ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940 ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ;;;

 

 Αναρωτιόμουν εάν θα μπορούσαμε ποτέ, όπως είναι σήμερα διαμορφωμένη η ελληνική κοινωνία, να επαναλάβουμε το έπος του '40.

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνει κάτι σχετικά πιθανό. Εισβάλλει η Τουρκία, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, με υπεροπλία σε drones, στρατό και περισσότερα οπλικά συστήματα. Θα μπορούσαμε άραγε να επαναλάβουμε εκείνον τον θρίαμβο;

Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρα αρνητική. Δεν θα μπορούσαμε, για πολλούς και βασικούς λόγους. Νομίζω ότι αυτά τα υπέροχα κατορθώματα ανήκουν πλέον μόνο στην ιστορία. Δεν έχω καμία αισιοδοξία για το παρόν και σπεύδω ευθύς αμέσως να εξηγήσω.

Μια πολεμική αναμέτρηση χρειάζεται σωματική ρώμη. Δηλαδή νιάτα. Δηλαδή δύναμη. Όμως, τα νιάτα της Ελλάδας πολλές φορές μπορεί να τα τσουβαλιάζουμε πίσω από έναν αριθμό, αλλά παραλείπουμε δύο σημαντικές κατηγορίες.

Πολλοί νέοι άνθρωποι ανήκουν στην ευάλωτη, ευπαθή και πανίσχυρη κοινωνική ομάδα των Ρομά. Πιστεύει κανείς ότι σε μια δύσκολη στιγμή του έθνους οι Ρομά θα πάρουν τα όπλα με ενθουσιασμό και αγάπη για την πατρίδα και θα τρέξουν στο μέτωπο; Ίσως πάνε αναγκαστικά, αλλά το πιθανότερο είναι να ψειρίσουν το στρατόπεδο και όποιον δουν μπροστά τους.

Η επόμενη μεγάλη ομάδα που απαρτίζεται από νεολαία είναι οι πολίτες αλβανικής καταγωγής. Πιστεύει κανείς ότι αυτοί θα πάνε να πολεμήσουν για την ελληνική σημαία και την Ελλάδα; Νομίζω ότι το πιθανότερο είναι να πάρουν τα πούλμαν και να περάσουν τάχιστα τα σύνορα.

Οπότε, λοιπόν, μένουν οι υπόλοιποι. Ας δούμε ποιοι είναι οι υπόλοιποι.

Μια κοινωνία η οποία έχει επηρεαστεί πάρα πολύ αρνητικά από την τρυφηλή ζωή και την πολυτέλεια. Μια κοινωνία που, παρά την όποια κλάψα, απολαμβάνει ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο. Το καλύτερο από καταβολής του ελληνικού κράτους.

Σε αυτό το σημείο θέλω να διευκρινίσω το εξής. Δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να επιστρέψουμε στο τηλέφωνο με το καλώδιο, στην ασπρόμαυρη τηλεόραση με τα σεμεδάκια, ούτε στα σπίτια με τα τρύπια ταβάνια που έμπαινε μέσα η βροχή.

Εφόσον έχει αναβαθμιστεί το βιοτικό μας επίπεδο, είναι απολύτως φυσιολογικό να πηγαίνουμε για το καλύτερο, να ζούμε καλύτερα και να μας αρέσει η ποιότητα ζωής που απολαμβάνουμε, παρά βέβαια την όποια κλάψα. Τι να πουν και οι παππούδες μας, ενδεχομένως και οι πατεράδες μας, για να μην πάω και πιο πίσω, σε πολύ δύσκολες στιγμές του ελληνισμού;

Έχουμε γεμίσει influencers, TikTokers, YouTubers, social media maniacs γενικότερα. Πού θα πάνε όλοι αυτοί; Ακόμα και να βρεθούν στην πρώτη γραμμή, αντί να μάθουν να πυροβολούν, θα ψάχνουν για φορτιστές. Αντί να κοιτάξουν πώς θα αντιμετωπίσουν τον εχθρό, θα ψάχνονται για selfies και θα κάνουν διαγωνισμό για το ποιος θα τραβήξει το πιο ελκυστικό βίντεο για views.

