ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

  

Το Θέατρο Δρόμος μου αρέσει πάρα πολύ για τις παραστάσεις, την αισθητική και τους ανθρώπους του. Πέρυσι, λοιπόν, είχα δει τους «Φόνους της οδού Μόργκ» του Έντγκαρ Άλαν Πόε και φέτος είδα ότι παίζουν την παράσταση «Οι καλοί σύντροφοι» του Τζον Πρίστλεϊ και αποφάσισα να πάω.

 

Στην αρχή νόμιζα ότι θα είναι κάποια κωμωδία που να αφορά ζευγάρια. Οι σύντροφοι, όμως, είναι οι τιμημένοι αριστεροί σύντροφοι! Για να είμαι ειλικρινής, θα έλεγα ότι είναι και μια παραλλαγή της αριστουργηματικής  ταινίας του 1969 «Ξύπνα, Βασίλη», [ ναι, καλά θυμάσαι, αυτή με τον ποιητή Φανφάρα ] αλλά με διαφορετικό τέλος.

 

Πρακτική συμβουλή: Η Αγίου Μελετίου είναι ένας επιβαρυμένος δρόμος και μέχρι να φτάσεις στο Θέατρο Δρόμος θα βρεις μπροστά σου τρία πάρκινγκ. Βάλε το αυτοκίνητο σου σε ένα από αυτά γιατί να περιμένεις να βρεις να παρκάρεις, πρόκοψες.

 

Τα θετικά :

 

Το μεγάλο πλεονέκτημα της παράστασης είναι ότι, στις δύο ώρες που διαρκεί, έχει εξαιρετικό ρυθμό και ταχύτητα. Δεν βαριέσαι καθόλου. Είναι χωρίς διάλειμμα, οπότε πάρε τα μέτρα σου, αλλά πραγματικά είναι σχεδόν καταιγιστική.  

 

Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου, σε συνδυασμό με τους ηθοποιούς, δεν σε αφήνει να βαρεθείς καθόλου και σε κρατά σε μόνιμη εγρήγορση.

Δεν είναι η παράσταση στην οποία θα ξεκαρδιστείς στα γέλια. Πολλές φορές θα χαμογελάσεις, αλλά θεωρώ ότι είναι μια απολύτως τίμια πρόταση για μια πραγματικά ευχάριστη και χαλαρή κυριακάτικη έξοδο.

 

Μεγάλο πλεονέκτημα είναι και η όλη αισθητική του θεάτρου. Οι άνθρωποι εκεί δεν ξέρω πώς τα έχουν καταφέρει, αλλά αισθάνεσαι μεγάλη οικειότητα μπαίνοντας στο Θέατρο Δρόμος.

 

Τόσο το μπαράκι του όσο και το συμπαθητικό θεατράκι των πενήντα θέσεων είναι πραγματικά πολύ χαριτωμένα και πολύ ευχάριστα.

 

Τι δεν μου άρεσε :

 

Το happy end για το βασικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, διότι ακόμη και στην ταινία υπήρχε η απεικόνιση της πραγματικότητας. Θα μου πεις βέβαια, τέχνη είναι, θέατρο είναι, ήθελε να βάλει happy end.

Ναι, αλλά επειδή πολλές φορές βλέπουμε τέτοιες καταστάσεις και στη ζωή μας, σε προσωπικό επίπεδο το happy end με ξένισε. Άλλους ενδεχομένως να τους ενθουσιάσει.

 

Έχω επίσης την αίσθηση ότι έγινε και ένα λάθος στο κάστινγκ. Δηλαδή, ο Θοδωρής Ελευθεριάδης θα ήταν πολύ καλύτερος ως τραπεζίτης και ο Μάνθος Καλαντζής ως διευθυντής. Αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια.

 

Οι ηθοποιοί :

 

Εξαιρετική εντύπωση για ακόμη μία φορά μου άφησε η Στυλιανή Κλείδωνα, η οποία είναι η Ελληνίδα Νικόλ Κίντμαν. Ο ρόλος της ήταν ενδεχομένως ο μόνος που εξελίσσεται μέσα στην παράσταση από ταπεινό χαμομηλάκι σε ύαινα και ήταν εξαιρετική. Μακάρι να της δοθεί μια ευκαιρία για παραπάνω. 

Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης ήταν αυτός που δέσποζε, γιατί έπαιζε με το κοινό, αλλά και οι υπόλοιποι ήταν πάρα πολύ καλοί.

Η Ελένη Γιαννουλάκη ήταν τόσο όσο. Μια  εκρηκτική θεοπάλαβη που θα μπορούσε να παίζει σε οποιαδήποτε ταινία του Ταραντίνο. Θα μπορούσε ο ρόλος της να είχε ευτελιστεί, αλλά τον κράτησε εκεί που έπρεπε.

Ο Γιάννης Τσούτσιας, ως αρχιφύλακας, δημιουργεί παράδοση σε αστυνομικούς ρόλους. Πέρυσι κάτι αντίστοιχο είχε αναλάβει στους «Φόνους της οδού Μόργκ». Πέρυσι, βέβαια, ήταν ιδιοφυής ο αστυνομικός, φέτος είναι  χαζούλης. Άντε και του χρόνου ταξίαρχος!

Ο Μάνθος Καλαντζής, απ' ό,τι έχω καταλάβει, πρέπει να είναι οπωσδήποτε πρωταγωνιστής. Δεν ήταν κακός, μια χαρά ήταν. Απλά πιστεύω ότι η παράσταση θα είχε απογειωθεί αν γινόταν αυτή η τράμπα στους ρόλους.

 

Να πας ή να μην πας;

 

Είναι μια πάρα πολύ ευχάριστη παράσταση, πολύ γρήγορη, ταχύτατη, με ωραίο ρυθμό. Χαμογελάς συχνά, όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και το Θέατρο Δρόμος αξίζει σίγουρα να στηριχθεί.

 

Να πας και να το χαρείς.

