όχι, άλλωστε.Τέτοιος παράφορος έρωτας", σκέφτηκα κι εγώ.Εξ αιτίας ενός πελάτη του, δεν συναντηθήκαμε αυτή τη μέρα κ το μασάζ δεν έλαβε χώρα ποτέ κ πουθενά.

Θα έφευγα για διακοπες και μου πρότεινε να του στείλω φώτος ανάλογου περιεχομένου με πριν.Εγώ δεν κόλωσα και του έστειλα φωτος goodbye for holidays φορώντας ένα τπτ κ έχοντας χάσει την αξιοπρέπειά μου.Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του έστειλα κάποια μηνύματα, αλλά δεν πήρα απάντηση, γι'αυτό κ δεν του ξαναέστειλα.Γύρισα Αθήνα.Μιλήσαμε.Πάλι αρχίσαμε το στόρυ για καινούριες τέτοιες φωτογραφίες.Δέχτηκα και τις έβγαλα κ μάλιστα πιο αισθησιακές.Οι στάσεις που έπαιρνα ήταν δική του έμπνευση τώρα.Μου έστειλε τα σχόλιά του κ χαιρόμουν.Με γέμιζε αυτοπεποιήθηση.

Άρχισε το σχολείο κ δεν πολύμιλούσαμε γιατί είχα αρκετές υποχρεώσεις κ γενικά ήμασταν χαμένοι.
Έπειτα, αρχές Νοεμβρίου η μαμά μου που με προστατεύει, διάβασε τα ιστορικά μου(από πριν το καλοκαίρι) και είδε ότι είχα στείλει φωτογραφίες μου, ότι είχα μιλήσει με άντρες άσχετους κ ξένους.Την απογοήτευσα.Μου έκοψε το Ίντερνετ.Πέρασαν 1-2-3 μήνες χωρίς επισκέψεις σε ιστοσελίδες(κάποιες κρυφές επισκέψεις τις έκανα).Έμαθα πως ο Λακης εχει ένα παιδί 7 χρονών, άρα έχει και γυναίκα.Δεν το πίστευα.Γιατί να είναι έτσι...Γιατί να μην καταλάβω τι έκανα τη σωστή στιγμή...αν τώρα μιλήσω με αυτόν πάλι θα νιωθω ερωτευμένη μαζί του κ ίσως πάλι να ξανακάνω τα ίδια λάθη!Παρασύρομαι βλέπεις.Έτσι τον απέκλεισα, έσβησα μέιλ που είχαμε ανταλάξει, ώστε να μπορέσω να τον ξεχάσω.

Μια μέρα έτυχε να ακούσω στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι που μου είχε αφιερώσει...Έλιωσα, άρχισα να κλαίω, λυπήθηκα.Αμάν!Δεν μπορώ να ζήσω μακριά του!Δεν του μίλησα όμως.Δεν θέλω να του χαλάσω κι άλλο την οικογένεια.Αρκετά τον κατέστρεψα.

Ας προσπαθήσουμε να βρούμε αληθινά πρότυπα ζωής.Να σκεφτόμαστε πριν κάνουμε κάτι.Να μην μας χαλάει τη λογική μια παθιασμένη αγάπη.Το πάθος ποτέ δεν βγαίνει σε καλό.Αυτά ήθελα να μοιραστούμε.Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που μου αφιέρωσες.Χάρηκα που τα είπαμε έτσι.Και οι απορίες μου:

-Ήμουν για αυτόν απλά μια που του έδινα ότι είχα κ εκείνος το δεχόταν με απόλυτη ευχαρίστηση κ τώρα αν με θυμηθεί θα είναι για καινούριες φωτογραφίες? -Του κατάστρεψα πολύ το γάμο? -Να σταματήσω να μιλάω μαζί του?Λιώνω όμως χωρίς αυτόν... Αν μπορείς θέλω να μου απαντήσεις ως άντρας.και πες μου κάποιες γενικότερες σκέψεις σου.

Σ'ευχαριστώ πάρα πολύ.

= = = = = = ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ = = = = = =

Γεια σου !
Σε ευχαριστω πολύ για τα καλα σου λογια, για την καλη σου προαιρεση και για την εμπιστοσυνη σου.
Θα σου πω τη γνωμη μου που το πολύ πολύ να είναι λαθος αλλα να εισαι σιγουρη ότι προκειται περι της πραγματικης και ειλικρινους μου γνωμης.

Λεποοοοοοον
Καταρχην πρεπει να προσευχεσαι κάθε μερα να μην είναι αυτός ο τυπος μαλακας.
Κινδυνευεις να ξεφτιλιστεις στον παγκοσμιο ιστο αν οι φωτογραφιες σου κανουν το γυρο του κοσμου. Αν τυχει και τις παρει χαμπαρι καποιος συγγενης ή γνωστος σου τοτε θα εχεις κοινωνικο προβλημα…
Ευτυχως εχουν μεσολαβησει αρκετοι μηνες.

Προσπαθησε χωρις να το καταλαβει να μαθεις μερικα πραγματα για αυτόν ώστε αν τυχει επομενη επικοινωνια σας να καταλαβει ότι ξερεις πχ ποιος είναι ή που μενει ώστε να σκεφτει διπλα και τριπλα να σε βλαψει κανοντας μια πλακιτσα τυπου «hot 15χρονο σε διαφορες στασεις» και να στειλει mail σε φιλους και κολλητους του.

Είναι πολύ σημαντικο να καταλαβεις ότι δεν μπορεις να εκτιθεσαι κατ αυτόν τον τροπο γιατι δεν ξερεις τι μπορει να σου ξημερωσει. Το να στειλεις μια φωτογραφια σου αντε παει στην ευχη το καταλαβαινω. Όλα τα υπολοιπα όμως με τα γυμνα, τις ποζες και τα εξτριμ μπορει να αποβουν εις βαρος σου σε σημειο που να σε κυνηγανε μια ζωη.

Δεν υπαρχει κανενας απολυτως λογος να κολακευεσαι κατ αυτόν τον τροπο.
Γιατι πολύ απλα δεν είναι κολακεια.
Είναι ψευτικο.
Είναι fake που λεμε και στα ελληνικα.
Υπαρχουν καλυτεροι και πιο δυνατοι τροποι όπως η διαπροσωπικη επαφη που να κολλαει και να μην εχει 20ετη αποσταση γιατι είναι χαωδης.
Σε ότι αφορα τις ερωτησεις σου:

  1. Σαφως και περασε την ωρα του. Σπιτι του καθοταν, δεν ειχε τι άλλο να κανει, μιλουσε με σενα ενώ πιθανως η γυναικα του ειτε εβλεπε τηλεοραση ειτε εκανε το ιδιο με καποιον αλλον και χαζευε τις φωτογραφιες σου. Είναι εντελως τελειως ξεκαθαρο ότι δεν σημαινες τιποτα απολυτως για αυτόν περαν της δωρεαν τσοντας που του χαρισες. Σε αντιμετωπισε ως παιχνιδι και ως ασκηση τυπου «πως θα καταφερω ένα κοριτσακι να μου γδυθει». Ως μεγαλυτερος σου ειπε πολλα και διαφορα που σου εκαναν πλυση εγκεφαλου, χαρηκες, ενθουσιαστηκες, ερωτευτηκες και ουτε καν πηρες χαμπαρι ποσο κακο εκανες στον εαυτο σου με το να τον μειωνεις κατ αυτόν τον τροπο.
  2. την οικογενεια του δεν τη διελυσες γιατι α) αυτό δεν προκυπτει από πουθενα στο μηνυμα σου β) αυτό δεν γινεται με μια συναντηση στην οποια δεν επεσε ουτε καν ένα φιλι γ) δεν ειχε καμια συνεχεια
  3. Να σταματησεις γιατι αυριο μπορει να σου ζητησει να σε παρει ματι όταν θα το κανετε με έναν φιλο του. Ή να σε παρει μαζι με καποιον φιλο του. Και αυτά στην καλυτερη των περιπτωσεων. Το ότι λειωνεις όπως λες, είναι καθαρα και μονο στο μυαλο σου και στο history του msn. Δεν υπαρχει στην πραγματικοτητα και ουτε υπηρξε ποτε. Είναι απειρως ευκολοτερο να γραφεις κατι παρα να το ζεις. Και τι να ζησει καποιος που είναι 36 με καποια που είναι 15 ? όλα στο μυαλο σου είναι, ουτε εχετε ουτε ειχατε καποιον δεσμο ή καποια σχεση. Μα θα μου πεις και ότι μου εγραφε; Για να περνα η ωρα. Στις πραγματικες σχεσεις και στους πραγματικους ερωτες των ανθρωπων δεν μεσολαβει καμια οθονη κοριτσι μου…

Μερικες επιπλεον παρατηρησεις:
Η μερα που φαντασιωθηκες με το μασαζ φυσικα και δεν ακυρωθηκε ελεω καποιου πελατη αλλα γιατι ο τυπος κολωσε και ψιλοφοβηθηκε.
Διαπιστωνω τεραστιο ελλειμμα οικογειακης θαλπωρης. Τη μαμα σου δεν την κατηγορω από τη μια. Φοβηθηκε και αυτή. Από την άλλη η ηλικια σου είναι τοσο ευαισθητη που καπου οι γονεις μενουν στην ακρη. Σε ένα βαθμο είναι φυσιολογικο αλλα καλο είναι να συζητατε, να εχετε καλες σχεσεις ώστε σε μια δυσκολη στιγμη να μπορουν να σε βοηθησουν. Να ξερεις ότι εχεις ένα σπιτι. Μια στεγη. Σου προτεινω εν προκειμενω ότι συνεβη να το ξερουν τουλαχιστον 2 ανθρωποι της εμπιστοσυνης σου. Δεν ξερω ποιοι είναι αυτοι, εσυ ξερεις καλυτερα αλλα επειδη παιζεις με τη φωτια καλο είναι να μην εισαι μονη σου. Μπορει κατι να σου συμβει, κατι να σου τυχει. Να μπορουν καποιοι να βοηθησουν.
Φιλους εχεις;
Παρεες κανεις;
Κοινωνικη ζωη γενικα;
Πολύ ευκολα βλεπω ότι κολακευεσαι, κατι που σημαινει ότι εχεις τοσο μεγαλες ανασφαλειες που εξισου ευκολα οποιος εκφρασει μερικα εγκωμιαστικα σχολια εισαι ετοιμη για μεγαλες παραχωρησεις.
Προσεχε….
Ξεκολλα από το ιντερνετ και ζησε.

