EUROVISION 2013

Η ετήσια διοργάνωση της Eurovision είναι μια διαρκής χαμένη ευκαιρία. Ευκαιρία συνάντησης πολιτισμών και της κουλτούρας κάθε χώρας, όμως αντ’αυτού βλέπουμε να μαζεύονται τύποι και τύπισσες που μοιάζουν μεταξύ τους, να τραγουδάνε ποπ με αγγλικό στίχο. 

Επιπλέον δε, παρακολουθούμε την ψηφοφορία με σχετική πλήξη γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με διαγωνισμό αλλά με την αλληλουποστήριξη δυο μεγάλων πόλων. Αφενός των χωρών της βόρειας Ευρώπης και των χωρών που προέκυψαν από τη διάλυση της πρώην Σοβιετικής  Ένωσης. Πιθανώς να μπορούσαμε και εμείς να είχαμε τη δική μας συμμαχία με τους υπόλοιπους της Βαλκανικής χερσονήσου αλλά ακόμα και ιστορικά ποτέ δεν καταφέραμε να έχουμε ιδιαίτερη συμπάθεια από τους γείτονές μας. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η Eurovision δεν αποτελεί για μένα ούτε πεδίο εθνικής υπερηφάνειας ούτε εθνικής ταπείνωσης. Ως σόου το δείχνουν, ως σόου το βλέπω, όταν το βλέπω. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να έχουμε μια αξιοπρεπή παρουσία και να μην πιάνουμε πάτο. 

Η φετινή συμμετοχή μας ήταν όχι μόνο αξιοπρεπής, αλλά με βάση τους ανωτέρω συσχετισμούς άκρως επιτυχημένη και πρέπει να αποτελέσει αφορμή ώστε να πειραματιστούμε περισσότερο και να τολμήσουμε να στείλουμε ακόμα πιο ξεχωριστά τραγούδια. Από κάτι Σαρμπέλ και αφροντίζιακ, χίλιες φορές ο Αγάθωνας και η παρέα των Κόζα Μόστρα. Ας πάψουμε να αδικούμε τους εαυτούς μας και να προσπαθούμε να αντιγράφουμε αμερικανιές με ολίγη από λαϊκοποπ σκυλάδικο. Η Ελλάδα έχει τεράστια μουσική παράδοση, μια απέραντη δεξαμενή από όπου μπορεί να αντλήσει υλικό και να προβάλλει. 

Μου κάνει εντύπωση πάντως ότι οι πραγματικά μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες ούτε καν ασχολούνται και μου φαίνεται πως σχεδόν κάνουν αγγαρεία με τη συμμετοχή τους. Άντε να δεχθώ ότι η Γερμανία δεν είχε πολλές συμπάθειες ειδικά φέτος καθώς 34 χώρες δεν της έδωσαν έστω έναν βαθμό. 

Η Ισπανία κατετάγη 25^η, η Γαλλία 23^η, η Γερμανία 21^η, κοτζάμ Αγγλία 19^η και κάπως έσωσε τα προσχήματα η Ιταλία που κατέληξε στην έβδομη θέση πίσω από μας. Υπάρχουν χώρες που διαπρέπουν και μου βγάζουν μια ευρωλιγουριά, σαν να θέλουν να νοιώσουν μέρος της Ευρώπης κάνοντας εκστρατείες και ξοδεύοντας τεράστια ποσά ( Αζερμπαϊτζάν ) γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα προβληθούν. Λες και δεν καταλαβαίνουν ότι από την επόμενη μέρα το νικητήριο τραγούδι έχει ήδη ξεχαστεί. 

Σε ότι αφορά τα καθ’ημάς με ενόχλησε το τεράστιο μηδενικό που μας έβαλαν οι κατά τα άλλα αδερφοί μας Σέρβοι. Όταν όλος ο δυτικός κόσμος ήταν εναντίον τους, ήμασταν οι μόνοι που τους υποστηρίξαμε έμπρακτα και θα έπρεπε όχι απλά να μας βαθμολογούν αλλά να μη μας δίνουν λιγότερο από 10. Αχαριστία. 

Παρομοίως και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι, Γάλλοι, επίσης μας χάρισαν ένα μηδενικό και μα τις ενοικιαζόμενες φρεγάτες, θα πρέπει να γίνει πορεία διαμαρτυρίας έξω από τη γαλλική πρεσβεία με κεντρικό σύνθημα «Ελλάς-Γαλλία, προδοσία». Δεκτό και το «Γάλλοι πουλημένοι, η Ελλαδάρα δεν πεθαίνει και θα πάρει τις φρεγάτες από αλλού». 

Οι  Αλβανοί μας έδωσαν 10, που πιστεύω ότι προέρχονται από ψήφους ανθρώπων που ζούσαν στην Ελλάδα και επαναπατρίστηκαν,  10 μας έδωσε και ο σύντροφος Πούτιν, οι Βούλγαροι 7 ( αυτό σηκώνει απέλαση σε όλες τις βουλγάρες χορεύτριες και διακοπή εκδρομών στη Βουλγαρία για τουλάχιστον 5 μήνες ), το Μαυροβούνιο μας έδωσε 8 – εμφανής δάκτυλος του Ζάρκο Πάσπαλιε και του Ντούσαν Μπάγεβιτς, οι Κροάτες μας χάρισαν μάλλον απροσδόκητα ένα τάληρο και εξίσου απροσδόκητα οι Λευκορώσοι και οι Δανοί από 6. Οι Γερμανοί δεν θα μας δώσουν τις περίφημες αποζημιώσεις και για να μας παρηγορήσουν μας κέρασαν 6 βαθμούς. 

