ATHENS PHOTO FESTIVAL 2009

Είναι περίεργο πράγμα αυτή η Τέχνη. Από τη μια μπορεί να σε οδηγήσει σε ταξίδια του νου. Από την άλλη σε μια ανυπόφορη αηδία. Μια ταμπέλα, μια στέγη στην οποία μπορεί να βρει καταφύγιο μια διάνοια αλλά και ενας αργόσχολος που με την κατάλληλη προώθηση φαίνεται και περιφέρεται ως …καλλιτέχνης.

Όταν άκουσα για το athens photo festival 2009 με 240 φωτογράφους από την Ελλάδα και το εξωτερικό και μια και η φωτογραφία είναι ένα από τα χόμπι μου, θέλησα να παω να δω κάτι διαφορετικό ώστε να ανοίξει λίγο παραπάνω ότι εχει απομείνει στον εγκέφαλο μου.

Στάθηκα τυχερός και πάρκαρα εξω από τα village. Κοίταξα για μια πιθανώς μεγάλη και ευκρινή πινακίδα μια και μιλάμε για ένα από τα 5 παλαιότερα και μεγαλύτερα φεστιβάλ στον κόσμο, αλλά δεν είδα. Δίπλα στο γήπεδο του ταε – κβο – ντο έλεγε η διαφήμιση, οπότε πήρα το δρόμο προς τα κάτω. Εφτασα στο μουσείο της αεροπορίας, κανένα σημείο ζωης. Ξαναγύρισα και περπάτησα περιμετρικά των village, τίποτα. Απέναντι είδα ένα άνοιγα στο συρματόπλεγμα. Πήγα να ρωτήσω έναν τύπο με πορτοκαλί φωσφοριζέ στολή και να ναι καλά το παλικάρι, μου εδωσε τη σωστή κατεύθυνση. Ωραία αρχίσαμε…

Φτάνω στο χώρο, χωμένο στα έγκατα του κλειστού σταδίου και πλήρωσα στην είσοδο. 3 ευρώ. Χαλάλι. Οπου και να πας πληρώνεις σε αυτή τη ζωη. Το πρόγραμμα κόστιζε 5 ευρω στο οποιο οι περισσότερες φωτογραφίες που περιλαμβάνονται δεν υπάρχουν στην έκθεση!  Αντε λεω, δεν πειράζει ας τα δώσω. Μια φορά είναι. Ο χώρος είναι απαράδεκτος για έκθεση. Ούτε για καφενείο στον Αγιο Παντελεήμονα δεν κάνει. Τσιμέντα κάτω και αν κάνεις το λάθος να περπάτησεις λίγο γρήγορα αναπνέεις και την υπέροχη σκόνη. Δε λεω καλό το underground προφιλ αλλά ας υπάρχει ενας τάπητας, είναι δείγμα πολιτισμού! Σκέτο τσιμέντο πια;

Θα αναφερθώ ανώνυμα στα εκθέματα που δεν μου άρεσαν γιατί δεν θέλω να αδικήσω κάποιον δημιουργό που πιθανώς η δική μου παιδεία δεν φτάνει για να παρακολουθήσω τη σκέψη του και επώνυμα σε αυτά που κάτι είχαν να πουν στο μάτι μου.

Η έκθεση πέραν του φωτογραφικού υλικού είχε και βιντεο – αρτ για την ποικιλία του θεάματος. Τελικά είναι εύκολη υπόθεση να συμμετέχεις σε τέτοιες εκθέσεις. Κάνε μια βόλτα στη γειτονιά σου, βγάλε 100 φωτογραφίες, ε, αν εχεις και τις κατάλληλες γνωριμίες, θα γίνεις μέγας φωτόγκραφερ.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς ποια ηταν η καινοτομία του να βγάζει ο άλλος μια φωτογραφία με τα καροτσάκια από το σουπερμάρκετ και τον διάδρομο ενός διαμερίσματος ή ένα δωμάτιο ή μια αδιάφορη φάτσα. Μερικές φωτογραφίες ηταν πραγματικά απλοϊκές όπως αυτή που έβγαλε ενας άλλος με τον κόσμο να περιμένει το μετρό. Από αυτή την πρώτη σειρά ηταν ενδιαφέρον το industrial της Μυρτώς Παπαδοπούλου, οι αντιθέσεις του Mattieu Gafsou, τα υποννοούμενα του Αλέξανδρου  Αβραμίδη και το μίνιμαλ τεκ της sarah van marcke.

Λίγο πιο πέρα με περίμεναν δυο εκπλήξεις. Στη μια ένα τύπος είχε πάρει μια οθόνη πλασμα, την πέταξε κάτω και ως χαλί έβαλε χώμα! Ακριβώς δίπλα μια γλάστρα και στο βίντεο έδειχνε έναν τύπο που πήγε σε ένα κινέζικο μαγαζί να αγοράσει ένα κομπιουτεράκι και τον έδειχνε να πληρώνει σε μια εξτρα αργή κίνηση, πως έβγαζε τα χρήματα και τα έδινε στο ταμείο… Επειδή βαρέθηκα τη διαδρομή τσέπη-ταμείο συνέχισα λίγο πιο κάτω με τα υπαρξιακά μιας – προφανώς – ανέραστης.

Κρεμασμένα με γάτζο και πετονιά από το ταβάνι, καμιά 30αρια χάρτινες ανδρικές πλάτες ( όπως αυτές που έχουν τα καταστήματα ρούχων ) και δεμένες γραβάτες. Κάτω, μια σφουγγαρίστρα που αντι για πανιά είχε επίσης γραβάτες. Τίτλος έργου; «Ανδροκρατία». Χάρηκα Καλιαμάγκουρας. Δυο τρεις που μου άρεσαν είπα να τις βουτήξω και να γράψω στην ταμπέλα του έργου «α-πεοδεικτική ανδροκρατία» αλλά την κλοπή δεν την αντέχω ουτε ως σκέψη και δεν αξίζει να χάσω τον υπνο μου για μερικές γραβάτες.

Συνέχισα, προσπαθώντας να επανέλθω ψυχολογικώς και βρέθηκα απέναντι σε δυο θανατηφόρα βίντεο. Στο ένα, ενας τύπος σε μια κρίση αυτολατρείας είχε φωτογραφίσει τον εαυτό του σε καμια 500αρια γκριμάτσες και μας τις παρουσίαζε σε μια οθόνη. Να πω ότι ηταν και ο Αλ Πατσίνο, παει στην ευχή. Αφού τον βαρέθηκα, βαρέθηκα πιο πολύ όταν ακριβώς δίπλα ενας άλλος σε μια  οθόνη είχε δυο πρόσωπα αντικριστά να κοιτάνε το άπειρο. Κάποια στιγμή τα πρόσωπα άλλαζαν με το ιδιο βλέμμα. Αργότερα επανέρχονταν τα αρχικά πρόσωπα. Και ξανα μανα. Αν αυτό το πράγμα είναι τέχνη τότε είμαι Αργεντίνος, εχω μπούκλες και με λένε Μαραντόνα. Συνέχισα για μια ενδιαφέρουσα σπουδη των Κατερίνας Θωμαδάκη και Μαρίας Κλωνάρη. Requiem για τον ΧΧο αιώνα, μια ευαίσθητη και σκληρή ματιά που αν μου έλεγαν ότι το γύρισε ο Αρονόφσκι δεν θα μου έκανε εντύπωση.  Απέναντι ακριβώς, άλλος θάνατος από κει. Ενας τύπος σε βίντεο παρουσίαζε ένα ανθρωπάκι στη μέση του πουθενά να σκάνε στο κουκουρούκου πίδακες νερού. Μετα από καμια ώρα, έβλεπες και δεύτερο ανθρωπάκι. Ξανα πίδακες. Μετά νέφος. Μετά δεν είδα άλλο γιατί αισθάνθηκα ότι κάποιος με έβαλε τιμωρία.

Το τελευταίο βίντεο αυτής της αίθουσας ηταν και το πιο σπαρταριστό. Έδειχνε μια κοπέλα με μπούρκα και κορακί φόρεμα που το μόνο που ξεχώριζες ηταν τα μακιγιαρισμένα μάτια της και τα δάχτυλα των χεριών της που ηταν ζωγραφισμένα. Καθόταν μπροστά σε ένα τραπέζι στο οποιο είχε ένα πιάτο και μέσα σε αυτό ενας τεράστιος αστακός. Η γκόμενα να λέει κάτι ακατάληπτα λες και είχε κατεβάσει ένα κιβώτιο με τριπάκια και ο τίτλος του έργου ηταν: «Ότι είναι εξω από κάτι είναι μέσα σε κάτι άλλο». Δεν ήξερα αν έπρεπε να κλάψω ή να γελάσω.

Συνέχισα με το χαμόγελο που διαθέτω όταν καταναλώνω 2 μπουκάλια jack daniels και μου άρεσαν τα παράδοξα του Ramette ( ειδικά αυτό της τεμπελιάς μου άρεσε ιδιαίτερα ) και τα παιχνίδια με το κορίτσι στην πόλη της Βένιας Μπεχράκη.

Λίγο πιο κάτω απλοϊκότητας συνέχεια. Ενας έβαλε το μοντέλο του να ξαπλώνει στο δρόμο, άλλος φωτογράφισε έναν τύπο να κείτεται νεκρός ανάμεσα σε lifestyle περιοδικά και ενας άλλος είχε μια σειρά φωτογραφιών με έναν ηλικιωμένο σε εντελώς λευκό φόντο που το μόνο που άλλαζε ήταν τα μαλλιά του. Πολλά, λίγα, καθόλου, ελάχιστα, μισά, χαίτη, ε, εντάξει τη βγάλαμε την υποχρέωση.

Η απλότητα του Παύλου Φυσάκη με τα πρόσωπα στο ολον είχε ένα θέμα αλλά στη συνέχεια, έπαθα ψυχική ματαίωση.

Στο όνομα της τέχνης υπήρχαν κάποια προτραίτα κακοφωτισμένα που δεν έβλεπες τίποτα, κουνημένα, θολά, από τις φωτογραφίες που όταν τις δεις στον υπολογιστή σου τις σβήνεις ως αποτυχημένες.  Ένα βίντεο που έδειχνε γυμνούς άνδρες να χοροπηδάνε στο χιόνι, ένα άλλο να δείχνει ένα ανσανσέρ με ανθρώπους να ανεβοκατεβαίνει και ένα τρίτο που έδειχνε κάτι κλαδιά, με έκαναν να αναρωτιέμαι ποια είναι τα καινούρια ναρκωτικά που βγήκαν και δεν τα ξέρω.

Ενας άλλος είχε βάλει καμια δεκαριά dvd players στον τοίχο και έδειχνε ληψεις σε παράθυρα κατοικιών. Είπα μήπως στο όνομα της τέχνης είχε και καμια τσόντα αλλά έδειχνε κάτι αδιάφορα. 
Έναν τύπο που προσπαθούσε να συντονίσει την τηλεοραση, τρεις να αγκαλιάζονται και να χορεύουν, μια κυρία να πλένει πιάτα, μια γρια να χτενίζει ένα γέρο, έναν άλλον να κόβει βόλτες στην κουζίνα, κάτι τέτοια. Τιτλος εργου: windows.

Σε αυτό το σημείο τέλειωσε η βόλτα, έκανα άλλη μια ώστε να χωνέψω αυτά που είδα και αποχώρησα. Το ερώτημα που θα μου κάνεις είναι: Να πάω;

Να δώσεις 3 ευρώ να κάνεις μια βόλτα και μετά να πας για ένα καφέ ή να δεις μια ταινία, δεν είναι κακό. Μπορεί να επιβεβαιώσεις αυτά που μόλις διάβασες ή να μου εξηγήσεις κάτι που δεν κατάλαβα. Από το να δεις τηλεόραση, είναι καλύτερα να πας.  

Πάντως εχω και εγω μια ιδεα. Αν βρω χορηγό ή αντάπτορα θα κάνω και εγω το suspect festival. Θα στήσω φωτογραφική μηχανή να βγάζω τον κόσμο που χαζεύει τα εκθέματα και θα την ονομάσω «έκθεση στην έκθεση».

Ποιος αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση;

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΣΩΤΗΡΑΚΟΠΟΥΛΟ

Παρακολούθησα τον αγώνα της Εθνικής μας με την Ουκρανία και αν είχα τη δυνατότητα, θα έβγαινα μέσα από την οθόνη να κάνουμε έναν δημόσιο διάλογο με τον εξοργιστικό χθες κ. Χρήστο Σωτηρακόπουλο.

Ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος επι σειρά ετών καλλιεργεί με επιτυχία το προφίλ του μετριοπαθή, σοβαρού, έγκριτου και σφαιρικού αθλητικού συντάκτη και εκφωνητή αλλα με τον Ρεχάγκελ πρέπει να έχει ψυχολογικά προβλήματα. Αν δεν τον κέρασε ο Γερμανός ένα παγωτό ή του ήπιε το ποτό του όταν έστελνε ένα μήνυμα στο κινητό, ή δεν του ομολόγησε ποιος είπε τι στα αποδυτήρια, ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτό που με ενδιαφέρει όμως είναι πως ο κ. Χρήστος Σωτηρακόπουλος προσπάθησε να περάσει στην κοινή γνώμη ότι το μετρό είναι επουράνιο και ότι η Αττική Οδος είναι υποβρύχια.

Κατά τη διάρκεια του χθεσινού αγώνα ανα πέντε λεπτά μας έλεγε ότι ο Ουκρανός προπονητής έκανε ματ στον Ρεχάγκελ, ότι τον αιχμαλώτισε, ότι βοήθησε πολύ περισσότερο την ομάδα του, δικός μας τίποτα και φυσικά ολες οι αλλαγές που έκανε ο Γερμανός ηταν άχρηστες. Αναρωτήθηκα μήπως το σκορ ηταν 4-0 υπερ των Ουκρανών και εγω ζούσα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Με το πέρας της μετάδοσης, πετάχτηκε και το τέρας επιμόρφωσης που τα ελληνικά του είναι απόφοιτου νηπιαγωγείου, Γιάννης Γκούμας και μας είπε για τον Νίνη. Σε αυτό το σημείο η τηλεόρασή μου άλλαξε μόνη της κανάλι και απλως την χειροκρότησα που με απάλλαξε από τον κόπο.

Πριν τον αγώνα γνωρίζαμε πως οι Ουκρανοί δεν είναι για πέταμα. Είναι μια σοβαρή ομάδα με καλούς παίκτες και ενας δύσκολος αντίπαλος. Ο Ρεχάγκελ γνωρίζοντας ότι και εμεις δεν πετάμε φωτιές, έστησε την ομάδα με σκοπό καταρχήν να μη χάσουμε και να μη δεχθούμε γκολ.

Σε έναν αγώνα που πηγαίνει στην κόψη του ξυραφιού, μας ακυρώνουν ένα κανονικό γκολ. Ο Σωτηρακόπουλος το προσπέρασε δείχνοντας πνεύμα ανωτερότητας. Πέρασαν αρκετά λεπτά  και επειδή μάλλον του το είπαν, επέστρεψε στη φάση και είπε ότι χμ..ναι..ε….εντάξει καθαρό ηταν το γκολ αλλά ηταν οριακό. Πως κάνετε ετσι και εσεις…

Σε ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι οι Ουκρανοί είχαν ολη και ολη ΜΙΑ φάση. Αυτή που την τελευτία στιγμή καθυστέρησε το τελικό σουτ ο Καραγκούνης και η μπάλα πέρασε εξω. Έκαναν και δυο σουτ ( το ένα από φαουλ ) τα οποια πήγαν πάνω στον Τζόρβα που δεν τα θεωρώ τρομακτικές ευκαιρίες.

Εμεις από την άλλη είχαμε:

Ένα πολύ καλό σουτ του Σαμαρά εξω από την περιοχή που πέρασε ελάχιστα αουτ, την κεφαλιά του Γκέκα, την κεφαλιά του Κυριάκου, ένα καλό σουτ του Κατσουράνη και το γκολ που δεν μέτρησε.

Θέλω να ρωτήσω τον Σωτηρακόπουλο πως γίνεται πια ο Μιχαηλιτσένκο να έκανε ματ στον Ρεχάγκελ όταν η ομάδα του είχε μια φάση και εμεις πέντε;

Οι αλλαγές του Ρεχάγκελ εχουν μια λογική. Ασχετα αν του βγήκαν αλλά επειδή ολοι μας κρίνουμε εκ του αποτελέσματος τουλάχιστον ας κάνουμε προσπάθεια μπας και κατανοήσουμε και αυτό το ερμο το ποδόσφαιρο, να μπούμε και στη λογική του προπονητή. Καλά θα κρίνουμε εμεις μετά, αλλά σημασία εχει και τι προσπαθεί να πετύχει εκείνη την ωρα αυτός που εχει την ευθύνη.

Ο Γκέκας είτε γιατί δεν πήρε πάσες, είτε γιατί δεν ηταν σε καλή μέρα, είτε γιατί δεν βγήκε λίγο εξω από την περιοχή να βοηθήσει ώστε να συνδυαστεί, είτε γιατί οι ψηλοί Ουκρανοί τον έπνιξαν, δεν φάνηκε. Σε 65’ συμμετοχής έκανε μια κεφαλιά και το ακυρωθέν γκολ. Μπήκε ο Χαριστέας που θα μπορούσε να δώσει λύση σε μια στημένη φάση. Εχει μια λογική αυτό. Επίσης ο Σαλπιγγίδης άρχισε να κουράζεται και ο Ρεχάγκελ προτίμησε να χτυπήσει στον άξονα της Ουκρανικής άμυνας βάζοντας 2 φορ είτε για τη στημένη φάση, είτε για να βγει ενα σουτ απέξω, είτε για να εκμεταλλευθεί ένα λάθος. Ετσι γέμισε η περιοχή τους με παίκτες μας και στο τέλος  πιέσαμε αλλά δεν σταθήκαμε τυχεροί.