Τα μαθηματα, μερικα χομπι, παρεες θα γεμισουν το χρονο σου από το να ξημεροβραδιαζεσαι στο νετ γιατι δεν λεω. Εισαι στην καρεκλα σου και στα ποδια σου ολος ο κοσμος αλλα βλεπεις που σε οδηγει;
Αφενος να παιρνεις ποζες και να φωτογραφιζεσαι για ασχετους, αφετερου να στελνεις την ιστορια σου σε μενα.
Το νετ είναι σαν το σπαθι.
Στα χερια του τρελου κοβει κεφαλια και στα χερια του λογικου κοβει κλαδια και ανοιγει δρομο στη ζουγκλα. Αν νοιωθεις ότι παρασυρεσαι, περιορισε το.

Σημειωνω πως δεν εχω κατι εναντιον του ιντερνετ. Και εγω το χρησιμοποιω και εγω εχω γνωρισει κοσμο αλλα ουτε διαιωνιζα επικοινωνιες και αμεσως μετα τη συναντηση επαναπροσδιοριζα τα δεδομενα και ειτε προχωρουσα ειτε αποχωρουσα. Όμως να καθομαι μηνες επι μηνων να κανω chat, ουτε με 10 δις δολλαρια δεν το εκανα. Απιστευτη φθορα…
Αληθεια, σκεψου ποσες ωρες επι ωρων μιλησες μαζι του στο νετ και ποσα αλλα πραγματα θα μπορουσες να ειχες κανει in real life.

Το θεμα όμως για μενα είναι πολύ σοβαρο όχι σε ότι αφορα το τι εγινε.
Το θεμα είναι σοβαρο γιατι εγινε κατ επιλογη σου.
Εσυ το θελησες.
Στην αρχη ρωτησες περι γαμου αλλα ενταξει δεν πειραζει ας είναι και ετσι και μετα συνεχισες να φαντασιωνεσαι ερωτες και παθη.
Θα σου γραφε κατι σαν «εισαι πανεμορφη, σε θελω» και θα παθαινες δεκα εγκεφαλικα μαζι.
Ειτε δεν καταλαβες τι εκανες με έναν στα διπλα και πλεον σου χρονια
Ειτε το αψηφησες και ηθελες να μοιασεις στη vodafone.
Να ζησεις τη στιγμη.
Ωραια λοιπον την εζησες.
Και τι καταλαβες;
Τι καλο σου αφησε;
Σε τι σε ωφελησε;

Δεν μπορω μεσω ενός mail να σκαλισω και να ψαξω δομικα θεματα όπως η οικογειακοι δεσμοι, ή τι ακριβως και ποια πιθανη πιεση σε οδηγησε σε αυτου του τυπου την εκτονωση. Γιατι αυριο μπορει να το επαναλαβεις και να πεισεις τον εαυτο σου ότι «αυτος είναι διαφορετικος»
Και ξερεις, αμα το κανεις μια φορα και βγεις αλωβητη μετα χαλαρωνουν οι αντιστασεις σου για την επομενη. Και μετα συνεχιζεται.

Και μετα πια δεν γυρνα πισω.
Θα σου προτεινα αν νοιωθεις τοση μοναξια, αν νοιωθεις ότι κανεις δεν μπορει να σε καταλαβει, αν νοιωθεις ότι πρεπει να κανεις μερικες τρελιτσες για να νοιωσεις καλα, να προσπαθησεις να βρεις μερικους ανθρωπους που ισως σε βοηθησουν. Ψαξε για υγιη συντροφια με ατομα της ηλικιας σου και όχι να αναζητας χρυσαφι στα σκουπιδια.

Ειτε να είναι ενας ευσεβης ψυχολογος ειτε ενας ιερεας με γνωσεις ψυχολογιας.
Ισως σου φαινεται πολύ μπαναλ, πολύ κουκου, πολύ χαζο και αχρηστο αλλα δεν χανεις τιποτα ( αν θες να το δεις και ετσι ) για μια δευτερη γνωμη.

Σου ευχομαι ολοψυχα καλη δυναμη και καλη συνεχεια.
Και προσοχη….

Σάββατο 19 Μαΐου 2007

ΣΤΡΑΤΟΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

Το καλοκαιρι που μας περασε εφυγα από τη Χιο εχοντας την αισθηση ότι τα 400 χλμ που διυνησα και τα 20 φιλμ φωτογραφιων που εβγαλα, ηταν αντιπροσωπευτικα για το νησι.

Χθες παρεβρεθην στη στοα του Βιβλιου, στην παρουσιαση του πρωτου λευκωματος του φιλου μου και εξαιρετικου φωτογραφου Στρατου Βογιατζη, που γνωρισα στο νησι με θεμα τον τοπο του, τη Χιο.

Αισθανθηκα ότι μαλλον δεν πηγα ποτε σε αυτό το μερος, ουτε καν στο ιντερνετ εριξα μια ματια.

Οι γωνίες και οι γωνιές του νησιου, η εναλλαγη του ασπρομαυρου με το πολυχρωμο, η ματια του καλλιτεχνη δειχνουν μια άλλη οπτικη, μια άλλη ματια που δεν «τουριστικοποιει» τη Χιο αλλα τη δειχνει όπως είναι.

Τοσο αληθινη και τοσο μακρινη για τους επισκεπτες…

Το λευκωμα του Στρατου είναι πολύ προσωπικο, πολύ ιδιαιτερο και το λατρεψα γιατι δεν υποδεικνυει καλες φωτογραφιες τυπου «ειμαι από τη Χιο, που είναι και το σουπερουαου νησι». Είναι μια προσωπικη ματια, με προσωπικο μοχθο που αφηνει τον αναγνωστη – θεατη να αποκτησει ιδια αποψη και ερμηνεια για ένα από τα πλεον ποικιλομορφα νησια του Αιγαιου. Από τις φωτογραφικες δουλειες που λατρεψα και πανε στην κατηγορια αυτων που ή θα σου αρεσουν ή θα σε ενοχλησουν. «νταξ μωρε καλουτσικο είναι» εδώ δεν χωραει.

Όπως ακριβως και η Χιος.

Ή θα σε απορροφησει ή θα σε διωξει.

Χαρηκα για μερικες ( ελαχιστες για την ακριβεια ) ομοιες φωτογραφιες με αυτές που εβγαλα, ξαναεσκυψα στις περισσοτερες που απλως εγω προσπερασα και θαυμασα στιγμες που χωρις το λευκωμα του Στρατου Βογιατζη δεν θα εβλεπα ποτε.

Όταν τελειωσα και το δευτερο ταξιδι μου στη Χιο μεσω του λευκωματος η πρωτη και τελευταια σκεψη που εκανα ηταν ότι οσο και αν γυρισα, οσο και αν περπατησα, οσα χιλιομετρα και αν εγραψα τελικα αυτό το νησι δεν το προσεγγισα ποτε…

Εις αναμνησιν των πρωτων διακοπων που πηγα μονος μου, που δεν ηξερα κανεναν, που βασανισα τον εαυτο μου και με βασανισε και εκεινος, που μιλησα ελαχιστα και σκεφτηκα πολύ, που ξαναβρηκα μερικα στοιχεια που ειχα ξεχασει και μερικα αλλα που ειχε αποτεφρωσει η καθημερινοτητα…

Υγ1. καλη η εκδηλωση αλλα θα μπορουσε να ηταν συντομοτερη με λιγοτερα λογια μπλα μπλα μπλα….

Υγ2. παλι καλα που παρεβρισκοντο και πολλες και ομορφες Χιωτισσες...

Παρασκευή 18 Μαΐου 2007

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Μετα απο 2 μερες της εστειλα το κατωθι μηνυμα. Με ευχαριστησε και μου απαντησε πως συμφωνει και πως "η αντρικη γνωμη της ειναι χρησιμοτερη της γυναικειας" Εκτοτε δεν εχω νεα της. Ευχομαι ολοψυχα καλη δυναμη και καλη συνεχεια.

= = = = = =

Γεια σου
Διαβασα προσεκτικα το μηνυμα σου, την ιστορια σου και εχω να κανω μερικες παρατηρησεις αφου σου εκφρασω τις ευχαριστιες μου για την τιμη που μου κανεις να μοιραζεσαι πολύ προσωπικες σου στιγμες με καποιον που σου είναι αγνωστος..

1. από τη μια γραφεις ότι ηθελες να ανοιχτει μονος του, από την άλλη ότι ειχε περασει πολλα. Που το ηξερες τοτε αφου δεν σου ανοιχτηκε;

2. «δεν ειχα σκεφτει να κανω κατι μαζι σου» αλλα σε καλεσε για διανυκτερευση; Πιστευω ότι τα υπερμεγεθυνες. Δεν προσεξες το προφανες, το γεγονος, αυτό που συνεβη, αλλα εστιασες στα συναισθηματα σου και στις δικες σου προσδοκιες. Ανθρωπινο μεν, αλλα θολωνει.

