ΨΗΦΟΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

 

 

Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει, όταν λέμε «ψήφος διαμαρτυρίας», ουσιαστικά να καταψηφίζουμε την κυβέρνηση και συνήθως να προτιμάμε μικρότερα κόμματα, πολλές φορές ακραία, μόνο και μόνο για να τιμωρήσουμε αυτούς που κατέχουν την εξουσία.

 

Έτσι, ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε και έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Ψήφο διαμαρτυρίας έλαβε η Χρυσή Αυγή και μπήκε στη Βουλή. Το ίδιο συνέβη με τον αείμνηστο Βασίλη Λεβέντη, με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και με τόσα άλλα κομματίδια που κατά καιρούς έχουν παρελάσει από το ελληνικό Κοινοβούλιο.

 

Στην εποχή που ζούμε, πρέπει να αναπροσδιορίσουμε την ψήφο διαμαρτυρίας. Έχω, λοιπόν, μια πρόταση. Στην αρχή θα χαμογελάσεις, αλλά θέλω, σε παρακαλώ, να τη σκεφτείς λίγο.

 

Η επόμενη ψήφος διαμαρτυρίας πρέπει να είναι απέναντι στην αντιπολίτευση.

 

Δηλαδή, δεν αρκεί μόνο να πάρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτοδυναμία. Πρέπει να βγάλει και 180 βουλευτές.

 

Ξέρω ότι σου φαίνεται περίεργο αυτό που λέω, αλλά πρέπει επιτέλους να αλλάξει το Σύνταγμα, γιατί έχουμε μείνει 50 χρόνια πίσω. Αν περιμένεις συναίνεση από αυτούς που έχουμε για αντιπολίτευση, πρόκοψες!

 

Μόνο μια ψήφος διαμαρτυρίας απέναντι στην αντιπολίτευση θα τους αναγκάσει είτε να αλλάξουν προς το σοβαρότερο, είτε να παύσουν.

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Μετά από επτά χρόνια κυβερνητικής φθοράς, πολλά μπορείς να επικρίνεις, σε πολλά να διαφωνήσεις και πολλά να στηλιτεύσεις. Όμως, εν προκειμένω, υπάρχουν μερικές συγκλονιστικές διαφορές.

 

Μετά τα χρόνια των μνημονίων, νομίζω ότι έχουμε καταλάβει όλοι μας πως το να πετάμε την ψήφο μας σε κομματίδια, επειδή ενδεχομένως λένε ένα σωστό πράγμα και εκατό λάθος, δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε στο πολίτευμα, ούτε στο κοινωνικό σύνολο, ούτε στους πολίτες.

 

Το τεράστιο πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας είναι ότι δεν υπάρχει σοβαρή αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Επαναλαμβάνω ότι δεν με ενδιαφέρουν τα κομματίδια, γιατί η χώρα χρειάζεται μια πραγματική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

 

Όλο αυτό το διάστημα τι βλέπουμε;

 

Βλέπουμε συριζαίους να πηγαίνουν στο ΠΑΣΟΚ και ΠΑΣΟΚους να πηγαίνουν στον Τσίπρα. Βλέπουμε διάφορους τύπους που θέλουν, υποτίθεται, να ρίξουν τον κακό Μητσοτάκη από την κυβέρνηση και να αναλάβουν οι ίδιοι, αλλά αγνοούν βασικά θέματα που καθορίζουν τις ζωές μας.

 

Τα ευρωπαϊκά θέματα, τα εθνικά θέματα, την εξωτερική πολιτική και τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Σε λίγους μήνες η Ελλάδα αναλαμβάνει την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιος θα μας εκπροσωπήσει; Ποιος θα πάει; Αυτοί που δεν ξέρουν καν Αγγλικά;

 

Το διεθνές περιβάλλον, στην ευρύτερη γειτονιά μας, είναι μια βόμβα εν αναμονή. Ποιος θα χειριστεί τα κρίσιμα θέματα;

 

Τι κάνει η αντιπολίτευση;

Βλέπεις άθεους να πηγαίνουν στο Άγιο Όρος. Βλέπεις πολιτικούς που δεν έχουν ιδιαίτερη σχέση με την οικονομία να σου λένε για πλαφόν και διαγραφές. Ακούς γελοιότητες όπως η παγκόσμια τράπεζα δεδομένων. Λένε για να λένε, για να πάνε κόντρα. Τάζουν ό,τι να ’ναι, όπως να ’ναι και ό,τι κάτσει.