Οι Έλληνες φοιτητές της Αγγλίας ψήφισαν μανιωδώς αλλιώς δεν εξηγείται το 8, όμως οι Αρμένιοι που παραδοσιακά μας αγαπάνε, μας έδωσαν και αυτοί 8. Οι παμπόνηροι Ελβετοί επειδή φοβούνται μην αποσύρουμε τις καταθέσεις από τις ελβετικές τράπεζες και καταρρεύσει το τραπεζικό τους σύστημα, 8 και αυτοί, οι Ρουμάνοι 7 από τους φοιτητές μας εκεί, ενώ αυτοί που παραδοσιακά μας αντιπαθούν όπως οι Αυστριακοί και οι Δανοί μας έδωσαν 7 και 6 βαθμούς αντίστοιχα. Οι Νορβηγοί λόγω greek islands έβαλαν στο σακούλι μας 5 βαθμούς αλλά όχι και οι Σουηδοί που θα έπρεπε αλλά μας αγνόησαν. Το καλοκαίρι βουρ στις παντρεμένες Σουηδέζες για να μάθουν! 

Οι Ιταλοί λόγω Κονέ, Τοροσίδη, Νίνη και Ταχτσίδη καθώς και Τρινκέρι και φυσικά Φώτση και Μπουρούση μας έδωσαν 7, τα Σκόπια για να το παίξουν υπεράνω 4 και οι έσχατως στρατηγικοί σύμμαχοι Εβραίοι, τσιγκουνεύτηκαν – τι το πρωτότυπο -  και μας άφησαν στο 2. 

Τα υπόλοιπα ψιλολόγια δεν τα αναφέρω καν. Ένα ίσον κανένα. 

Να θυμηθούμε ως πολιτεία να κάνουμε άγαλμα στον άγνωστο Σαν Μαρινιώτη, μια και το συμπαθές κρατιδιάκι μας χάρισε ένα ξεγυρισμένο 12αρι όπως και οπως πάντα η αγαπημένη Κύπρος. 

Πάντως η μεγαλύτερη πλάκα δεν είναι η Eurovision αλλά να μαζεύεσαι με παρέα, να κρίνεις με ύφος Μουρατίδη τα τραγούδια – οι άνδρες γιατί οι γυναίκες κάνουν σχόλια sex and the city - ο καθένας να κάνει τα προγνωστικά του και μετά να πέφτει το σχετικό δούλεμα ή η αντίστοιχη έπαρση. 

Πως τα πήγα; 

Πάνω κάτω πέτυχα τους άλλους, αλλά έχασα τη Γερμανία  που την είχα για ψηλά αλλά η επανάσταση των καταπιεσμένων λαών ξεκινά από τη Eurovision και την Ελλάδα. 

Μας είχα για τη 15^η θέση καθώς είμεθα έθνος ανάδελφον αλλά είναι από τις φορές που έπεσα έξω και το κατ’ευχαριστήθηκα!

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ

Δεν είχα σε μεγάλη υπόληψη τα Καλάβρυτα μέχρι που πήγα και ανέκρουσαν πρύμναν. Οφείλω να ομολογήσω ότι πρόκειται περί μιας χορταστικής κοντινής απόδρασης από την πόλη.

Μπράβο στους κατοίκους των Καλαβρύτων για την ευφυΐα τους ώστε να διευκολύνουν τον επισκέπτη να κάνει οποιουδήποτε τουρισμό θέλει: Ιστορικό, θρησκευτικό, φυσιολατρικό, χειμερινό ή καλοκαιρινό.

Στα Καλάβρυτα:

Στον κεντρικό δρόμο απαγορεύεται η διέλευση των αυτοκινήτων με αποτέλεσμα να κάνεις τη βόλτα σου ανενόχλητος και να φτάσεις στην πλατεία για να απολαύσεις τον καφέ σου.

Υπάρχει το καλαίσθητο μουσείο του Ολοκαυτώματος που συνεχώς προβάλλεται ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που αφορά την κτηνωδία των Γερμανών στον Β παγκόσμιο. Ένα ταξίδι ιστορίας χρήσιμο σε όλους μας.

Στην κεντρική πλατεία των Καλαβρύτων έχουν βάλει μερικές καρναβαλικές φιγούρες παντού, δίνοντας μια άλλη νότα από ότι σε μια συνηθισμένη πλατεία.

Μπορείς να κάνεις μια καταπληκτική βόλτα με τον Οδοντωτό σιδηρόδρομο μέχρι το Δομοκό. Η διαδρομή είναι περίπου μία ώρα και από τον Διακοφτό αν δεν θέλεις να γυρίσεις πάλι με το τρένο, μπορείς να πάρεις ταξί. Αν θέλεις να βγάλεις καλές φωτογραφίες πιάσε μια κεντρική θέση, πίσω στο τελευταίο βαγόνι.

Να πάς για προσκύνημα στην ιστορική Μονή Αγίας Λαύρας να δεις το ιερό λάβαρο της Επανάστασης.

Να κάνεις μια βόλτα στο σπήλαιο λιμνών να ξεναγηθείς στους σταλακτίτες, τους σταλαγμίτες και τις κλιμακωτές λίμνες.

Να πας στο χωριό Πλανητέρο να απολαύσεις τη φύση με τα τεράστια πλατάνια, στο ποτάμι και να φας πέστροφες.

Να προσκυνήσεις στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου που είναι χτισμένη σε ένα απότομο βράχο σε πάνω από 100 μέτρα ύψος και χρονολογείται από το 362 μ. Χ.