Βγηκατε. Περασατε καλα. Γουσταρατε ο ενας τον αλλον. Φιληθηκατε Κανατε ερωτα. Μετα δεν υπαρχει «χαλαρα». Υπαρχει η αναμνηση μιας ευχαριστης εμπειριας ή η αρχη μιας σχεσης.

Φταις. Φταις γιατι ενώ θελεις να καλυψεις τις φυσιολογικες αναγκες σου, εδειξες δειλια και τις εκρυψες, να το παρατεινεις χωρις λογο, να μην κανεις μια ξεκαθαρη συζητηση. Ισως να φταιει το γεγονος πως δεν εισαι σε θεση να το κανεις αν εχεις προσφατους τραυματισμους. Θελεις να εχεις μια υγιη σχεση και καλα κανεις. Χρειαζεται όμως και λιγο μυαλο για την καλυτερη δυνατη επιλογη και να μην ταξιδευεις χωρις προορισμο.

Εγινε, γουσταρες, ηθελες. Τοτε συνεχισε. Δεν θελει; Χαιρετα. Υπαρχει πολυς κοσμος εκει εξω για να κανεις παρεα, να εισαι ο εαυτος σου, να αγαπησεις και να αγαπηθεις. Το θεμα δεν είναι αυτό. Το θεμα είναι να μη μενεις στασιμη. Το θεμα είναι να ξερεις τι σου γινεται και να συνεχιζεις τον δρομο σου. Σημασια δεν εχουν τα γεγονοτα αλλα τι μενει. Βαλτο πισω, σκεψου καλα και ειλικρινα ποια θετικα στοιχεια πηρες και πηγαινε για το επομενο καλο που θα σου τυχει. Ολες οι ερωτησεις του επιλογου σου, στερουνται αυτοκριτικης. Επεσες πανω σε καποιον που σε ηθελε μεν αλλα με τον δικο του τροπο. Δεν σου κανει; Χαιρετα τον. Όμως για ότι σου συνεβη εχεις ευθυνη.

Αν αγαπητη μου δεν εχεις το θαρρος να μιλησεις ΕΣΥ για τον εαυτο σου, θελεις να σε παρει ο άλλος από το χερακι; Είναι σαν να βγω στο δρομο με ρουχα μεσα στη λασπη και τη βρωμια και να αναρωτιεμαι γιατι οι ανθρωποι με κοιτανε περιεργα. Ότι σου συνεβη, το προκαλεσες. Άλλο το σκακι και άλλο το ουισκακι Μπορουμε να κανουμε με πολλους ανθρωπους παρεα Μπορουμε να κανουμε με αρκετους ανθρωπους καλο κρεβατι Με λιγους όμως μπορουμε να κανουμε και τα δυο εξισου καλα. Και σε βαθος χρονου. Δεν θελω να σου γραψω για το παλικαρι γιατι δεν εχω ιδεα για το τι εχετε πει. Αλλωστε στο κειμενο σου, ελαχιστα υπαρχει αυτος. Όταν παντως εκεινο το βραδι αποτραβηχτηκε εκανες τη μιση δουλεια. Ναι μεν δεν εφυγες αλλα δεν ωθησες το πραγμα σε μια ειλικρινη συζητηση. Κουκουρουκου το αφησες, κουκουρουκου σε πηγε. Βλεπω στην επικοινωνια σας πολλα εμμεσα. Μηνυμα. Messenger. Mail. Chat. Sms. Pm.

Χάρηκα Καλιαμάγκουρας. Συγγνωμη αλλα αν δυο ανθρωποι ΘΕΛΟΥΝ, βρισκονται δια ζωσης. Δεν δεχομαι καμια δικαιολογια, ειμαι καθετος και οριζοντιος. Στην αρχη το νετ βοηθαει να επικοινωνουν 2 ανθρωποι που δεν εχουν αυτή τη δυνατοτητα υπο άλλες συνθηκες. Όμως δεν πρεπει να γινει αυτοσκοπος. Ενταξει, τα ειπαμε, αντε να βρεθουμε, τι ωραια που περασαμε, μετα τερμα το νετ. Όταν καποιος θελει, μπορει να συναντησει τον ανθρωπο για τον οποιο εχει αισθηματα. Είναι υπεροχο να εισαι ερωτευμη. Ακομα πιο υπεροχο είναι όταν αυτό το συναισθημα εκφραζεται και είναι αμφιδρομο.

Όχι να μενει θαμμενο και να αιωρειται. Εχει σημασια το ποιος θα ξεκινησει να μιλαει πρωτος; καμια απολυτως. εσυ περιμενες αυτον και αυτος εσενα. και οταν αναγκαστηκες να βγαλεις μερικα στοιχεια, σε εστειλε. επρεπε να το ειχες κανει νωριτερα. πολυ νωριτερα. Δεν χρειαζεται να γραφεις την Οδυσσεια για το προφανες. Δεν εχει νοημα να ρωτας 150 φορες τον αλλον αν θελει να κοψει. Για να κανει να σου απαντησει 3 μερες, τι περιμενεις; Και τι νοημα εχει αυτή η ερωτηση; Παρε μια αποφαση και καντο. Και το πολύ πολύ να είναι λαθος. Θελει; Εχει καλως Δεν θελει; Παλι καλως εχει Ερωτευτηκες; Καλα εκανες Ξε-ερωτευσου δεν ειστε δα και 10 χρονια μαζι.

Η ζωη δεν σταματα. Εισαι πια τοσο ασχημη και δεν μπορεις να γνωρισεις κανεναν αλλον; Εισαι τοσο ακοινωνητη που δεν βγαινεις εξω από το σπιτι σου; ΞΥΠΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΑ. Ότι εγινε καλως εγινε. Ελπιζω μετα τα δακρυα να καθαρισει το μυαλο σου και να δεις ότι αν δεν βλεπεις ανταποκριση να μη χανεις το χρονο σου και να μη φθειρεσαι. Αφου βεβαια εχεις φροντισει και εσυ ΞΕΚΑΘΑΡΑ να εκφρασεις τις σκεψεις σου τυπου σε θελω, δεν σε θελω. Θελεις να βρεις μια σχεση, καλα κανεις αλλα μην αναλωνεσαι. Ξερω ότι ειμαι σκληρος. Ξερω επισης ότι προτιμω να με βριζεις αυτή τη στιγμη παρα να σε κολακεψω ή να σε συμπονεσω υποκριτικα.

Από τη στιγμη που μου εστειλες την ιστορια σου, ειμαι αυτό-αναγκασμενος να σου γραψω την πραγματικη μου γνωμη.

Mind the gap

Suspect

Τετάρτη 16 Μαΐου 2007

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Συχνα πυκνα λαμβανω mails σας.

Δεν θα τα κρινω γιατι μονο και μονο που καποιος αφιερωνει το χρονο του να μου στειλει ένα μηνυμα, καταρχην με τιμα και είναι ισως το πιο σημαντικο.

Με αφορμη προσφατο πονημα με τιτλο «Μαργαριτα» ελαβα ένα mail από μια αναγνωστρια του blog μου [ ΣΣ. Σε ευχαριστω πολύ πολύ ] που πιστευω ότι είναι το καλυτερο ολων οσων εχω παρει μεχρι σημερα.

Το παραθετω χωρις καμια περικοπη και προσεχως θα δημοσιευσω και την απαντηση που της εστειλα.

Για το τυπικον του θεματος, εκ των προτερων αναφερω πως πηρα την αδεια της για να σας το παραθεσω.

----Original Message Follows----

From:

To: Suspect

Subject: Hello Suspect! :)

Σάββατο βράδυ…όμορφο βράδυ και είμαι μέσα. Έβαλα να δω μία ταινία, κωμωδία κιόλας έτσι για να περάσει η ώρα και να γελάσω. Δεν μπορούσα όμως να συγκεντρωθώ, κάτι με έτρωγε και ήθελα να σου γράψω. Να σου πω μια δικιά μου εμπειρία για να καταλήξω εκεί που θέλω να καταλήξω.

Ο χρόνος έκλεισε άσχημα για μένα, πολλά προβλήματα οικογενειακά και προσωπικά. Έτσι είπα το 2007 να αρχίσω από το μηδέν, να κάνω μία νέα αρχή και όπου βγει. Θα ξανάφτιαχνα την ζωή μου. Ο Ιανουάριος ήταν ο χειρότερος μήνας και μέσα στην απόγνωσή μου, στην απελπισία μου και στην θολούρα μου βρήκα ένα site. Γνώρισα κάποιον. Ο τρόπος που τον γνώρισαν ήταν αυτός που ήθελα πάντα (όταν πρόκειται για διαδικτυακές γνωριμίες). Πρώτα η όλη φάση ξεκίνησε από τα γνωστά pm και έπειτα συνεχίσαμε σε IM messenger. Μιλάγαμε και οι ώρες περνούσαν νερό. Λέγαμε διάφορα, πράγματα που μας άρεσαν, όνειρα. Δεν είχαμε πει τίποτα προσωπικό, πέραν του ονόματός μας αλλά και αυτό ξεχασμένο το είχαμε και χρησιμοποιούσαμε το nickname μας. Ποτέ δεν μου άρεσε όταν η συζήτηση με έναν άγνωστο μέσω του ίντερνετ ξεκινούσε με τα κλισέ, πως σε λένε, που μένεις, τι σπουδάζεις, πόσο χρονών είσαι. Αρκετά τυπικά και βαρετά και στην φάση της γνωριμίας τα θεωρώ άχρηστα. Και έτσι με αυτόν δεν υπήρχαν αυτά τα τυπικά. Μου άρεσαν οι συζητήσεις μαζί του, χανόμασταν λίγο από την βαρετή καθημερινότητα. Μου άρεσε..δεν είχα όμως στο μυαλό να κάνω κάτι μαζί του. Ήθελα να γνωρίσω νέους ανθρώπους, να θυμηθώ πως είναι. Γιατί κάπου είχα ξεχάσει τον εαυτό μου και είχα ξεχάσει τι θέλω.