 

Με άριστα το δέκα :  6,5

McNEAL

 

McNeal: Τεχνητή νοημοσύνη, σύγχυση και ένας καταπληκτικός Δαδακαρίδης

Η τεχνητή νοημοσύνη, εκτός από καθημερινός βοηθός, γίνεται και είδος προς εμπορική εκμετάλλευση.

Όλοι προστρέχουμε καθημερινά στη βοήθειά της. Όλοι θέλουμε να ζητήσουμε μια συμβουλή για ό,τι μας απασχολεί, αλλά ταυτόχρονα λατρεύουμε να τη μισούμε.

Οι γάτοι λοιπόν του θεάματος βρήκαν και μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία, ώστε να δημιουργήσουν μια νέα σκηνή. Θα βλέπεις ολοένα και περισσότερο ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, βιβλία, διάφορα δρώμενα και φυσικά περισπούδαστα άρθρα εναντίον της. Η πλάκα βέβαια είναι ότι ταινίες που θα έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι ταινίες που θα στρέφονται εναντίον της.

Πήγα λοιπόν στην παράσταση McNeal, στο θέατρο Νέος Ακάδημος, στην Ακαδημίας και Ιπποκράτους, γιατί βρήκα ενδιαφέρον το θέμα που διαπραγματευόταν και όπως πολύ σωστά κατάλαβες, ήταν η τεχνητή νοημοσύνη.

Εγώ βέβαια γελάω με όλα αυτά, γιατί λατρεύω την τεχνητή νοημοσύνη και τη θεωρώ υπερπολύτιμο βοηθό για την καθημερινότητα, αλλά μου αρέσει να ρίχνω και μια ματιά στο τι λένε οι άλλοι.

Καταρχάς, ένα hint για το θέατρο Νέος Ακάδημος. Προτίμησε να κάτσεις και στα πλαϊνά καθίσματα - στριμώχνεσαι πολύ λιγότερο - επειδή η αίθουσα είναι στενόμακρη και έχεις εξίσου πολύ καλό οπτικό πεδίο προς τη σκηνή.

Η παράσταση είναι δύσκολη. Είναι λίγο στριφνή, είναι περίεργη και το μοτίβο της είναι πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πάνω που πας να κατηγορήσεις τον McNeal, ταυτόχρονα του δίνεις και πολλά ελαφρυντικά. Πάνω που πας να συμπαθήσεις τον γιο του, ταυτόχρονα σε κάνει και πολύ επιφυλακτικό.

Οι εναλλαγές μεταξύ φυσικής και τεχνητής πραγματικότητας είναι συνεχείς, οπότε η παράσταση καταλήγει να είναι σαν τη θάλασσα. Tελείως απρόβλεπτη και με διαρκή κύματα.

Υπάρχουν κάποια είδη που σιχαίνομαι στις ταινίες και στο θέατρο. Ένα από αυτά είναι η φάρσα. Σιχαίνομαι να βλέπω φάρσες, γιατί πάντα μου έρχεται ακατανίκητη επιθυμία να μπω μέσα στη σκηνή, μέσα στην οθόνη και να τα εξηγήσω! Όπως επίσης δεν μου αρέσει και η σύγχυση. Έλα όμως που η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και τεχνητής νοημοσύνης κάνει τη συγκεκριμένη παράσταση ιδιαίτερη. Ενώ στην αρχή μπορεί να σε ενοχλεί, μετά αφήνεσαι.

Αυτός δεν είναι και ο κόσμος μας άλλωστε; Μια διαρκής σύγχυση μεταξύ αυτών που θα ήθελες να έχεις και αυτών που βλέπεις τελικά να γίνονται.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αξιοποιείται η τεχνολογία στο θέατρο. Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει μέτρο και να χρησιμοποιείται υποστηρικτικά. Αν θέλω εφέ, μπορώ να βλέπω και οποιαδήποτε παραγωγή της Marvel. Όμως, όπως προχωράει η ζωή, θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι στο θέατρο θα μπαίνει όλο και περισσότερο το ψηφιακό εικαστικό περιβάλλον. Αν υπάρχει μέτρο και βοηθάει στην εξέλιξη της παράστασης, από εμένα είναι αποδεκτό.

Στο πίσω μέρος της σκηνής λοιπόν, υπάρχει ένα τεράστιο video wall, το οποίο έχει ενεργό ρόλο. Προβάλλονται διάφορα κλιπ και φωτογραφίες που πραγματικά βοηθούν πάρα πολύ την παράσταση. Ενδεχομένως οι παραδοσιακοί οπαδοί του κλασικού θεάτρου να ενοχληθούν. Σε προσωπικό πάντως επίπεδο δεν είμαι κατά, αρκεί μη γίνεται βιντεοκλίπ.

Πάντως, το έργο δεν είναι καινούριο. Πριν από δύο χρόνια ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και βασικός πρωταγωνιστής ήταν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Να σου πω κάτι; Και εμείς έχουμε Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που είναι καταπληκτικός.

Τι ηθοποιός! Τι τέρας υποκριτικής! Εκπληκτικός! Μια παράσταση μόνος του και νομίζεις ότι βλέπεις το Big Brother, δηλαδή τον ΜακΝίλ με μια κάμερα στο σπίτι του.

Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος πραγματικά. Ίσως, αν έπαιζε άλλος την παράσταση, να πέρναγε και να μην ακούμπαγε. Μια δύσκολη, στριφνή και ζόρικη παράσταση, χάρη στον Δαδακαρίδη, σε κρατάει καθηλωμένο στο κάθισμα του Νέου Ακάδημου.

Μετά το τέλος της παράστασης σκεφτόμουν ότι παράλληλα μπορείς να τον δεις και ως βοηθό του αστυνομικού Μπέκα, στο σίριαλ που επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά πολλά χρόνια τα μεσάνυχτα από τον Alpha. Οπότε, ιδού το κοντράστ. Από τη μία ο Δαδακαρίδης πιτσιρικάς, βοηθός στην αστυνομία εξυπνάκιας που τον διορθώνει συνέχεια ο αστυνόμος. Από την άλλη ο ώριμος Δαδακαρίδης σαρκαστικός και ιδιοτελής στο θέατρο. Η απόσταση ανάμεσα στους δύο ρόλους κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την εικόνα ενός ηθοποιού που μπορεί να μεταμορφώνεται και να εξελίσσεται τόσο διαφορετικά.