Οσο για τον Νίνη, μάλιστα να μπει. Και ποιος να βγει; Ο Καραγκούνης; Η εμπειρία του, το σουτ εκτος περιοχής και οι στημένες φάσεις δεν σου επιτρέπουν πειράματα σε τόσο κρίσιμο αγώνα. Ο Κατσουράνης; Και ποιος θα μαρκάρει; Εγω; Ενας αμυντικός; Το ρισκάρεις; Τότε θα έβγαινε ο Σωτηρακόπουλος και θα μας έλεγε θεωρίες τουλάχιστον να μη χάναμε και δεν έπρεπε να αφήσουμε εκτεθειμένη την άμυνα και κάτι τέτοια.

Πως λοιπόν κύριε Σωτηρακόπουλε ο Μιχαηλιτσένκο ηταν ο μέγας αρχιτέκτονας και ο Ρεχάγκελ ενας μαστοράκος; Λες και χάσαμε ή μας πάτησαν και φτηνά τη γλιτώσαμε. Είδαμε ένα ισορροπημένο παιχνίδι μεταξύ δυο ισοδύναμων ομάδων που για ένα κανονικό γκολ και λίγη τύχη δεν καταφέραμε να κερδίσουμε. Ή αυτό που τον ρώτησε ο ρεπόρτερ αετός για την επιθετική ανάπτυξη. Να θυμίσω πως έλειπαν οι Τοροσίδης, Σεϊταρίδης και Αμανατίδης που θα μπορούσαν να βοηθήσουν και ως ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουμε δα και το βάθος της Μπαρτσελόνα.

Δεν ξέρω αν ο Σωτηρακόπουλος εχει απλως εμπάθεια με τον Ρεχάγκελ ή κάποιο συμφέρον. Δεν με αφορά. Σε αυτόν τον χώρο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο, τίποτα δεν με εκπλήσσει. Αν θέλει ο κύριος Σωτηρακόπουλος να μπει κάποιος φίλος του στον πάγκο της Εθνικής μας, ας μας τον πει κιόλας για να τον συγκρίνουμε. Όχι όμως και να λέμε τέρατα για να μειώσουμε έναν άνθρωπο που μας έβαλε από το πουθενά στις 20 καλύτερες ομάδες του πλανήτη.

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ

Καιρό είχα να λάβω γράμμα και πριν από λίγες μέρες έλαβα πέντε μαζεμένα! Παρουσιάζω σήμερα το πρώτο με την απάντηση μου και προσεχώς τα επόμενα

Suspect γεια σου.

Με λένε Αφροδίτη. Είμαι 20 χρονών, φοιτήτρια και θέλω τη γνώμη σου για ένα ερωτικό θέμα. Γνώρισα από το facebook έναν 30αρη. Βγήκαμε, μου άρεσε και το κάναμε. Ξαναβγήκαμε και πάλι περάσαμε υπέροχα. Τον είδα αρκετά διστακτικό όταν του  είπα ότι θέλω να κάνω σχέση μαζί του. Μου φέρεται άψογα και βλέπω ότι συζητάμε συνέχεια για διάφορα θέματα που δεν μπορώ να μιλήσω με άτομα της ηλικίας μου. Ο ίδιος αρνείται και δεν θέλει σχέση μαζί μου αλλά μου λέει πως μπορούμε όποτε βρισκόμαστε να περνάμε καλά γιατί λέει πως δεν θα περπατήσει αυτό. Οι φίλες μου λένε να επιμείνω για να τα φτιάξουμε. Η μάνα μου με την οποία εχω μια καταπληκτική σχέση και τα συζητάμε όλα μου λέει να κόψω επαφές. Τι να κάνω;  Τον θέλω αλλά με ξενερώνει γιατί δεν θέλει σχέση!

= = =

Και η απάντηση μου:

= = =

Αγαπητή Αφροδίτη,

Αν πρέπει να κρατήσω το πιο σημαντικό κομμάτι από αυτά που μου γράφεις είναι η σχέση με τη μητέρα σου. Μην τη χάσεις ποτέ, άσχετα αν με αυτά που σου λέει διαφωνείς ή σου τη σπάνε. Καλή η ανεξαρτησία αλλά μια γνώμη από τους γονείς μας και η ενημέρωση τους δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Εφόσον δε, μπορείς να συζητήσεις με τη μαμα σου, ( γιατί υπάρχουν άλλοι γονείς που η συζήτηση αρχίζει με τη διαταγή και τελειώνει με την απαγόρευση ) είσαι πολύ τυχερή οπότε μην πετάξεις την καλη σου τυχη στα σκουπίδια.

Στο θέμα σου:

Δεν θέλω κορίτσι μου να σου γράψω αυτά που λένε τα περιοδικά και τα χαζοχαρούμενα τύπου «ζήσε το παραμύθι», «ο έρωτας δεν κοιτάει χρόνια» «μπορεί να είναι ο άνθρωπός σου». Αν μιλάγαμε για μια διαφορά 10 ετών αλλά η γυναίκα να εχει πατήσει τα 27, το καταλαβαίνω και δεν το βρίσκω εξαρχής αρνητικό. Η γυναίκα αυτή θα εχει ζήσει σχέσεις, θα εχει μπει στον επαγγελματικό στίβο, θα εχει τελειώσει με τα φοιτητικά και θα μπορεί με ωριμότητα να κάνει τη σωστή επιλογή. Στην ηλικία σου όμως αυτό δεν γίνεται.

Ενας 30αρης για να συνάψει σχέση με μια 20χρονη όπως εσύ, θα το κάνει:

Α) για να τονώσει τον εγωισμό του ότι περνάει η μπογιά του

Β) για να επιβάλλεται στη σχέση και φέρει το κορίτσι στα μέτρα του

Γ) για τους χυμούς της 20χρονης και την ενέργεια της.

Είμαι σίγουρος πως στις συζητήσεις σας εσυ ρωτάς και αυτός απαντάει. Ανεβαίνει στον θρόνο της εμπειρίας και μοιράζει διδασκαλία. Αυτό μπορεί να είναι σχέση αλλα δεν είναι ισορροπία.

Μια 20χρονη θέλει τον 30αρη γιατί:

Α) θα την κυκλοφορήσει σε μέρη που δεν μπορούν ή δεν ξέρουν οι συνομίληκοι

Β) δεν θα εχει κατά νου το οικονομικό «δεν μου έδωσε λεφτά σήμερα ο πατέρας μου, δεν βλέπουμε dvd καλύτερα;»

Γ) θα «μεγαλώσει» στον κύκλο της ( τύπου τι να πω μαζί σας) αφήνοντας πίσω της το κορίτσι και νοιώθοντας ολοκληρωμένη γυναίκα

Δ) θα γευθεί το σεξ με κάποιον έμπειρο και θα δει παραστάσεις που τη θέση του οδηγού θα εχει ενας περπατημένος.

Μπορεί τώρα που διαβάζεις αυτά να σου φαίνονται παράλογα αλλά θα καταλάβεις Αφροδίτη…

Ο κύριος λόγος που μια τέτοια σχέση δεν παει πουθενά είναι ότι

Είστε από άλλο κόσμο

Ο 30αρης δουλεύει. Εσυ είσαι φοιτήτρια. Δεν μπορείτε να κάνετε την ιδια κοινωνική ζωη. Εσυ θέλεις να βγαίνεις κάθε μέρα. Ο άλλος δεν μπορεί γιατί εχει πρωινό ξύπνημα. Οι φίλοι σου θα τον ξενερώνουν καθώς τα θέματα συζήτησης του θα του φαίνονται είτε βλακώδη είτε ακαταλαβίστικα. Εσυ με τους φίλους του θα πλήξεις. Τι να πεις; Κάποια στιγμή θα τελειώσουν οι απορίες που ο έμπειρος απαντά και θα μπει στη σχέση το μοιράζεσθαι. Τι να μοιραστεί μαζί σου; Επαγγελματικά θέματα; Τι να του πεις; Για τον καθηγητή που βαθμολογεί τα γραπτά ανάλογα με το που φυσά ο ανεμιστήρας ή για το πάρτι της σχολής;

Αναπόφευκτα έρχονται οι συγκρούσεις. Να βγούμε σήμερα, όχι βαριέμαι, με την παρέα μου, πάλι με αυτούς; τι να πω με τα παιδάκια του playstation, με φυλακίζεις, με πρήζεις, με ζηλεύεις, ακόμα δεν βγήκες στη ζωη κάνεις την έξυπνη και η σχέση γίνεται τόσο όμορφη οσο και το πρώτο ταξίδι του Τιτανικού.

Πιστεύω ότι ο τύπος είναι εντάξει απέναντι σου γιατί θα μπορούσε να σου πουλήσει έρωτα να σε γευθεί για μερικούς μήνες και μετά αντιο. Δεν παίζει μαζί σου και σου λέει πως η σχέση δεν είναι εφικτή. Δεν υπάρχει 30αρης που να μη σκέφτεται την προοπτική ( ακόμα και οι, και καλά, ζω το παρόν ) οπότε δεν θέλει να σε πληγώσει.

Οσο για σένα; Αν θέλεις να ζήσεις μερικές εμπειρίες, μπορείς να βγαίνεις μαζί του αλλά μην κολλήσεις. Η γνώμη μου πάντως είναι ότι δεν υπάρχει λόγος ουτε ο μεγάλος να κάνει το πιτσιρίκι ουτε ο μικρός να βιάζεται να μεγαλώσει γιατί στερείται την ομαλή διαδικασία. Αν μείνεις χρόνια με τον 30αρη, γυρίσεις και μπεις στο κλουβί, μετά όλα θα σου φαίνονται κενά.

Οι σχέσεις που εχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κρατήσουν και να αναπτυχθούν, είναι αυτές που τα μέλη που τις απαρτίζουν εχουν κοινό περιβάλλον. Εννοώ να είναι στην ιδια πόλη, να εργάζονται, να μην εχουν τραγικές οικονομικες αποκλίσεις, να εχουν παραπλήσιες αντιλήψεις. Τα υπόλοιπα είναι πειράματα που αργα ή γρήγορα καταλήγουν όπως και στο εργαστήριο.

Φτου και από την αρχη και πάμε στο επόμενο πείραμα.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Η γνωριμία μου με την Χριστίνα ηταν όπως ένα σφηνάκι τσίπουρο. Όχι τόσο πολύ ώστε να με θολώσει αλλά και αρκετά δυνατό ώστε να μην την ξεχάσω την επόμενη μέρα. Μια γυναίκα βγαλμένη μέσα από ένα παραμύθι, ένα ξωτικό. Ποτέ δεν θα μάθω αν οσα μου είπε για τη ζωη της ηταν αλήθεια κατά το ήμισυ, εξ’ολοκλήρου, μπορεί και τίποτα. Από την άλλη βέβαια τα παραμύθια δεν είναι ανάγκη να τα περάσεις από το μικροσκόπιο της επιστημονικής επαλήθευσης. Ή σου αρέσουν ή τα απορρίπτεις. ΚαΠΟΤΕ ισως καταλάβω αν το ξωτικό ηταν αληθινό ή αν δεν υπήρξε ποτέ. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι πως η Χριστίνα θα μπορούσε να έχει πολλά, θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει περισσότερα και να προσφέρει αγάπη και όχι το δοσίληθον τριπάκι σε οσους την περιβάλλουν.  Ενας άνθρωπος με δυνατότητες που προτίμησε να κάνει ότι και το τσιγάρο. Να καίγεται μάταια…

Η Χριστίνα αποφάσισε να μου χαρίσει ένα κείμενο. Μπορεί και να μην είναι η Χριστίνα. Οι ηρωίδες μου σχεδόν πάντα επιλέγουν εμένα. Τις ηρωίδες μου σχεδόν πάντα τις επιλέγω.

 Όταν το ξαναδιάβασα, μου ηρθε κατά νου η τελευταία φράση της αριστουργηματικής ταινίας του Πολάνσκι:

Forget it Jake. It’s Chinatown….

Απολαύστε το:

= = =

ΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΝΑ

Όταν ήμουν μικρή κι ετοιμαζόμουν για την πρώτη τάξη του σχολείου,έλεγα στον εαυτό μου και σε όλους τους άλλους ότι θα γίνω η καλύτερη μαθήτρια,όχι μόνο της τάξης αλλα και ολόκληρου του κτιρίου.Κι όταν τελείωσα το δημοτικό με βαθμό 8 και όχι 10,είπα ότι στο γυμνάσιο θα επανορθώσω και θα καταφέρω να γίνω η καλύτερη μαθήτρια και μετά όταν θα τελείωνα το σχολείο θα γινόμουν γιατρός για να σώζω τον κόσμο και περισσότερο για να σώζω όλες τις μανούλες,γιατι οι μανούλες είναι οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου μετά τη δική μου μαμά που με αγαπάει τόσο πολύ..Κι εγώ δε θέλω να τη στεναχωρώ και γι’αυτό και θα είμαι το καλύτερο παιδάκι που θα μπορούσε να έχει ποτέ..Κι έτσι άλλωστε μου λέει και εκείνη όταν πάω και χώνομαι στην αγκαλιά της,ότι είμαι το πιο γλυκό και τρυφερό κοριτσάκι όλου του κόσμου.Το κοριτσάκι της. Όταν ήμουν μικρή ήθελα να μεγαλώσω και να είμαι όμορφη.Όχι απλα γλυκιά και συμπαθητική όπως ήμουν σαν κοριτσάκι,αλλα όμορφη.

Όταν ήμουν μικρή,εκτός από όμορφη που ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα,ήθελα να είμαι και η καλύτερη μαθήτρια του δημοτικού.Τελικά όμως ούτε το ένα έγινα αλλα ούτε και το άλλο.Το ομορφότερο κοριτσάκι στην τάξη ήταν άλλο καθώς και άλλος ήταν ο καλύτερος μαθητής.Εγώ δεν ήμουν ούτε στους 5 πρώτους καλύτερους μαθητές.

Γι’αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι όταν θα μεγάλωνα κι άλλο και θα πήγαινα στο γυμνάσιο,θα επανόρθωνα και θα γινόμουν τότε η καλύτερη μαθήτρια της τάξης.

Όταν θα μεγάλωνα θα αγαπούσα και’ γώ πολύ τους ανθρώπους,την οικογένειά μου,τους συγγενείς μου όλους και τους φίλους μου και θα γινόμουν ένας καλός άνθρωπος.Α, ναι και μία καλή μαθήτρια που θα έκανα περήφανη τη μαμά μου αφού είμαι το μοναχοπαίδι της.

Πήγα στο γυμνάσιο,αλλα όχι,πάλι δεν ημουν καλή μαθήτρια,ημουν μάλλον από τις χειρότερες μαθήτριες.Αλλα ημουν πολύ καλή στο να βάφομαι στα όρθια στους πλαινούς καθρέφτες των αυτοκινήτων,κρυφά από τη μαμά.Είχα τσακωθεί με τη μαμά μου γιατι της ζήτησα να μου αγοράσει κάτι μπότες με ψηλά τακούνια που είχα δεί σε ένα μαγαζί,αλλα η μαμά δε μου τις πήρε γιατι είπε ότι τα τακούνια είναι για πιο μεγάλες κοπέλες και εγώ ημουν 12 χρονών μόνο,αλλα εγώ έκλαιγα,της φώναζα και δεν καταλάβαινα τι μου έλεγε.

Κι εγώ για να μάθει,την επόμενη μέρα πήγα σε μια συμμαθήτρια μου και της ζήτησα ένα τσιγάρο,και το ίδιο έκανα και την επομένη μέχρι που μια μέρα πήρα πιά το δικό μου πακέτο και δεν είχα ανάγκη κανέναν,και όταν σχολούσα έτριβα την μασημένη μου τσίχλα με γεύση μέντας,στα δάχτυλα μου για να φύγει η μυρωδιά της τσιγαρίλας και να μη καταλάβει η μαμά ότι καπνίζω..

Πόσο με ενοχλούσε που δε με άφηνε να φοράω τα ρούχα που ήθελα στο σχολείο.Δεν έφταιγα εγώ που έπαιρνα κρυφά τις κοντές μου μπλούζες και άλλαζα στις τουαλέτες του σχολείου.Τα αγόρια αυτά ήθελαν να βλέπουν κι εγώ ήθελα να αρέσω,ήθελα να είμαι γυναίκα κι όχι το γλυκό και τρυφερό κοριτσάκι της μαμάς.Όχι βέβαια,εγώ δε θα γινόμουν κανένα μαμόθρεφτο επειδή η μαμά μου με αγαπούσε τόσο πολύ.Εγώ ήθελα να γίνω γυναίκα εδώ και τώρα,όχι όταν θα μεγάλωνα.Ναι,αυτό ήθελα να γίνω.Γυναίκα..

Όταν ήμουν μικρή και αφού είχα τελειώσει και το γυμνάσιο,ήθελα να πάω στο λύκειο που ήταν η τελευταία μου ευκαιρία να γίνω μια καλή και συνεπής μαθήτρια ώστε όταν θα μεγάλωνα να γινόμουν μεταφράστρια και διερμηνέας.

Στην πρώτη λυκείου έγινα και επισήμως γυναίκα..Ναι,τώρα ήμουν ολοκληρωμένη,είχα γίνει αυτό που ήθελα,οπότε θα έπρεπε στο εξής όταν θα μεγάλωνα κι άλλο να γίνω μια καλή κοπέλα για το αγόρι μου.Εκείνος ήταν καλός για μένα.Εγώ καθόλου..Σιγά μην χαλαλίσω τον εαυτό μου γι’αυτό τον χοντρό,ξανθό και ασχημομούρικο αγόρι που του έκανα τη χάρη να είμαι το κορίτσι του..Ε,κι επειδή είναι καλό παιδί και μ’αγαπάει πολύ,τι μ’αυτό?Έχει σημασία τώρα?Ναι,ωραία,γελάω πολύ με τα αστεία του και έχει καλή καρδιά,αλλα είναι άσχημος κι εγώ όμορφη,τι δουλειά έχω εγώ μ’αυτόν?Εγώ είμαι γυναίκα κι αυτός είναι παιδί.Καλά,θα παραμείνω μαζί του αφού μου κάνει όλα τα χατίρια και στο μεταξύ αν βρώ κάτι καλύτερο και πιο ωραίο σε πρόσωπο θα τον χωρίσω. Ήταν ότι το καλύτερο παιδί του σχολείου και το πιο χαρούμενο και όλοι έλεγαν τι δουλειά είχε αυτός με μένα την «νευρωτική».Αλλα εκείνος δεν έδινε σημασία γιατί αυτή τη νευρωτική,την αγαπούσε πολύ σε αντίθεση με μένα που παρέμενα μαζί του μόνο και μόνο γιατι δεν είχα τίποτα καλυτερο να ασχοληθώ.

