ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΗ SUNEL ARENA

 

Τα παλαιά έτη, είχα διαρκείας στο μπάσκετ της ΑΕΚ. Άλλαξαν πολλά. Προτεραιότητες, συνθήκες, το κεφάλι μου, παρέες.

 

Η τελευταία φορά που πήγα ήταν στις 7 Δεκεμβρίου του 2005. Είχαμε παίξει στην Ευρωλίγκα ( ναι, παίζαμε και εμείς κάποτε εκεί ) με τη Μπενετόν και είχαμε χάσει πολύ εύκολα με 26 πόντους διαφορά. 57-83.

 

Είχα ήδη αηδιάσει με τη βίαιη απομάκρυνση από την οργανωμένη αλητεία της οικογένειας Φιλίππου. Είχαμε μπλέξει με έναν Δρόσο που τον αποθέωναν οι εγχώριοι δημοσιογράφοι γιατί ήταν γαλαντόμος απέναντί τους αλλά η καταστροφή που ερχόταν είχε αρχίσει να φαίνεται…

 

Έκτοτε παρακολουθούσα αλλά από μακριά. Ήξερα και ξέρω το ρόστερ και είχα δει όλα τα μεγάλα παιχνίδια της ομάδας.

 

Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια χάρη στον Μάκη Αγγελόπουλο. Το γήπεδο, η ταινία, η ομάδα. Ειδικά η παρουσία στο basketball champions league είναι αξιέπαινη. Αν το καλοσκεφτείς, για μια ομάδα με μικρό αγοραστικό κοινό σε μια μικρή ούτως ή άλλως αγορά, όλα αυτά είναι υπέρβαση.

 

Θέλησα λοιπόν να αποτίσω ένα φόρο τιμής στην ομάδα και στην προσπάθεια που γίνεται. Στην πρώτη μου αναζήτηση, είδα πως παίζουμε με τον Ολυμπιακό στο τελευταίο ματς της κανονικής περιόδου! Τι καλύτερο να πάω και να θαυμάσω παράλληλα την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης !

 

Να για παράδειγμα μια αλλαγή από το παρελθόν που μου αρέσει. Παλιά στηνόσουν στην ουρά για εισιτήριο. Ή παρακάλαγες από δω και από και από κει. Τώρα, more.com, διαλέγεις θέση, πληρώνεις ηλεκτρονικά, τέλος. Τότε κρατάγαμε ως αναμνηστικά τα αποκόμματα των εισιτηρίων και τώρα τα pdf.

 

Σε ότι αφορά τον αγώνα καθαυτό, η ΑΕΚ πάλεψε τίμια. Όμως ο Ολυμπιακός ήταν πιο κυνικός, πιο αποτελεσματικός και δεν έχασε ούτε ένα κρίσιμο σουτ. Εμείς τα χάναμε από κάτω ή κάναμε κάτι απονενοημένες προσπάθειες μπας και μήπως. Ο Νάναλι έλειψε. Πάρα πολύ. Το τελικό 84-94 είναι τιμητικό σκορ απέναντι σε μια ομάδα που όσο κοστίζει ο Φουρνιέ κοστίζουν τρεις ΑΕΚ. Τι ωραία ομάδα ο Ολυμπιακός. Αυτοί οι αυτοματισμοί και το πασινγκ game που έχουν, είναι απολαυστικό. Όμως πραγματικά η ΑΕΚ προσπάθησε αλλά ο Μπάρτλεϊ ήθελε μια βοήθεια. Ο Νάναλι θα ήταν μια μεγάλη ανάσα όπως και ένας σοβαρός παίκτης κάτω από το καλάθι. Μετά τον Κρις Σίλβα πήραμε δύο παίκτες που ο ένας κάνει για σωματοφύλακας VIP και ο άλλος μπορεί να βάλει δύο τρίποντα και να το χάσει από κάτω. Προσπάθησε ο Λεκαβίτσιους, κατά διαστήματα ο Γκρέι αλλά ο άλλος λες και είχε σκυτάλη. Ο Ντόρσι, ο Φουνιέ, ο Μιλουτίνοβ, ο Βεζένκοβ, ο Παπανικολάου. Σταμάταγε ο ένας, ξεκίναγε ο άλλος.