Σε ό,τι αφορά τον υπόλοιπο θίασο, απαρτίζεται από τη Γιώτα Φέστα, η οποία δεν ακούγεται ευκρινώς, και από νέα παιδιά που υποστηρίζουν επαρκώς την παράσταση.

Ξεχώρισα δύο.

Καταρχάς, τον Δημήτρη Σέρφα, ο οποίος στο πρώτο μισό της παρουσίας του ξέρεις ποιον μου θύμισε; Τον καθηγητή Λαΐνη από το «Έτερος Εγώ». Μάλιστα, του το είπα στο τέλος της παράστασης και έμεινε έκπληκτος. Είναι ίδιος ο Λαΐνης! Σκέφτηκα: Άτιμε Δαδακαρίδη, copy-paste τους κάνεις!

Μετά, βέβαια, εξελίσσεται σε κάτι διαφορετικό από τον συμπαθή καθηγητή, που, για να τα λέμε και αυτά, ο Τσαφούλιας εξαφάνισε στον τελευταίο κύκλο, ενώ ήταν όλα τα λεφτά. Βλέπεις, έπρεπε να μοιράσει πολλά μεροκάματα σε γνωστούς και φίλους.

Μου έκανε επίσης εντύπωση η Αλίκη Ανδριωμένου. Ναι μεν έχει ένα ασυνήθιστο, μπορείς να το πεις, ή περίεργο, παρουσιαστικό, αλλά δεν πουλάει αυτό. Αυτό το κορίτσι έχει ένα κάτι. Κάτι έχει.

Πραγματικά, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλη καριέρα. Της εύχομαι, βέβαια, αν το επιτρέπουν οι δυνάμεις της, να σηκωθεί να φύγει από την Ελλάδα και να βρει τον δρόμο της έξω. Αλλά κάτι έχει αυτή η κοπέλα, να μου το θυμάσαι.

Είναι από τις παραστάσεις που δεν μπορώ να σου πω αν είναι καλή ή κακή. Δεν έχω ιδέα. Άλλος μπορεί να σκυλοβαρεθεί, άλλος μπορεί να τη λατρέψει.

Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι είναι πολυεπίπεδη, δύσκολη και ιδιαίτερη. Ε, εμένα αυτά μ' αρέσουν.

Με άριστα το δέκα, 7.

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Και ξανά Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.

 ΥΓ. Εβγαλα και βιντεο ! 

Αν δεν ανοίγει απο κατω, πατα το λινκ 

https://www.youtube.com/shorts/TOFuxsqZJf4

SPIDER-MAN BRAND NEW DAY

 

Θα ξεκινήσω από το σπόιλερ που πρέπει να κάνω. Οπωσδήποτε.

Είσαι στο σινέ, τελειώνει η ταινία και περιμένεις το «πρόγευμα» του επόμενου. Αφού περιμένεις κανά δεκάλεπτο μέχρι να πέσουν όλοι οι τίτλοι, αυτό που βλέπεις είναι μια σαχλαμάρα.

Και καλά μια εφαρμογή που δείχνει στην αρχή με στίγμα που αναβοσβήνει ότι ο Spiderman είναι εντός του πλανήτη και μετά, το στίγμα αναβοσβήνει στο διάστημα. Αυτό. Οπότε σήκω φύγε.

Ακολουθεί η κανονική κριτική.

Πήγα στην αίθουσα συνειδητοποιημένος. Blockbuster, καλοκαιράκι, σπορ και θέαμα.

Για να λέμε τη black truth, οι άνθρωποι είναι σπουδαίοι. Μια ταινία σχεδόν 2,5 ώρες, χωρίς διάλειμμα, και δεν αφήνεις την πολυθρόνα!

Δεν είναι μόνο το θέαμα. Είναι ότι τους πιάνουν όλους. Από τον 55άρη-60αρη που διάβαζε τον Spiderman σε κόμικ μέχρι τον 20αρη που θα πάρει ποπ κορν με την παρέα του και θα σχολιάζει μεγαλοφώνως.

Και δράση, και δράμα, και ηθικά διλήμματα, και εκδίκηση, και μοναξιά και θλιψη. Δεν είναι κλωτσοπατινάδα.

Νομίζω πως ο καλύτερος ηθοποιός της σειράς ήταν ο Tobey Maguire. Ο Andrew Garfield είχε αυτό το σαρκαστικό αλλά δεν εντυπωσιάστηκα. Παραδέχομαι όμως πως η σταθερότητα και η αφοσίωση του Tom Holland είναι αξιοσέβαστη. Αν προσέξει τον εαυτό του, θα κάνει τον Spiderman για 20 χρόνια.

Μου άρεσε ότι αυτή η ταινία δεν ήταν γεμάτη υπερτερατοειδή μορφώματα που θα τα νικούσε ο σούπερ ήρωας. Έχει μεγαλύτερο  πνευματικό βάθος.   Όπως και αυτή η διαρκής μετάβαση. Αυτός που στην αρχή είναι καλός, είναι τελικά ο κακός. Αυτή που στην αρχή είναι καλή, είναι κακιά.

Μπορεί κάποιους για λόγους φθόνου να μη συμπαθούν ιδιαίτερα το ζεύγος Holland - Zendaya. Η αλήθεια να λέγεται. Είναι υπέρλαμπρο ζευγάρι για αυτό και είναι περιζήτητοι. Για αυτό και τους φώναξε ο Νόλαν στην Οδύσσεια. Μπορεί ο Χόλαντ να πέρασε το πάσο για Τηλέμαχος και η Ζεντάγια να ήταν το χάλι μου το μαύρο ως Αθηνά αλλά τουλάχιστον κατανοώ το σκεπτικό.