Αλλα με πρόλαβε και με έδιωξε αυτός όταν βαρέθηκε τα καμώματα μου και την εριστική συμπεριφορά μου. Ήταν πλέον αργά όταν κατάλαβα τι άνθρωπο είχα δίπλα μου τόσα χρόνια και δε με δέχτηκε ποτέ πίσω.

Βρήκα κάτι πιο ωραίο..Απο χαρακτήρα δε λέει τίποτα αλλα από εμφάνιση λέει πολλά.Μου φέρεται άθλια αλλα δε πειράζει,δε δίνω σημασία.Τον χωρίζω μετά από λίγο καιρό γιατί ηταν δύσκολος και δε μου έκανε όλα τα χατίρια όπως η μανούλα μου και ο άλλος ο άχαρος που είχα πρίν για αγόρι μου.Οπότε ας ξαναγυρίσω σε’κείνον αν και του φέρομαι άσχημα το ξέρω.Ε ναι,είμαι γυναίκα,αλλα λίγο ανώριμη ακόμα.Όταν θα μεγάλωνα θα γινόμουν ώριμη αλλωστε και θα του φερόμουν καλύτερα.Προς το παρόν έχω τη δικαιολογία της μικρής μου ηλικίας.

Αλλα όχι,σ’αυτά τα 3,5 χρόνια δεν έγινα καλύτερη και ωριμότερη,αλλα χειρότερη.Και το σχολείο τελείωσε οπότε δεν θα έχω άλλη στη ζωή μου να γίνω η καλύτερη μαθήτρια.Αλλα έχω ακόμα περιθώρια να γίνω όταν θα μεγαλώσω καλύτερος άνθρωπος,γιατί τώρα ακούω να λένε ότι είμαι μικρόψυχη κι ότι πληγώνω την οικογένεια μου και τους φίλους μου.

Τελικά με παράτησε αυτός γιατι μου είπε ότι δε με άντεχε άλλο,εκείνος ήταν ένας χαρούμενος και χαμηλών τόνων άνθρωπος κι εγώ ήθελα να προκαλώ συνέχεια φασαρίες με κάθε τρόπο.Άσε που οι καλοί άνθρωποι πιάνονται κορόιδα,κι εγώ δεν ήμουν κορόιδο.Ναι,με πείραξε που με άφησε,γιατι τότε κατάλαβα τι είχα τόσο καιρό διπλα μου και δεν το εκτιμούσα,αλλα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι όταν θα μεγάλωνα θα φερόμουν καλά σ’αυτους που θα είχα δίπλα μου και δε θα ξαναπλήγωνα κανέναν.

Αλλα μάλλον δεν ήμουν έτοιμη ακόμα να γίνω σωστός και ακέραιος άνθρωπος και συνέχισα να πληγώνω τους γύρω μου και ειδικά τους συντρόφους μου.Τότε είπα ‘’Οταν θα μεγαλώσω,θα επανορθώσω για όλα αυτά που τους έχω κάνει και θα γίνω η καλύτερη σύζυγος ‘’.

Και μεγάλωνα…Και τόσο περισσότερο τους πρόδιδα και τόσο περισσότερους ήθελα να έχω δίπλα μου και τότε ήταν που άρχισα να μετράω με πόσους είχα βρεθεί στο κρεβάτι, μέχρι που κάποια στιγμή κουράστηκα,τα έχασα και σταμάτησα να κρατάω λογαριασμό..

Αλλα μετράω σαν γυναίκα και μόνο αυτό έχει σημασία..Δε βλέπεις με πόσους έχω πάει?Δεν είμαι πιά το κοριτσάκι της μαμάς και του μπαμπά οι οποίοι με έπνιγαν με την τόση αγάπη τους. Τώρα είμαι η γκόμενα του καθενός..Αλλα όταν θα μεγάλωνα θα τα έκοβα όλα αυτά και απλά θα λεγόμουν μια κοπέλα ώριμη με πολλές εμπειρίες.Εμπειρίες που τις είχα αποκτήσει στο σπίτι μου,στα σπιτια άλλων,στο ασανσέρ,στις τουαλέτες των μπάρ,στα πίσω καθίσματα αυτοκινήτων .

Πράγματι άλλαξε η συμπεριφορά μου.Προς το χειρότερο όμως..Πλήγωσα και τον επόμενο σημαντικό άνθρωπο που μπήκε στη ζωή μου μετά από έναν σωρό ανόητες σχέσεις.Και τον πρόδωσα κι αυτόν..Χωρίς να ξέρει τι γινόταν πίσω από την πλάτη του και πίσω από τα πολλά τρυφερά και στοργικά μου χαμόγελα.Χωρίς να ξέρει ότι κάποιες από τις νύχτες που κοιμόμασταν στο ζεστό μας κρεβάτι εγώ είχα ήδη περάσει από κάποιου άλλου την κλίνη..Χωρίς να ξέρει ότι παρόλο που δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του με έκανε καλύτερο άνθρωπο και πιο ‘’ζεστό’’ απλά και μόνο με την αγάπη που μου έδειχνε.Γιατι αυτό ήταν που είχα ανάγκη..Να με αγαπούν.Αλλα με την διαφορά ότι μου έφτανε μόνο να παίρνω και όχι να δίνω.Γιατι έτσι γίνεται συνήθως.Αυτούς που σου δείχνουν την αγάπη με όλη τη δύναμη της ψυχής τους,εσύ τους διώχνεις και θέλεις να πάς για τα δύσκολα..

Ψάχνοντας βαθιά μέσα μου να βρώ τι συμβαίνει κατέληγα πάντα στο ίδιο συμπέρασμα..Είχα δεχτεί τόση αγάπη από τη μητέρα μου και ήθελα αυτό να συμβαίνει με κάθε άνθρωπο που έμπαινε στη ζωή μου.Δεν είχα απογοητευτεί ποτέ από εκείνη,δεν είχα μάθει τι σημαίνει η λέξη ‘’όχι’’. Πόσο κακό μου έκανε με την αγάπη της χωρίς να το ξέρει.

Μεγάλωνε εκείνη,μεγάλωνα  κι εγώ.Το γλυκό και αθώο κοριτσάκι που ήμουν όσο καιρό υπήρξα γαντζωμένη επάνω της τώρα δεν υπήρχε και την θέση του είχε πάρει μια γυναίκα πλέον.Αυτό που ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα.Γυναίκα..Μια δυνατή,στοργική,συμπονετική και αξιοπρεπής πάνω απ’όλα γυναίκα.Όπως η μητέρα μου..Αλλα εγώ δεν έγινα τίποτα απ’όλα αυτά.Ήμουν μια γυναίκα σκέτο..Χωρίς τα επίθετα..

Το γλυκό κοριτσάκι είχε προσπαθήσει με νύχια και με δόντια να βγάλει από πάνω του αυτό το δέρμα και να γίνει μια άλλη,βιαζόταν να μεγαλώσει και να πάψει να είναι το παιδάκι της μαμάς.Τώρα είχε γίνει το κοριτσάκι όλων.Η αθωότητα του επιτέλους είχε χαθεί όπως ακριβώς εκείνο ήθελε..Πολλές φορές,όχι μόνο μια.

Βλέπεις η μητέρα μου δεν το καταλάβαινε.Οτι με την τόση της αγάπη με έπνιγε κι εγώ έπρεπε να ξεφύγω απ’όλο αυτό.Να σταματήσω έστω και πρόωρα να είμαι το μικρό και γλυκό κοριτσάκι της.

Και τελικά δεν έγινα ποτέ αυτό που ήθελα να γίνω όταν θα μεγάλωνα.Ένας σωστός και αξιοπρεπής άνθρωπος. Σαν τη μητέρα μου..

FREE ΤΕΣΤ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ TEST ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ

Διαφορα ψυχολογικα τεστ που κατά καιρους εχει παρει το βλεμμα μου στον παγκοσμιο ιστο,ή από στόμα σε στόμα, μου αρεσει να τα συλλεγω και να τα μαθαινω για δυο λογους.

Αφενος γιατι είναι σε μεγαλο βαθμο ευστοχα, αφετερου για λογους κοινωνικους.

Βγαινεις εξω με μια κοπελα. Καποια στιγμη κολλαει η συζητηση. Θελεις κατι να πεις αλλα νοιωθεις πως δεν. Πετας ένα τεστακι και κανεις το ματς ενδιαφερον.

Φετος το καλοκαιρι βρεθηκα παρεα με μεχρι εκεινη την ωρα, αγνωστους. Εκει που πιναμε μπυρες χωρις πολλα πολλα και μιλαγαν μονο οσοι γνωριζονταν μεταξυ τους, εγινα το κεντρο της παρεας με τη συμμετοχη ολων. Τους αρεσε τοσο πολυ και στο τελος δεν με αφηναν να φυγω!

Δεν το γραφω για να πουλησω μουρη, αυτό πια είναι εμφυτο ( όταν γινομαι τοσο ψωνιο, ουτε εγω δεν με αντεχω ) αλλα σας προτεινω να εχετε στη φαρετρα σας μερικα. Είναι πρωτοτυπο να κρατας το ενδιαφερον μιας παρεας με παιχνιδια μεν, που σε πολλες περιπτωσεις αποκαλυπτουν χαρακτηρες δε….

Επειδή ξέρω ότι σας αρέσουν, αφου σημειώσω εκ νέου που σας τα έχω βάλει όλα μαζί και συγκεντρωμένα, 

http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2009/05/blog-post_25.html

Σας παραθέτω και μερικά καινούρια:

ΠΡΩΤΟ ΤΕΣΤ

Χρειάζεται χαρτί, στιλό και να προτρέψετε τη συντροφιά σας να σας σχεδιάσουν μια ζωγραφιά η οποια θα περιλαμβάνει ένα σπίτι, ένα δέντρο, ένα ποτάμι, τον ήλιο, έναν  φράκτη, ένα τσεκούρι και ένα φίδι.

Ο σκοπός βέβαια δεν είναι να αξιολογήσετε την τέχνη αλλά ανάλογα με την τοποθεσία των συμβόλων να ανακαλύψετε χαρακτήρες και συμπεριφορές μέσα από το παιχνίδι!

Τι σημαίνουν όλα αυτά;

Το Σπίτι δείχνει την είκόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Μεγάλο, μικρό κλπ.

Το Δέντρο δείχνει την εικόνα που έχουμε για το έτερον ήμισυ. Αν κάποιος κατά λάθος σχεδιάσει και άλλο δέντρο σημαίνει ότι δεν είναι ακριβώς και ο πιο πιστός συντροφος του κόσμου!

Το Ποτάμι απεικονίζει τη σεξουαλικότητα. Αν κάποιος σχεδιάσει ένα μεγάλο ποτάμι μάλλον είναι ασυγκράτητος!

Η σημασία του Ηλιου είναι η ευτυχία. Αυτό που προσέχουμε είναι προς τα πού φέγγει και τι περιλαμβάνει.

Αν ο φράκτης είναι ανοιχτός, τότε και ο άνθρωπος είναι ανοιχτός. Αντίστοιχα και ο κλειστός.

Το τσεκούρι είναι η εκδικητικότητα. Επάνω ή κοντά στο δέντρο καλό είναι να έχετε το νου σας. Μακριά από το δέντρο μη φοβάστε.

Το φίδι είναι η ζήλεια. Αν είναι κοντά στο ποτάμι σημαίνει πως ως ζευγάρι θα υποφέρετε. Αν είναι επάνω ή κοντά στο δέντρο, ο φθόνος είναι δίπλα σας.

Σημαντικό είναι να προσέξετε τη σχέση φράκτη και ποταμού.

Αν το ποτάμι είναι εκτος του φράκτη, η απιστία είναι το σύνθημα μας!

Αν το ποτάμι είναι εντος και εκτος του φράκτη τότε μεν είμαστε πιστοί αλλα μη χαλαρώνετε και μην επαναπαύεστε γιατί υπάρχει ροπή…

Εντος του φράκτη, μείνετε ήσυχοι.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΣΤ

Ζήτησε από τους άλλους να βάλουν από το 1 ως το 5 τα εξής:

Αλογο, τίγρης, γουρούνι, αγελάδα και πρόβατο.

Τα ανωτέρω ζωα συμβολίζουν

Το άλογο την οικογένεια

Η τίγρης, την περηφάνεια – αλαζονεία -  έπαρση

Το γουρούνι  το χρήμα

Η Αγελάδα την καριέρα

Και

Το πρόβατο τα συναισθηματικά

Το σχόλιο του Suspect: Αυτό το τεστ ισως να μην είναι και πολύ επιτυχημένο καθώς ολοι μας έχουμε μια προτίμηση στο άλογο και την τίγρη παρά στο γουρούνι και την αγελάδα. Όπως και να χει, δοκίμασέ το. Ποτε δεν ξέρεις.. Συνδιαστικά με τα προηγούμενα τεστ μπορεί να διαπιστώσεις αντιστοιχίες.

ΤΡΙΤΟ ΤΕΣΤ

Με αυτό το τεστ αν εχεις με τον άλλον κοινό κύκλο, θα μάθεις αρκετά. Αν είσαι σε παρέα με γνωστούς τότε να βάλεις τον καθέναν να συνδυάσει άτομα από την παρέα με τα παρακάτω χρώματα:

Κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο και λευκό.

Το κόκκινο συμβολίζει τον έρωτα.

Το πορτοκαλί είναι ο φίλος

Το κίτρινο κάποιον ή κάποιαν που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ

Το πράσινο αντιστοιχεί σε αυτόν που σε επηρεάζει και τέλος

Το λευκό είναι η αδελφή ψυχή.

ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΕΣΤ

Ζήτα από τους άλλους να σου πουν την πρώτη λέξη που τους έρχεται στο μυαλό μετά από μια δική σου. Οι δικές σου είναι ο σκύλος, η γάτα, ο καφές, η θάλασσα και ο αρουραίος.

Ο σκύλος συμβολίζει την άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας

Η γάτα είναι η γνώμη που εχουμε για τις γυναίκες

Ο καφές, πως τα πάμε με το σεξ

Η θάλασσα δείχνει σε ποια φάση της ζωης είμαστε

Και τέλος ο αρουραίος δείχνει πως αντιλαμβανόμαστε τους εχθρούς μας

ΚΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ !

ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ

Τι να πεις και τι να πρωτοπεις για την Κεφαλλονια. 

Σπηλαιο, υπογεια λιμνη, μαγευτικες παραλιες, βουνο, ανετοι δρομοι, γραφικα μερη, ορεξη να χεις, να γυρνας! Προσοχη ομως, να εχεις πιο γεματη και απο γεματη τσεπη γιατι οι τιμες σφυριζουν επικινδυνα.

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200703#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΦΟΙΝΙΚΑΣ, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ

Δεν γνωρίζω βάσει ποιας αισθητικής και ποιας γνώσης, πολλοί δήμαρχοι και τοπικοί άρχοντες αποφασίζουν να κάνουν την παρουσία τους αισθητή, σπέρνοντας από δω και από κει φοίνικες.

Δεν υπάρχει πιο άχρηστο δέντρο από τον φοίνικα!

Θέλει πολύ νερό

Είναι από τα πλεον ευπαθή φυτά σε αρρώστιες

Ο ισκιος του είναι μηδαμινός

Τα φύλλα του μικρά που σημαίνει ότι προσφέρει ελάχιστο οξυγόνο και φυσικά απορροφά ελάχιστο 
διοξείδιο του άνθρακα

Χάθηκε ο κόσμος, τοσα και τόσα φυτά εχει η ελληνική χλωρίδα που και αειθαλλή είναι, και ίσκιο εχουν, και πολύ νερό δεν ζητάνε.

Αθάνατη ελληνική μικροαστική νοοτροπία….

ΝΟΣΤΡΑΔΑΜΟΣ

Πριν από αρκετό καιρό, καθώς έκανα ζάπινγκ, έπεσα πάνω σε ένα ντοκιμαντέρ της κρατικής τηλεόρασης που είχε θέμα τον Νοστράδαμο και τις προφητείες του. Το είδα γιατί οφείλω να ομολογήσω πως δεν γνωρίζω επι του θέματος για τον συγκεκριμένο προφήτη. Είπα λοιπόν πως είναι ευκαιρία μπας και μάθω τίποτα παραπάνω. Όταν τελείωσε μετά από 40 λεπτά συνειδητοποίησα πως ηταν το χειρότερο ντοκιμαντέρ που παρακολούθησα στη ζωη μου. 

Από τη μια εμφανίζονταν μερικοί τύποι αγνώστων στοιχείων πέραν κάτι τίτλων «μελετητής του Νοστράδαμου», «νόθος ξάδερφος από κουμπάρα του Νοστράδαμου», «διευθυντης της βιβλιοθήκης του γκριζενμπίχλερ-ρούφεν μπύρεν», οι οποιοι μιλούσαν λες και πρόκειτο για τον Χριστό. Ο Νοστράδαμος ηταν τεράστιος ελεγε ο ενας. ο Νοστράδαμος ηταν γίγαντας ελεγε ο άλλος. Ο Νοστράδαμος ηταν η ομορφιά του ποδοσφαίρου, η επιτομή της γνώσης, ο αρχοντας του σύμπαντος. 

