CLUB DEATH – ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ

 

Club Death

 

Μια από τις πρώτες ιστορίες με συγκλόνισε. Μετά θυμήθηκα ότι είχα διαβάσει και κάποιες άλλες που με εντυπωσίασαν και τις είχα προσπεράσει. Τις βρήκα και ξεκίνησα να κρατάω τέτοιες ειδήσεις. Άνθρωποι που έφυγαν με τρόπους τόσο παράξενους, τόσο απρόβλεπτους ή τόσο απίθανους, που η πρώτη σκέψη ήταν: «Δεν μπορεί να συνέβη αυτό… κι όμως συνέβη». Η μία ιστορία έφερε την άλλη, άρχισαν να μαζεύονται και κάποια στιγμή το αρχείο Word είχε φτάσει τις 130 σελίδες. Τότε  σκέφτηκα ότι αυτό είναι αρκετό υλικό για μια μικρή ταινία.

 

Έτσι προέκυψε το Club Death.

 

Όλες οι ιστορίες είναι πραγματικές. Έχουν δημοσιευτεί στον ελληνικό Τύπο όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι ιστορίες που έφτιαξα εγώ, ούτε προσπάθησα να τις παρουσιάσω σαν κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

 

Υπάρχει όμως κάτι που τις ενώνει: Είναι περιστατικά που συνήθως περνάνε «στα ψιλά της επικαιρότητας». Τα διαβάζουμε, μπορεί να σοκαριστούμε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά συνεχίζουμε τη ζωή μας.

Εγώ έκανα το αντίθετο. Τα μάζεψα.

 

Όχι για να κατηγορήσω κανέναν. Όχι για να ψάξω ενόχους. Σε πολλές από αυτές τις ιστορίες υπάρχει απλώς η «κακιά ώρα». Μια στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει και που άλλαξε τα πάντα.

 

Γι’ αυτό δεν υπάρχουν ονόματα. Υπάρχουν μόνο οι πληροφορίες που χρειάζονται για να καταλάβουμε ότι όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά.

 

Όταν τα βλέπεις όμως όλα μαζί, κάτι αρχίζεις να καταλαβαίνεις.

Όλοι έχουμε προβλήματα. Μερικές φορές τα κάνουμε τεράστια. Μας θυμώνουν, μας εκνευρίζουν, μας κάνουν να γκρινιάζουμε, να στενοχωριόμαστε, να γινόμαστε δύσκολοι άνθρωποι.

 

Ξεχνάμε την ουσία.

Το δώρο της ζωής.

 

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τι συμβαίνει στους πολέμους ή στον τρίτο κόσμο   για να συγκλονιστούμε γιατί ούτως ή άλλως δεν το κάνουμε. Αυτά είναι μακριά από εμάς. Εδώ όμως είναι διαφορετικά.

 

Εδώ είναι Ελλάδα.

Εδώ είναι οι δρόμοι που έχουμε περάσει. Οι πόλεις που γνωρίζουμε. Τα χωριά που έχουμε επισκεφθεί. Οι παραλίες όπου έχουμε καθίσει. Οι ταβέρνες όπου έχουμε φάει. Οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να είμαστε εμείς.

 

Μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία και να την προσπεράσεις.

Μπορείς όμως να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να αναλογιστείς τι ακριβώς συνέβη;;;

 

Ένας άνθρωπος πήγαινε να δει την κόρη του που γεννούσε και πέθανε λίγα μέτρα πριν φτάσει.

 

Ένα ζευγάρι επέστρεφε από έναν γάμο και δεν έφτασε ποτέ στο σπίτι του.

Μια γυναίκα καθόταν σε μια ταβέρνα για να περάσει ευχάριστα τη βραδιά της και ένα κλαδί πλατάνου έπεσε πάνω της.

 

Κάποιος περπατούσε στον δρόμο και μέσα σε μια στιγμή, ένα μπαλκόνι έπεσε στο κεφάλι του.

 

Μπορείς να σταματήσεις για πέντε δευτερόλεπτα και να το αναλογιστείς;

 

Πίσω από κάθε μία από αυτές τις ιστορίες υπάρχουν άνθρωποι που έμειναν πίσω. Γονείς, παιδιά, σύντροφοι, σύζυγοι, φίλοι. Υπάρχει η στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο. Η στιγμή που κάποιος πρέπει να πει «πέθανε». Υπάρχει ένα σπίτι που από εκείνη την ημέρα δεν είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

 

Υπάρχουν επίσης εκείνοι που δεν πέθαναν αλλά τραυματίστηκαν σοβαρά. Άνθρωποι που μπορεί να χάσουν μήνες ή και χρόνια από τη ζωή τους σε νοσοκομεία, χειρουργεία και θεραπείες, κουβαλώντας σωματικά και ψυχολογικά αποτυπώματα. Για αυτούς δεν έχω αρκετές πληροφορίες για να μπορέσω να πω περισσότερα. Μόνο η ψυχή τους το ξέρει πώς συνεχίζουν.

 

Το Club Death δεν έγινε για να πούμε «κοίτα πώς πεθαίνουν οι άλλοι».

 

Έγινε για να δούμε πόσο εύκολα θεωρούμε δεδομένο αυτό που έχουμε.

 

Το ότι ξυπνήσαμε σήμερα.

Το ότι είμαστε υγιείς.

Το ότι έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που αγαπάμε.

Το ότι μπορούμε να περπατήσουμε, να οδηγήσουμε, να γελάσουμε, να γκρινιάξουμε, να κάνουμε σχέδια για το αύριο.

 

Κανένα από αυτά δεν είναι αυτονόητο.

 

Αν μέσα από αυτές τις ιστορίες παραδειγματιστούμε όλοι μας, ακόμη καλύτερα. Πρώτος εγώ.

 

Αν έστω και ένας  γίνει από αύριο λίγο λιγότερο γκρινιάρης, λίγο λιγότερο μίζερος, λίγο λιγότερο τοξικός, θα είμαι χαρούμενος.

Γιατί ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα.

 

Να θυμηθούμε πόσο τυχεροί είμαστε χωρίς να χρειάζεται να χάσουμε κάτι για να το καταλάβουμε.

 

Αν συμβεί αυτό έστω και σε έναν άνθρωπο, θα είμαι χαρούμενος.

 

Ίσως τελικά αυτός να ήταν και ο λόγος που το έφτιαξα.

 

Για να θυμηθώ πρώτα εγώ.

 

Ας κάνουμε λοιπόν το σταυρό μας, να πούμε ένα «ευχαριστώ, Θεέ μου, για όλα όσα μας δίνεις» και να θυμόμαστε πως μια κλωστή είναι όλα.

 

Αποτέλεσμα τύχης είμαστε.

 

Σήμερα είμαστε όρθιοι.

Αυτό από μόνο του είναι πολύ περισσότερο απ' όσο συνήθως καταλαβαίνουμε.

ΔΕΣ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ, ΠΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΙΝΚ 

https://www.youtube.com/watch?v=OMDC3cX3pws