Τα κενάκια μας στο σενάριο τα είχαμε αλλά μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Το πως σώθηκε ο Spiderman δεν το πολυκαταλαβαίνεις αλλά ποιος θα ήθελε αντίθετη κατάληξη; Όπως και η τελική αποδοχή της Ζεντάγια και η αναγνώριση από τον Νέντ έμπαζε αλλά κάπως πρέπει να συνεχιστεί το project. Μερικά άλλα σημεία που έπασχαν ήταν αυτό με τον «ρυθμιστή ενέργειας» που άλλοτε δούλευε, άλλοτε όχι και την αντιγραφή του Inception με την ταυτόχρονη καταβύθιση στο υποσυνείδητο του Holland. Ενδιαφέρον είχε και η αντιγραφή του Tony Stark όταν μιλάει με την ηλεκτρονική του βοηθό.

Τα παραβλέπουμε όμως γιατί το θέαμα είναι εξαιρετικό. Σε κρατάει σε αγωνία, εγρήγορση και δεν κάνει κοιλιά λόγω των ανωτέρω διαρκών εναλλαγών.

Αν θέλεις δύομιση ώρες καθαρού θεάματος, χωρίς να κοιτάξεις ούτε μία φορά το ρολόι σου, κλείσε εισιτήριο. Αυτό ακριβώς υπόσχεται και αυτό ακριβώς προσφέρει.

Με άριστα το δέκα : 7

ΜΑΡΚΟΣ ΣΕΦΕΡΛΗΣ - ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΟ 2026 - ΓΕΛΑΣ

 

Τα τελευταία χρόνια πηγαίνω περήφανα στο Δελφινάριο. Σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού, των διακοπών, της ανεμελιάς, της φωτογραφίας και της περιήγησης. Αυτή η περιήγηση. Αν δεν είχα ανάγκη την εργασία, αυτό θα έκανα!

Η παράσταση «Γελάς».

Μάρκος Σεφερλής. Δελφινάριο στο Μικρολίμανο.

Καταρχάς κύριε Μάρκο μου, παράσταση χωρίς πρόγραμμα;

Αυτά που κάνουν οι αντιγραφείς της Village κουλτούρας;

 

Κατά τα άλλα, η θεατρική κριτική στον Σεφερλή είναι η πιο εύκολη του κόσμου.

Ο άνθρωπος παράγει ένα τίμιο τετράωρο λαϊκό θέαμα.

Όποιος και αν είσαι, ότι καταβολές, παραστάσεις, θεατρική παιδεία και να έχεις, κάπου θα ξεκαρδιστείς, κάπου θα χαμογελάσεις και κάπου θα βαρεθείς.

Highlights :

1.   Κάποια στιγμή εμφανίζεται στη σκηνή ένα ρομποτ σκύλος και συμμετέχει ! Τρομερό εύρημα!

2.   Το σκετσάκι Άδωνις - Κωνσταντοπούλου είναι όλα τα λεφτά ! Φοβερό !

3.   Πολύ καλή και η σάτιρα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

4.   Στις στρατιωτίνες βαρέθηκα.

5.   Στη Μύκονο χαμογέλασα.

6.   Το σούπερμάρκετ ήταν μια χρυσή ευκαιρία να κάνει ένα αναλυτικό κοινωνικό σχόλιο αλλά την έχασε

7.   Τον εκατομμυριούχο τον έκανε και πέρυσι.

8.   Στην παράσταση που πήγα παρόντες ήταν ο υφυπουργός Σπανάκης και ο Μπιμπίλας. Τους γλέντησε απολαυστικά !

9.   Το παιχνίδι με την σύζυγο Τσαβαλιά τύπου «θα τα πούμε στο σπίτι» μια - δυο φορές το καταλαβαίνω. Τέσσερις είναι πολλές.

Κατά τα άλλα λέει ότι ξεκινάει στις 9, αλλά εννοεί στις δέκα.

Πάρκινγκ δύσκολο. Εναλλακτικά υπάρχει ένα επί πληρωμή λίγο πιο κάτω.

Πολύ προσιτές οι τιμές στο κυλικείο. Δεν σε σφάζει.

Πάντως το κομμάτι που απολαμβάνω περισσότερο είναι το εναρκτήριο που παίζει με το κοινό. Παραλήρημα γέλιου.

Το έχω γράψει και στο παρελθόν και θα συνεχίζω να το σημειώνω:

Ο ξεχωριστός Μάρκος Σεφερλής στο τέλος κάθε παράστασης, επανέρχεται στη σκηνή με αναλόγιο και κάθισμα και περιμένει μέχρι να φύγει και ο τελευταίος!

Όλοι συρρέουν και μπορεί να περάσουν και δύο και τρείς ώρες και το θηρίο εκεί !

Ποιος άλλος το κάνει αυτό;

Για αυτό και ο κόσμος τον αγαπάει και του το ανταποδίδει απλόχερα.

Κάθε μέρα θέατρο 1500 θέσεων γεμάτο, ποιος άλλος μπορεί να το κάνει;

Α! Σου έχω και βίντεο !

https://www.youtube.com/watch?v=c3b5pgMTKjA&t=5s 

Αν δεν ανοίγει αυτόματα, πάρα το λινκ από κάτω

Με άριστα το δέκα : 6,5

ΟΔΥΣΣΕΙΑ. ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΝΟΛΑΝ. THE ODYSSEY by CHRISTOPHER NOLAN.

 

Μα τέτοια παραγωγάρα να μην πάω να τη δω;

Με ανάμεικτα συναισθήματα έφυγα από το σινεμά.

Καταρχάς, αν και το δέλεαρ του θερινού είναι μεγάλο, αλλά πρέπει να τη δεις σε κλειστό κινηματογράφο. Ο ήχος είναι δομικό στοιχείο της ταινίας.

Ξεκινάω με τη μεγάλη εικόνα.

Είναι μια παγκοσμίου μεγέθους διαφήμιση για τη χώρα μας.

Να πούμε και ευχαριστώ.