Όταν αρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ολα αυτά, τότε ηρθε και η απόδειξη. Επι 20 λεπτά έλεγαν οτι ο Νοστράδαμος είχε προφητέψει την προσγείωση των αεροπλάνων στους δυο πύργους στη Νεα Υορκη. Κοιτάξτε εδώ, κοιτάξτε ελεγε μια γκόμενα με τρεμάμενη φωνή και έδειξε μια ζωγραφιά του  που από ένα πυργάκι σαν τα πιόνια  στο σκάκι είχε ζωγραφίσει μια φωτιά. Και γω αν ζωγραφίσω τη βουλή φλεγόμενη, παει να πει ότι θα εχω προβλέψει μια πιθανή ρουκέτα της σέχτας επαναστατών και τρομοκρατών; 

Μετά έδειχναν αποσπάσματα από ένα ποίημα που υποτίθεται πως ενίσχυαν τις προφητικές ικανότητες του ανδρός. Τόσο κατανοήτο όσο και οι στίχοι του Γιάννη Αγγελάκα. Πάντως κάτι έλεγε ότι ένα σιδερένιο πουλί θα χτυπήσει τη δύση. Και ξανά μανά ο κύκλος των χαμένων προφητών. Οι ίδιοι ομιλητές να λένε πόσο καταπληκτικός ηταν ο Νοστράδαμος και πόσες προφητείες επαληθεύτηκαν μόνο που δεν έλεγαν τις προφητείες! Κόλλησαν στους δίδυμους πύργους και να ξαναδείχνουν το πυργάκι με τις φλόγες και τον στίχο με το σιδερένιο πουλί.

Στη χώρα μας υπάρχει ενας –σχετικά- σύγχρονος προφήτης που λέγεται Κοσμάς ο Αιτωλός. Χάθηκε ο κόσμος να γίνει μια εμπεριστατωμένη και σοβαρή ερευνα (από τη δική μας διάολε, την κρατική τηλεόραση ) για τις δικές του προφητείες και πρέπει να μας δείξουν αν ο Νοστράδαμος με το φλεγόμενο πυργάκι ήξερε πως θα στουκάρουν τα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους;

Πάντως ωραίο αυτό το κόλπο. Γράφεις ακατάληπτα, πετάς κάτι εξυπνάδες τύπου θα κουνηθεί σαν βάρκα η γη εκει που εχει πολλα νησιά και μετά βγαίνεις και λες «ορίστε, είχα προβλέψει έναν μεγάλο σεισμό στην Ιαπωνία» που ούτως ή άλλως θα γίνει.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

Εστω ότι εχεις καλή σχέση με το αφεντικό – προϊστάμενο – διευθυντή σου. Δεν επεκτείνομαι σε αγγλικούς τίτλους γιατί θέλω μια σελίδα! Σου λέει πως η απόδοσή σου εκτος από τις προβλεπόμενες από τη μισθοδοσία παροχές, θα έχει και κάποιες επιπλέον. Προσπάθησε να τις διασφαλίσεις γραπτώς. Αν σου προβάλλει δικαιολογίες τύπου «μα δεν με εμπιστεύεσαι;» μπορείς να αντιτείνεις το «σαφώς και σε εμπιστεύομαι γιατί συνεργαζόμαστε αλλά θα είναι για μένα ένα επιπλέον κίνητρο να ξέρω τι εχω λαμβάνειν εστω και ως πιθανότητα. Τα λόγια ξεχνιούνται. Το γραπτό θα το εχω μπροστά μου και θα πιέζω τον εαυτό μου για καλύτερη απόδοση».

Στη δουλειά όταν υπάρχει διαφορά ιεραρχίας, δεν υπάρχουν φιλίες και ο συνδικαλισμός στην Ελλάδα είναι αφενός ανέκδοτο για τον ιδιωτικό τομέα και απαρχή πολιτικής καριέρας για τον δημόσιο. Το μόνο που μπορείς να πετύχεις είναι μια καλή συννενόηση. Οπου μεσολαβούν χρήματα, επιχειρηματικό κέρδος, εταιρική κρίση, εφόσον είσαι υπάλληλος πολύ απλά δεν υπάρχεις. Η επιθεώρηση εργασίας ευτυχώς σε πολλές περιπτώσεις υποστηρίζει τον εργαζόμενο αλλά θέλει ότι και η δικαιοσύνη. Στοιχεία.

Ετσι την πάτησε και ένας φίλος μου κάποτε.

Εξαιρετική σχέση με τον εργοδότη, να μιλάνε από αθλητικά μέχρι τις γυναικείες τους συναναστροφές και οι διαβεβαιώσεις ότι «θα τα πάρεις τα μπόνους» εκπληρώθηκαν τόσο όσο και το πρώτο ταξίδι του Τιτανικού στη Νέα Υόρκη.  Θυμάμαι πόσες φορές είχε κάνει ο ταλαίπωρος τη διαδρομή ελπίδα απελπισία όπως και τη διαδρομή σπίτι περίπτερο.

Ναι, ξέρω ότι εχεις λαμβάνειν, θα τα πάρεις. Κάνε υπομονή, περνάμε δύσκολες μέρες. Σου εγγυώμαι προσωπικά παρά την καθυστέρηση ότι δεν θα τα χάσεις. Εχεις δίκιο, περίμενουμε ένα δάνειο να μπει ώστε να βγάλουμε μερικές υποχρεώσεις και μεταξύ αυτών είσαι εσυ. Ελα Λάκη που δεν θα σου δώσουμε τα λεφτά! Είναι δυνατόν σε σένα που στήριξες σε δύσκολες στιγμές την εταιρεία; Περιμένουμε μια πληρωμή από έναν μεγάλο πελάτη και θα εξοφληθείς αμέσως. Εχεις τον λόγο μου πως σε 15 μέρες θα σου τα δώσουμε. Ξέρεις Λάκη, οι κακοί συνέταιροι είναι αυτοί που εχουν αφήσει εκκρεμότητες αλλά μην ανησυχείς, θα πληρωθείς. Είμαστε σε μια διαδικασία αποπληρωμής ολων των οφειλών και μεταξύ αυτών και τα δικά σου. Κάνε μια καταμέτρηση να τη δωσω στο λογιστήριο. Λοιπόν, Λάκη τελείωσε, την άλλη εβδομάδα θα σου κάνουμε την κατάθεση. Οι κακοί συνέταιροι μας δημιουργούν πρόβλημα. Θέλεις να τους κάνεις μια μήνυση ώστε να ερθω μάρτυρας;  

Αν σε κούρασα τόση ωρα που διαβάζεις, για φαντάσου εγω που τα άκουγα και ποσώ δε μάλλον ο Λάκης που τα υπέστη, για ένα διάστημα 6 μηνών. Δεν είχε ουτε χαρτιά για να κινηθεί νομικά αλλά και επέμεινε στις ευγενικές του ενοχλήσεις. 6 ολόκληρους μήνες έφαγε υποσχέσεις όπως καταπίνει η φάλαινα τα ψάρια. Να δεχθώ την οποιαδήποτε δυσκολία αλλά 6 μήνες παραμύθι δεν τρώγεται ούτε με 4 κιλά σαντιγί.

Μέχρι που παραιτήθηκε ο Λάκης και καταράστηκε αυτά τα χρήματα. Ο κόπος του, η δουλειά του, η προσπάθεια του.

Είναι από τις στιγμές που ονειρεύεσαι να εχεις μπαμπά τον Ψωμιάδη ( τον Μάκη και όχι τον Παναγιώτη ), τον Κόκκαλη, τον Νικόλα Πατέρα και να δούλευεις από χόμπι.. Να πήγαινες με καμια δεκαριά μπράβους και όχι να τον σκότωνες, δεν αντέχεται ούτε ως σκέψη, αλλά να έσπαγες πλάκα. Πως ο ψεύτης και ο απατεώνας παει με μαγκιά και εξυπνάδα να φαει τα λεφτά ενός υπάλληλου, μπορεί να γίνει βατραχάκι που παρακαλάει να μην τον αγγίξεις..

Είναι από τις στιγμές που αισθάνεσαι αδύναμος ως κοινός θνητός και δεν εχεις κανένα περιθώριο αντίδρασης.

Το μάθημα που πήρα από την ιστορία του φίλου μου του Λάκη  ηταν πως αν δεν υπάρχει γραπτή διαβεβαίωση, μην υπολογίζεις σε καμία παροχή οσο και καλές σχέσεις να εχεις με τα αφεντικά σου.

Life is life and business is business….

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τους βλέπω ολους μαζί σε φωτογραφία και μου έρχεται κατά νου η ρήση του βραζιλιάνου προσωπικού μου ποτοαναμείκτη, take the one, hit the other one.

Ντορα: Τη φοβάμαι. Τη θεωρώ εξαιρετικά επικίνδυνη για την Ελλάδα. Από υπουργεία που πέρασε δεν τη θυμάμαι για κάτι καταπληκτικό. Ούτε στον δήμο της Αθήνας έκανε κάτι σπουδαίο. Στην Ευρυτανία δεσπόζει η βίλα της σε μια πλαγιά ενός βουνού και τη μονοεδρική στην αρχή την κέρδισε λογω του πένθους και μετά από τους διορισμούς. Πολιτικός που χτίζει μια εικόνα επι σειρά ετων αλλά από έργο, δεν θα έλεγα ότι ξεχώρισε. Ασε δε που όταν τη βλέπω μου θυμίζει τον μπαμπά της και με πιάνει ένα σύγκρυο…

Σαμαράς: Πως μπορώ να ξεχάσω την αθρόα προσέλευση των Αλβανών όταν ηταν  υπουργός; Μετά δημιούργησε την Πολιτική Ανοιξη για να τη διαλύσει ώστε να επιστρέψει στο μαντρί. Εξαφανισμένος επι σειρά ετων και μας προέκυψε σχεδόν αμόλυντος.

Αβραμόπουλος: Εκανε και αυτός το χόμπι του με το κόμμα ελευθέρων πολιτών που θριάμβευσε στις δημοσκοπήσεις και γύρισε σε αξιώματα και θώκους χωρίς να προσφέρει τίποτα. Εκτος από τα κάγκελα στην πανεπιστημίου και τους λόγους δοκίμια, που μιλάει πολύ και δεν λέει τίποτα εκτος από κλισέ και ευχές τον θυμάστε για κάτι άλλο;

Ψωμιάδης: Η πιο απολαυστική υποψηφιότητα. Ωρες ωρες εύχομαι ότι θα είχε μεγάλη πλάκα και θα ηταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει αρχηγός.

Αν προτιμούσα κάποιον άλλον;

Τον Σουφλιά ή τον Χατζηδάκη.

Αλλά η απορία θα μου μείνει. 

Κόμμα με 2.300.000 Ελλήνες ψηφοφόρους  δεν βρήκαν δυο τρεις σοβαρούς ανθρώπους να βάλουν υποψηφιότητα;

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ STAGE

Ένα από τα εθνικά μας σπορ είναι και ο τετραγωνισμός του κύκλου. Αποφάσισε η κυβέρνηση να σταματήσει αυτή την απάτη των stage και ξεσηκώθηκαν οι ηρωες να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται.

Ερώτηση:

Είναι εργασία τα stage ?

Όχι, είναι απανθρωπιά, με μισθούς της πλάκας, χωρίς ασφάλιση, αδειες κλπ

Ερώτηση:

Πήγε κανείς με το ζόρι;

Όχι, πήγε οικειοθελώς γιατί έπεσε ο αντάπτορας ο πολιτευτής, βουλευτής – βολευτής ότι μπες και μετά σε περνάμε από το παράθυρο στο δημόσιο. Αν δεν είμαστε εμεις στα πράγματα, ελα μωρε τώρα κάνε μια απεργία, ένα συλλαλητήριο, κάτι θα γίνει και για σένα. Ψήφισε με να σε κάνω μόνιμο.

Ετυχε να ξυπνήσω νωρίς το πρωι της Πέμπτης και να δω στην εκπομπή του Καμπουράκη και του Οικονομέα μερικούς τύπους να λένε επικολυρικά:

«θέλουμε να ζήσουμε, αφήστε μας να επιβιώσουμε, για μια θέση στον ηλιο» και κάτι τέτοια χαζοχαρούμενα.

Θέλεις να ζήσεις φίλε μου;

Να πάρεις τη χρυσή ευκαιρία, να ανοίξεις τις αγγελίες, να πάρεις τηλέφωνα, να στείλεις βιογραφικά, να πας σε συντεύξεις και να βρεις δουλειά! Δεν παθαίνεις τίποτα, θα ζήσεις!  

Μόνο με το stage και την πρόσληψη στο δημόσιο θα δεις φως;

Οι περισσότεροι Ελληνες, βλάκες είμαστε που δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα; Επειδή εσυ έτρεξες πίσω από τον Βουλευτή να σε χώσει στο Δημόσιο με τις συνεχείς ανανεώσεις της σύμβασης ώστε κάπου, κάπως, κάποτε, κάποιος, θα καθαρίσει και για μας, για να γίνει αορίστου πρέπει να ασχολείται το σύμπαν μαζί σου;

Επιλογή σου ήταν να μπεις στο stage αντι να δοκιμάσεις τις δυνάμεις σου στην αγορά, δεν σε υποχρέωσε κανένας. Επιλογή σου ηταν να τρέχεις στα πολιτικά γραφεία αντι να προσπαθήσεις να βελτιώσεις τον εαυτό σου, την ουσιαστική προϋπηρεσία σου και τα προσόντα σου.

Αυτό που πρέπει να γίνει είναι κατά τη γνώμη μου, είναι μια πλήρης καταγραφή των πραγματικών αναγκών του δημοσίου τομέα ή όπως το λέμε στα νεα ελληνικά job description. Εκει που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες να γίνει ενας διαγωνισμός του ΑΣΕΠ και οι των stage ανάλογα με την υπηρεσία που θέλουν να πάνε και το χρόνο σύμβασης ( άλλο αυτός που είναι σε καθεστώς stage 24 μήνες και άλλο αυτος που είναι 4 μήνες ) να πριμοδοτηθούν με μόρια και να τελειώνουμε με το δημόσιο κλείνοντας μια για πάντα αυτή την stage-oπληγή.

Όπως ας πούμε ακούω διάφορα για νοσηλευτικό προσωπικό και πρέπει λέει να γίνουν προσλήψεις γιατί δεν εχουμε νοσηλεύτριες. Πριν γίνουν προσλήψεις, ας γίνει μια καταγραφή. Πόσες νοσηλεύτριες εχει κάθε νοσοκομείο, πόσες από αυτές είναι γραμματείς, φαρισαίοι, σαδδουκαίοι και πόσες ασκουν πραγματικά τα καθήκοντα τους. Γιατί άλλο είναι ένα νοσοκομείο να εχει 100 νοσηλεύτριες και να τις ψάχνεις με το αεροβόλο να εξυπηρετήσουν τους ασθενείς όταν βολεύονται ως ιδιαιτέρες, γραμματείς και διοικητικό προσωπικό.

Δεν αντέχεται η υποκρισία των κομμάτων όταν προεκλογικά λέγανε για τη βαρβαρότητα των stage και τώρα που πάει να καταργηθεί, φωνάζουν.

ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΛΑ

Αισθάνθηκα περίεργα όταν πριν από λίγες μέρες κατέφθασε η επιταγή της Google στα χέρια μου. 4 χρόνια στο μπλόγκιν, πήρα 70 ευρώ. Για λόγους συμβολικούς θα πάνε στην ανανέωση του domain name, suspectblog.gr και λογικά θα τσοντάρω επιπλέον.  Εξάλλου δεν μπορείς να πεις ότι θα χτίσεις σπίτι με 70 ευρώ.  Είναι μια μικρή ηθική ικανοποίηση.

Δεν κάνω τον υπεράνω. Αν φτάσει το μπλογκ να μου δίνει ένα εισόδημα δεν είμαι ηλίθιος να το αρνηθώ. Δεν είναι το ζητούμενο καθώς προτίστως το μπλογκιν ικανοποιεί την ανάγκη αυτοέκφρασης μου αλλά και δεν είναι απορριπτέο.

Δούλεψε λέει πάνω στο χόμπι σου για να μην εργαστείς ποτέ. Καλά θα ηταν. Προς το παρόν, κρατάω το συναίσθημα και το χαμόγελο. Το μπλογκ μου, το παιδί μου στο οποιο έδωσα πάρα πολλές ωρες ενασχόλησης γύρισε και μου επέστρεψε 70 ευρώ. Τόσα μπόρεσε αλλά τα πρώτα χρήματα είναι πάντα πιο γλυκά..

Για αυτό λοιπόν αγαπητοί και αγαπημένοι, αν δεν βαριέστε και αν προαιρείσθε, από κάτω από τα κείμενα υπαρχουν  διαφημίσεις. Αν σας συγκινεί καμία, κάντε κλικ. Αφήστε το παράθυρο για λίγα δευτερόλεπτα ανοιχτό. Αν δεν βρείτε κάτι ενδιαφέρον, τουλάχιστον θα έχετε συνεισφέρει κατά 0,0 κάτι σεντς….

Που ξέρετε, σε 4 χρόνια μπορεί τα 70 να γίνουν 100…

ΑΝΔΡΙΚΟ ΔΡΑΜΑ. Η ΘΗΛΥΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ.

Ρε Υποπτε, εχω ένα πρόβλημα με τις γυναίκες…

Παραξενεύτηκα γιατί ο φίλος είναι εμφανίσιμος, εχει χιούμορ, ξέρει να μιλάει και μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που είπε.