 

Κατά τα άλλα, τι μου άρεσε :

 

1.   Τι ωραίο γήπεδο! Τι ωραίο! Χωράει 9.000 και πλέον κόσμο ! Έχει αυτό το κάθετο στιλ που όπου και να βρίσκεσαι, βλέπεις. Μοιάζει με καζάνι που γεμάτο μπορεί να κοχλάζει συνέχεια. Έχει και το καλό ότι είναι υπερυψωμένο από τον αγωνιστικό χώρο οπότε και στις πρώτες θέσεις αν κάτσεις, βλέπεις πάρα πολύ καλά. Το γυρνάς εύκολα, και ενώ είναι το τρίτο μεγαλύτερο μπάσκετ στην Ελλάδα, σου φαίνεται τόσο οικείο!

2.   Είχε και παράλληλες δράσεις. Μπάρες δημητριακών μοιράζονταν δωρεάν, η loreal μοίραζε κάτι κρέμες και στη θύρα 3 που καθόμουν το κυλικείο ακριβώς από πάνω και μπορούσες ανά πάσα στιγμή να πεταχτείς να πάρεις ότι θέλεις !

3.   Άνετο πάρκινγκ. Δεν είναι ανάγκη να το αφήσεις έξω από τη μάντρα. Στην Κωνσταντινουπόλεως να το αφήσεις από όπου φεύγεις και εύκολα και περπατάς μόλις 100 μέτρα.

4.   Το Cube είναι ολοκαίνουριο! Ωραίο, βοηθάει πάρα πολύ στα στατιστικά αλλά ενώ στην αρχή έδειχνε τις φάσεις σε επανάληψη, μετά σταμάτησε. Ειδικά κάτι σφυρίγματα που ήταν Παναγία Βόηθα, θα θέλαμε να τα ξαναδούμε. Θα μου πεις, Ολυμπιακός είναι, τα σπόρια θα τα πάρει. Αλλά γιατί δεν πρόβαλλαν σε επανάληψη τις φάσεις, τα ωραία σουτ, τα καρφώματα…

5.   Η μισή ατμόσφαιρα μου άρεσε. Τα τραγούδια, η υποστήριξη στην ομάδα, ο παλμός του γηπέδου.

6.   Γέλασα με την καρδιά μου. Θυμήθηκα το γήπεδο που ήξερα. Γίνεται ένα φάουλ στον Γουόρντ που όσο είμαι εγώ ο Αντετοκούνμπο, τόσο ήταν και αυτό φάουλ. Πάει στις βολές, χάνει την πρώτη, χάνει και τη δεύτερη και λέει ένας δίπλα μου, «Πάρτα ρε μαλ.. Τσιμίκα!!!!» Θεϊκό !

Τι δεν μου άρεσε :

1.   Η άλλη μισή ατμόσφαιρα. Να βρίζουν μάνες, να μαζεύονται πάνω από τον πάγκο του Ολυμπιακού καμιά 15αριά χλέμπουρες και να στολίζουν τον καλύτερο Έλληνα προπονητή όλων των εποχών, τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Αυτά ποτέ δεν μου άρεσαν, ποτέ δεν θα τα συνηθίσω και ποτέ δεν θα τα επικροτήσω. Ο κάθε πικραμένος πάει για εκτονώσει την προσωπική του δυστυχία. Βλέπεις τον Ταϊρίκ Τζόουνς, μια όρθια ντουλάπα. Πήγαινε μπροστά του να τον βρίσεις ντε! Από τα 20 μέτρα και να μεσολαβούν κάγκελα και σεκιουριτάδες;

2.   Στην κερκίδα των οργανωμένων είδα κάτι πρωτοφανές. Είχαν πάρει μια σημαία, με τον σταυρό, με το IC XC NI KA και στη μέση το logo της ΑΕΚ !!! Τι βλακεία είναι αυτή;; Αντιποίηση Εθνικού συμβόλου γιατί, για την ΑΕΚ;; Είστε με τα καλά σας; Τόσα πράγματα μπορείς να ζωγραφίσεις σε ένα πανό και να το βάλεις σε κοντάρι και να το κυματίζεις όσο θέλεις. Τι δουλειά έχει, η ελληνική σημαία και ο Ιησούς με τα τρίποντα του Μπάρτλεϊ, δεν το καταλαβαίνω…

Overall που λένε και στο χωριό μου, ωραία ήταν.

Θα ξαναπάω.