Να επισκευθείς το χιονοδρομικό κέντρο αν είσαι τυχερός και έχει χιόνια!

Οι αποστάσεις σε όλα τα ανωτέρω είναι σχετικά κοντινές και το οδικό δίκτυο μπορεί να μην έχει φαρδείς δρόμους αλλά σε γενικές γραμμές έχει ευθείες.

Έχω την αίσθηση πως ένας κάτοικος της Αθήνας, μπορεί να κάνει την καλύτερη απόδραση στα Καλάβρυτα γιατί έχει πάρα πολλά μέρη για να δει και δεν κάνω τον διαχωρισμό χειμώνα καλοκαίρι καθώς τα τοπία είναι υπέροχα και μοναδικά ανεξάρτητα από την εποχή.

Από τις φωτογραφίες που τράβηξα, διάλεξα τις καλύτερες και τις ανέβασα εδώ:

https://picasaweb.google.com/101265133732548396442/201102

Αν σου αρέσει κάποια, μπορείς να την κλέψεις ελεύθερα. Τα πνευματικά δικαιώματα δεν με ενδιαφέρουν, απλως απευθυνόμενος στο φιλότιμο σου, αν τη στείλεις ή τη χρησιμοποιήσεις, να αναφέρεις ότι τη βρήκες στο www.suspect.gr

ΤΕΛΙΚΟΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΑΡΧΟΝΤΑ

Είχα πολύ καιρό να παρακολουθήσω αγώνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για την ακρίβεια, αυτή την αγωνιστική περίοδο δεν νομίζω να είχα δει και κανέναν. 

Είπα να χαζέψω τον τελικό κυπέλλου μια και έπαιζαν οι δυο κατά τεκμήριο καλύτερες ομάδες του πρωταθλήματος. 

Σκέτη απογοήτευση. 

Η πραγματικά καλή ομάδα φαίνεται από δυο στοιχεία: Από την κατοχή της μπάλας όταν είναι υπό πίεση και από την ταχύτητα στο transition game. Δηλαδή τη μεταφορά του παιχνιδιού από την άμυνα στην επίθεση. Όταν βλέπεις 500 παράλληλες πάσες και στο τέλος μια σέντρα στο κάπου, άφησε το καλύτερα. 

Οι ποδοσφαιριστές των ελληνικών ομάδων είναι ζήτημα αν μπορούν από το κέντρο και κάτω να κάνουν 4 συνεχόμενες πάσες. Ο παίκτης φαίνεται στο κοντρόλ. 

Το να τρέξεις σαν αθλητής στίβου δεν είναι πάρα πολύ δύσκολο εφόσον είσαι επαγγελματίας. Ούτε να διώξεις τη μπάλα, ούτε να σουτάρεις και όπου πάει. Θυμάμαι στο πρώτο ημίχρονο, όταν έκανε ο Μασάντο ένα γυριστό και η μπάλα πρέπει να σκότωσε τρία περιστέρια και πέντε τσίχλες, αναρωτήθηκα αν πραγματικά μια Ρωσική ομάδα θα έδινε για αυτόν τον τύπο 5 εκατομμύρια ευρώ ή αν κάποιος δημοσιογράφος πήρε ένα μεροκάματο για να γράψει αυτή τη μούφα μπας και γίνει ο Μασάντο συμπαθής στην ερυθρόλευκη κοινή γνώμη και «μη χάσουμε το κελεπούρι». 

Από τη μια πλευρά λοιπόν με τα μπλέ, κάπως ξεχώρισε ο Ράγιος χωρίς ιδιαίτερη ουσία, απλώς γιατί έκανε ντελικάτες περιστροφές στο κέντρο και από την άλλη με τα ερυθρόλευκα, ο Αμπντούν. Ο Αστέρας Τρίπολης για το ελληνικό πρωτάθλημα,  μια χαρά είναι. Το παραμύθι που τρώει όμως ο μέσος οπαδός του Ολυμπιακού ότι πάει για διάκριση στην Ευρώπη, είναι για ουρανομήκη χάχανα. 

Οι ελληνικές ομάδες στο ξεκούραστο ελληνικό πρωτάθλημα είναι τόσο αγύμναστες που οι παίκτες πάθαιναν τη μια θλάση μετά την άλλη! 

Οι πραγματικά καλές φάσεις σε κανονική ροή και όχι από στημένη μπάλα, εξαιρετικά λίγες και η εικόνα του παιχνιδιού ήταν όταν η μια ομάδα έφτανε μέχρι τη μεγάλη περιοχή η άλλη την έκλεβε και όταν αυτή έφτανε μέχρι τη μεγάλη περιοχή, η άλλη την έκλεβε και ξανα μανα. Σκέτος ύπνος. Μηδέν ποδόσφαιρο. 

Ακόμα και ο Πίνο που μπήκε για να κάνει το κάτι παραπάνω, επιδόθηκε σε ένα αγώνα καλύτερης βουτιάς που ακόμα και αυτός ο διαιτητής, ντράπηκε να του δώσει κάποιο σφύριγμα. 