Συναντηθήκαμε. Η πρώτη συνάντηση είχα φανταστεί ότι θα ήταν με άλλα παιδιά από το site. Τελικά ήμασταν οι δυο μας. Άνετος, χαλαρός, ένιωθα λίγο αμήχανα. Δεν ήταν ο τύπος μου από άποψη εξωτερικής εμφάνισης, και όμως κάτι με είχε μαγνητίσει. Φάγαμε κάτι στα γρήγορα και πήγαμε για ποτάκι μετά. Εκεί ήρθε το πολιτισμικό σοκ. Όσα άτομα και αν είχα γνωρίσει κανένας δεν άκουγε blues…με πήγε στο μαγαζί που παίζει blues. «Που ήσουν όλη μου τη ζωή;» ήθελα να του πω. Αλλά ας μην το παρακάνουμε.

Αφού ξεπεράστηκε το στάδιο της αμηχανίας (όχι 100% και εμφανιζόταν που και που) συνεχίσαμε να μιλάμε. Υπήρχε καλή χημεία. Μετά από 3 μέρες ξανασυναντηθήκαμε, έκανα κοπάνα από τη δουλειά…ήμασταν 12 ώρες μαζί. Τα νούμερα δεν παίζουν ρόλο…οι 12 ώρες μου φάνηκαν σαν 12 λεπτά. Σε κάποιες στιγμές υπήρχε κάποια ζεστασιά, ζεστασιά που δεν έχουν δύο απλοί γνωστοί.

Συνεχίσαμε να επικοινωνούμε, να μιλάμε. Όχι κάθε μέρα, είχαμε και ανάποδο ωράριο. Όταν εγώ σχόλαγα από τη δουλειά, αυτός ξεκινούσε τη δικιά του. Δεν πτοηθήκαμε. Ένα βράδυ έτυχε να ήμαστε χάλια ψυχολογικά και οι δυο μας. Εγώ αποζητούσα μία αγκαλιά, αυτός αποζητούσε τη δική του ελευθερία από αυτά που τον βασάνιζαν. Αποφασίσαμε να συναντηθούμε το Σάββατο να πνίξουμε τον πόνο μας. Δεύτερο πολιτισμικό σοκ..μπαράκι που έπαιζε funk. Μιλήσαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, χαζοκουνηθήκαμε στους ρυθμούς της μουσικής και τότε έκανε την κίνηση. Ήρθε πιο κοντά μου.

«Είσαι καλά;» μου λέει. Δεν τον άκουσα καλά μες τον πανικό και πλησίασα προς το μέρος του

«Δεν σ’ άκουσα»

«Ρώτησα αν είσαι καλά»

«Ε ναι είμαι…» και αυτό ήταν. Άλλοι λένε ότι ακούν την φιλαρμονική όταν φιλιούνται, εγώ άκουγα το “My Sharona” και χανόμουν.

Η βραδιά συνεχίστηκε λίγο ακόμα και πήγαμε σπίτι του. Συνεχίσαμε να χανόμαστε, δεν φτάσαμε μέχρι το τέλος όμως. Δεν γινόταν για τεχνικούς λόγους. Αν και ήθελα, δεν με ένοιαζε. Ήταν η πρώτη φορά που δεν με ένοιαζε…δεν με ένοιαζε πως θα εξελισσόταν το όλο θέμα. Τελικά αποκοιμηθήκαμε, το πρωί έπρεπε να φύγω γιατί είχα μία υποχρέωση με την μητέρα μου.

Ήμουν χαμένη, σε έναν δικό μου κόσμο. Όταν όμως επέστρεψα στην πραγματικότητα με έπιασε ένας πανικός. Είχα συνειδητοποιήσει ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Και τότε παύεις να νιώθεις και αρχίζεις να σκέφτεσαι. Τι αισθάνεται; Με έβλεπε μόνο για πήδημα της μία βραδιάς;

Δεν άντεξα την Τρίτη πέρασα από κει που δουλεύει. Ευτυχώς ήταν μόνος του, αν και πηγαινοερχόταν κόσμος. Μιλήσαμε αλλά δεν έθιξα το θέμα, περίμενα να δω τι θα κάνει.

«Δεν θα με φιλήσεις καθόλου;» του είπα σε κάποια φάση.

Κόλλησε λίγο, κόμπλαρε…αμηχανία…

«Δε γίνεται τώρα..είμαι στη δουλειά». Μετά κόμπλαρα εγώ…με κοιτούσε επίμονα. Μέχρι που ήρθε η ώρα να φύγω.

«Φεύγω…είναι η τελευταία σου ευκαιρία» του είπα και στεκόμουν στην πόρτα.

Με φίλησε..στα πεταχτά, γρήγορα μην μας πάρει κάποιο μάτι.

Τις επόμενες μέρες είχαμε μιλήσει μέσω ίντερνετ. Παρασκευή βραδάκι με παίρνει τηλ. Να τα πούμε και να μου κάνει την εξής ερώτηση:

«Σου έχω μία πρόταση, χωρίς να σημαίνει αυτό κάτι, θες αύριο το βράδυ να ρθεις να το περάσεις και να μείνεις εδω;»

Είχα κολλήσει, όχι για αυτό που με ρώτησε. Άλλες θα το έλεγαν θράσσος και ντροπή του. Μου άρεσε η ντομπροσύνη του. Η ευθύτητά του. Το εκτίμησα πολύ αυτό.

«Έχω κολλήσει τώρα, δεν μου έχουν ξανα-κάνει τέτοια πρόταση.» του λέω

«Ε ναι γιατί οι άλλοι όταν κάνουν μια τέτοια πρόταση κρύβουν χίλια δυο υπονοούμενα».

Δέχτηκα και πήγα. Είδαμε dvd, μιλήσαμε…ακόμη δεν είχαμε ανοιχτεί για τις ζωές μας. Πολύ επιφανειακά. Δεν θέλαμε και οι δύο. Δεν ήθελα να τον ρωτήσω κάτι και να τον πιέσω, ήθελα να ανοιχτεί μόνος του. Δεν ήθελα να του ανοιχτώ, είχα περάσει πολλά και είχε περάσει και κείνος πολλά από διάφορες νύξεις του. Θα ήταν συνετό να βαρύνουμε ο ένας τον άλλον με τα δικά του προβλήματα; Δεν ξέρω…ίσως τα λάθη των προηγούμενων σχέσεων βγαίνουν πάντα σε κάποια φάση της ζωής μας και σίγουρα στις επόμενες σχέσεις. Ήμασταν και οι δύο αρκετά επιφυλακτικοί.

Μετά από λίγο το πάθος μας κυρίευσε, και σε κάποια φάση πριν προλάβει να γίνει κάτι πιο βαρύ τον βλέπω να σταματάει και να είναι σκεφτικός.

«Τι έγινε;»

«Βρίσκομαι σε ένα δίλημμα αυτή τη στιγμή» μου είπε.

«Τι δίλημμα;»

Δεν μίλησε…ανασηκώθηκε και έκατσε στην μία πλευρά του κρεβατιού.

Τρόμαξα, φοβήθηκα, η πρώτη σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό ήταν ότι θα ήταν με κάποια άλλη.

«Έχεις κάνει μαλακία;» του είπα. «Είσαι με άλλη;»

«Για να ξεκαθαρίσουμε αυτό το θέμα, όχι δεν είμαι με άλλη.»

Τον ξαναρώτησα. Σηκώθηκε και πήγε προς το παράθυρο. Σιγομουρμούριζε

«Μην το σκέφτεσαι…όχι καλύτερα τώρα που είναι αρχή, μπορεί να βγει σε καλό, μπορεί σε κακό…αλλά καλύτερα τώρα.»

Ήρθε και έκατσε δίπλα μου.

«Με έχεις προβληματίσει…» μου είπε

«Τι εννοείς;»

«Εννοώ ότι δεν περίμενα να φτάσουμε εδώ. Δεν είχα σκεφτεί να κάνω κάτι μαζί σου και όσο και αν σε θέλω πάρα πολύ αυτή τη στιγμή..αμφιβάλλω για όλα τα υπόλοιπα…»

Και από τότε άρχισε ο αποσυντονισμός. Δεν ήξερα τι να κάνω. Άλλες θα είχαν φύγει. Δεν έφυγα όμως. Γιατί δεν πίστεψα ότι το εννοούσε αυτό. Τουλάχιστον όχι 100%. Είχα αισθανθεί κάτι και είχα νιώσει κάτι από μέρους του…κάτι παραπάνω. Ίσως να μην ήταν σίγουρος και σκέφτηκα να του δώσω λίγο χρόνο.

Αποφασίσαμε και μάλιστα εγώ το πρότεινα…να το συνεχίσουμε στο χαλαρά. Να περνάμε καλά και όπου μας βγάλει. Ίσως αυτό να ήταν που με ψιλοσακάτεψε.

Συνεχίσαμε να βλεπόμαστε. Βγήκαμε 1 φορά με τον κολλητό του και άλλη μία φορά με τον άλλο του κολλητό και την κοπελιά του. Εκείνες τις 2 φορές δεν με είχε αγγίξει καθόλου. Νομίζω ότι δεν πρέπει να είχαν ιδέα για το τι συμβαίνει μεταξύ μας, τουλάχιστον για το ζευγάρι. Και αυτό με ενόχλησε… και άρχισα να μπερδεύομαι και να γίνομαι χάλια. Δεν ήθελα να πέσω πάλι. Είπα ότι το 2007 θα κάνω μια καινούρια αρχή.