Για λέγε, για λέγε…

Ρε συ πλησιάζω μια κοπέλα. Δείχνει να ανταποκρίνεται στο ενδιαφέρον μου. Κάπως το ξεκινάμε ή μόλις το ξεκινήσαμε και ωπ! Τη χάνω! Δεν μπορώ να καταλάβω, τι στο κέρατο τελικά τις γοητεύει;  

Από τη μια όταν παω να κολλήσω απομακρύνονται. Όταν δοκιμάζω αυτά που διαβάζουμε περι «φτύσε την για να κολλήσει αυτή» πάλι δεν πιάνει. Τι να κάνω σοφέ μου φίλε;

Αφου με ανέβασε ψυχολογικά με την τελευταία φράση πήρα το στιλ του μέγα ξερόλα και του κατακτητή των 5 ηπείρων και του είπα μέσα σε ένα σύννεφο από καπνό και αλκοόλ κάτι σαν τον Φίλιπ Μάρλοου ένα πράμα:

Ο πατέρας φταίει για όλα…

Στην αρχή γέλασε και δεν κατάλαβε.

Ελα ρε, κόψε τις βλακείες..

Ο πατέρας φταίει για όλα….

Ρε παπάρα σου λέω τον πόνο μου και με δουλεύεις;

 Εκει αποφάσισα να του εξηγήσω.

Όταν σενιόρ αρχίζεις το παιχνίδι και είσαι μεν σε καλό, πολύ καλό δρόμο αλλά πρέπει να κάνεις το κάτι παραπάνω για να την κερδίσεις, άνοιξε μια φιλοσοφική κουβέντα περί της οικογενείας της και κυρίως με τη σχέση με τον πατέρα της.

Καλά τα κλισέ των περιοδικών αλλά κάθε άνθρωπος κουβαλάει τη δική του ιστορία. Επειδή όμως ζούμε σε κοινό περιβάλλον και η κοινωνία μας εχει κοινά χαρακτηριστικά μπορείς να καταλάβεις με αυτή την ερώτηση τι σου γίνεται.

Αν η σχέση με τον πατέρα της ήταν κουκουρούκου, δηλαδή, να ηταν απων, να ηταν απρόσιτος, δύστροπος, απόμακρος και να μην της έδωσε πολύ αγάπη τότε αύτη έλκεται από τα αλάνια, τους άπιστους στη σχέση, αυτούς που τη φτύνουν, αυτούς που αδιαφορούν, γιατί το πρότυπο της είναι ο πατέρας της. Αν βέβαια κολλήσει, μετά θα σου βγάλει το λάδι καθώς θα πρέπει να της δώσεις αγάπη και για σένα και για τον πατέρα της και για τους πρωην της που την έφτυναν.

Αν ο πατέρας της είχε πάρει τον πατρικό ρόλο στα σοβαρά και με υπευθυνότητα τότε χρειάζεται από την αρχή να δείξεις το ενδιαφέρον σου στην κοπέλα αυτή. Αν το παίξεις και καλά αδιάφορος θα σου δώσει και κόκκινη κάρτα και 4 πέναλτι.

Ετσι λοιπόν σενιόρ, μάλλον τις τακτικές σου τις εφήρμοσες σε λάθος άτομα…

Λες;

Λεω..

Μετά από λίγη ωρα σιωπής……

……Είσαι άρχοντας ρε! Τωρα μπορώ να εξηγήσω αρκετά… Αδερφέ μου!

Να σαι καλά, όμως να προσέξεις ΕΣΥ τι θα πεις για τη σχέση με τη μητέρα σου….

Σενιορ…

ΟΛΠ COSCO ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ

Η καινούρια κυβέρνηση μπήκε θετικά στην κοινωνική μας πραγματικότητα. Είδαμε ένα πραγματικά ολιγομελές σχήμα με άχρηστα υπουργεία κομμένα, τον Παπανδρέου στην Ηλεία, στα παρατημένα στη μοίρα τους Ολυμπιακά ακίνητα που η προγούμενη κυβέρνηση είχε τόσο επιτυχημένο σχέδιο αξιοποίησής τους όπως και το πρώτο ταξίδι του Τιτανικού. Εγινε ενας τσαμπουκάς στα Εξάρχεια και αμέσως ο Χρυσοχοϊδης έδειξε πυγμή, καταργήθηκαν οι πάμπολλες και άχρηστες επιτροπές και βλέπουμε με μεγάλη χαρά τη διάθεση να κοπούν τα περιττά έξοδα με τα κρατικά αυτοκίνητα. Από την άλλη στη Νεα Δημοκρατία ακόμα ψάχνονται αν θα ψηφίσουν σαν δημοκρατικό κόμμα ή σαν μασονική στοά και οι Οικολόγοι όταν ο Παπανδρέου τους πρότεινε να μπουν στην κυβέρνηση έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. Αρνήθηκαν. Οι κατά τα άλλα ευαίσθητοι. Αν γινόταν όμως μια διάσκεψη για τη Μακεδονική μειονότητα και το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό των κατατρεγμένων λαων, πρώτοι θα ηταν.  Μέχρι και ο – τι κάνεις με αυτούς ρε φίλε – σοβαρός Αντώνης Καφετζόπουλος εξέφρασε τον προβληματισμό του για τη βιαστική απόρριψη της πρότασης Παπανδρέου.

Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία ηρθε με τους δήθεν αγωνιστές του ΟΛΠ.

Ας υποθέσουμε ότι ακυρώνεται η σύμβαση. Οι επιπτώσεις που θα έχουμε θα είναι ότι θα ακυρώσουμε κάθε πιθανότητα να ερθει ενας σοβαρός επενδυτής στη χώρα μας. Η συμφωνία με την COSCO δεν είναι μια παρτίδα μπιρίμπας στο καφενείο. Είναι νόμος του κράτους που ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο. Επιπλέον δε, θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι για μια χούφτα συνδιακαλιστές και επαγγελματίες τεμπέληδες που δεν θέλουν να εργαστούν αλλά να κάθονται και να πληρώνονται  αλλά και να βγάζουν τα χαρτζιλίκια τους.

Η απραξία της αγοράς είναι πρωτοφανής. Τα εμπορεύματα μένουν να βγάζουν αράχνες στο λιμάνι και ειδικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις νοιώθουν την τανάλια στο λαιμό.

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη δοκιμασία για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και θα δούμε αν είναι υπερ των πολλών ή θα ακολουθήσει την πεπατημένη: Οπότε ξεσηκώνεται το συνδικαλισταριό με τις ευλογίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ, να περνάει το δίκιο της κλίκας και των μικρών αλλά καλά οργανωμένων συμφερόντων. Σιγά μην τους έπιασε ο πόνος για το κράτος και την ιδιωτικοποίηση.

Καλά έκανε το ΕΒΕΑ και πήγε για ασφαλιστικά μέτρα. Μάλιστα ας μου επιτραπεί η φαντασίωση να προσθέσω και μερικά μέτρα ακόμα.

Α) ψάξιμο του πόθεν εσχες οσων διευθύνουν την απεργία. Είμαι σίγουρος πως τα υπάρχοντα τους είναι πολύ περισσότερα από το υψος της μισθοδοσίας τους

Β) κύρηξη παράνομης και καταχρηστικής της απεργίας άμεσα

Γ)  να πάνε στα σπίτια τους αυτοί που εκβιάζουν το κοινωνικό σύνολο και όταν σε χαλεπούς καιρούς γίνεται μια σοβαρή επένδυση από μια υπερδύναμη όπως η Κίνα που μπορεί να κάνει και άλλες επενδύσεις στο μέλλον.

Δ) έλεγχος των συνδικαλιστών, αν δουλεύουν, πότε δουλευουν και πόσο δουλεύουν.

Δεν είναι τυχαίο πως πριν από λίγα χρόνια είχε γίνει απεργία για να μην μπει το πληροφοριακό σύστημα διαχείρισης των κοντεϊνερς σε πραγματικό χρόνο. Σωστά κατάλαβες, η δικαιολογία ηταν να μη χάσουν τα παιδιά τη δουλειά τους αλλα η ουσία ηταν να υπάρχει λιγότερος έλεγχος…

Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν σε πρωινή ενημερωτική εκπομπή του MEGA ενας από τους πρωτομάστορες της απεργίας είπε ότι δεν αφήνουν ούτε ιατρικά εφόδια να βγουν από λιμάνι.

Είναι πολύ κρίσιμη αυτή η διαμάχη γιατι αν νικήσουν οι λιμενργάτες μετά θα πάρουν θάρρος και οι υπόλοιποι οπότε θα μείνουμε και πάλι, για μια φορά ακόμα, στο ιδιο εργο θεατές….

ΑΙΔΗΨΟΣ THERMAE SYLLA

Το τριημερο που περασα στο συγκεκριμενο ξενοδοχειο θα μου μεινει χαραγμενο όχι για τον λογο που πηγα αλλα για τις μοναχικες βολτες στο κρυο και την ενδοσκοπηση που εκανα…

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/ThermaeSylla2007#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΛΗΨΗ DNA

( που ακούστηκε κάποια στιγμή να λαμβάνεται από τους εγκληματίες )

Μερικές διαχωριστικές είναι δύσκολες.

Μερικες διαχωριστικές γίνονται ακόμα πιο δύσκολες στο μυαλό μας. Το βιβλιο του Οργουελ, το 1984, επέφερε τον φόβο. «Μη γίνουμε ετσι, μην αλλάξει κατ αυτόν τον τρόπο η κοινωνία μας». 

Συνέχεια ακούμε και διαβάζουμε για τον μεγάλο αδερφό.

Σημασία δεν εχει το «μη» αλλα το «αυτό γιατί»

Πλήττω με τις αρχες προσωπικών δεδομένων, με τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αναρωτιέμαι ποια η χρησιμότητα τους πλην του να βαραίνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και να δρέπουν λογιών επιδοτήσεις.

Καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται. Πλήθος εγκλημάτων θα είχε εξιχνιαστεί αν είχαμε δείγματα DNA. Από τους βιασμούς μέχρι τους φόνους. Δεν εχω κανένα πρόβλημα, δείγμα DNA να λαμβάνεται από τη γέννηση του κάθενος μας. Τι σημαίνει φακέλωμα και τι σημαίνει προσωπικό δεδομένο όταν μιλάμε για έγκλημα;

Η κοινωνία αλλάζει, το έγκλημα και το αδίκημα εκσυγχρονίζεται και αν βρίσκουμε νεους τρόπους αντιμετώπισής του, δεν μπορώ να σκεφτώ τα προσωπικά δεδομένα. Όταν πας να βιάσεις, τι μπορούμε να συζητήσουμε;

Το να συζητήσουμε πως αυτά θα αποθηκευθούν και πως θα γίνει η διαχείριση τους, το καταλαβαίνω. Δεν δέχομαι όμως το να κλείνουμε τα μάτια και να εφεύρουμε «αξιες» της πλάκας και μετά να φωνάζουμε για την ανίκανη αστυνομία.

Τέλος, μια και το βιβλίο το εχω διαβάσει, ο μεγάλος αδερφός έλεγε για τον επιρεασμό της κριτικής σκέψης των ανθρώπων. Αυτό δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει με τον γενετικό μας κώδικα ώστε να το φοβόμαστε τόσο πολύ.

ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ

Συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό εχω δει τις επαναλήψεις του «Αλλαξέ το» με τον Σπύρο Σούλη. Αν και σχεδόν πολέμιος της τηλεόρασης, οφείλω να παραδεχθώ ότι αυτή την εκπομπή τη βλέπω ευχάριστα.

Τον Σούλη γενικά δεν τον ήξερα. Ούτε με τι εχει ασχοληθεί, ούτε που ηταν κρυμμένος.  Γράφει εξαιρετικά στην κάμερα. Η σκηνοθεσία, τα τρικ, η άποψη ( αν και ο Σούλης είναι πολύ του φούξια που ωρες ωρες με εκνευρίζει ) ολο το concept με τον σωστό ρυθμό δεν σε αφήνει να κοιμάσαι ούτε ξεχειλώνει την εκπομπή.

Χαιρέκακα μια φίλη μου παρατήρησε ότι το «Αλλαξε το» είναι αντιγραφή απο αντίστοιχη εκπομπή στο εξωτερικό. Δεν με νοιάζει. Σημασία δεν εχει αν αντιγράφεις αλλά τι αντιγράφεις. Παίρνουμε που παίρνουμε reality βλακείες ας πάρουμε και κάτι καλό!

Εκτος ότι βλέπεις καινούρια πράγματα, παίρνεις ιδέες, το γεγονός ότι μπαίνει συνήθως σε αχούρια και τα μεταμορφώνει, η εκπομπή αυτή ανάγεται σε …κοινωνικό λειτούργημα!

Εύχομαι να συνεχιστεί γιατι βλέπεις κάτι διαφορετικό και εκφράζω την ελπίδα το «Αλλαξε το» να χαρίζει το χαμόγελο σε φτωχούς ανθρώπους και όχι τη βίλα να την κάνει παλάτι.

Επίσης θα είχε ενδιαφέρον αν στα σπίτια που φτιάχνει να πήγαινε ένα χρόνο αργότερα να δούμε ετσι ολη την πορεία. Πως ηταν, πως το έφτιαξε, πως το διατήρησαν!

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ – Ο ΛΩΤΟΣ ΤΗΣ ΛΕΤΟΝΙΑΣ

Πέραν του ουφ επιτέλους, για να λέμε και την black truth η Λετονία δεν ήταν και ενας καταπληκτικός αντίπαλος. Συμπαθητική ομάδα με μεγάλα κενά στην άμυνα και ενας τερματοφύλακας τροχονόμος μας έκανε να βάλουμε πολλά γκολ και να χαρούμε.

Αν πρέπει να δω τον λόγο που κερδίσαμε είναι ο οίστρος του Γκέκα με την εκτελεστική του ικανότητα και η ποιότητα του Σαμαρά που βοήθησε πολύ στη δημιουργία του παιχνιδιού.

Ο Ρεχάγκελ καλά έκανε με το να δώσει το χρίσμα στον Τζόρβα. Τρακαρισμένο το παιδί αλλά από τον Χαλκιά είναι καλύτερος. Για την επιλογή του Σεϊταρίδη τον καταλαβαίνω. Οσο κακός και να είναι λόγω ανετοιμότητας, την ποιότητα του δεν την εχει κανείς άλλος από τους Ελληνες παίκτες. Αυτό όμως που δεν κατάλαβα είναι η επιλογή του Τζιόλη. Το παιδί είχε κέφι αλλά δεν είχε το ρυθμό. Δεν ηταν καλός ούτε στην ανάπτυξη αλλά κυρίως ούτε στην  κάλυψη.

Αυτός που με εντυπωσίασε αρνητικά ήταν ο Κατσουράνης. Περπατούσε, περισσότερο μίλαγε παρά έπαιζε, πασούλες στα τρια μέτρα. Πάλι καλά που είχαμε τον έμπειρο Πατσατζόγλου που κάλυψε και εκείνον.

Ο Καραγκούνης αντικατοπτρίζει το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι ο καθρέπτης του. Αργος ρυθμός, ψυχή και κυρίως πολύ σκοπιμότητα στον αγώνα. Μετά το 79’ δεν είδαμε ποδόσφαιρο. Κράτα, καθυστέρηση, πέσε κάτω, ξανά μανά, γύρνα τη μπάλα, ηλεκτροπληξία στο άγγιγμα του αντιπάλου, ποιος θα χτυπήσει το φάουλ, ελα εσυ, αστο για τον άλλον, πίσω τη μπάλα στα στόπερ.  

Ετσι κάναμε και μετά το πρώτο γκολ. Κάτσαμε, ανέβηκαν, κέρδισαν απανωτά κόρνερ, έγινε το λάθος του πολύ σίγουρου Τόρο, ισοφάριση.

Ετσι κάηκε και ο Σαλπιγγίδης που δεν πήρε τη μπάλα στον χώρο ή στο ενας εναντίον ενός και ο Τοροσίδης ο οποιος δεν είχε ένα στήριγμα να κάνει overlap.

Για αυτό άλλωστε και ο Αμανατίδης που μπήκε μετά δεν έκανε τη διαφορά. Αφου γυρίζαμε τη μπάλα στον άξονα άσκοπα. Ο Τοροσίδης ως αριστερό μπακ είναι εξω από τα νερά του αλλά είναι πολύ χρήσιμος για να τον αγνοήσεις. Με τα πολλά χαφ της Λετονίας και την κίνηση χωρίς τη μπάλα,  οι κεντρικοί μας αμυντίκοι ήθελαν βοήθεια. Ο Τζιόλης δεν, ο Κατσουράνης τίποτα μέχρι να μπει ο Πατσα και να κλειδώσει τον χώρο εξω από τη μεγάλη περιοχή.

Αυτό νομίζω πως είναι και το κομβικό σημείο στο οποιο ως ελληνικό ποδόσφαιρο μένουμε πίσω. Η σκοπιμότητα και το αποτέλεσμα.  Μια νοοτροπία που ξεκινάει από τον οπαδό του ηλεκτρονικού πίνακα και όχι του ποδοσφαίρου, συνεχίζεται με τον δημοσιογράφο οπαδό και όχι τον γνώστη του αθλήματος και συνεχίζεται βέβαια με τον προπονητή που παίζει το κεφάλι του κάθε Κυριακή και τον παίκτη που σήμερα είναι ηρωας του 1821 και αύριο ο προδότης που άνοιξε την Κερκόπορτα στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Ρεχάγκελ έχει αποφασίσει από την αρχή που ήρθε, να κάνει την ομάδα μας σοβαρή, μεγάλη και θέλει να παίρνει αποτελέσματα. Όμως ο παίκτης που βλέπει ότι εχει απέναντι του έναν αντίπαλο αδύναμο πρέπει να παίζει για το σκορ, το θέαμα, το παιχνίδι το ιδιο. Εμεις, εντάξει το βάλαμε, ας γυρίσουμε γύρω γύρω τη μπάλα.