Αν περιμένεις από τον Ιμπαγάσα στα 37 να σου δώσει ποιότητα τότε ω παμμέγιστε μονάρχη του ελληνικού ποδοσφαίρου και τρισμέγιστε επενδυτή ξέχασες το ρητό που λέει ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.  Θα ήταν πιο τίμιο να πεις ότι «για 2-3 χρόνια θα κανουμε μετρημένες μετεγγραφές ξένων παικτών αλλά θα προσανατολιστούμε στο να αναδείξουμε τους δικούς μας». Εκτος και αν οι Μασάντο, Γκρέκο, Φεϊσα, Ντιαγκιτέ, Μοντεστό, Κοντρέρας, θεωρείς ότι δίνουν άλλη αξία. Ούτως ή άλλως πάλι θα πάρεις το πρωτάθλημα γιατί δεν έχεις ανταγωνισμό. Θα ήταν πιο τίμιο να μην κοροϊδεύεις τον κόσμο σου με φανφάρες περί Ευρώπης γιατί στην εποχή μας υπάρχουν πολλά κανάλια που δείχνουν το ποδόσφαιρο του Δυτικού κόσμου και στις συγκρίσεις δεν αντέχει το θέαμα που παρουσιάζει ο Ολυμπιακός. 

Ο μέσος οπαδός του Ολυμπιακού είναι σαν το μέσο Ελληνάρα, δημόσιο υπάλληλο που μέχρι σήμερα ήξερε μόνο να καλοτρώει εις βάρος των υπολοίπων χωρίς να νοιάζεται για το κοινό καλό. Ακόμα και αυτός όμως έφτασε σε σημείο να γιουχάρει, και παρά το νταμπλ, ούτε να πηγαίνει στο γήπεδο και ειδικά χθες η απάντηση του ερυθρόλευκου κόσμου ήταν αποστομωτική. 

Έχεις ξαναδεί ποτέ σε τελικό του κυπέλλου, οι οπαδοί της ομάδας που το κέρδισε, να σηκώνονται να φεύγουν και να αδειάζει η κερκίδα; Να μη γίνεται καν ο γύρος του θριάμβου; Να πανηγυρίζουν οι παίκτες του Ολυμπιακού και η ατμόσφαιρα να είναι σαν τη Μεγάλη Παρασκευή;  Ακόμα και οι γάβροι που απολάμβαναν τις ενδείξεις του ηλεκτρονικού πίνακα και όχι το άθλημα, αηδίασαν! 

Αυτό ξέρεις γιατί συμβαίνει; Γιατί ο Θρύλος εξέθρεψε ένα τέρας. Ένα τέρας που χωρίς να το καταλάβει γύρισε και τον έφαγε. Όταν ξεκοιλιάζεις τους άλλους, τι περιμένεις; 

Ο Μαρινάκης πίστεψε ότι θα έπρεπε να ξεχάσουν όλοι τον Κόκκαλη το συντομότερο δυνατό. Για αυτό κατέβαλλε κάθε προσπάθεια επίδειξης δύναμης. Η αλαζονεία του τον τύφλωσε και δεν κατάλαβε πως όταν βαράς μπουνιές σε μια γυναίκα,  ( εκτος και αν είναι η Κανέλλη ) μπορεί κάποιοι να σε δικαιολογήσουν αλλά όταν το συνεχίζεις στο τέλος θα είναι όλοι εναντίον σου. 

Στις δόξες της παράγκας, υπήρχε έστω ένα αντίπαλο δέος που τόνιζε και την αναγκαιότητα ύπαρξης της παράγκας. Η ΑΕΚ στην αρχή, ο ΠΑΟ στη συνέχεια. Με το πέρασμα των ετών όμως, δεν υπάρχει λόγος καθώς ο Ολυμπιακός είναι ούτως ή άλλως καλύτερος. Τι πειράζει δηλαδή ρε Βαγγέλη αν θα πάρεις το πρωτάθλημα με 8 ή με 28 βαθμούς διαφορά; Πάλι εσύ δεν θα το πάρεις; Αν σε ένα παιχνίδι είναι να χάσεις, χάσε δεν πειράζει, δεν θα πάθεις και τίποτα. Αντιθέτως θα δώσεις και μια ομορφιά στο άθλημα και θα μπορείς να παρουσιάσεις τον εαυτό σου όχι ως μονάρχη αλλά ως ηγέτη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Λεπτομέρειες θα μου πεις και χρειάζονται μια σχετική παιδεία για να γίνουν αντιληπτές αλλά ο κόλακας κυρ Σάββας, τα λέει καλύτερα. 

Εγώ είμαι ο άρχοντας και κάνω ότι γουστάρω αγαπούλα. 

Χθες λοιπόν ο Ολυμπιακός ήταν για να χάσει. Δεν έχασε. Πήρε έναν ψεύτικο τίτλο και ο κόσμος τον αποδοκίμασε. Ο κόσμος του. 

Από την άλλη βέβαια όταν αποκεφαλίζεις τους άλλους, δημιουργείς και τη δικαιολογία που σε οδηγεί στο τέλμα. Όταν ισοπεδώνεις την αγορά και δεν υπάρχει ίχνος ενδιαφέροντος γιατί θέλεις να κάνεις απόλυτα ρεκόρ, τότε πώς να φέρεις πέντε καλούς παίκτες αφού δεν έχει νόημα. Ξέρεις ότι δεν πρόκειται να βγάλεις τα λεφτά σου αφού σιδέρωσες την αγορά οπότε μοιραία το θέαμα και η απόδοση πέφτει. Και μετά παραπονιέσαι γιατί σε γιουχάρουν. Αμ δεν γίνονται και βόλτες με το αυτοκίνητο και το ντεπόζιτο γεμάτο. 

Ο καλύτερος Έλληνας αμυντικός όλων των εποχών, ο Στέλιος Μανωλάς, είχε δηλώσει κάποτε πως δεν χρειάζεται γίνει μια κρίσιμη φάση για να καταλάβεις τι ρόλο βαράει ο διαιτητής. Στα πρώτα δέκα λεπτά τον καταλαβαίνεις. 