Έχουν μείνει στη δεκαετία του 1980.

Εσένα, για παράδειγμα, δεν σου κάνει εντύπωση ότι η αριστερά στην Ελλάδα, και η ευρύτερη αριστερά αν θέλεις, έχει επανειλημμένα αντιταχθεί στα εξοπλιστικά προγράμματα, στη συνεργασία με το Ισραήλ και στη στρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας; Ότι ακριβώς λέει και η Τουρκία!!!

Τυχαίο; Ας πούμε τυχαίο. Δεν παύει, όμως, να είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, όταν τέτοιες θέσεις δεν συνοδεύονται από μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση για την ασφάλεια και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

 

Έχεις ακούσει την αντιπολίτευση, μια σοβαρή αντιπολίτευση, να επικρίνει την κυβέρνηση επειδή δεν έχει κάνει αρκετά για τις κάμερες, την εφαρμογή του νόμου και της τάξης;

 

Πώς θα βελτιωθεί μια κυβέρνηση όταν απέναντί της έχει μια αντιπολίτευση που δεν παρουσιάζει πειστικές εναλλακτικές λύσεις;

Χωρίς επαρκή τεκμηρίωση για τα οικονομικά, πετάνε πλαφόν, διαγραφές, μειώσεις. Τα πετάνε και ό,τι κάτσει. Όποιος πιστέψει το παραμύθι, το πίστεψε. Δυστυχώς, η ελληνική δημοσιογραφία τούς δίνει πάσες. Δεν ελέγχει αυτά που λένε. Έχει υιοθετήσει το δημοσιοσχετίστικο δόγμα «ας τους κρίνει ο κόσμος».

Αμ, δεν πάει έτσι.

 

Ο ένας έκανε rebranding και παρέμεινε ο ίδιος. Ο άλλος;

Δεν είναι μόνο ότι δεν πείθει. Είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει καμία δικαιολογία για την πολιτική του πορεία. Οι ΠΑΣΟΚοι τον ψήφισαν δύο φορές. Οπότε, αυτός τους αξίζει αλλά δεν αξίζει σε εμάς.

 

Τόσα χρόνια τι ακούμε; Κουκουνάρες, χαζοϋποσχέσεις, υποκλοπές, λες και δεν υπάρχουν άλλα ουσιαστικά ζητήματα που απαιτούν πολιτική επεξεργασία. Καμία πραγματικά ουσιαστική κριτική που να αναγκάζει την κυβέρνηση να γίνει καλύτερη, να πιεστεί, να προχωρήσει πιο γρήγορα τις μεταρρυθμίσεις.

Άσε τις παλινωδίες, όπως με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Στην αρχή λέμε ναι, μετά λέμε ίσως, μετά λέμε όχι και μετά ξαναλέμε όχι. Μα είναι πράγματα αυτά;

 

Θα ψηφίσεις αυτούς τους ανθρώπους; Πώς θα τους εμπιστευτείς να καθορίσουν τις ζωές μας και τις τύχες μας;

 

Ξέρω τι σκέφτεσαι για την κυβέρνηση. Όμως, σου λέω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως πολιτικός και ως πρωθυπουργός διαθέτει εμπειρία και διεθνείς επαφές που πρέπει να συνυπολογίζονται στην αξιολόγησή του. Όσο και αν τον έχεις βαρεθεί είναι μακράν, πολύ μακράν καλύτερος. Η εικόνα που έχει στο εξωτερικό αποτελεί ένα από τα στοιχεία που αξίζει να εξετάζουμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πρέπει να κρίνεται για τις αποφάσεις και τα αποτελέσματά του.