Για μένα το ζητούμενο από την Εθνική μας είναι η αξιοπρέπεια και αν έρθει και το αποτέλεσμα, εχει καλώς. Και αυτό το πετυχαίνει. Αν θέλω να δω θέαμα θα δω την Μπάρτσα. Ενας καλός τρόπος για να είσαι μίζερος, και στη χώρα μας η μιζέρια είναι στο DNA μας, είναι να βάζεις τόσο ψηλά τον πήχη ώστε να μην εκτιμήσεις αυτά που εχεις και αυτά που καταφέρνεις. Στο κάτω κάτω της γραφής πόσες εθνικές ομάδες στον κόσμο παίζουν θεαματικά και εχουν εξαιρετικά αποτελέσματα;

Παντως, ετσι όπως είναι τα πράγματα στον ελληνικό αθλητισμό, οι εθνικές μας ομάδες και του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ, εκτος βέβαια ότι εχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον και με συγκινούν απείρως περισσότερο από την ΑΕΚ, αλλά και είναι ανώτερες των πρωταθλημάτων τα οποια υποτίθεται πως εκπροσωπούν…

Υγ. Οι εξυπνάδες του Σωτηρακόπουλου περι ευνοϊκής διαιτησίας, με ενόχλησαν και λυπήθηκα γιατί εστω ενας δεν του θύμησε στο στούντιο του mega το χειρουργείο που περάσαμε με την Ελβετία. Βέβαια θα μου πεις, εδώ δεν κατάλαβαν τι πήγε να κάνει ο Σαμαράς και το συζητούσαν μια ωρα, οπότε τι περιμένεις …

ΚΙΝΗΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΚΙΝΓΚ

Δεν ξέρω αν είναι δικό μου το θέμα, δεν γνωρίζω αν εχει γίνει κάποια μελέτη επ’ αυτού. Όποτε μιλάω στο κινητό και παρκάρω, μετά δυσκολεύομαι να θυμηθώ που πάρκαρα! Ναι ξέρω. Όχι, δεν είναι σωστό, δεν πρέπει. Καλά εντάξει.

Πάντως, σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση.

Αναρωτιέμαι μήπως συμβαίνει μόνο σε μένα….

Ο KEVIN YOST ΣΤΟ CANDY BAR

O Kevin Yost είναι από τους αγαπημένους μου DJs και παραγωγούς. Οι deep and jazzy επιδράσεις στο house σύμπαν που κινείται, δεν με άφηνουν ασυγκίνητο. Όταν έμαθα ότι θα μπορέσω να τον ακούσω ζωντάνα στο candy bar, δεν απώλεσα την ευκαιρία.  

Χθες λοιπόν, με έναν φίλο πήγαμε στο εν λόγω κλάμπι. Ευγενικά τα παιδιά στην πόρτα και ο χώρος με προδιέθεσε ευχάριστα. Ωραία διακόσμηση, φώτα, σωστή διαχείριση χώρου, με επίπεδα και άνετους καναπέδες. Από αισθητική οφείλω να πω πως το candy bar είναι εξαιρετικό.

Τα καλα νεα τελειώνουν εδώ.

Αναρωτιέμαι αν αυτό το μαγαζί εχει ιδιοκτήτη ή εστω έναν άνθρωπο που να ξέρει από μουσική. Να ξέρει όμως. Είναι κρίμα να εχουν επενδυθεί τόσα χρήματα στα φωτορυθμικά και ο ηχος να είναι καβουρντιστήρι. Στο αυτοκίνητό μου ακούω καλύτερα. Ένα γρουμπ γρουμπ και οποιος αντέξει. Αν ηταν σκυλάδικο παει στην ευχή ετσι και αλλιώς οι θαμώνες λαϊκοποπ πολιτιστικών κέντρων δεν εχουν ιδεα από το σπορ. Όμως όταν μιλάμε για dance και δει για house πρέπει να εχεις προσεγμένο ηχο. Ότι χρώμα πάει να βάλει ο DJ, το τρώει η μαρμάγκα.

Αν ηταν Παρασκευή ή Σάββατο παει στην ευχή θα το καταλάβαινα.

Ημέρα Τετάρτη, να φέρνεις έναν τόσο διάσημο στον χώρο του και τον βάζεις να παίξει στις 2 το πρωι; Εντάξει, συμπαθής ο Frankie που προηγήθηκε αλλά με αυτή την τακτική αποκλείεις οσους εργάζονται την επόμενη μέρα και απευθύνεσαι μόνο στους φοιτητές και στους αργόσχολους.

Επίσης, περιμετρικά του candy bar είχε οθόνες plasma που θα βοηθούσαν ώστε το οπτικό θέαμα να γινόταν καλύτερο. Σωστά κατάλαβες, για μια ωρα έδειχναν το  πρόγραμμα με τα προσεχή  παρτι και μετά βαρέθηκαν και έσβησαν. Μάλλον μόνες τους.

Ο Kevin  Yost αφου είδε ότι το μαγαζί δεν έσφυζε από κόσμο ( και κόσμο που να εχει σχέση με το άθλημα ) είχε πάρει τη φάτσα τύπου «Σας ευχαριστώ πολύ, πέρασα ένα υπέροχο βράδι μόνο που δεν ήταν το αποψινό»

Τον άκουσα για 4 κομμάτια που δεν θα υποστήριζα ότι με άφησαν άφωνο, το φαγε και ο γαϊδαρος, έπρεπε να φύγω.  

Τι κρίμα…

ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΜΠΟΥΝΙΑΣ – ΤΟ ΒΑΤΕΡΛΟ ΕΝΟΣ ΚΟΣΜΙΚΟΓΡΑΦΟΥ

 «Υποπτε, ένα βιβλίο για σένα», είπε ο αδελφικός μου φίλος Στέλιος όταν μου το έδωσε. Κάναμε διακοπές στο Πήλιο, αγόρασε την espresso λογω των dvd και του περίσσευε το συγκεκριμένο βιβλίο που διανέμετο δωρεάν με την εφημερίδα.

Πλήρωσα μια από τις αρχες μου. Το βιβλίο, την ταινία και τη θεατρική παράσταση τα παρακολουθώ μέχρι τέλους. Μου εχει τύχει να θέλω να απομακρυνθώ αλλά μια απρόσμενη τροπή να κάνει τη διαφορά. Αντίθετα σε ένα τραγούδι ή σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα δεν υπομένω. Ιδιαίτερα, αν το αθλητικό θέαμα δεν αφορά την Εθνική Ελλάδος ή την ΑΕΚ και με κουράζει, σιγά μην το δω ολόκληρο.

Το 1999 ο συγγραφέας όπως λέει στο εισαγωγικό του σημείωμα, έγραψε το συγκεκριμένο πόνημα το οποιο όταν το τελείωσα κατάλαβα γιατί το παίρνεις από την espresso. Κακογραμμένο, με εκφραστικά σχήματα που λέμε αλλά δεν γράφουμε. Πολύ κοντά στην πορνογραφία και ικανοποιεί το κοινο του κους κους και των μεσημεριανάδικων. Στην προσπάθεια να γράψει ρεαλιστικά, βωμολοχεί και η λέξη «μωρή» συναντάται τουλάχιστον 150 φορές. Διέκρινα οργη στη γραφή του γιατί περιγράφει κάποιους χαρακτήρες σχεδόν φωτογραφικά [ ΣΣ. δεν κατάλαβα κάποιον γιατί δεν εχω τόσο μεγάλη γνώση αλλά οι ιδιοι θα αναγνώρισαν σίγουρα τους εαυτούς τους ] και φυσικά ο ιδιος αυτοπεριγράφεται ως ενας αμόλυντος ασυμβίβαστος. Μπλιαχ!

Βιβλίο που θεωρητικά αποτυπώνει τα κακώς κείμενα της ελληνικής showbiz που εμεις οι κοινοί θνητοί δεν γνωρίζουμε όπως οι στάρλετ που τα τρώνε από τους πλουσίους, εύποροι γέροι που υπόσχονται καριέρες σε οδαλίσκες κατόπιν ενδελεχούς οντισιον, αδερφές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια, σε μια πρόχειρη γραφή χωρίς αρχή μέση και τέλος που ικανοποιεί τη συγγραφική ματαιοδοξία του κ. Μπούνια.

Ευτυχώς που λόγω της φτηνιάρικης εκτύπωσης του βιβλίου σε μιαμισυ ωρα το διάβασα και όχι μόνο δεν αναζήτησα το δεύτερο μέρος αλλά το προσέφερα στον γείτονα που έψηνε καλαμπόκια για προσάναμμα.

Ως καύσιμη υλη, το βιβλίο ηταν εξαιρετικό…

ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Μετά από μια σχετικά πολιτική και όχι τόσο πανηγυριτζίδικη προεκλογική περίοδο, πιστεύω πως ο καθένας πήρε αυτό που του άξιζε.

Αφου μάζεψα τα λιγότερα από κάθε άλλη φορά εκλογικά διαφημιστικά φυλλάδια στην πολυκατοικία μου και τα πέταξα στα σκουπίδια, παρακολούθησα τα αποτελέσματα των εκλογών από το Mega. Μου αρέσει αυτός που αντιπαθούν πολλοί και ακούει στο όνομα Γιάννη Πρετεντέρης. Γιατί είναι αλαζόνας αλλά πλεον ευφυής των υπολοίπων, γιατί είναι είρων και δεικτικός αλλά καίριος στα σχόλια του. Ελεγαν στο mega λοιπόν για τον δικομματισμό.

Κακό είναι; Επιτυχημένο πολιτικό σύστημα δηλαδή για μια χώρα 10 εκατομμυρίων εκ των οποιων 6 ζουν στην Αττική είναι αυτό με 20 κόμματα στο κοινοβούλιο;

Ποιο άλλο κόμμα από τα χρόνια της ΔΗΑΝΑ και πέρα, κατάφερε να εμπνεύσει τον κόσμο και να πει κάτι καινούριο;

Η Αριστερά χρεωκόπησε. Ο Αβραμόπουλος μετά από μερικές εξαιρετικές δημοσκοπήσεις μας τελείωσε, ο Σαμαράς εξαφανίστηκε νύχτα και ο Τσοβόλας ηταν ενας συμπαθής κύριος που δεν είχε κάτι καινούριο να μας πει. Ο Παπαθεμελής, πότε στο ΠΑΣΟΚ, πότε στη Νεα Δημοκρατία, εντάξει, έντιμος μεν αλλά ισχνός δε.΄

Ο Μάνος; Ποιος; Τι φταίει αυτός ο κακός δικομματισμός όταν οι εναλλακτικές προτάσεις πάσχουν; Σε αυτές τις εκλογές υπήρχε χώρος να ενισχυθούν οι λοιπές δυνάμεις. Δεν τα κατάφεραν είτε γιατί δεν είχαν τίποτα να πουν, είτε γιατί πρέπει να λύσουν πρώτα τα δικά τους προβλήματα και μετά να λύσουν και τα δικά μας.

Χάρηκα που δεν μπήκαν στη Βουλή οι Οικολόγοι – Πράσινοι. Ευτυχώς που δεν απορρόφησαν μεγάλο ποσοστό δυσαρέσκειας ώστε να εχουμε βουλευτές μερικούς τύπους που λένε πως υπάρχει μακεδονική μειονότητα, γλώσσα και περιουσίες  και η κακή Ελλάδα τους καταπιέζει

Ο Τσίπρας το έσωσε την τελευταία στιγμή ενώ θα έπρεπε να κάνει και αυτός ένα διάλειμμα. Αντε, στο επόμενο μπάχαλο ( έρχεται με τα ιδιωτικά ιδρύματα ) να ξαναβγει να περιθάλψει τις καταστροφές και στο επόμενο μεγάλο έργο οπως η διπλή ανάπλαση να διαμαρτυρηθεί για την διάσωση του φούξια μουσταρδί τετράποδου και τρικέρατου κολεόπτερου. Το ΚΚΕ με τον στείρο και κενό λόγο του, έφαγε μια γερή σφαλιάρα και αναρωτιέμαι το εξης:

Με τέτοιο Καραμανλή και δεξιά κυβέρνηση αν δεν μπόρεσε τώρα η αριστερά στην Ελλάδα να καρπωθεί ένα ικανοποιητικό ποσοστό, πότε θα το κάνει;

Εστω και αν φτάσαμε στο 2009 πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους, την ιδεολογία τους, τη γλώσσα που μιλάνε γιατί αν ο Παπανδρέου κυβερνήσει με επιτυχία, τους βλέπω και οι δυο μαζί να φτάνουν στο 5% και αμα.

Ο Καρατζαφέρης πέτυχε αυτό ακριβώς που ήθελα. Λίγο παραπάνω, λίγο όμως, από αυτό που είχε το 2007,  για να μην πάρουν τα μυαλά του αέρα αλλά και ενισχυμένος για να φωνάζει για τα εθνικά θέματα. Αυτά τα χρόνια με τη ΝΔ κυβέρνηση, το ΛΑΟΣ είχε λόγο ύπαρξης ως αντιπολίτευση. Τώρα με δυο αντιπολιτεύσεις της ιδιας πολυκατοικίας, είμαι πολύ περίεργος να δω αν θα κρατήσει τους ψηφοφόρους του και αν δεν επαληθευθεί μια θεωρία  που λέει ότι η ΝΔ θα απορροφήσει το κόμμα του Καρατζαφέρη.

Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια συντριπτική νίκη εκπλήσσοντας τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν κέρδισε τόσο πολύ γιατί είχε ρεύμα ή ενθουσιασμό ή την προσδοκία που συνόδευε τον Καραμανλή το 2004. Είχε όμως τον πολιτικό λόγο σε συνδιασμό με την καταστροφική κυβέρνηση να εισπράξει ολη την απογοήτευση αυτό.

Οι καιροί για τη χώρα μας είναι δύσκολοι. Καλώς ή κακώς το ΠΑΣΟΚ έχει την τελευταία μεγάλη ευκαιρία να ανακάμψουμε ως εθνος. Αν ο Παπανδρέου αποδειχθει βατοπεδινός κουμπάρος  με τη χορηγία της siemens τότε θα έχουμε κοσμογονικές αλλαγές στο πολιτικό μας σύστημα καθώς οι ψήφοι από τη γενική απογοήτευση θα πάνε οπου να ναι. Ήδη το τρίτο κόμμα είναι η αποχή με  30% και αν η κυβέρνηση Παπανδρέου αποτύχει, μπορεί και να πάει πρώτο οπως στις ευρωεκλογές.  

Ο κόσμος ουσιαστικά έριξε δυο ψήφους. Έναν κατάμαυρο στον Καραμανλή αποδοκιμάζοντας τον  για τις πολιτικές, τις πρακτικές και τους ανθρώπους του. Έριξε και την ψήφο της υπευθυνότητας. Δεν θέλουμε αμφίβολα πειράματα με άδοξο  τέλος. Σε εποχές που χρειάζεται ανάστημα σε μια κοσμογονία εξελίξεων σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων και μια σοβαρή πολιτική πρακτική. Οι ηδη υπάρχοντες πόροι να αξιοποιηθούν και να τεθούν σε μια ορθολογική και δίκαιη διαχείριση για να μην κοιτάμε μαγεμένοι το τσουνάμι αλλα να θωρακιζόμαστε για να το αντιμετώπισουμε. Η δεξιά παράταξη ( ΝΔ και ΛΑΟΣ) σημείωσε τα χειρότερα ποσοστά της από ποτέ και η εξοκλήρου απορρόφηση από το ΠΑΣΟΚ δείχνει πως ο κόσμος στην Ελλάδα παραμένει στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς χωρίς να πετάει την ψήφο του σε ΚΚΕ και Σύριζα και δίνει μια τελευταία ευκαιρία με το δάχτυλο στη σκανδάλη στον Γιώργο δίνοντάς του μια και μοναδική ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός. Αν αποτύχει, τον ήπιε όπως τον ήπιαμε και ολοι μας. Ψηφίσαμε γιατί θέλουμε μια κυβέρνηση που να είναι σε θέση να κάνει δέκα σοβαρές κινήσεις. Ο Παπανδρέου παίρνει την εντολή με το μαχαίρι στα δόντια και είναι υποχρεωμένος από την ιστορική συγκυρία να φέρει την αποστολή σε πέρας. Για μένα το τι μπορώ να περιμένω θα φανεί αύριο με τον σχηματισμό της κυβέρνησης. Αν πάμε σε άλλο ένα σχήμα 60 υπουργών και υφυπουργών, αντιο ζωή.

Είχε πλάκα που έλεγαν οι της ΝΔ ότι εμεις είπαμε αλήθειες και δεν ωραιοποιήσαμε κατάστασεις όπως το ΠΑΣΟΚ. Γιατί, το ΠΑΣΟΚ είπε πως η κατάσταση είναι υπέροχη; Το ΠΑΣΟΚ υποστήριξε πως η διαχείριση της ΝΔ ηταν για τα μαυρα δράγκαλα και πως θα κυβέρνησει καλύτερα. Δεν είπε κανείς πως θα ανέβει ο Γιώργος στην εξουσία και θα βρέξει 500ευρα!

Μάγκας λέει και γενναίος ο Καραμανλής που παρατήθηκε.

Ε;

Μιλάς σοβαρά;

Χάνοντας με 10,5 μονάδες σε μια εκλογική αναμέτρηση που εσυ προκάλεσες στη μέση της θητείας σου, πως θα επέμενες να παραμείνεις αρχηγός; Αν εχεις ιχνος αξιοπρέπειας φεύγεις χωρίς καν να το συζητήσεις. Τώρα πια μπορείς να παίζεις play station απρόσκοπτα.

Ο χειρότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της μεταπολίτευσης, συνέδεσε το όνομα του με τις δυο μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές που μας βρήκαν [ φωτιές 2007 και 2009 ] και με το μεγαλύτερο ποσοστό των μελών της πρώτης του κυβέρνησης να κατηγορείται για ατασθαλίες, τι ακριβώς έκανε ώστε να θεωρείται μεγάλος ηγέτης;

Επειδή έχασε και έφυγε;

Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται να μην υπάρχει θητεία στους αρχηγούς των κομμάτων αλλά να είναι σαν τον Πατριάρχη. Ες αει.