Ο Christopher Nolan είναι πολύ μεγάλος κινηματογραφιστής. Τα πλάνα, τα σκοτάδια, οι εικόνες. Κάνει πάρα πολλά flash back αλλά δεν κουράζει. Η ιστορία είναι επιφανειακά αργή αλλά έχει ροή. Αν και 2 ώρες και 53 λεπτά και σε μια ιστορία δε, που ξέρεις την πλοκή και το τέλος και την παρακολουθείς με ενδιαφέρον.

Καλύτερος όλων ο Ρόμπερτ Πάτινσον,  φανταστικός ο Ματ Ντέϊμον,   πολύ καλός ο Τομ Χόλαντ και μαζί με τις πλαστικές, αρκετά βαρύγδουπη Σαρλίζ Θέρον. Η Ζεντάγια δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Η Αν Χάθαγαουεϊ είχε εξαιρετικό μέτρο. Άριστη. Όσο για τη Λουπίτα Νιόγκο που έγινε πολύς λόγος, τσάμπα καίει η λάμπα. Όπως την παρουσίασε, δεν έχει κανένα νόημα. Σαν να μην υπάρχει είναι. Ούτε ωραία είναι, ούτε Ελένη. Τίποτα.

Όλοι όσοι είμαστε στους καναπέδες μας, τα έχουμε όλα εύκολα.

Όταν μια παραγωγή κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια, αυτά τα λεφτά πρέπει να επιστρέψουν επί δέκα. Οπότε ναι, θα γίνουν συμβάσεις και παραχωρήσεις. Θα βάλουμε και τη Λουπίτα ως ωραία Ελένη, θα βάλουμε και τη Ζεντάγια γιατί είναι δημοφιλής, θα βάλουμε και τον Έλιοτ Πέιτζ γιατί θα υπηρετήσουμε και τη woke κουλτούρα.

Είναι ίσως η πρώτη ταινία που αφορά την Οδύσσεια που εστιάζει πολύ περισσότερο στους χαρακτήρες παρά τα εφέ και στην περιπέτεια. Κατανοώ απόλυτα την επιλογή του Ματ Ντέιμον. Αυτή η εσωτερικότητα που τον χαρακτηρίζει ήταν ιδανικός για τον ρόλο.

Ο Nolan προσπάθησε να δώσει φιλοσοφικά ερωτήματα και θέματα για προβληματισμό σε ένα κείμενο και μια ταινία που δεν κολλάνε. Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν τελείως φιλοπόλεμοι. Όταν δεν έβρισκαν κοινό εχθρό, πολεμούσαν μεταξύ τους. Κάθε πόλη κράτος ευημερούσε με επεκτατικούς πολέμους. Καταλαβαίνω ότι ως μεγάλος καλλιτέχνης πήγε να το φέρει στο σήμερα. Να περάσουμε και αντιπολεμικά μηνύματα, και ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να νικήσει συντριπτικά ( ακούς κύριε Ντόναλντ; ) αλλά τρώει και αυτός το έμπλαστρο πληρώνοντας το τίμημα.

O Christopher προσπάθησε να το φέρει στο σήμερα και ότι οι σφαγές ήταν ύβρις προς τους Θεούς και για αυτό ο Οδυσσέας το πλήρωσε με τις περιπέτειες του. Για να σου το περιγράψω περιληπτικά, ο πολυμήχανος Οδυσσέας και καλλιτέχνης της επιβίωσης, στην ταινία του Νόλαν έγινε ένας περιηγητής πνευματικών αναζητήσεων με μπόλικο μετατραυματικό στρες που ενίοτε κράταγε και σπαθί.

Όλοι εναντίον του εαυτού τους. Ο καθένας ισχυρός αλλά με τους προσωπικούς του δαίμονες, τις τύψεις του και τις αδυναμίες. Πολύ πονηρά έκανε επισταμένως αναφορές στη μετανάστευση ως νόμο του Δία. Είσαι ξένος. Οπωσδήποτε φιλοξενία, προδερμ και φροντίδα. Λες και ζει σε άλλο πλανήτη. Λάθος. Πάμπλουτος είναι, σίγουρα ζει  σε άλλο σύμπαν από το δικό μας.

Η ιστορία μπάζει από παντού. Αν περιμένεις να ακουλουθείται πιστά το κείμενο, θα εκπλαγείς. Αρνητικά.  Έχει πολλές ακροβασίες και αυθαιρεσίες.

Ειδικά το τελευταίο μέρος είναι πραγματικά ότι να ναι. Δεν υπάρχει ούτε νανογραμμάριο αληθοφάνειας και μου έδωσε την εικόνα ότι ήθελε να το μαζέψει στα γρήγορα.

Το δε τέλος μου θύμισε το Interstellar. Ωραίος ο δρόμος προς το Φως αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Οδύσσεια.

Τι να πρωτοθυμηθώ.

Η ιστορία με τον Πολύφημο που ήταν ότι να ναι;

Τα ρομπότ - μεσαιωνικοί ιππότες 2,5 μέτρων  που έσφαζαν αμίλητα;

Ο Αγαμέμνωνας κάτι ανάμεσα σε Μπάτμαν και Ρόμποκοπ;

Ο κλήρος του Αντίνοου;

Τα σπαρτιάτικα λοφία;

Τη  Σκύλλα που ήταν άθλιο καρτούν;

Που είναι το νησί του Αιόλου;;

Που ήταν η Ναυσικά οεο;

Ο Οδυσσέας έφτασε στην Ιθάκη από το νησί των Φαιάκων με φορτωμένο πλοίο με θησαυρούς. Οχι με σχεδία από την Καλυψώ ! Οι Φαίακες ήταν η τελευταία του στάση πριν την επιστροφή στην Ιθάκη! 