Η διαιτησία του Γιάχου δεν ήταν κατά τα άλλα άψογη και σε μια φάση χάλασε την εξαιρετική εικόνα του. Ήταν οι κάρτες. Πως τις έδειχνε στους μεν και πως στους δε. Ο καταλογισμός των φάουλ. Των πλαγίων. Η φάση του Μανιάτη. Η φάση πριν το πέναλτι του Ολυμπιακού. Σε όλο το παιχνίδι ο Γιάχος έσπρωχνε απροκάλυπτα τον Ολυμπιακό και ο Πίνο για αυτό έπεφτε συνέχεια, γιατί πίστεψε ότι ο διαιτητής τόσα και τόσα έδωσε, κάτι θα έπαιρνε και αυτός. Μόνο που πρέπει να βελτιώσει τις υποκριτικές του ικανότητες και να παίξει ποδόσφαιρο και όχι να μπερδεύει το άθλημα με τον βατήρα ενός κολυμβητηρίου.   

Δεν κατηγορώ τον Ολυμπιακό για την κατάντια του ΠΑΟ και της ΑΕΚ. Τον κατηγορώ όμως ότι με το να παίζει μόνος του στο πρωτάθλημα του ενός και να γίνεται και το νταβατζιλίκι που παρακολουθήσαμε εχθες, το μόνο που θα καταφέρει είναι να μην ασχολείται κανείς με το ελληνικό ποδόσφαιρο με ότι αυτό συνεπάγεται…. 

Ακόμα και οι ερυθρόλευκοι δημοσιογράφοι που έχουν πιάσει το πινέλο της κολακείας, δεν κατανοούν πως θα έρθει η μέρα που θα χάσουν τη δουλειά τους γιατί ούτε ένας δεν θα έχει το παραμικρό ενδιαφέρον να τους διαβάσει. 

Υγ. Ο μόνος σίγουρος για του χρόνου είναι ο Μίτσελ; Ευτυχώς ακόμα και τα τέρατα έχουν τις αυτοκαταστροφικές τάσεις τους για να ζουν και οι άλλοι….

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ CHRISTIAN CAMBAS

Ο Christan Cambas κατά την ταπεινή μου γνώμη, ( που μπορεί να είναι και λάθος ) είναι ο καλύτερος Έλληνας DJ όλων των εποχών. Έχει παίξει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, από την Ουκρανία μέχρι το Μεξικό και από την Τσεχία μέχρι τη Νότια Αφρική, έχει διάρκεια ετών και συνεχίζει ακάθεκτος και στα decks και στην παραγωγή μουσικής. Σκέψου ότι το 2005 έγινε ο πρώτος Έλληνας DJ που μπήκε στην ψηφοφορία για τους 100 μεγαλύτερους DJ στον κόσμο και κατέλαβε την 88η θέση

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν τον γνώρισα, είναι ότι έχει τη «μαγκιά του χορτάτου». Αν δεν ξέρεις ποιος είναι, ούτε καν θα πάρεις χαμπάρι με τι ασχολείται. Το πολύ πολύ να σου πει «παίζω μουσική» και αν σου πει με τι έχει ασχοληθεί ανά τα έτη, θα ντραπείς να τον κοιτάξεις.

Στο χώρο της ηλεκτρονικής μουσικής δεν διαθέτουμε δα καμιά τεράστια εγχώρια σχολή αλλά ο Christian Cambas είναι το πιο δυνατό ελληνικό χαρτί και τον ευχαριστώ για την παρούσα συνέντευξη.

Το Christian προφανώς  από το Χρήστος. Το Cambas;

Το Christian είναι απο το Christian, έτσι με λένε κανονικά.  Για ληξιαρχικούς σκοπούς, "Χριστιανός" στην ταυτότητα.  Το Cambas είναι Καμπάς, όπως τα κρασιά.  Αλλά είναι συνωνυμία.

Ετών;

34

Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με το DJing; Συνέβη κάποιο ιδιαίτερο γεγονός;

Δεν μπορώ να πω ότι έγινε κάτι ιδιαίτερο, απλώς μάζευα βινύλια για να τα ακούω σπίτι μου, και αφού τα είχα που τα είχα, αποφάσισα να τα παίζω κιόλας.

Περιέγραψε μου για πρώτη φορά που έπαιξες. Που ήταν, πότε, τι μουσική έπαιξες, αν είχε κόσμο…

Η πρώτη φορά που έπαιξα ποτέ ήταν σε rave party σε μια αποθήκη στη Βοστώνη όπου ήμουν φοιτητής.  Και κόσμο είχε, και MCs είχε (έπαιζα  drum & bass/jungle τότε) και ήταν καταπληκτικά.  Αυτό πρέπει να ήταν το 98 ή το 99.  Μακάρι να ήταν και όλες οι επόμενες φορές έτσι...

Ενδεικτικά, σε ποια απλησίαστα για το μέσο Έλληνα DJ μέρη του κόσμου έχεις παίξει;

Στην Κίνα και στο Cape Town μάλλον.  

Σε ποιο μέρος του κόσμου δεν θα ξαναπήγαινες ποτέ;

Δεν έχω περάσει πουθενά ιδιαίτερα άσχημα, οπότε ξαναπάω παντού.

Από όσα μέρη έχεις πάει, ποια σε εντυπωσίασαν τόσο ώστε να μπορούσες να ζήσεις εκεί;

Χωρίς δεύτερη σκέψη, το San Francisco.

Υπήρχε κάποια φορά που να κινδύνεψες;

Όχι, καμμία.  Έχω παίξει σε διάφορα περίεργα μέρη, ειδικά στη Νότια Αμερική, αλλά ποτέ δεν έγινε κάτι κακό.