Αν σκεφτείς πως πριν από 5 μόλις χρόνια ο Καραμανλής είχε την αποδοχή ολου του έθνους…. Καινούριος, με ωραία συνθήματα περι νεας διακυβέρνησης, διαφάνειας και επανίδρυσης του κράτους. Με επιτυχημένη διοργάνωση των Ολυμπιακών αγώνων, με το euro στην Πορτογαλια [ ΣΣ μη σου φαίνεται παράξενο, η ψυχολογία του λαου ανεβαίνει μετά από τέτοια αθλητικά θαύματα ] με συνεχή εγκαίνια έργων του ΠΑΣΟΚ και είχε απέναντι ένα διαλυμμένο κόμμα και τον ..Γιωργάκη που 5 χρόνια αργότερα έγινε Γιώργος. Σκέτο.  

Ανησυχώ για τη ΝΔ σε ότι αφορά το νέο αρχηγό της. Η Ντόρα είναι επικίνδυνη. Ο Σαμαράς μας έφερε πλήθος φυλακόβιων Αλβανών και επι σειρά ετων ηταν στο περιθώριο. Ο Αβραμόπουλος από πολλά αξιώματα πέρασε και άφησε τα κάγκελα στην Πανεπιστημίου. Προτιμώ τον Σουφλιά που έκανε έργο ή τον Χατζηδάκη που ηταν ο πιο σοβαρός υπουργός σε μια τόσο μα τόσο αποτυχημένη κυβέρνηση. Για τον μόνο που στενοχωρήθηκα που δεν εξελέγη είναι ο Αρης Σταθάκης. Ενας αξιοπρεπής κύριος που δεν είχε καμία σχέση με τους Ρουσόπουλους και τους Βουλγαράκηδες.

Αν θέλει κανείς να εξηγήσει την πτώση της Νεας Δημοκρατίας δεν χρειάζεται να πάει πολύ μακριά. Είναι η κυβέρνηση που στην τελευταία της ημέρα στην εξουσία αύξησε κατά 50% τα διόδια προς τη Λαμία και στην επιστροφή στα τελευταία διόδια πριν να μπούμε στην Αθήνα, οι υπάλληλοι μας έκαναν νόημα να περάσουμε χωρίς να πληρώσουμε…

ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Η πρωτη μου φορα στη Λεσβο, όχι μονο με πονεσε αλλα μου δημιουργησε επιθυμια και δευτερης επισκεψης. Το νησι που χωρις αυτοκινητο είσαι και κουτσος και τυφλος και αναπηρος μαζι. Απεραντη ησυχια και πολλα χιλιομετρα σε ποικιλα τοπια ερημιας και πυκνης βλαστησης. Δεν εχει το τροπικο περιβαλλον ουτε είναι κοσμοπολιτικο αλλα οι σημαντικες εναλλαγες σε τοπια και παραστασεις σε κανουν να πιστευεις πως εισαι σε ένα συμπλεγμα κρατιδιων. 

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200705#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σε λίγες μέρες έχουμε τις εθνικές εκλογές. Αφου είδαμε τα πενταμπεϊτ και τα ντιμπεϊτ, τους μονολόγους και τους διαλόγους, θα βρεθούμε μπροστά στην κάλπη.

Εκει που πρέπει να ψηφίζουμε για το βέλτιστον, φτάσαμε να επιλέγουμε το μη χείρον.

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα στη σχέση πολιτικών και πολιτών και μέχρι σήμερα δεν βλέπω να το εχει θίξει κανείς.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Η κοινωνική τάξη που είναι η πολυπληθέστερη, δεν εκπροσωπείται από κανέναν και ταυτόχρονα στηρίζει ολους τους άλλους είναι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Οι συνταξιούχοι εκπροσωπούνται από την τηλεόραση του λαού για το λαό. Εξάλλου δεν εχουν ούτε μυική ούτε αγοραστική δύναμη. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες κλέβουν την εφορία οπότε δεν χρειάζονται εκπροσώπηση. Μια χαρά τα καταφέρνουν. Οι βιομήχανοι-εφοπλιστές και οι συν αυτώ εκπροσωπούνται μακριά από τις κάμερες. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι υπέροχοι. Οι μισοί εχουν κάνει το συνδικαλισταριό και χωρίς αιτήματα, χωρίς να παράγουν τίποτα και με την ασφάλεια της μονιμότητας,  όποτε θέλουν να ξεκουραστούν πιο καλά τα παιδιά κάνουν και μια απεργία. Οι άλλοι μισοί είναι διεφθαρμένοι και βγάζουν τριπλά μεροκάματα. Ξέρω. Συκοφαντίες. Διάβαζα τις προάλλες  πως το 80% των καγιέν στην Ελλάδα τα εχουν δημόσιοι υπάλληλοι. Οι αγρότες αμα στραβώσουν, κατεβάζουν τα τρακτερ και κλείνουν τους δρόμους. Οι έμποροι δουλεύουν με 200% κέρδος, ο τουριστικός κλάδος κλέβει υπερκοστολογώντας νόμιμα και το μαύρο χρήμα  ειδικά στη διασκέδαση καλά κρατεί.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν συνδικαλίζονται. Πριν αντιτείνει κανείς βολεμένος κομμουνιστικά ευχολόγια, ας προσπαθεί να σκεφτεί το ενδεχόμενο ενας υπάλληλος να κάνει μαγκιές στον διευθυντή μιας εταιρείας. Για πότε θα βρεθεί στο λογιστήριο, είναι θέμα χρόνου. Μα σε μια μέρα, μα σε ένα μήνα ο υπάλληλος τρώει σουτ δι αποζημίωσης. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δουλεύουν. Ο μισθός είναι συγκεκριμένος και χώρος και χρόνος για μίζες δεν υπάρχει.

 Εκπροσώπηση για τον ιδιωτικό τομέα στην πολιτική δεν συμβαίνει ούτε στον κινηματογράφο. Ο ιδιωτικός τομέας παράγει το περισσότερο εργο, προσφέρει στην οικονομία και αποδίδει αναλογικά το μεγαλύτερο κομμάτι από τα έσοδα του στην εφορία. Εχει και την αγοραστική δύναμη ώστε να κινείται το εμπόριο. Ολοι αυτοί περιμένουν τον αντίστοιχο Πούτιν, ή έναν σοβαρό ηγέτη από αυτούς που σε ολη την ελληνική ιστορία είχαμε και τα τελευταία χρόνια ψάχνουμε, να μας βοηθήσει να βρούμε τη χαμένη ελπίδα. Τα ιδια επίθετα επι σειρά ετων, οι ίδιες πολιτικές και τα ιδια μπάχαλα.

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Θεωρώ πως είναι η χειρότερη κυβέρνηση από το 1974 και μετά. Ξεπέρασε και αυτή του Σημίτη όταν άρχιζε να μαίνεται η ακρίβεια, οι μεγαλομίζες γύρω από τα μεγάλα εργα  και φάγαμε το παγωτό του χρηματιστηρίου. Όταν εξελέγη ο Καραμανλής ακόμα και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ έλεγαν «δεν πειράζει, ας δούμε κάτι καινούριο». Οι επιτυχημένοι Ολυμπιακοί αγώνες εκτόξευσαν τη δημοτικότητα του Καραμανλή και της κυβέρνησης του, γεγονός που θα μπορούσε να αποτέλεσει τη βάση για τομές στη χώρα μας.  Το ΠΑΣΟΚ είχε κάνει σημαντικό εργο, έφερε κοινωνική ομαλότητα σε ένα ταλαιπωρημένο κόσμο από τις κομματικές διαμάχες και φανατισμούς, είχε και τα τρωκτικά του, έφαγαν αλλά και μοίρασαν. Οι μίζες μίζες αλλά είδαμε και μια μεγάλη ανάπτυξη για την Ελλάδα που αντίστοιχη δεν υπήρχε σε καμία άλλη βαλκανική χώρα.

Η Νεα Δημοκρατία έκανε ένα κοινωνικό έγκλημα. Διέψευσε τις ελπίδες ολων μας. Περιμέναμε και την επανίδρυση, και τους νταβατζήδες στη φυλακή, και τη διαφάνεια και αυτό που τελικά μας έμεινε ήταν τα ιδια και χειρότερα. Η Νεα διακυβέρνηση, γέμισε την κοιλιά της σεμνά και ταπεινά,  ηρθε σε ρήξη με τη διαφθορά και το μαχαίρι μπήκε τόσο βαθιά στο κόκκαλο που ο ασθενής πέθανε.

Αναγνωρίζω στις κυβερνήσεις του Καραμανλή ( και γελάω ταυτόχρονα καθώς από το πρώτο υπουργικό συμβούλιο, εχουν σχεδόν διαγραφεί /αποκλειστεί/ περιθωριοποιηθεί οι μισοί ) τρια μεγάλα έργα.

Α) το εργο στον Μαλλιακό που επιτέλους γλιτώσαμε από αυτή την κατάρα κάθε χρόνο

Β) την Εγνατία που έβαλε ξανά στο χάρτη τη Δυτική Ελλάδα

Γ) το Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη που επίσης είναι τρομακτικής γεωπολιτικής και οικονομικής 

σημασίας έργο.

Άσχετα με το ποιος ξεκίνησε τα δυο πρώτα, σημασία εχει ότι τελείωσαν εντος χρονοδιαγράμματος που είχε τεθεί και οφελείται το κοινωνικό σύνολο.

Από κει και πέρα η καταστροφή του Δράμαλη.

Τι να πρωτοθυμηθείς. Πρώτη φορά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν τόσες πολλές μαλακίες μαζεμένες.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ξεκίνησε η ΝΔ με μια απογραφή που δεν χρειαζόταν και μας πήγε πίσω. Ούτε μάζεψε τα επόμενα, ούτε καθάρισε με τα παλιά. Υπολόγισε μελλοντικές οφειλές, πρόσθεσε δαπάνες που στα άλλα ευρωπαίκά κράτη δεν υπολογίζουν και μας οδήγησε μεταξύ των εταίρων μας σε μια υπέροχη επιτήρηση. Πρόβλημα δεν είχαμε και πρόβλημα δημιουργήσαμε. Παρά τις υποσχέσεις, άποψη για την αξιοποίηση των Ολυμπιακών ακινήτων δεν υπήρχε και τα μισά εχουν βγάλει αράχνες. Το σχέδιο του βασικού μετόχου τους το έτριψε στη μάπα η ευρωπαϊκή ένωση. Αμέσως μετά η κατάργηση ενός τμήματος που δούλευε και είχε παράγει έργο. Του ΣΔΟΕ. Μετά το ξαναέφτιαξαν ως υπηρεσία ειδικών ελέγχων και τώρα κλαίγονται για τις εισπράξεις που αδυνατεί το κράτος να κάνει. Με το αφορολόγητο για τις επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες γέλαγε ο κόσμος. Καταργήθηκε, μας τελείωσε ο Αλογοσκούφης και επανήλθε. Ο Πεπονής είχε κάνει το ΑΣΕΠ. Η ΝΔ προσέθεσε και την προσωπική συνέντευξη ώστε τα δικά μας παιδιά να απαντούν σε συγκλονιστικές ερωτήσεις. Ποια είναι η πρωτεύουσα της Ελλάδας και ποιο είναι το μικρό όνομα του Καραμανλή.

Στη υγεία και δει στα κρατικά νοσοκομεία,  δεν μειώθηκε κανένα χρεος. Στην  παιδεία το  περίφημο 5% πρέπει να έβγαλε το μηδέν από μπροστά.

Το νταβατζιλίκι του ΕΤΑΚ και οι ημιυπαίθριοι των ημιυπαιθρίων. Η αύξηση του ΦΠΑ γιατί πάνω από όλα κοιτάμε το συμφέρον του λαού.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο Ανταμ Ρεγκούζας με το γρηγορόσημο στους τελωνειακούς (επίσημο έγγραφο, «να τα παίρνετε αλλά πιο λίγα»)  και τα γλέντια με τους 090 με την απ' ευθείας ανάθεση της διαχείρισης του διαφημιστικού προγράμματος των κρατικών λαχείων. Ο Μαγγίνας με τους ανασφάλιστους Ινδους στο αναψυκτήριο - σπίτι του. Ο Σουφλιάς με το αυθαίρετο ( άσχετα αν ειδικά για αυτόν εχω ολη την καλή διάθεση να του το συγχωρέσω λόγω του έργου του). Ο Βουλγαράκης με το νόμιμο, το ηθικό, τις οφ σορ εταιρείες και τη σύζυγο συμβολαιογράφο με τη μεγάλη επιτυχία του Βατοπεδίου. Ο θρίαμβος των Πακιστανών και της vodafone. Ο Παυλίδης για μια χούφτα ευρω, ένα παλιόσπιτο και μια στημένη άγονη γραμμή. Ο Ρουσόπουλος για το Βατοπέδι και οι συν αυτώ. Ο Λιάπης έκανε καταπληκτικά ταξίδια. Ο Μαντούβαλος ολο και κάτι θα άκουσε για το παραδικαστικό. Ο Γεροντόπουλος πήγε να αποχαρακτηρίσει υγροβιότοπο. Ο Κουκοδήμος κάνει και διαμεσολαβήσεις για 5 ψωροεκατομμύρια. Ο Αβραμόπουλος αλλάζει τις υπουργικές θέσεις τη μια μετά την άλλη και αναρωτιέμαι τι τελικά εχει προσφέρει και σε ποιον τομέα. Ο Πολύδωας παρασημοφόρησε τον στρατηγό άνεμο, ο Τσιτουρίδης μια με τον γιο του και μια με το Βατοπέδι κατήγγειλε διαπλεκόμενα στο Μαξίμου όταν έχασε την κουτάλα.  Ο Κεφαλογιάννης καταδικάστηκε για κακούργημα. Ο Ζαχόπουλος ποτέ δεν μάθαμε γιατί έκανε βουτιά στο πεζοδρόμιο και τι έγινε με εκείνο το περίφημο DVD. Ολοι υποψιαζόμαστε ότι ξέρει πολλά και ολοι τελικά γνωρίζουμε πως μια γυναίκα έφταιγε για όλα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δικαιολογήθηκε πως το τηλεφωνικό κέντρο με τις 200 γραμμές ηταν εξοπλισμός γραφείου. Ούτε το 11888 δεν έχει τόσες. Ο Καραμανλής διέψευσε ότι ο πλούσιος πληρώνει λιγότερο φόρο από ότι παλιά αλλά έκανε λάθος. Ασχετος ή πονηρός;

ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ

Περιμέναμε να μπει εστω ενας στη φυλακή για το χρηματιστήριο. Ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε. Ουδείς. Αρα είχαν φάει και αυτοί οπότε τσάμπα φώναζαν για τον αρχιερέα της διαφθοράς αφου οι της ΝΔ ήταν τα εξαπτέρυγα.

Η φοροδιαφυγή που παραμένει πιο ισχυρή από ποτέ. Μάλιστα δημιούγησαν και εθνικό συβούλιο ακτα της φοερδιαφυγής το οποιο συνεδρίασε ολες και ολες δύο φορές. Φαίνεται, θα βολευτηκαν φίλοι και γνωστοί.

ΟΙ ΜΑΓΚΙΕΣ

Με τη siemens ο Ζαγοριανός κέρδισε πολύτιμο χρόνο αφενός στο να μην αποκαλυφθεί τίποτα αφετέρου στο να οδηγηθούμε στην παραγραφή. Με τα δομημένα ομόλογα δεν λογοδότησε κανείς και τελικά δεν μάθαμε αν τα χρήματα επεστράφηκαν, όλα, τα μισά, κάμποσα….

Το 2007 κάηκε η Πελοπόννησος, η Πάρνηθα  και η Εύβοια και είπαμε, γιατί εχουμε μεγάλη καρδιά, πως φταίει ο αέρας και οι παντός καιρού φταίχτες, ξένοι πράκτορες. Το 2008 προσευχηθήκαμε και πλην της Ρόδου δεν είχαμε τίποτα σπουδαίο αλλα ο Θεος αποφάσισε να μας ξαναδοκιμάσει το 2009 για να διαπιστώσει αν οργανωθήκαμε. Ο Θεος κατάλαβε ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως και ξαναγίναμε στάχτη. Στάχτη και συνταγματικά με την αναθεώρηση των άρθρων 16 και 24.

Στη Χαλκιδική ακόμα περιμένουν τις αποζημιώσεις από τις πλημμύρες, ενώ τα χρήματα που μαζεύτηκαν για τους πυροπληκτους, δεν ξέρουμε που βρίσκονται και πως διατέθηκαν.

Ακόμα δεν καταλάβαμε τι έγινε τότε με τις υποκλοπές στη vodafone και αν τελικά εκείνος ο φουκαράς αυτοκτόνησε μόνος του ή με βοήθεια. Οι κουμπαριά αποδείχθηκε πως παρά της εξασθένιση των κοινωνικών δεσμών παραμένει ένα καλο deal.

Πέρυσι, τον Δεκέμβρη παρακολουθήσαμε ένα κράτος, μια κυβέρνηση να θαυμάζει 300 τύπους να διαλύουν το κέντρο της Αθήνας, το αυτοκίνητο και το μαγαζί του κάθενος από εμας.  

Αυτή η κυβέρνηση ΕΒΛΑΨΕ και πρέπει να φύγει άμεσα. Θα την ψηφίσουν ολοι οσοι βολεύτηκαν και εχουν συμφέροντα αλλά κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω γιατι θα ψηφίσει τον πυρσό που έκαψε τα πάντα.

ΚΚΕ

Εχω μια κάθετη, οριζόντια και διαγώνια διαφωνία με τον κομμουνισμό. Δεν πιστεύω πως μπορούν οι άνθρωποι να βάζουν οριο στις επιθυμίες των ανθρώπων. Ετσι εκει που θεωρητικά εφαρμόστηκε, αντι να πλουτίζουν μεμονωμένα, πλούτιζε το κόμμα εις βάρος του κατά τα άλλα κυρίαρχου λαού. Αντι να παράγω πλούτο για πάρτη μου, ερχόταν το κόμμα και οι κομμάταρχες γίνοταν βαθύπλουτοι καθώς τα μάζευαν από ολους τους υπόλοιπους. Για αυτό και δεν εφαρμόστηκε ποτέ και ούτε πρόκειται. Γιατί και αυτοί που θεωρητικά θα μοιράσουν το χρήμα, το έκαναν μεν αλλά από την αριστερή τσέπη στη δεξιά.