Η Καλυψώ – ας κάνουμε διακοπές στις Μαλβίδες αγάπη μου, η Κίρκη που είχε παλάτι και όχι την καλύβα του μπαρμπα Μήτσου σε πολύ ελεύθερη απόδοση; Η οποία Κίρκη δεν ήταν το χάλι μου το μαύρο αλλά πανέμορφη, τον ερωτεύθηκε, ο Οδυσσέας όχι μόνο ανταποκρίθηκε αλλά της έκανε παιδί! Ασε δε το άλλο. Ο Μενέλαος συγχώρεσε και δεν χαράκωσε την Ελένη. Metoo !  Και πόσα άλλα με τόση μακάρια ελευθεριότητα που ήταν τελείως διαστρεβλωτική.

Όσο για το τελευταίο μέρος, από τη στιγμή που επιτέλους φτάνει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη μέχρι το τέλος της ταινίας, ήταν ένα βράδυ που βρεχε και έβρεχε τεκίλα. Ειδικά η σκηνή της εκτέλεσης των μνηστήρων ήταν σαν το πρώτο και τελευταίο ταξίδι του Τιτανικού. Τους μνηστήρες τους έφαγαν τέσσερεις. Ο Οδυσσέας, ο Τηλέμαχος, ο Ευμαίος - ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΥΦΛΟΣ - και ένας φίλος τους. 

Τέλος το ταξίδι του Οδυσσέα και της Πηνελόπης δεν υπάρχει σε κανένα χάρτη. Η Οδύσσεια τελειώνει όταν ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο πάνε να δουν τον Λαέρτη. Μαζεύονται οι συγγενείς των μνηστήρων και πριν μακελειό επεμβαίνει η Αθήνα και τελειώνει το ζήτημα με συνοπτικές διαδικασίες. 

Πήγαινε να τη δεις αλλά μόνο ως ένα ωραίο θέαμα και πως είναι μια σπουδαία κινηματογράφηση. Αν ως Έλληνας σταθείς στην ιστορία, μόλις βγεις έξω από την αίθουσα και την ξαναφέρεις στο μυαλό σου, θα θυμώσεις.

Με άριστα το δέκα: 5. 2,5 για τη δωρεάν διαφήμιση και 2,5 για την κινηματογραφία.

Υγ. Αν ασχοληθεί ποτέ ο Νόλαν με την Ιλιάδα, ξέρω πια τι θα δούμε. Τον Αχιλλέα να παρατάει το στρατόπεδο και βυθισμένος στις τύψεις του από την δολοφονία του Έκτορα να πηγαίνει στο Θιβέτ, να γίνεται βουδιστής καλόγερος και κουνγκ φου μάστερ.

ΘΕΑΤΡΟ : ΟΙ ΡΗΤΟΡΕΣ

 

Αχ αυτό το more.com. Αχ.

 

Παίρνω τα newsletter, τι ωραία που τα γράφουν, τι καλλιτεχνικά, επικολυρικά και μετά τρως το έμπλαστρο. Όταν γύρισα στο σπίτι, ξαναδιάβασα το newsletter που πήρα, για να δω τι μου ξέφυγε. Μονολόγησα τα θερμά και πολλά μου συγχαρητήρια στο μαρκετινγκ.  

 

Αν ποτέ είναι να πας σε μια εκδήλωση που γράφει «Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών» Θόλου 5, να ξέρεις πως για να παρκάρεις να επιλέξεις τα παρκινγκ ή στη Ναυάρχου Νικοδήμου ή στο μεγάλο στη Φιλελλήνων. Εκτός και αν σου αρέσει το περπάτημα οπότε κατέβα προς Κουκάκι. Και ανέβα.

 

Δεν ήξερα, έμπλεξα με το gps, μπήκα μέσα στην Πλάκα, τρομοκρατήθηκα από τον κόσμο στο δρόμο και τελικά βρήκα το πάρκινγκ στην Τριπόλεως με αποτέλεσμα να χάσω το πρώτο τέταρτο. Οπότε να ξέρεις: Θα πληρώσεις το εισιτήριο σου και ένα δεκαπεντάρι στο πάρκινγκ.

 

Στην αυλή του μουσείου, ωραία αυλίτσα, 40 θέσεων, με ….ανοιχτό σημείο στο φράκτη! Κάποια στιγμή κάτι πιτσιρικάδες που πέρναγαν απέξω έκαναν πλάκα και φώναζαν «φέρτε ασθενοφόρο» όταν ένας ηθοποιός ήταν «νεκρός» - στο ρόλο. Πριν από λίγες ημέρες τους πέταγαν νερά από ότι μου είπαν. Δεν φρόντισαν ούτε σε ένα σημείο τριών μέτρων να βάλουν τους έτοιμους φράκτες των 20 ευρώ για να προστατεύσουν το χώρο και την παράσταση. Ένα φλάιερ είχαν και αυτό στα αγγλικά! Ελληνικές προχειράτζες.

 

Σε ότι αφορά καθαυτό το έργο, μου φάνηκε χωρίς αρχή μέση και τέλος. Δυο ηθοποιοί που θεωρητικά θέλουν παίξουν ένα έργο με τον αρχαίο ρήτορα  Δημοσθένη. Παρεμβάλλεται μια νοικοκυρούλα – οικιακή βοηθός και μετά η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τις σχέσεις τους που είναι εξ’ορισμού προβληματικές. Μια αυτοκτονία που μάλλον δεν ήταν. Ο ξεπεσμένος μεγάλος καλλιτέχνης που αναζητεί το μαγικό κίνητρο και μια απάντηση σε ένα ερώτημα που τον βασάνιζε, ο εκκολαπτόμενος φιλόδοξος αστέρας που έχει την απάντηση, η desperate housewife που δίνει τον λαϊκό τόνο και καθορίζει το φινάλε και χαρήκαμε για τη γνωριμία.  Μηδέν. Χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ακόμα και ο φόνος είναι αφελής. Φαντάσου δηλαδή ότι μετά από αυτή τη συγκλονιστική εξέλιξη, εκεί που πρέπει να μείνεις με κομμένη την ανάσα, η παράσταση έπεσε, πήγε πιο κάτω! Άσε που πολλές φορές ένοιωθα πως ο ένας την έπεφτε στον άλλον.