Υπάρχουν περιστατικά – ανέκδοτες ιστορίες – από τις περιπέτειες σου που θες να μοιραστείς μαζί μας;

Οι περισσότερες τέτοιες ιστορίες είναι παράνομες, οπότε ας το αφήσουμε!

Τι σε οδήγησε στο Berklee; Πως σου ήρθε να ξενιτευτείς;

Ήξερα από μικρός ότι θα σπούδαζα στην Αμερική, επειδή είμαι γεννημένος εκεί.  Οπότε είναι μάλλον το DNA που με κάλεσε πίσω.  Όσο για το Berklee, ήθελα να γίνω ηχολήπτης, και εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καλύτερο πανεπιστήμιο στον κόσμο για αυτό. 

Εκεί αν δεν κάνω λάθος, σπούδασες μουσική παραγωγή και ηχοληψία. Πως σε βοήθησαν οι σπουδές σου να εξελιχθείς;

Οι σπουδές μου (που ήταν 90% παραδοσιακά "στουντιακές" και 10% μουσική τεχνολογία, MIDI, κτλ.) μου έδωσαν ένα σπουδαίο υπόβαθρο για να φτάσω στη σημερινή κακοποίηση των synthesizers και ηλεκτρονικών υπολογιστών.  Όταν σπούδαζα ήμασταν σε άλλη εποχή, όσον αφορά τη τεχνολογία, οπότε αυτά που κάνω τώρα τα έμαθα πολύ πιο μετά.

Πως κατάφερες να κάνεις warm up σε ιερά τέρατα όπως  οι Carl Cox, John Digweed και ο Sasha;

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δούλευα κάποτε σε bookings και έκανα πάρα πολλές γνωριμίες και εντός και εκτός της χώρας.  Επίσης σεβόμουν πάντα την έννοια του warm-up, άσχετα με το πόσο μπορούσα να βαρέσω σε main set.  Το πιο σημαντικό ήταν αυτό, μου φαίνεται.  Αν δεν έχεις κάνει σωστό warm-up ποτέ, μάλλον έχεις αρκετά να μάθεις σαν DJ.

Ένα σχόλιο για τους ανωτέρω τρεις…

Carl Cox:   Πάντα φιλικός!

John Digweed:   Ο πρώτος superstar DJ που μου έδωσε την πρώτη μου ευκαιρία, στην Bedrock το 2003.

Sasha:  Αυτός που ξέρω πιο λίγο απο τους τρεις, αν και έχουμε παίξει 1-2 φορές μαζί.

Πότε γύρισες στην Ελλάδα;

Γύρισα το 2000.

Αυτή τη στιγμή βιοπορίζεσαι από το DJing; Η κρίση δεν σε έχει επηρεάσει;

Ναι, το  DJing και η παραγωγή είναι τα βασικά μου επαγγέλματα, και η κρίση φυσικά και με έχει επηρεάσει.  Ακόμα και στο εξωτερικό έχουν σφίξει τα πράγματα και στα gigs αλλά και στα sales.

Με τι άλλο ασχολείσαι επαγγελματικά  εκτός από το DJing και την παραγωγή μουσικής;

Είμαι καθηγητής Ηχοληψίας/Μουσικής Τεχνολογίας σε ΙΕΚ εδώ και 10 χρόνια.

Ήρθε η ώρα της διαφήμισης: Πες μας για τις τωρινές δραστηριότητες σου, τι ετοιμάζεις και τι έχεις έτοιμο που θέλεις να το επικοινωνήσεις;

Πριν μερικές εβδομάδες ξανά-ξεκίνησα το label μου (Sabotage) και τρέχω κυρίως με αυτό τώρα.  Το προηγούμενο project που υλοποίησα ήταν ένα video clip για το κομμάτι μου "Traffic Dreams", στο οποίο μπορεί κανείς να με απολαύσει ….άμπλουζο κτλ. εδώ:

http://www.youtube.com/watch?v=HQYrWU0B-fs 

 

Γιατί έκανες μεταστροφή στην καριέρα σου; Ξεκίνησες με progressive house και τώρα είσαι στην tec σκηνή. Θεωρητικά, θα περίμενε κανείς να ήσουν ένας συνεπής «χαουζάς». Γιατί σκλήρυνες τον ήχο σου;

Κοίτα, ποτέ δεν ήμουν House-ας.  Ακόμα και όταν έπαιζα Progressive, ήθελα να υπάρχει λίγο αγριάδα μέσα.  Συνεπώς, όταν το Progressive έγινε τελείως γλυκανάλατο και άρχισε να πλησιάζει άλλα φλούφλικα είδη το άφησα χωρίς δεύτερη σκέψη.

 

Πως βίωσες όλη την εξέλιξη από το house στο tec;

Δεν ήταν και πολύ ωραία γιατί δεν βρήκα άμεσα κάποιο είδος που να μου αρέσει.  Όταν ο Umek ξεκίνησε αυτόν τον πιο παλιό ήχο της 1605 το 2008 κόλλησα άμεσα και αυτό ήταν.      