Όμως συνέχισα να κάνω υπομονή. Γιατί ένιωθα κάτι παραπάνω από μέρους του. Ήμουν ερωτευμένη μαζί του και αρκετές φορές είχα νιώσει το ίδιο από αυτόν. Μηνύματα, στιγμές, αγκαλιές, επίμονες ματιές. Δεν ήταν το χαλαρά, έλα πάμε για ποτό και μετά να πηδηχτούμε και άντε στα σπίτια μας θα τα πούμε πάλι την επόμενη εβδομάδα. Αν ήταν δεν θα το είχα κρατήσει. Μια φορά και τέρμα.

Μια μέρα, δεν ήταν καλή μέρα και κάπου πληγώθηκα με μια αντίδρασή του. Σε άλλες στιγμές δεν θα με ενοχλούσε απλώς ήταν το κερασάκι στην τούρτα μου εκείνη τη μέρα. Του έστειλα μήνυμα «γάμα το γενικότερα, ας μην ξανασυναντηθούμε ποτέ». Το επόμενο βραδάκι πήγα στο θησείο για καφέ με 2 φίλους μου…να πούμε τους πόνους μας. Έφυγα με τον έναν είπαμε να περπατήσουμε να ξεδώσουμε. Παρασκευή βράδυ, πανικός στο θησείο…έπεσα φάτσα κάρτα μαζί του. Είχε βγει βόλτα με τον κολλητό του. Πήγα να σκάσω στα γέλια…life is a bitch και να μην θες να συναντηθείς. Η αμηχανία έδωσε ρεσιτάλ, εγώ να κοιτάζω κάτω, αυτός να κοιτάζει εμένα (μου το είπε ο φίλος μου) και ο κολλητός του να λέει καμιά κουβέντα να σπάσει τον πάγο.

Αφού χωρίστηκαν οι δρόμοι μας, μου έστειλε μήνυμα το ξημέρωμα και με ρώτησε αν θέλει να συναντηθούμε.

Συναντηθήκαμε, του είπα ότι αισθάνομαι κάτι πιο έντονο, αυτός όμως έπεμενε σ’ αυτό που μου είχε πει. Δεν είναι σε φάση, θέλει χαλαρά και περιμένει να του πω εγώ αν θέλω να συνεχίσουμε. Δεν απάντησα.

Είπα να το συνεχίσω. Δεν άντεξα πολύ. Ήμουν σε μια φάση παρανοϊκή. Έτσι μετά από μερικές μέρες και αφού τον είδα να έχει αρχίσει να «χάνεται» του έστειλα pm.

Δεν το ήθελα αυτό, αλλά ήξερα ότι αν τον έβλεπα δεν θα μπορούσα ποτέ να του πω αυτά που ένιωθα.

Τελικά ούτε και στο pm δεν κατάφερα να του τα πω.

Το μόνο που του είπα ήταν, αν θέλει να το λήξουμε ή όχι. Η κατάσταση με μπερδεύει και με πληγώνει και δεν θέλω να γίνω κομμάτια. Ότι εγώ αισθάνομαι κάτι πιο έντονο και ζητάω περισσότερα και ότι αυτός δεν αισθάνεται το ίδιο και δεν μπορεί να δώσει περισσότερα. Να τον περιμένω; Να μην τον περιμένω; Γουστάρει να είμαστε μαζί; Ναι ή όχι; Μία λέξη είναι.

Έκανε 3 μέρες να μου απαντήσει. Φάνηκαν 3 αιώνες. Η απάντησή του ήταν, αν θέλω να προλάβω κάτι χειρότερο και να το κόψουμε, ας το κάνουμε. Ότι μεταξύ των δύο άκρων επιλέγει τη μη-δέσμευση και ότι δεν θα αλλάξει κάτι από τη μεριά του, θα περιμένει να συναντηθούμε να δούμε ταινία, να πάμε για ποτό. Του αρέσει να με βλέπει και να κουβεντιάζει μαζί μου οτιδήποτε.

Στεναχωρήθηκα, έκλαψα, απογοητεύθηκα. Απογοητεύθηκα γιατί είχα πιστέψει ότι είχε αισθανθεί και αυτός κάτι και δεν θα το παρατούσε τόσο εύκολα. Έπεσα έξω. Τουλάχιστον το επόμενο πρωινό ξύπνησα πιο ανάλαφρη. Του μίλησα στο messenger του είπα ότι μου είχε λείψει αλλά δεν θέλω να τον δω τώρα για ευνόητους λόγους. Προσπάθησε να το ρίξει στο χαβαλέ για να διώξει το βαρύ κλίμα, προσπάθησα να το ρίξω και γω στο χαβαλέ. Δεν γινόταν όμως.

Πέρασαν κάποιες μέρες. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο καλύτερα αισθανόμουν. Έχω βρει μία ψυχική ηρεμία. Με σκότωνε αυτό το χαλαρά. Έβαλα τα χεράκια μου και έβγαλα τα ματάκια μου. Όμως ηρέμησα. Δεν είμαι στην αμφιβολία. Θέλει; Δεν θέλει; Γιατί δεν θέλει; Έχω βρει την αισιοδοξία μου πάλι. Όπως και στις αρχές όταν τον γνώρισα. Του μίλησα πρόσφατα, του είπα ότι όταν ξεμπερδέψω με την δουλειά την επόμενη εβδομάδα να κανονίσουμε να συναντηθούμε. Έτσι αισθάνθηκα εκεινη τη στιγμή και έτσι έπραξα. Μου είπε ότι δεν επικοινωνούσε μαζί μου γιατί φοβόταν μήπως δεν ήθελα. Τελειώνει και αυτός την δουλειά του σε λίγες μέρες και περιμένει να συναντηθούμε.

Μου έχει λείψει. Μου έχει λείψει η παρέα του. Δεν ξέρω αν θα τον συναντήσω, σίγουρα όμως κάποια στιγμή θα γίνει (βλέπεις γνώρισα κόσμο από το site ε και όλο κάποια meetings γίνονται σε κάποιο θα είναι). Σίγουρα δεν είμαστε όπως ήμασταν και δεν ξέρω πως θα ήμαστε. Έχω κρατήσει αυτή τη σχέση όσο σύντομη και αν ήταν γιατί τα όμορφα σημεία της με γέμιζαν. Επίσης ήταν και είναι το μοναδικό άτομο που είμαι ο εαυτός μου.

Απλά αυτό το καταραμένο bad timing.

Και τώρα αναρωτιέμαι.

Τι συμβαίνει με τις σχέσεις; Τι συμβαίνει με τους ανθρώπους; Τι συμβαίνει με τους άνδρες;

Ανασφάλεια στα πάντα. Είναι αστείο και συνάμα τραγικό όταν περνάς όμορφα με κάποιον, σου αρέσει να τον βλέπεις και να συζητάς μαζί του, να τη βρίσκεις μαζί του στο σεξ και να του λές ότι δεν είσαι σε φάση, ή ότι δεν θέλεις δέσμευση. Μα δεν πας για γάμο. Είσαι μαζί με κάποιον επειδή γουστάρεις να είσαι. Εννοείται ότι δεν ξέρεις που θα είστε αύριο. Ζούμε σε τέτοιες εποχές που τίποτα δεν είναι σίγουρο. Γιατί να μην μπορούμε να ζούμε αυτά που νιώθουμε; Γιατί να βάζουμε εμπόδια και να μην αφήνουμε τους άλλους να μας πλησιάσουν; Όσο και αν έχουμε πληγωθεί από προηγούμενες σχέσεις. Γιατί να μην δίνουμε μια ευκαιρία στους άλλους, αλλά κυρίως στους εαυτούς μας;

Σκέφτομαι ότι αν του είχα πει επί λέξει ότι είμαι ερωτευμένη μαζί του, θα είχε πάρει δρόμο..θα έτρεχε και θα είχε φτάσει στη Ρουμανία.

Γιατί να φοβόμαστε τόσο πολύ;

Σόρρυ αν σε ζάλισα. Ανακάλυψα προσφάτως το blog σου και όποτε βρίσκω χρόνο στη δουλειά διαβάζω κάποιες από τις καταχωρήσεις σου. Απλώς μου ήρθε και θέλησα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία μου μαζί σου. Να σου δώσω έμπνευση :P

Take care :)

EUROVISION

Την αποψη μου για τη eurovision την εχω ηδη καταγραψει εδώ, ένα χρονο πριν:

http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2006/05/eurovision.html

Δεν αλλαζει κατι, απλως να συμπληρωσω μια και παρακολουθησα το μεγαλυτερο μερος τα εξης:

Μου αρεσε ο τζαζι Γερμανος.

Μου αρεσαν οι Ρουμανοι με το εξυπνο και χαριτωμενο τραγουδακι τους.

Παραδεχθηκα τους συντροφους Σερβους που τραγουδησαν στη γλωσσα τους ένα σχεδον Κουστουριτσειο ασμα χωρις μοντελες, μπικινι και σεξι απιλ.

Ο Σαρμπελ ειχε ένα συμπαθες ποπ τραγουδακι και πετυχε αξιοπρεπη συμμετοχη.

Παρατηρησα όμως ποσο πολύ εμοιαζε το δικο μας και το τουρκικο…

Ενας ποπ-γκλαμ διαγωνισμος που οι ψηφοι μοιραζονται κλικαδορικα και το ζητουμενο είναι για μενα η αξιοπρεπεια.