 

Κουλτούρα να φύγουμε. Δεν τα βάζω με τους ηθοποιούς. .  Έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν. Άλλωστε είναι και θέμα επιβίωσης.

 

Αν και ο ένας έπρεπε να μιλάει πιο δυνατά. Σε ανοιχτό χώρο χωρίς τεχνική υποστήριξη στον ήχο, ήθελε λίγο παραπάνω το volume. Ευτυχώς που ο Θάνος Τριανταφύλλου και η Βερόνικα Αργεντζή ήταν απολύτως ευκρινείς

 

Μια παράσταση πρέπει ή να σε διασκεδάσει ή να σε προβληματίσει ή να σε ταξιδέψει.

 

Εμένα δεν μου έκανε τίποτα από τα τρία.

 

Με άριστα το δέκα : 3. Ένα για κάθε ηθοποιό που έκανε το καλύτερο δυνατό.

ΣΚΑΪ – ΕΛΕΝΗ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗ – ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ. ΣΤΟ ΧΙΛΙΟΣΤΟ

 

Παρακολούθησα με την ησυχία μου και τα 6 επεισόδια. Μερικές σημειώσεις :

 

1.   Να το δουν όλοι. Ανεξάρτητα τι ψηφίζουν. Ας πάνε πάλι να ψηφίσουν τον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί. Τουλάχιστον όμως ας παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ για να καταλάβουν τι είναι το Eurogroup, το Euro working group, πως λειτουργούν οι Ευρωπαίοι, πως σκέφτονται, πως διαμορφώνεται το πλαίσιο ώστε να καταλάβουμε περισσότερα. Χωρίς τα αμπαλαέο των σόσιαλ που νομίζαμε ότι αυτοί πίνουν αίμα, τρώνε ανθρώπους ζωντανούς και παίζουν ποδόσφαιρο με κρανία ανθρώπων.

2.   Άνθρωποι που είχαν πολύ κακή φήμη στη χώρα μας, δεν ήταν τελικά και τόσοι κακοί. Όπως ο Ντάισενμπλουμ και ο Βίζερ. Ο Γιάννης μας τους είχε τρελάνει.  Φοβερή εντύπωση μου έκανε ο Αμερικάνος υφυπουργός οικονομικών, ο Ντάλιπ Σίνγκ που συμφωνούσα σε ότι έλεγε. Εξαιρετικός και ο Πιτερ Σπιγκελ των Financial Times.

3.   Ως λαός μας αρέσει και να ξεχνάμε και να είμαστε αχάριστοι. Δεν μας αρέσει για παράδειγμα να έχουμε ένα καλά οργανωμένο αρχείο. Από τον αθλητισμό μέχρι την πολιτική. Αποσπασματικά και ντουφεκιές. Θα έπρεπε να καλέσουμε και να τιμήσουμε τρεις ανθρώπους που πραγματικά μας βοήθησαν και να τους πούμε ένα συμβολικό ευχαριστώ. Τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τον Φρανσουά Ολάντ και τον Ματέο Ρέντσι.

4.   Από τις ελληνικές παρουσίες, δεν γνώριζα την Σταυρούλα Μηλιάκου, τη γενική διευθύντρια προϋπολογισμού και δημοσιονομικής πολιτικής. Αφανής ηρωίδα. Αυτός όμως στον οποίο ως Ελλάδα χρωστάμε ένα τεράστιο ευχαριστώ είναι ο Γιάννης Στουρνάρας. Ήταν από τις 4 κολώνες που στην Ελλάδα των αγανακτισμένων, κράτησαν τη χώρα μας όρθια. Γιάννης Στουρνάρας. Μεγάλος Έλληνας και δεν θα του αναγνωριστεί ποτέ.

5.   Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελένη Βαρβιτσιώτη, τη Βικτωρία Δενδρινού και φυσικά στον ΣΚΑΙ. Αυτό δεν ήταν ένα απλό ντοκιμαντέρ. Ήταν αφενός ένα δωρεάν σεμινάριο για τη λειτουργία της Ευρώπης, αφετέρου μια σοβαρή ιστορική καταγραφή που ακόμα και τώρα υπάρχουν πολλοί που δεν πήραν χαμπάρι από τι γλιτώσαμε. Ενδεχομένως ένας σκηνοθέτης αντί για την Ελένη, να παρήγαγε καλύτερη κινηματογραφία αλλά θα παραμείνω στη μεγάλη εικόνα. Σπουδαίο μάθημα πολιτικής ιστορίας και διδακτικό.

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΑΝΘΙΜΟΥ

 

 

Όταν διάβασα για την έκθεση φωτογραφίας που κάνει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση αποφάσισα να πάω.

Ως κινηματογραφιστής, ο Λάνθιμος αποτυπώνει τη νοσηρότητα των ανθρώπων της πόλης. Θα τον χαρακτήριζα και ως Γούντι Άλεν ως προς το φρικαλέο. Ο Γούντι αποτύπωνε τις νευρώσεις της πόλης με χιούμορ. Ο Γιώργος είναι πολύ πιο ωμός και κυνικός.

Λάτρεψα τον Κυνόδοντα, μου άρεσε η Ευνοούμενη και είδα με ενδιαφέρον το Poor Things και τον Αστακό.

 

Τις προάλλες δήλωσε και μια απίστευτη γελοιότητα, να μην παίξουν στην Ευρωλίγκα οι ομάδες του Ισραήλ αλλά φαντάζομαι θα ξέχασε τις τούρκικες.

 

Τέλοσπαντων, παγκόσμιας αναγνώρισης και βραβευμένος ο συμπατριώτης μας, είπα να πάω.

 

Έκανα λάθος.

 

Στην είσοδο πληρώνεις 10 ευρώ.

 

Η έκθεση αποτελείται από τρεις ενότητες.

 

Φωτογραφίες από το Poor Things, από το Kinds of Kindness και ένα δωμάτιο με στιγμιότυπα από τα ταξίδια του Λάνθιμου ανά την Ελλάδα. Συνολικά περί τις 100.