 

Βέβαια, στην κυβέρνηση υπάρχουν και άνθρωποι που πραγματικά δουλεύουν και έχουν παράξει σπουδαίο έργο, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Λίνα Μενδώνη.

 

Δεν λέω ότι η κυβέρνηση είναι τέλεια. Αυτό, όμως, που λέω είναι ότι είναι πραγματικά θλιβερό για τη δημοκρατία μας να μην υπάρχει μια αξιόπιστη αντιπολίτευση που να μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης.

 

Δεν έχουν καμία πρόταση για την κοινωνία, για την πολιτική, για τις μεταρρυθμίσεις, για την παιδεία, για την εξωτερική πολιτική. Απλώς, για να πάνε κόντρα, λένε άρες μάρες κουκουνάρες. Πώς να τους πάρεις στα σοβαρά;

 

Κατά τη γνώμη μου, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να τολμήσει. Να τολμήσει και να διεκδικήσει 180 βουλευτές.

 

Δυστυχώς, η αντιπολίτευση στη χώρα θέλει να κρατήσει την Ελλάδα μας 50 χρόνια πίσω. Φωνάζουν, για παράδειγμα, για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά την αλλαγή του την καταψηφίζουν.

 

Οι ίδιοι στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία και ιδιωτικά πανεπιστήμια στο εξωτερικό, αλλά για όλους τους υπόλοιπους θέλουν να περιορίσουν τις επιλογές στην εκπαίδευση.

 

Ο λόγος, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι ότι κόπτονται πραγματικά για τη δημόσια παιδεία. Αυτή τη θέλουν μπάχαλο για να τροφοδοτούν τις κομματικές τους νεολαίες. Είναι ότι, αν το δικό σου παιδί έχει σπουδάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο, ενώ το δικό τους παιδί έρχεται με σπουδές από μεγάλα ευρωπαϊκά ή αμερικανικά πανεπιστήμια, το δεύτερο θα έχει σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην αγορά εργασίας.

 

Τότε δεν θα χρειάζεται βύσμα. Μόνο και μόνο η σύγκριση των βιογραφικών θα επαρκεί.

 

Εισηγούμαι, λοιπόν, τη νέα ψήφο διαμαρτυρίας.

 

Ψήφο διαμαρτυρίας απέναντι σε μια αντιπολίτευση που δεν αποτελεί κυβερνητική εναλλακτική. Μια κατάσταση που κοστίζει πάρα πολύ στη χώρα μας, γιατί ακόμη και κάποιοι υπουργοί που μπορεί να ξεκίνησαν με ενθουσιασμό και ζέση, στην πορεία, όταν καταλαβαίνουν ότι ο αντίλογος είναι πάρα πολύ αδύναμος, είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό να μη διατηρούν τον ίδιο ενθουσιασμό.

Για να το εκφράσω και λίγο ποδοσφαιρικά: Είσαι ο Παναθηναϊκός και μπαίνεις στο γήπεδο για να διεκδικήσεις, ύστερα από τόσα χρόνια, το πρωτάθλημα στη Super League. Μπαίνεις τρως σίδερα, κάνεις μεγάλες νίκες και όσο προχωρούν οι αγώνες, διαπιστώνεις ότι αντίπαλοί σου είναι τα Κάτω Πετράλωνα. Είναι απολύτως φυσιολογικό να ρίξεις ρυθμούς, προσπάθεια και ενθουσιασμό.

 

Δεν έχω δει, για παράδειγμα, μια σοβαρή πρόταση της αντιπολίτευσης για τη δικαιοσύνη. Όλοι αναμασούν τις ίδιες καραμέλες για την ακρίβεια και τις υποκλοπές. Ξανά μανά η ακρίβεια, ξανά μανά οι υποκλοπές.