Ουτε εθνικη καταστροφη ουτε εθνικη αναταση.

ΓΡΑΦΩ ΓΡΑΦΕΙΣ ΓΡΑΦΕΙ

Χρονιά ρεκόρ ήταν το 2006 για την ελληνική βιβλιοπαραγωγή, που έφτασε τους 9.200 νέους τίτλους.

Τα blogs αισιως εν Ελλαδι εφτασαν τα 10.000.

Οι εφημεριδες και τα περιοδικα είναι πολλα περισσοτερα από οσα αντεχει η μικρη ελληνικη αγορα.

Τα διαφορα fora εχουν αναριθμητα ποστς και οποιος εχει προσβαση στο εντ στη χωρα μας αμφιβαλλω αν δεν συμμετεχει εστω σε ένα φορουμ. Πολλες φορες βλεπω σε αλλους bloggers να εχουν στηλη με ένα ολοκληρο κατεβατο απο blogs που διαβαζουν λενε και καγχαζω γιατι οποιος εργαζεται, εχει έναν δεσμο ή εστω 5 φιλους σε συνδυασμο με τη ζωη στην πολη, αμφιβαλλω τα μαλλα αν προλαβαινει εστω να ξαναδιαβασει τα δικα του κειμενα για να κανει την τελικη διορθωση.

Ολοι γραφουμε, ολοι εχουμε αναγκη του εκφραζεσθαι αλλα η υπερπροσφορα ( ετσι όπως παμε τους μονους που θα διαβαζουμε θα είναι οι εαυτοι μας ) αναγνωσης εχει βαθια αιτια.

Η κοινωνικοτητα του Ελληνος είναι δομικο στοιχειο της φυλης μας.

Οι ρυθμοι της ζωης στην πολη δυσκολευουν την κοινωνικοτητα.

Ποσες φορες δεν σας εχει τυχει να προσπαθειτε επι εβδομαδες να πιειτε έναν καφε με προσφιλες προσωπο που δεν μενει πιο μακρια από 15 χλμ, ασχετα αν στην πολη οι αποστασεις πολλαπλασιαζονται επι δεκα;

Αυτή η αναγκαστικη απομονωση μας οδηγει στην μονοπλευρη εκφραση.

Το ημερολογιο ηταν μια συνηθεια για τα παιδια στην εφηβεια για να καταχωρουν «τα μυστικα» τους την οποια γρηγορα εγκατελειπαν αφου οι κοινωνικες τους δραστηριοτητες τους επετρεπαν να μοιραστουν τις σκεψεις τους με τους φιλους τους και με το ετερον ημισυ.

Σημερα το ημερολογιο, η γραφη, είναι μια συνηθεια για τους μεγαλους να μοιραστουν τα μυστικα τους με αγνωστους και να ξεγελασουν τη μοναξια τους.

Ναι, ξερω.

Μεγαλη επανασταση, εκφραζονται ολοι, δωστε τα data στο λαο, δεν εχουμε αναγκη τους εκδοτες οε οε, save humanity free expression αλλα εχω την αισθηση πως η πολυγραφη συγγραφη των ημερων μας ειτε σε τιτλους βιβλιων ειτε σε blogs εχει ως βαση την καταπιεσμενη κοινωνικοτητα που δεν εκτονωνεται με φοντο τη ζωη στη μεγαλη πολη…

ΕΥΤΥΧΙΑ

Συζητουσαμε με έναν φιλο και μεταξυ αλκοολ και καπνου μας επιασαν τα φιλοσοφικα ερωτηματα.

Τι είναι ζωη

Αν υπαρχει αγαπη

Τι είναι αληθινη φιλια

Σε ποια θεση τελικα επαιζε ο Ζιοβανι

Και φτασαμε στην ευτυχια.

Τι σημαινει ευτυχια.

Εχουν μεγαλη πλακα διαφοροι ορισμοι που κατά καιρους ακουμε για τοσο βαριες εννοιες. Με το θαρρος του να προσθεσω και εγω αλλον έναν τετοιο ορισμο, υποστηριζω πως ευτυχια είναι το συναισθημα που νοιωθει κανεις όταν προσφερει, όταν κανει το καλο στον συνανθρωπο.

Τις φορες που μπορω να πω ότι αισθανθηκα ευτυχισμενος ηταν όταν εκανα μια καλοσυνη. Δηλαδη δεν είναι και πολλες καθως ο καλυτερος μου φιλος είναι ο jack daniels και όταν αποφασιζει να μου μιλησει με αποκαλει καθαρμα αλλα εχω τη βεβαιοτητα πως την ευτυχια δεν την αναζητας.

Δεν είναι ένα μερος για να το επισκευθεις

Δεν είναι μια σκεψη ή μια ουσια που θα εκκρινει ενδορφινες για να πλημμυρισει το μυαλο σου.

Δεν είναι ένα βιβλιο που θα διαβασεις, ένα τραγουδι που θα γραψεις, ενας ρολος που θα παιξεις, ένα βραβειο που θα παρεις.

Είναι το αποτελεσμα της προσφορας και της καλοσυνης στον συνανθρωπο.

Αυτό που νοιωθεις τη στιγμη που βοηθας.

Δεν αναφερομαι στο να δωσεις χρηματα. Ακομα και ο καλος λογος, η συντροφια, η παρηγορια στον πονο και στη θλιψη.

Ξερω ότι δεν πρωτοτυπω.

Θυμαμαι ότι το χε πει και ενας τυπος που ηρθε στον κοσμο, τον ωφελησε και οι ανθρωποι τον ευχαριστησαν σταυρωνοντας τον.

Αγαπα τον πλησιον ως σεαυτον ειχε πει αν τα θυμαμαι καλα.

ΚΡΥΦΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

Εστω ότι ερχοταν αγγελος Κυριου και μου λεγε:

Υποπτε παιδι μου, ο Κυριος αποφασισε να ικανοποιησει μια επιθυμια σου ανεξαρτητως ηθικης και δικαιοσυνης. Εισαι προτυπο για ολο το γαλαξιακο συμπαν και αποφασισε ο Κυριον να πραγματοποιησει ότι ζητησεις.

Χρημα, εξουσια, γυναικες ότι θες!

Θα το σκεφτομουν πολύ βαρια για 5 δευτερολεπτα.

Το μονο που θα ζητουσα θα ηταν να μην εχω την αναγκη του υπνου.

Ο υπνος στερει από τη ζωη.

Με ποσα ακομα θα μπορουσα να ειχα ασχοληθει αν δεν αναγκαζομουν να κοιμαμαι. Ποσα περισσοτερα θα μπορουσα να ζησω…

Αν και μεχρι σημερα τα εχω καταφερει αρκετα καλα για να τον περιορισω αλλα θα ηθελα να τον εξαφανιζα.

ΜΕΝΔΡΙΝΟΣ

Στο εξοχως φτωχο και σχεδον εγκληματικο κατά του αθληματος ποδοσφαιρικο πρωταθλημα μας, όταν βλεπω ένα νέο παιδι να παιζει στις μεγαλες ομαδες να παιζει, αγαλλομαι και ελπιζω.

Στον τελευταιο αγωνα του Ολυμπιακου, ειδα ότι ο κοουτς Λεμονης εβαλε έναν πιτσιρικα ονοματι Μενδρινο ο οποιος πηρε πεναλτι πετυχε και γκολ.

Χαρηκα για το παιδι.

Μεχρι να δω τις φασεις στην τηλεοραση.

Το πεναλτι που πηρε ανηκει στη σχολη Stelios.

Τριπλα στον αμυντικο, κλωτσια στο ποδι του και θεαματικη διστροφη τουμπα.

Τι κριμα να ξεκινας –ουσιαστικα- την καριερα σου με απατη και ψευτικο κατά Βασιλη Καραπιαλη μπεναλντι…

ΜΑΖΕΨΕ ΤΟΝ ΦΙΛΙΠΠΕ

Φιλτατε Φιλιππε Συριγο.

Ειστε στο χωρο 40 χρονια.

Βαλατε και τον γιο σας.

Καλα κανατε.

Ο Καραμανλης και ο Παπανδρεου καλυτεροι ηταν;

Σας παρακαλω όμως θερμα να τον βοηθησετε να βγει από τη γυαλα.

Να κατεβει από τον θρονο.

Να επιστρεψει στη γη.

Τι στομφος, τι παυσεις, τι βαρυγδουπιες, τι λεκτικα μορφηματα, τι επιδειξη λεκτικου πλουτου, τι κενολογιες,

τι Χατζηνικολ-υφος, ω θεοι του Ολυμπου!

Είναι δεν είναι 30 ετων η αυτου μεγαλειοτης Γεωργιος Συριγος και μιλαει όπως ο Καισαρας στη συγκλητο. Όπως ο Παλαιολογος λιγο πριν την Αλωση. Όπως ο Λεωναηντας στους Σπαρτανς.

Πειτε του σας παρακαλω ως εμπερος πατηρ να είναι ανθρωπινος, με απλο λογο, χωρις να εχει το στιλ του «ακουστε τον θεο θνητοι»

Νέο παιδι είναι, του αρεσει το μπασκετ, πιθανως να μπορεσει να προσφερει στο χωρο. Η απλοτης δεν εβλαψε κανεναν.

Φανταζομαι εαυτον αν ημουν Φωτης Κατσικαρης και τον ειχα διπλα μου στο f4, δεν θα μπορουσα να απαντησω σε καμια ερωτηση από τα γελια.