Μια κοινωνία γεμάτη από life coaches, personal trainers, αστρολόγους, ψυχολόγους, ειδικούς ευεξίας και lifestyle, που μπαίνουν καθημερινά στα σπίτια των ανθρώπων. Φανατικοί φιλόζωοι που έχουν για αποκούμπι τα ζώα επειδή δεν τα πάνε καλά με τους ανθρώπους. Φανατικοί οπαδοί που ανάγουν σε θρησκεία τις ομάδες τους και τους πολυεκατομμυριούχους αθλητές σε θεούς. Τα πρόβατα με τα κασκόλ δίνουν τον νυν υπέρ πάντων αγώνα στα social και στα γήπεδα.

Η τρυφηλή και πολυτελής ζωή μας, πιστεύεις εσύ ότι μπορεί να μας οδηγήσει στη θυσία;

Πολλές φορές κατηγορούμε κάποιους πολιτικούς μας για υποχωρητικότητα και ενδοτισμό, αλλά είμαι απολύτως βέβαιος ότι η συντριπτική πλειοψηφία λέει: «Έλα μωρέ, πού να μπλέξουμε τώρα; Άστο, καλά είμαστε. Δώσ' τους εκεί μια βραχονησίδα να τελειώνουμε. Έστω ένα νησί, δεν πειράζει».

Η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία. Ο υπέρτατος ατομικισμός και εγωισμός μας. Γενικώς, η έλλειψη πραγματικής παιδείας, οι αξίες μας που τις θάψαμε, η σήψη και η παρακμή του κοινωνικού συνόλου. Πώς θα αναδείξει αυτή η κοινωνία τους στρατιώτες που θα σηκώσουν στους ώμους τους το έθνος;

Ποιοι είναι οι ταγοί σήμερα; Οι πολιτικοί της πλάκας που έχουμε; Οι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι που τρέμουν τη woke κουλτούρα και μας έχουν φλομώσει στο βαρετό politically correct; Οι influencers; Το lifestyle; Οι αστρολόγοι; Ποιοι είναι σήμερα αυτοί που δίνουν τον τόνο στην κοινωνία; Αν η κοινωνία δεν τους παρακολουθούσε και δεν τους στήριζε με τον τρόπο της, αυτοί δεν θα υπήρχαν.

Βλέπω όμως ότι ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, η Αριστερά για παράδειγμα, που και το 1940 και τώρα, είναι εναντίον της κοινότητας, της πατρίδας, του έθνους, με μόνη διαφορά ότι τότε ήταν πολύ λίγοι, ενώ τώρα είναι πολύ περισσότεροι. Μου φαίνεται πάρα πολύ δύσκολο οι αριστεροί στην Ελλάδα να πολεμήσουν υπέρ της πατρίδας. Τότε αυτά έλεγαν – όσο ίσχυε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ: «Τι δουλειά έχουμε στην Αλβανία για τον αγγλικό ιμπεριαλισμό και δεν θέλουμε Νέο Σαγγάριο». Μετά πήραν τα όπλα και τα βουνά, γιατί δέχθηκε επίθεση και η Σοβιετική Ένωση και για να προετοιμάσουν την επόμενη μέρα.

Τότε το να ήσουν φιλόπατρις, να αγαπούσες την Ελλάδα, ήταν αρετή. Σήμερα, όποιος τολμήσει να το πει αυτό πρέπει αμέσως μετά να συμπληρώσει ότι δεν είναι Χρυσή Αυγή και δεν είναι φανατικός.

Αν ο Ερντογάν έκανε εισβολή, πιστεύω ότι οι Τούρκοι θα έπιναν καφέ στην Ακρόπολη σε δυο μέρες. Γιατί δεν έχει συμβεί αυτό;

Πρώτον, γιατί οι απέναντι δεν το ξέρουν πόσο χαλάσαμε και επειδή ενδεχομένως το διεθνές περιβάλλον είναι πολύπλοκο. Σε αυτό, μας ευνοεί η συγκυρία απ' ό,τι τότε. Ενδεχομένως να κρίνει πως δεν τον συμφέρει.

Κατά τα άλλα, το έπος του '40 ήταν η τελευταία μεγάλη στιγμή του ελληνικού έθνους. Αλλά πολύ φοβάμαι πως δεν θα ξαναϋπάρξει…