Εξαντλούνται σε κάτι χαζοχαρούμενα μέτρα, όπως τα πλαφόν, αγνοώντας το στοιχειώδες: Πώς λειτουργεί η οικονομία.

 

Ακόμη και στα σωστά που λέει η κυβέρνηση, εναντιώνονται μόνο και μόνο επειδή πρέπει να είναι αντίθετοι. Όχι επειδή έχουν κάτι άλλο που αξίζει να ακούσουμε.

 

Αν, λοιπόν, δεν πιέσεις την κυβέρνηση για το καλό των πολιτών, τότε ποιος θα το κάνει; Αξίζεις να είσαι μια αντιπολίτευση με δύναμη; Όχι. Ε, πάρτε, λοιπόν, όλοι από 3-4% και μοιραστείτε το.

 

Στην παιδεία, το μόνο που φαίνεται να τους νοιάζει είναι οι κομματικές νεολαίες, από όπου αντλούν κομματικούς στρατούς. Δεν έχω δει να μιλάει κανείς σοβαρά για την αναδιάρθρωση του σχολικού προγράμματος. Για την εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες. από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο.

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για σοβαρά προβλήματα παραβατικότητας από τη γνωστή ευπαθή ομάδα και πως θα προστατευθεί το κοινωνικό σύνολο από αυτή την τυραννία.  

 

Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για τις αλλαγές στη δικαιοσύνη που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν. Δεν έχω δει κανέναν να μιλάει για περαιτέρω μείωση της γραφειοκρατίας.

 

Αντίθετα, αναμασούν τα ίδια και τα ίδια, με θέσεις που, κατά τη γνώμη μου, είναι λανθασμένες, άχρηστες και επικίνδυνες, χωρίς να προσφέρουν τίποτα.

Όχι, λοιπόν. Αφού δεν μπορούμε να έχουμε σοβαρή αντιπολίτευση, δεν χρειάζεται και να την έχουμε με διψήφια ποσοστά.

 

Προτιμώ να βγάλει η Νέα Δημοκρατία, με τα καλά της, τα στραβά της και τις αστοχίες της, 180 βουλευτές, να αλλάξει το Σύνταγμα και να προχωρήσει στις αλλαγές που θεωρώ απαραίτητες.

 

Ναι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ καλύτερος πρωθυπουργός από τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα.

 

Μου άρεσε, επίσης, όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Τσίπρας, που διαβάζαμε ότι οι συνεργάτες του είχαν φοβερά και τρομερά βιογραφικά. Πω πω, το μεγάλο άνοιγμα του Αλέξη! Πω πω, ανανέωση και rebranding!

Σήμερα, διαβάζουμε ότι κάποιος θα τους φέρει πίσω από τον Σύριζα – αυτός του εξώστη ντε - επειδή δεν έχει άλλους.

 

Από αυτούς τους φοβερούς και τρομερούς συνεργάτες, ο άλλος έλεγε, για παράδειγμα, ότι θα αυξήσει συντάξεις και δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα με κόστος τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ σε τέσσερα χρόνια, ενώ με έναν απλό πολλαπλασιασμό προέκυπτε ότι το κόστος θα έφτανε τα τέσσερα δισεκατομμύρια σε έναν χρόνο.

 

Μας είπαν, επίσης, για …..παγκόσμια τράπεζα δεδομένων!

 

Όπως πιθανώς αντιλαμβάνεσαι, η ελληνική κοινωνία πρέπει να διαμαρτυρηθεί απέναντι σε αυτή την κατάσταση.

Χρειαζόμαστε, έχουμε μεγάλη ανάγκη ως χώρα, μια σοβαρή αντιπολίτευση που θα πιέζει την κυβέρνηση να κινείται πιο γρήγορα, να εφαρμόζει τους νόμους και να παίρνει τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για τις ζωές μας.

 

Ψήφος διαμαρτυρίας, λοιπόν, στην αντιπολίτευση.

Ή θα πρέπει να αλλάξει ή καλό θα είναι να βουλιάξει.