Στην ηλεκτρονική μουσική έχουμε ακούσει τα πάντα. Το house με τις παραλλαγές του ( soulful, deep, tec, progressive  κλπ ) παρομοίως την trance και το techno, drum n base είδαμε, electronica μάθαμε, nu disco επίσης ακούσαμε. Κατά τη γνώμη σου, υπάρχει κάποιο είδος που δεν έχουμε ακούσει ακόμα; Υπάρχει εξέλιξη ή φτάσαμε σε σημείο κορεσμού ώστε να κάνουμε το remix του remix και μοιραία να σβήσει; 

Αυτή η μουσική είναι εντελώς κορεσμένη, όπως επίσης και σαν βιομηχανία είναι κορεσμένη. Αν σκεφτούμε ότι η μόνη μουσική εξέλιξη ήταν αυτό που λένε τώρα dubstep, δε νομίζω ότι θα βγει κάποιο καινούργιο είδος. 

Δεν είναι και απαραίτητα κακό αυτό, στο κάτω κάτω μουσική για να χορεύουμε είναι.  Πάντως, για μένα τουλάχιστον, η  electronica και όλες οι μουσικές που ΔΕΝ είναι για το club μπαίνουν σε άλλο καλούπι και δε με απασχολούν και ούτε τις βλέπω σαν εξέλιξη ή μέρος της dance  μουσικής.

Μετά την τεκ, θα πας και σε άλλο είδος; Έχεις κάποιο πλάνο στο μυαλό σου;

Κανένα πλάνο απολύτως.  Μακάρι να εξελιχθεί το Techno που μου αρέσει, αλλά δεν το βλέπω.

Μεγάλη σου αγάπη εξ’όσων γνωρίζω είναι η …μέταλ σκηνή! Ξέρω ότι άνετα μπορείς να σταθείς και ως metal DJ ! Πως γίνεται αυτή η γέφυρα από τα «φλώρικα» ηλεκτρονικά στα ριφς και τις μεταλιές; Πως συνδιάζονται;

         

Ναι αυτό είναι αλήθεια, κάποια παρακλάδια του metal είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου.  Πάντως δεν συσχετίζονται με το Techno, και για μένα δεν υπάρχει γέφυρα.  Aπλώς γίνεσαι διαφορετικός άνθρωπος για κάθε περίσταση.  

Ποιες ακριβώς είναι οι metal καταβολές σου και σε ποιον χώρο του metal κινείσαι;

Πιο πολύ ακούω Hard Rock/AOR και Black Metal.  Ακούω και ενδιάμεσα πράγματα, αλλά μεμονωμένα group.  Αλλά γενικότερα πηγαίνω σε συναυλίες, αγοράζω τους δίσκους κτλ.

Ποια είναι η άποψη σου για τους Έλληνες clubbers; Υπάρχει τέτοιο «είδος»;

Δεν υπάρχουν clubbers, αφού δεν υπάρχουν clubs.  Ούτε υπάρχει "Ελληνική σκηνή".

Πως ασχολήθηκες με την τεχνολογία της μουσικής;

Το 1997 άρχισα να πειραματίζομαι με samplers, χωρίς να ξέρω τι κάνω φυσικά. Μετά έκανα κάποια μαθήματα πάνω σε synthesizers κτλ., και έτσι κόλλησα.

Έχεις δισκογραφική εταιρεία.  Ποια είναι η γνώμη σου για τα έσοδα από τα digital stores? Αποφέρουν κέρδος ή είναι αναγκαίο κακό;

Τα έσοδα υπάρχουν, αλλά δεν είναι πάντα εξασφαλισμένα.  Τα περισσότερα releases πάνε χαμένα, κατά την άποψή μου, και αυτό γίνεται διότι υπάρχει τεράστιος κορεσμός στη dance μουσική.  Επίσης, είμαστε η μόνη βιομηχανία που στηρίζεται σε ένα και μοναδικό online store, οπότε αυτό απο μόνο του είναι λάθος.  Αλλά αφού μπήκαμε στον χορό, θα χορέψουμε.  Δεν μπορεί κανείς να είναι σε αυτή τη δουλειά και να μη δέχεται τα digital stores. 

Έχεις πετύχει πολλά στην καριέρα σου. Έχεις άλλες φιλοδοξίες – στόχους;

Το μόνο που θέλω να κάνω είναι να συνεχίσω να δουλεύω στη μουσική. 

Οι Έλληνες ιδιοκτήτες των club – bar, πως σε αντιμετωπίζουν;  Σέβονται την παρουσία σου ή σε έχουν για κράχτη;

Χαχα, τίποτα από τα δύο.  Δεν γνωρίζομαι με πολλούς ιδιοκτήτες, οι περισσότεροι άλλωστε είναι άσχετοι με το clubbing πλέον, και δεν έχω καμία δουλεία με αυτούς.  Άλλο το mainstream και τα Ελληνικά, και άλλο το clubbing.

Πως αντιμετωπίζεις τον «μαγαζάτορα» που δεν πολυξέρει τη μουσική σου, πιθανώς έχει ακούσει ότι «ο Cambas είναι όνομα» και σε φέρνει στο μαγαζί μόνο για εισπρακτική επιτυχία;

Πάντα και παντού ήταν έτσι εδώ, οπότε δε με ένοιαζε πάρα πολύ.  Από τη στιγμή που γινόταν η δουλειά σωστά, εγώ δεν είχα πρόβλημα.

Γενικά πως σου έχουν φερθεί οι «μαγαζάτορες»;

Το 60% νόμιζε πως είμαι υπάλληλός τους, το 40% ήταν cool.

Πιστεύεις ότι τα κοινωνικά δίκτυα όπως το facebook, βοηθάνε έναν DJ;

Ναι, φυσικά.  Όλα βοηθάνε, όχι μόνο τους DJs, αλλά και οποιονδήποτε επαγγελματία.  Έχουμε τεράστια εφόδια από τη τεχνολογία στα χέρια μας.