 

Η πτέρυγα με το Poor Things ήταν το καλύτερο κομμάτι. Ωραίες, ατμοσφαιρικές, ταξιδιάρικες και σουρεαλιστικές.

 

Στα υπόλοιπα προσπαθούσα να καταλάβω τι νόημα ύπαρξης έχουν. Έδειχνε για παράδειγμα ένα δρόμο, μια κολώνα της ΔΕΗ και τα καλώδια. Ποιος τις επέλεξε αυτές τις φωτογραφίες τις οποίες έκανε και ασπρόμαυρες για το καλλιτεχνικό και στην ουσία δεν δείχνουν τίποτα. Κάτι φράκτες στο δρόμο, κάτι βράχια και κάτι τοίχους.

 

Θα μου πεις βέβαια αν δεν τον έλεγαν Λάνθιμο και το όνομα του ήταν Σούλης Μαρκόπουλος, ούτε στο ίδρυμα Ωνάση θα ήταν, ούτε εγώ θα πήγαινα, ούτε θα πλήρωνα 10 ευρώ την είσοδο.

 

Μου έκανε κακή εντύπωση ότι δεν είχε ούτε μια επεξηγηματική πινακίδα. Τύπου, ο Θεός σας δίνω την τέχνη μου και ότι καταλάβετε. Θα περίμενα κάποιες από τις φωτογραφίες που αξίζουν να ήταν στο πωλητήριο για αναμνηστικά. Είχε ένα ανάπτυγμα με τις χειρότερες του.

 

Άρχισα να αισθάνομαι άσχημα μήπως κάτι δεν κατάλαβα. Δίπλα μου κάποια στιγμή βρέθηκε ένα ζευγάρι και αφού τους ρώτησα αν κατάλαβαν κάτι που δεν κατάλαβα εγώ, καταλήξαμε να γελάμε και οι τρεις. Να ναι καλά τα παιδιά, πήρα μεγάλη παρηγοριά.

 

Ακόμα και τα παιδιά από τη Στέγη που ήταν εκεί ως επιτηρητές  και πιάσαμε την κουβέντα, συμφώνησαν μαζί μου πως αν εξαιρέσεις το Poor Things, οι άλλες ήταν για πέταμα.

 

Πολύ ατυχής η εμπειρία μου.

 

Τελικά έχουμε φτάσει στην τέχνη αντί να μας συγκινεί το έργο, να κοιτάζουμε πρώτα το ποιος.

Πήγα για να τιμήσω τον συμπατριώτη μας που διαπρέπει αλλά νομίζω πως καλύτερα είναι να μείνει ως κινηματογραφιστής.

 

Τη φωτογραφία την ταλαιπώρησε.

 

Επειδή μπορεί να νομίζεις ότι είμαι υπερβολικός δες και μόνος σου τα βίντεο που τράβηξα και ανέβασα στο κανάλι μου στο γιουτιουμπ

 

https://www.youtube.com/watch?v=L26-xRr2BwY

 

https://www.youtube.com/shorts/XvGgbnmtuxc

 

https://www.youtube.com/watch?v=L26-xRr2BwY  

 

https://www.youtube.com/shorts/9kfGhMaCI6M

 

έχω άλλα 4 βίντεο που μπορείς να δεις στο κανάλι μου.

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ – ΦΑΚΕΛΟΣ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

 

Τι ωραία ντοκιμαντέρ κάνει ο άτιμος ! Τι ωραία !

 

Για το συγκεκριμένο, τα στοιχεία που θέλω να θίξω είναι πέντε :  

 

1.   Μου βγάζει μια νοσταλγική 80z αίσθηση. Πως ήταν τότε ο κόσμος. Χωρίς σόσιαλ, δίκτυα, κινητά και τόσα άλλα. Η δική μου γενιά έζησε όλη τη μετάβαση. Άντε τώρα να μιλήσεις για κασέτες και για ασπρόμαυρη τηλεόραση.

2.   Αν αποστασιοποιηθείς από την εξιστόρηση, δεν μπορείς να μη γελάσεις με το πόσο μπάχαλο είμασταν. Μια ακόμη ευεργετική πτυχή της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν ότι αναγκαστήκαμε να σοβαρευτούμε. Όπως θα έλεγε και ο Πέτρος Κωστόπουλος, πάλι καλά που ήρθε η Σκότλαντ Γιάρντ και μας ξεβλάχεψε.

3.   Στην πραγματικότητα η 17Ν ήταν κάτι αστείοι κατσαπλιάδες. Τους είχαμε αναγάγει σε μια τρομερά καλοκουρδισμένη μηχανή γιατί έτσι δικαιολογούσαμε την ανικανότητα μας.

4.   Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, η τρομοκρατία στη χώρα μας ήταν άτομα αριστερών πεποιθήσεων. Συμμοριτοπόλεμο έκαναν κάποτε, συμμοριτοπόλεμο κάνουν και ως τρομοκράτες, δολοφονώντας.

5.   Διαφωνώ κάθετα, οριζόντια και διαγώνια με την περικοπή της χρηματοδότησης και τις διαμαρτυρίες των συγγενών – για αυτό και αρνήθηκαν να προβληθούν οι μαρτυρίες τους στην εκπομπή – επειδή δόθηκε ο λόγος στον Κουφοντίνα. Τα ίδια έλεγα και με τη Χρυσή Αυγή. Απομυθοποιείς κάτι όταν εκφράζεται. Όσο μένει στο περιθώριο και στο μυστήριο, μεγεθύνεται και του προσδίδονται ιδιότητες που δεν έχει. Καλώς έγινε λοιπόν, γιατί όλοι είδαμε πως αυτός ο τύπος δεν ήταν ούτε ένας Σαολίν με όπλο, ούτε ένας διανοητής δολοφόνος, ούτε ένας φιλόσοφος τιμωρός.

 Ήταν και είναι ένας μαλάκας και βρίσκεται εκεί που πρέπει να βρίσκεται. Μακριά μας και στη φυλακή.