Άλλο ένα + για την κρατικη τηλεοραση. Τα παιδια της ΕΡΤ ( Περπεριδης & ΣΙΑ ) είναι εξοχως διασκεδαστικοι και ενημερωτικοι χωρις ιχνος επιτηδευσης και υποκρισιας. Ευγε.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΟΛΙΑΣ

Ο Βασιλης Τσολιας δεν είναι καποιος ανθρωπος. Είναι ιδεα.

Όταν ο Βασιλης Τσολιας μπαινει στις μεγαλες πιστες οι σερβιτοροι δεν τον ρωτανε τι θα πιει. Το φερνουν μονοι τους.

Όταν ο Βασιλης Τσολιας πλησιασει τη φιρμα στην πιστα δεν δινει παραγγελια. Ο τραγουδιαρης λεει το αγαπημενο του τραγουδι ανεξαρτητως ωρας και προγραμματος.

Όταν το κλαρινο δει τον Βασιλη Τσολια δεν θελει οργανοπαικτη. Κελαηδαει από μονο του.

Όταν ο Βασιλης Τσολιας μπει σε μια παρεα, δεν φωναζει για να ακουστει. Οι σιωπουν για να τον ακουσουν.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν φοραει ρολοϊ. Αυτος αποφασιζει τι ωρα είναι.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν θεωρει ότι εκανε σεξ αν η γυναικα επιβιωσει

Ο Βασιλης Τσολιας δεν θετει υποψηφιοτητα. Οι αλλοι τον εκλεγουν και χωρις το ονομα του να γραφεται στο ψηφοδελτιο.

Ο Βασιλης Τσολιας μια φορα επαιξε μπαλα. Την κλωτσησε τοσο δυνατα που εφυγε από τη γη και εγινε πλανητης.

Η προσθηκη του suspect: Αρα ουτε ιπταμενοι δισκοι υπαρχουν. Ο Βασιλης Τσολιας κανει δισκοβολια.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν πινει αλκοολ. Αυτό φευγει από το μπουκαλι και πηγαινει στο στομαχι του γιατι εκει είναι καλυτερα.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν αγοραζει εισιτηριο. Του τηλεφωνουν από την ΠΑΕ Παναθηναϊκος και τον ρωτουν αν θελει να κατσει διπλα στον προεδρο ή στον παγκο.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν την πεφτει σε γυναικες. Αυτές του δινουν το τηλεφωνο τους και του καθονται στα πρωτα 3΄

Το σχολιο του suspect: ο Βασιλης Τσολιας είναι ο μονος που πρωτα πηδαει και φιλια δινει στο τελος. Οι γυναικες μαζι του δεν θελουν προκαταρκτικα.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν αρρωσταινει ποτε. Απλως συμμετεχει σε πειραματα για φαρμακα πριν περασουν στην ευρεια καταναλωση.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν οδηγα αυτοκινητο. Απλως μπαινει μεσα και αυτο παει μονο του.

Ο Βασιλης Τσολιας δεν παει στο γραφειο του. Κανει τη δουλεια από το τηλεφωνο. Και αν δεν την κανει, καποιος άλλος φταιει.

Ο Βασιλης Τσολιας στη δουλεια του είναι προϊσταμενος. Όταν καποιος «προϊσταμενος» τολμησε και του εκανε παρατηρηση, αυτή τη στιγμη δεν είναι αναμεσα μας. Όπως και ο διευθυντης.

Σε όλα τα αυτοκινητα υπαρχει η τεταρτη, η πεμπτη και η εκτη ταχυτητα. Σε ένα στον κοσμο μετα την εκτη υπαρχει και η ταχυτητα Βασιλης Τσολιας

Υγ. Τα ανωτερω είναι πληρωμενη διαφημιστικη καταχωρηση. Και ναι, ο Βασιλης Τσολιας μοιαζει πολύ με τον Τσακ Νορις.

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Σε φορουμ που συμμετεχω εγινε μια συγκριση μεταξυ των παικτων και του μπασκετ γενικα στη δεκαετια κυριως του 80 αλλα και του 90 και στην τρεχουσα.

Η αποψη μου:

Το αθλημα εχει αλλαξει. Η αμυνα, η σωματοδομη των αθλητων και η εν γενει φιλοσοφια του παιχνιδιου. Δεν είναι τυχαιο ότι εχει κλεισει η ψαλιδα με το ΝΒΑ. Δεν είναι τυχαιο ότι στο παρελθον τα σκορ εκλειναν με 40 ποντους και τωρα τα αμερικανα χανουν.

Η κυρια για μενα αιτια είναι πως οι αθλητες του σημερα δουλευουν περισσοτερους τομεις στο παιχνιδι τους. Δηλαδη μπορει ο Γκαλης να ηταν ενας και μοναδικος αλλα τη λεξη αμυνα δεν τη γνωριζε.

Οι ψηλοι τοτε ηταν κρεμανταλαδες για τα ριμπαουντ. Σημερα ξερουν να πασαρουν, να κανουν drive και να σουταρουν απο μακρια.

Οι κοντοι τοτε εκαναν ολη τη δουλεια στην επιθεση και την αμυνα την αφηναν για τους ψηλους. Σημερα δεν υπαρχουν κοντοι παικτες.

Σημερα οι αθλητες εκτος του ότι είναι πιο γυμνασμενοι, μπορουν να κανουν περισσοτερα μεσα στο παιχνιδι και η προπονητικη τακτικη δεν αποτελει μοναδικο προνομιο της σερβικης σχολης αλλα με το ανοιγμα των απανταχου συνορων ολοι λιγο ως πολύ μαθαινουν μπασκετ σε σωστη βαση.

Δεν είναι τυχαιο ότι σημερα σπανια βλεπει κανεις παικτη να παιζει πανω από 30.

Παλιοτερα ξεκιναγε και εβγαινε μονο στα time out.

Αν παρατηρησει κανεις τον μυικο ογκο των αθλητων, οι σημερινοι είναι διπλασιοι.

Για να μην κανω συγκρισεις από το απωτερο παρελθον θα σταθω σε 2 συγχρονους παικτες.

Νικος Χατζηβρεττας και Νικος Χατζης. Ασχετα αν ο δευτερος ηταν μεχρι περυσι καλυτερος μπασκετμπολιστας, όμως αυτή τη στιγμη ο Χατζηβρεττας είναι δυο επιπεδα ανωτερος.

Εν προκειμενω υπαρχουν 2 επιμερους θεματα που μπορουμε να συζητησουμε.

Την εξελιξη και διαδοχη του ελληνικου μπασκετ και του ευρωπαϊκου.

Ξεκιναμε με το ελληνικο.

Μετα τους 4 σωματοφυλακες, στην Ελλαδα συνεπεσε ένα ταυτοχρονο ελλειμμα καλων παικτων και καλων προπονητων. Προσοχη, δεν λεω ταλαντουχων. Καλων λεω. Ταλαντουχους ειχαμε. Γαλακτερος, Μηριουνης, Αγγελιδης, Οικονομου και οι συν αυτων, τσεπωσαν τα εκατομμυρια και αραξαν. Τεμπελιασαν και δεν δουλεψαν και δεν εκαναν την καριερα που θα μπορουσαν να κανουν.

Τα τελευταια χρονια όμως στην Ελλαδα βρηκαμε έναν σοβαρο Ελληνα προπονητη, τον Γιαννακη και διαθετουμε μια ομαδα 15 παικτων που πλην ταλεντου, δουλευουν και σοβαρα με αποτελεσμα να είμαστε πρωταθλητες Ευρωπης και δευτεραθλητες κοσμου. Ποιοι, οι Ελληνες των 10 εκατομμυριων ανθρωπων…

Το ευρωπαϊκο μπασκετ ουσιαστικα είναι η μεσογειος.

Οι γιουγκοι επεσαν. Όχι κυριως γιατι παρατησαν το σπορ αλλα γιατι εχασαν την ομαδικοτητα τους. Η Ιταλια εκανε ένα μπαμ αλλα και παλι φαινεται να μην πολυπατα στα ποδια της. Οι Ρωσοι εδωσαν εμφαση στο πρωταθλημα τους παρα στις υποδομες τους. Οι ισπανοι κλυδωνιστηκαν αρκετα αλλα μετα από σοβαρη προσπαθεια εχουν ισως την καλυτερη ισπανικη ομαδα ολων των εποχων.

Το μονο στοιχειο που εδωσε πνοη ηταν οι εθνικες διασπασεις της πρωην ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβιας. Ετσι ξεπηδησαν οι φοβεροι λιθουανοι. Οι υπολοιποι μπορει να μη στερουνται ταλεντου ( κροατες ) αλλα τρωγονται μεταξυ τους και ο καθενας κοιταει την παρτη του. Ισως να είναι και κοινωνικο το φαινομενο και όταν διατηρηθουν μερικα χρονια πολιτικης σταθεροτητας, να εχουμε πολλες δυνατες ομαδες.

Ανελπιστα από την άλλη ακρη του Ατλαντικου, υπηρξε η ευτυχης συγκυρια να συμπεσει ( όπως εμεις με την μεγαλη 4αδα ) μια εξαιρετικη φουρνια παικτων και η Αργεντινη να κανει αισθηση με το τοταλ μπασκετ της.

Σε οτι αφορα τους παικτες του παρελθοντος:

Παιζει πολύ μεγαλο ρολο το ποιος κανει πρωτος τι.