Εσύ από την ενασχόληση σου με το FB και μάλιστα έχεις 2 προφίλ, τι έχεις αποκομίσει;

Ότι πρέπει να είμαι online όλη μέρα και να καλλιεργώ τις social media πλατφόρμες μου σα να είναι λουλούδια στον κήπο...!!!!!

Ποια είναι η γνώμη σου για το twitter;  Το χρησιμοποιείς;

Ναι βέβαια, μου αρέσει πιο πολύ από όλα αυτή τη στιγμή.

Καλός DJ είναι αυτός που….

Είναι πρώτα raver και μετά DJ.

Όταν θες να βγεις για ποτό πηγαίνεις….

 Πουθενά.

Ποιους Έλληνες DJs και παραγωγούς ξεχωρίζεις;

Τον Axel Karakasis, τον Spiros Kaloumenos, τον Iraklis Mindphaser και τον George Apergis

Πως επιλέγεις αυτά που θα παίξεις στα σετ σου; Κάνεις προετοιμασία ή ότι σου έρχεται εκείνη την ώρα;

Ότι έρθει εκείνη την ώρα.  Ούτε το πρώτο κομμάτι δεν ξέρω ποιο θα είναι.  Έχει να κάνει με το τί γίνεται εκείνη τη στιγμή στο club.

Πως βλέπεις να εξελίσσεται η Αθηναϊκή dance σκηνή;  Ζούμε πάντως εποχές που τα μεγάλα club του παρελθόντος μας  τελείωσαν…

Η Αθηναική dance σκηνή έχει πεθάνει και δεν θα αναστηθεί ποτέ.  Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να στηρίξει μια σκηνή εδώ, και αυτό έχει αποδειχθεί.  Επίσης είναι μηδαμινός ο αριθμός του κόσμου που παρακολουθεί τη dance μουσική.  Και όταν λέω dance μουσική δεν εννοώ τον Pitbull, φυσικά.  Άρα για ποιά σκηνή να μιλήσουμε;;

Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να κάνεις δικό σου club;

Ούτε μία φορά.

Αν είχες όμως ένα δικό σου club τι θα έκανες διαφορετικά σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν σήμερα;

Θα το έκλεινα αν έβλεπα ότι γινόμουν γραφικός ή ότι με έβριζε όλος ο κόσμος.  

Έχεις πολλαπλά μουσικά ερεθίσματα. Σε γενικές γραμμές, σύγκρινε μου τους Έλληνες με τους ξένους DJs. Ποια θεωρείς γενικά τα δυνατά σημεία των Ελλήνων και που υστερούν;

Σαν λαός είμαστε κολλημένοι γενικότερα.  Μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ τώρα. Όχι πως και πολλοί ξένοι δεν είναι. Ξέρω πάρα πολλούς ξένους DJs που η μόνη μουσική που ακούνε, είναι αυτή που παίζουν.

Μετά από την ένταση ενός σετ, τι σε ηρεμεί;

Α δεν έχω τέτοια θέματα.  Συνήθως προσπαθώ να συνεχίσω να παρτάρω μέχρι να κουραστώ.

Τι δεν σου αρέσει στη δουλειά σου;

Το ότι δουλεύω αποκλειστικά για ένα online store όταν φτιάχνω μουσική.

Στον ελεύθερο σου χρόνο ασχολείσαι με….

Με τη μουσική πάλι.  Δεν κάνω και τίποτα άλλο.

Από το mp3 player σου δεν λείπει…

Playlist με Trap για τις δύσκολες ώρες.

Αν ήθελες να ζητήσεις μια συγγνώμη από ποιον/αν θα τη ζητούσες;

Από κανέναν.

Έχεις κάποιο γούρι που δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ;

Όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα προληπτικός.

Ποια θεωρείς ότι είναι η μαύρη κηλίδα στην καριέρα σου και σε έκανε να μετανοιώσεις;

Κάποιες συνεργασίες με 'Έλληνες "παραγωγούς".  Γελούσαν και οι πέτρες.

Εστω ότι κερδίζεις 10 εκατομμύρια ευρώ στο τζόκερ, τι θα τα κάνεις;

Θα γινόμουν rapper.

Ποια ερώτηση έχεις βαρεθεί να ακους;

"Ποιές είναι οι επιρροές σου?"

Σε ποια ερώτηση θες να απαντήσεις;

"Πόσοι DJs χρειάζονται για να βιδώσουν μία λάμπα?"

Βάλε έναν τίτλο σε αυτή τη συνέντευξη

 

"Τυρί, ρύζι, γάλα, Καμπάς."  Αν και δε νομίζω να θυμάται κανείς εκείνη τη διαφήμιση χαχα…

= = = 

Το σχόλιο μου: 

Ξέχασα να τον ρωτήσω από πού κατάγεται αν και είμαι σίγουρος ότι θα μου απαντούσε «Από τη Σπάρτη» !

Σύντομος, σαφής, περιεκτικός και χωρίς πολλά πολλά. 

Ένας άνθρωπος που ξέρει το χώρο, ξέρει τι παίζεται, εκφράζει την αληθινή του άποψη χωρίς να στρογγυλεύει τις γωνίες και χωρίς λεκτικά καρυκεύματα. 

Long live Christian and may the Force be with you…

Τη φράση «πνευματικά δικαιώματα» τη βαριέμαι και ως σκέψη.

Ότι θέλετε πάρτε, αντιγράψτε, κλέψτε, βάλτε τρούφα και καλή σας όρεξη.

Απλώς, απευθυνόμενος στο φιλότιμο σας, μπορείτε να αναφέρετε ότι το πήρατε από το www.suspect.gr