Ο Jordan πχ εμεινε στην ιστορια γιατι στο διαγωνισμο καρφωματων πατησε στη βολη. Σημερα οι περισσοτεροι παικτες το κανουν. Στην ιστορια όμως μενει μονο ενας. Ο Γκαλης πρωτος εκανε τα μαγικα του. Ασχετα αν θα μπορουσε να τα κανει σημερα. Πιθανως όχι, γιατι με τις αμυνες, τις βοηθειες, τις παγιδες, τα 24 δευτερολεπτα και τον γρηγορο ρυθμο του παιχνιδιου ισως να ηταν πρωτος στις ασιστ αλλα 45αρια δεν νομιζω να ξαναβαζε. Ο Γκαλης καινοτομησε στο αθλημα. Μεχρι τοτε δεν ειχε ξαναβγει τετοιος driver, που να παιζει τοσο καλα με τη μεση του και τα ποδια του. Σημασια δεν εχει τι θα εκανε ο Γκαλης τωρα. Πιθανως αντι για 37 ποντους μ.ο. που ειχε στο ευρωμπασκετ του 87 να ειχε 17 σημερα. Σημασια εχει ότι τα εκανε πρωτος.

Εβλεπα τις προαλλες και τα εχω προσφατα στο ομιχλωδες του μυαλου μου μερικα αποσπασματα από το eurobasket του 87.

Αν δειτε τι ειδους αμυνα επαιζαν, θα πεσετε κατω από τα γελια.

Χαλαρο μαν 2 μαν με τεντωμενα ποδια και τα χερια κατω.

Ατομικα:

Από τους παλιους μεγαλους παικτες υπαρχουν πολλοι που σημερα δεν νομιζω να επαιζαν σε υψηλο επιπεδο. Από τους σημερινους μεγαλους παικτες, στις τοτε ομαδες θα εβαζαν αντι για 15-20 ποντους σημερα, 50 τοτε.

Πχ ο Μεγας σουτερ Χουαν Αντονιο Σαν Επιφανιο ή ο Αντονελο Ριβα ακομα και ο Οσκαρ Σμιντ δεν ξερω τι ακριβως θα εκαναν σημερα αν απεναντι τους εβρισκαν τον Διαμαντιδη.

Ειμαι σιγουρος όμως πως αν επαιζε τοτε ο Νοβιτσκι με τον Γκασολ θα σημειωναν επιδοσεις Ουιλτ Τσαμπερλεν.

Οι παικτες που μπορουν να σταθουν διαχρονικα είναι αυτοι που μπορουν να προσφερουν σε πολλους τομεις μεσα στο γηπεδο.

Σημειολογικα μπορω να αναφερω τον Ζντοβτς, τον Βιγιακαμπα, τον Γιαννακη και φυσικα τον Χριστοδουλου και ακομα πιο φυσικα ο μεγας Ντραζεν Πετροβιτς και ολοκληρωτικα ο Αρβιντας Σαμπονις.

Επιπλεον θελω να σημειωσω πως το παιχνιδι των τιτλων είναι λιγο αφελες.

Ο συμπαθης Βουρτζουμης πηρε ένα πρωταθλητριων. Το οποιο δεν πηρε ο Γκαλης.

Από την άλλη όμως η ατομικη αξια του Αλβερτη μπορει να μην τον κανει μεγαλο παικτη αλλα ως ο πιο σταθερος, ο πιο συνεπης και ο πιο αταλαντος αθλητης της γενιας του καταφερε να είναι respected. Ο Αλβερτης εφαγε ωρες επι ωρων στο γηπεδο για να φτιαξει το σουτ του και μπορει ναι μεν να εμεινε μονο σε αυτό αλλα εχει συνεισφορα πολυπλευρη στην ομαδα του και δεν κουβαλαει τα νερα και τις πετσετες.

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ

Υπαρχουν παιχνιδια που σηκωνουν μεγαλη αναλυση.

Συμπερασματα, ποικιλα σχολια, τεχνικες, τακτικες και πολλα συναφη.

Ο τελικος με την ΤΣΣΚΑ ηταν από τους αγωνες που σε αφηνουν αφωνο.

Παρακολουθω από το 1988 τα final 4 και ειμαι πεπεισμενος πως ειχαμε τη χαρα να ζησουμε τον καλυτερο τελικο.

Μεγαλες ομαδες, μεγαλο μπασκετ, ενας τελικος που τα ειχε όλα.

Υψηλο σκορ, θεαμα, τακτικη, εξαιρετικες αμυντικες προσπαθειες, μεγαλες αθλητικες προσωπικοτητες, αγωνια, ενταση, τσαμπουκας και το τελος βρηκε τη μεγαλυτερη ελληνικη ομαδα στο μπασκετ να σηκωνει την κουπα.

Επειδη η ΕΡΤ μεταδιδει και αγωνες του ΝΒΑ αρκετους από τους οποιους εχω δει, ειμαι σιγουρος ότι σε επιπεδο μπασκετ και αναφερομαι στο κατεξοχην αθλημα και όχι στο τσιρκο μεντρανο, ο τελικος ηταν ανωτερος από πολλες αμερικανιες.

Μερικα σημεια που θελω να θιξω είναι τα εξης:

  1. ο Ομπραντοβιτς αγγιζει τον ορισμο της θρυλικης προσωπικοτητας στο αθλημα που εχει αφησει ανεξιτηλη της σφραγιδα του. Στον ημιτελικο με την Ταου ειχε σημαντικη συμμετοχη στη νικη. Στον τελικο όμως παραλιγο να τον χασει μονος του καθως στην αρχη του β ημιχρονου γυρισε την ομαδα με 4 κοντους και η διαφορα των 10 ποντων πεταξε. Τελος καλο όλα καλα, αλλα ενδεικτικο του ενας τελικος κρινεται σε μια κλωστη..
  2. η μεγαλη διαφορα του ποδοσφαιρικου παναθηναϊκου με τον μπασκετικο φανηκε στη ( αν το δει κανεις επιφανειακα ) σχεδον γελοια περιφορα του τροπαιου από τον Θαναση Γιαννακοπουλο. Κι όμως, η αγαπη, το μερακι, η τιμη στην ιστορια και το συναισθημα περαν φυσικα της μεγαλης αξιας είναι τα στοιχεια που εχουν κανει μεγαλυτερη και από αυτή του Αρη, την αυτοκρατορια του ΠΑΟ. Στοιχεια που για τον ποδοσφαιρικο παναθηναϊκο αποτελουν αστροφυσικες εξισωσεις και παρα το μεγαλυτερο από ολους μπατζετ του, φετος ηταν ο χειροτερος της δεκαετιας.
  3. η απαντηση στο ερωτημα Διαμαντιδης ή Παπαλουκας δοθηκε ξεκαθαρα στον τελικο. Ο Διαμαντιδης είναι τρομακτικος παικτης μεσα στο παιχνιδι. Ο Παπαλουκας είναι ΤΟ παιχνιδι.
  4. MVP για τον ΠΑΟ ηταν ξεκαθαρα ο Σισκαουσκας. Ο Λιθουανος ηταν καθοριστικος στο παιχνιδι μετα τους αριθμους. Οι αμυντικες τοποθετησεις του, τα σημαντικα ριμπαουντ και κυριως ότι ειχε το καθαρο μυαλο και το σθενος να κανει διεισδυσεις παιρνοντας φαουλ, φθειροντας την αντιπαλη αμυνα, δινοντας ποντους από το πουθενα στον ΠΑΟ όταν όλα τα επιθετικα συστηματα κολλησαν και χρειαστηκε η ατομικη πρωτοβουλια, ηταν καταλυτικη η συμμετοχη του.
  5. Θα αφησει εποχη αυτό που ειπε ο Ντικουδης περι Λαρισας. Μπορει η κουπα να τα σκεπασε όλα αλλα φιλτατε Ντικ ηταν χοντρο αυτό μεσα στη βαζελοφωλια να πανηγυρισεις επιτυχια αντιπαλου. Μπορει να κανω λαθος ( κατι που δεν γινεται συχνα χο χο χο ) αλλα αν ο Ντικ κανει 3 συνεχομενες μετριες εμφανισεις ή ο ΠΑΟ κανει μερικες ηττες, θυμηθειτε πως πρωτος αυτος θα φαει το κραξιμο.

Μπραβο στην Παναθα, τους θαυμασα, τους ζηλεψα και πανηγυρισα.

Τιμη μας και χαρα μας να εχουμε τετοια ομαδα στην Ελλαδα και να βλεπουμε υψηλου επιπεδου μπασκετ.

Σάββατο 5 Μαΐου 2007

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΟ

Στην ομαδα που αποτελει τη βαση της Εθνικης Ελλαδος.
Στην ομαδα του καλυτερου προπονητη στο Ευρωπαϊκο μπασκετ
Στην ομαδα του ωραιοτερου τρελου παραγοντα
Στην ομαδα που κραταει το ελληνικο συλλογικο μπασκετ ψηλα μετα τις ρομαντικες εποχες του Αρη και την παρενθεση του Ολυμπιακου το 97.
Στην ομαδα που χαρη στην οποια ειδαμε τους μεγαλυτερους παικτες και προπονητες στη χωρα μας

Η διοργανωση είναι στην Ελλαδα και μακαρι η κουπα να μεινει σε αυτή.


Τα σημεια του αγωνα με τη Μαλαγα:

Το ματς ειχε πολύ Ομπραντοβιτς. Μαλκοβιτς δεν ειχε.

Τρομερη αμυνα και προσωπικοτητα από πλευρας Παναθηναϊκου.

Τον πηγε και η συγκυρια.

Τα καλαθια των Μπατιστ με το αλεϊ ουπ και του Σισκαουσκας στο τελος του ημιχρονου ηταν για μενα οιωνοι.

Το ματς αν το δει κανεις ψυχρα ηταν ανετη επικρατηση του ΠΑΟ απεναντι σε μια θολωμενη Ταου. Το φοβομουν όμως μεχρι το τριποντο του Βουγιανιτς.

Αν και ΑΕΚτζης, ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΠΑΟ, ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΠΑ ΜΑΓΚΕΣ !