Δεν μπορώ να ψηφίσω ένα κόμμα που φωνάζει να μείνουμε εκτος Ευρώπης. Φαντάζεσαι τι θα γινόταν αν δεν είμασταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Ουγκάντα και Νιγηρία θα είμασταν!

Δεν μπορώ να ψηφίσω το πιο φασιστικό κόμμα στην Ελλάδα. Εχεις ακούσει ποτέ να διαφωνεί κανείς στο ΚΚΕ; Τον έφαγε η μαρμάγκα! Μια γραμμή, μια φωνή,  το κόμμα uber alles. Τατζικιστάν.

Δεν μπορώ να ψηφίσω ένα κόμμα που η πρόεδρος του στέλνει το παιδάκι της στο αμερικανικό κολλέγιο, που ποτέ δεν θα μάθουμε τι ακριβώς έγινε με τον Γερμανό και την cosmote, που το ΣΔΟΕ δεν εχει ελέγξει ποτέ τα οικονομικά του ούτε τη μεγάλη ακίνητη περιουσία που διαθέτει.

Πως γίνεται οι ΚΚΕδες να είναι οι πιο πλούσιοι με τα φτωχικά τζιπ και τις πισίνες, είναι ενας χαβαλές που αρνούμαι να τον πάρω στα σοβαρά.

ΣΥΡΙΖΑ

Με στιλ κρυστάλλινα ανθελληνικό, πίσω από κάθε μπάχαλο και καταστροφή είναι πρώτοι. Όχι στα 

θρησκευτικά στα σχολεία, να χαϊδέψουμε τα παιδιά που καίνε και καταστρέφουν τα πανεπιστήμια και τα ιδρύματα της δημόσιας παιδείας. Λένε Όχι σε κάθε τι καλό που γίνεται σε αυτή τη χώρα με ψεύτικες ευαισθησίες για το περιβάλλον και ειδικά στη διπλή ανάπλαση του βοτανικού όρθωσαν εμπόδια για τους κορμοράνους, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που ούτε καν μένουν στην περιοχή. Ευτυχώς που ενίοτε χρειάζονται και οι τσαμπουκάδες και φοβήθηκαν να τα βάλλουν με εξαγριωμένους βάζελους και έκαναν πίσω. Με σύνθημα τη γενιά των 700 ευρώ κοιμίζουν οποια ανήσυχη σκέψη πάει να ακουστεί και φροντίζουν να παρέχουν  υποστήριξη σε απανταχού αναξιοπαθούντες. 

Αγκαλιές με τους ομοφυλόφυλους, φιλιά με τους λαθρομετανάστες, οπου φυσά ο άνεμος και δεν δείχνουν την παραμικρή έννοια για τα προβλήματα της καθημερινότητας μας. Εβαλαν στο ευρωψηφοδέλτιο τους την Ντιλέκ Χαμπίμπ η οποια σε δηλώσεις της σε τουρκική εφημερίδα ανέφερε πως ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει τις θέσεις της ιδίας για την …τουρκική μειονότητα στη Θράκη!

Είναι υπερ των λαθρομεταναστών και της αθρόας προσέλευσής τους στην Ελλάδα αλλά δεν άκουσα να μιλάνε για τα δικαιώματα των Ελληνων της Τουρκίας και των Ελληνων της Αλβανίας.

Να μην πειράξουμε το άσυλο για να μπορούν τα παιδιά που φωνάζουν για τη δωρεάν δημόσια παιδεία, να μπαίνουν να την καταστρέφουν.

Τα κόμματα της αριστεράς στην Ελλάδα προσπαθούν να θυμήσουν την παρουσία τους οι μεν στις απεργίες που ταλαιπωρούν τους υπόλοιπους και οι δε σε ότι καταστροφή γίνεται από διάφορες ομάδες που σπεύδουν να τις υποστηρίξουν.

Πώς να ψηφίσω τον Τσίπρα που είναι μέτοχος στην κατασκευαστική του αδερφού του με πρώτο μέλημα τα …δημόσια έργα;

Στο κάτω κάτω της γραφής αν η Αριστερά ειχε ένα πραγματικό και σοβαρό όραμα στην ιδεολογία της δεν θα υπήρχαν 35 κόμματα με τα διάφορα λου μου και μου λου. ΜΙΑ Αριστερα, πιθανώς να με συγκινούσε. Αυτό το τετραμπάχαλο δεν με εμπνέει. Αφου δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους θα λύσουν τα προβλήματα των άλλων; Ο αριστερός λόγος χρεωκόπησε και δεν εχει τίποτα να προσφέρει σε μια κοινωνία διαρκώς μεταβαλλόμενη με πολλαπλές προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Ούτε καν για την ευρωπαϊκη γειτονιά μας δεν ξέρουν τι να πουν.

ΛΑΟΣ

Ο εγωιστης καιροσκόπος Καρατζαφέρης που ότι ψιλοέχτιζε το γκρέμισε με τον Ψινάκη. Ο ακρωνύμιο ΛΑΟΣ είναι Λαϊκος Ορθόδοξος Συναγερμός. Ο Ψινάκης δεν είναι λαϊκος, δεν τον κόβω για πολύ ορθόδοξο και ούτε βεβαίως σε συναγερμό. Αυτόν τον άνθρωπο πήγε να βάλει στο κόμμα του για να πάρει ψήφους από τις αδερφές και τους τηλεόπληκτους. Εκβιαστής του Καραμανλή με σκοπό να πάρει εξουσία από την πίσω πόρτα και ποντάρει σε πιασάρικα συνθήματα ώστε να λάβει τις ψήφους των δυσαρεστημένων. Εχει κερδίσει πόντους με τις απόψεις του στα εθνικά θέματα που δυστυχώς κανείς άλλος δεν λέει ( να πω και ένα μπράβο για τη μάχη που έδωσε για το απαράδεκτο βιβλίο της ιστορίας στο δημοτικό )  αλλα δεν μπορώ να τον ψηφίσω. Δεν θα ξεχάσω τη φανταχτερή παρουσία στους βασιλικούς γάμους ούτε τους οστρογότθους που έχει μαζέψει τριγύρω του. Είμαι πατριώτης, αγαπώ την Ελλάδα, συγκινούμαι όταν βλέπω τη σημαία και ακουω τον Εθνικό ύμνο  αλλά δεν επιθυμώ τη σφαγή ολων των υπολοίπων.

Δεν μπορώ να υποστηρίξω έναν άνθρωπο που μιλάει για τη φτωχολογιά όταν ο ιδιος εχει 40 ακίνητα. Και πολλά μέσα μαζικής επιρροής. Όταν στο κόμμα του εχει βουλευτή που απέφυγε τη στρατιωτική θητεία ( το κατά τα άλλα πατριωτικό κόμμα ) – Αϊβαλιώτης - έναν ευρωβουλευτή που είπε τα Σκόπια Μακεδονία – Γεωργίου -  και το βίντεο εκανε τον γύρο του κόσμου από τους Σκοπιανούς, και έναν άλλον που σήμερα υποστηρίζει τον Χριστιανισμό και αυριο το δωδεκάθεο - Αδωνις.

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ

Της μόδας η οικολογία, ας την κάνουμε κόμμα. Που ηταν αυτοί στις φωτιές; Η οικολογία είναι μέρος της ζωης. Δεν είναι η ζωη. Αντίθετα από ότι βλέπω είναι μια χαρά μανδύας για να κρύβονται από πίσω διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις που θα πανηγύριζαν αν τα σύνορά μας θα ηταν μέχρι τη Λαμία και οι οικολόγοι στα συνέδρια τους μιλάνε για τη Μακεδονία και τη μειονότητα που η κακή Ελλάδα καταπιέζει. Φίδια με καταπράσινο χιτώνα.

ΛΟΙΠΟΙ.

Μηδέν.

Η ΘΕΣΗ

Δεν είμαι υπερ των πολλών κομμάτων στη βουλή. Δεν θέλω να γίνουμε Ιταλία και Τουρκία που κάθε 6μηνο έκαναν εκλογές. Συνεργασίες δεν βλέπω καθώς δεν βλέπω αξιόπιστους πολιτικούς και σοβαρές εναλλακτικές προτάσεις. Όταν ξέρεις πως πρόκειται να κυβερνήσεις ποτέ, είναι πολύ εύκολο να πεις δώστε 1500 ευρώ κατώτατη σύνταξη. Χάρηκα Καλιαμάγκουρας. 

Δεν είμαι υπερ του άκυρου και του λευκού. Μου έλεγε φίλος πως στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις αντι για σταυρό, στο ψηφοδέλτιο ζωγραφίζει μούτζες. Και τι έγινε; Το πολύ πολύ να γελάσουν οι αντιπρόσωποι που κάνουν την καταμέτρηση και να πάνε παρακάτω. Σέβομαι την ψήφο, προτιμώ αυτόν που εχει άποψη από εκείνον που δεν έχει και κάνει παντού κριτική,

Εκτος συγκλονιστικού απρόπτου το ΠΑΣΟΚ θα κυβερνήσει. Ο Παπανδρέου δεν ηταν ποτέ πρωθυπουργός αλλά δεν είναι και χθεσινός στην πολιτική. Το πέρασμα του από υπουργικές θέσεις δεν άφησε εποχή. Ενα παρήγορο στοιχείο είναι πως το ΠΑΣΟΚ των Τζοχατζόπουλων, του Πάχτα, του Παπαντωνίου και του Κουλούρη είναι παρελθόν. Υπάρχουν πολλά παιδιά από τα παλιά  όπως η Βάσω Παπανδρέου αλλά το ΠΑΣΟΚ όπως είναι σήμερα, εχει τους λιγότερο χειρότερους…

Κώστα μου οντως υπάρχει καλύτερη Ελλάδα.

Και τη θέλουμε.

Χωρίς εσένα.

ΤΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ

Είναι εξόχως διασκεδαστικό, ο κλαυσίγελως ο ίδιος και εχει μια μακάβρια γοητεία.

Οι πολιτικάντηδες ανεξαρτήτου χρώματος έστειλαν διαφημιστικούς προεκλογικούς φακέλους στον πατέρα μου που αποχαιρετησε τον μάταιο τούτο κόσμο πριν από ενάμισυ χρόνο.

Λες να …ξέρουν κάτι που δεν ξέρω;

ΙΘΑΚΗ

Στην Ιθακη δεν εχεις κανενα λογο να βιαστεις, να αγχωθεις και να τρεξεις. Είναι πολύ μικρη για να μην τη γυρισεις και πολύ φιλικη για να μην αφησεις μια και καλη πισω σου τη βουη της πολης. Γλυκια ησυχια για περιπατους χωρις την κλωτσοπατιναδα του πληθους. 

Με εντυπωσιασε η καθαριοτητα της. Δεν εβρισκα ουτε αποτσιγαρο στους δρομους αν και οι καδοι απορριματων ηταν ειδος εν ανεπαρκεια. Οι παραλιες της εχουν ένα θεμα. Ενδεικνυνται για τους λατρεις του ανοργανωτου χωρις την εκμεταλλευση των ομπρελων, των ξαπλωστρων και λοιπων γκρικ τουριστ. Πεντακαθαρα, καταπρασινα κρυσταλλινα νερα σε μικρους ορμους εισαι σαν απομονωμενος σε άλλο πλανητη. Ωραιες διαδρομες από ψηλα, υπεροχη θεα αλλα στερειται ηλιοβασιλεματος καθως το εισπραττει ολο η γειτονικη Κεφαλλονια. Μερικες φωτογραφιες που εβγαλα μοιαζουν λες και είναι από …ελικοπτερο! 

 Η Ιθακη είναι ένα νησι με ενδιαφερουσες εναλλαγες ορεινου τοπιου με θαλασσα αλλα δεν βοηθαει τον επισκεπτη με την ανθρωπινη παρεμβαση όπως οι πινακιδες του οδικου δικτυου που θα μπορουσαν να ηταν καλυτερες. Η Ιθακη με αγαλιασε. Ενοιωσα σα να με δεχτηκε όπως ειμαι. Το πεταλο του λιμανιου στο βαθυ είναι μια μεγαλη τρυφερη αγκαλια.

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200812#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΜΠΑΤΣΕΛΟΡ ΠΑΡΤΙ

Ελα ύποπτε, δεν μπορώ να βγούμε σήμερα εχω να πάω σε ένα μπάτσελορ ενός φίλου.

Δηλαδή; Τον ρώτησα. 

Ε, να μωρέ θα πάμε στην Πέγκι και θα έχει χαβαλέ. Μετά μάλλον θα περάσουμε από κανα στριπτιζάδικο αν και μας είπε ότι δεν θέλει για να μη φάει παντόφλα.  Εχουμε ομως κανονίσει με τα παιδιά να τον ποτίσουμε και να τον πάμε με το ζόρι!

Αυτό το λες μπάτσελορ εσυ;

Γιατί, πώς να το πω; 

Το μπάτσελορ είναι μια βλακεία που εχει φτάσει στα μέρη μας και εμεις την τροποποιήσαμε και πιστεύω πως είναι μια από τις πλεον ηλίθιες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Θεωρητικά λοιπόν, ο γαμπρός και η νύφη γιορτάζουν την τελευταία μέρα ελευθερίας πριν από τα δεσμά του γάμου. Οι φίλοι του γαμπρού φέρνουν μια στριπτιζού στο σπίτι η οποια ανάλογα με τη συμφωνία γδύνεται και μπορεί να χαρίσει και στιγμές ηδονής στον …ετοιμοθάνατο. Η νύφη παει με τις φίλες της σε ανδρικό στριπτιζάδικο απολαμβάνοντας τα σιξ πακ του Χουαν, Αντόνιο, Χοσε Αρμάντο ή όπως αλλιώς θέλεις.

Στη χώρα μας επειδή δεν είμαστε τόσο hardcore, τη βγάζουμε με παρέα σε λαϊκοπο σκυλάδικα και αντε για τη συνέχεια, ένα table dance για τον άντρα.

Εμένα πάντως μου φαίνεται εντελώς γελοίο αυτό. Και επι της ουσίας και συμβολικά. Ο γάμος είναι μια νεα αρχή. Μια καινούρια ζωή. Δεν είναι κηδεία ώστε να κάνεις μια απελπισμένη κίνηση «να φαω κάτι τώρα γιατί μετά θα πέσει πείνα».

Σε προσωπικό επίπεδο δεν μπορώ να με φανταστώ παραμονές του γάμου μου (όταν ισως αμα και οποτε) να παω με μια άλλη για έναν χαβαλέ που δεν πρόκειται ποτέ να τον καταλάβω. Αν κάνω κάτι τέτοιο, τότε και ο γάμος μου είναι χαβαλές.

Το να γίνει ένα event που λέμε και στα νεα ελληνικά, να μαζευτούν σαν τις ποδοσφαιρικές ομάδες σε φιλανθρωπικούς αγώνες:  «φίλοι γαμπρού – men only» και «φίλοι  νύφης – women only» να πάνε σε μια ταβέρνα, σε ένα σκυλάδικο, σε ένα κλάμπ, το καταλαβαίνω. Όμως αυτό δεν είναι μπάτσελορ. Ούτε χρειάζεται να το λέμε ετσι.

Αν και όταν ερθει η ωρα μου στο βαθος του παρόντος αιώνος, δεν θα κάνω μπάτσελορ. Δεν υπάρχει λόγος. Και παντρεμένος να είμαι, θα βγω μια στο τόσο με τους φίλους μου όπως αντίστοιχα και η σύζυγος. Και δεν θα το πω μπάτσελορ. Υπάρχει και το «ένα κρασί όπως παλιά….»

Σε κάτι τέτοια, πάντοτε μου έρχεται κατά νου η μόμιμη επωδός του Κολομβιανού προσωπικού μου μεγαλέμπορου χημικών ουσιών:

Στο μπάτσελορ πάρτι που κάναμε πριν από το γάμο του Καραγκιόζη περάσαμε υπέροχα. 

Ολος ο θίασος επι σκηνής….

ΑΕΚ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 1-2

Χρονια ολοκληρα ειχα να δω την ΑΕΚ να παιζει ετσι. Τόσο γρήγορα με τη μπαλα κάτω. Ομως καπου χανεις και καπου κερδιζεις. Με μόλις εναν παικτη μεσα στη μεγαλη περιοχη αναμεσα σε δυο ικανους αμυντικους οπως ο Μελμπεργκ και ο Αβρααμ το γκολ είναι δυσκολο. Για αυτο και οι δυο ουσιαστικες απειλες ηταν με ενα βολε απο το πουθενα του Μπλανκο και μια στημενη φαση με την επιλογη της σκαστης κεφαλιας ( απο τοσο κοντα δεν χρειαζεται ρε παλικαρι  ) του Νεμεθ.

Ετσι, στο πρωτο ημιχρονο φταναμε μια χαρα μεχρι τη λευκη γραμμη και μετα τίποτα το συγκλονιστικο. Ο Ολυμπιακος παρακολουθουσε τον ρυθμο μας και αρκεστηκε σε κατι σεντρες στο πουθενα.

Το γκολ που φαγαμε απο τον Τοροσιδη ειναι η επιτομη της αδικιας του αθληματος που λεγεται ποδοσφαιρο. Απο την άλλη, ενας εναντιον τριων στο κεντρο της μικρης περιοχης και καταφερε να παρει την κεφαλια. Που ηταν ο Μαϊστοροβιτς και που ηταν ο Γιαχιτς;

Η φαση του πρωτου ημιχρονου που διαμαρτυρηθηκαμε για πεναλτι, εγω δεν θα την εδινα. Εξ επαφης χερι στο αλμα, θα ηταν τραβηγμενο. Αυτο ομως που δεν καταλαβαινω γιατι δεν δοθηκε, ηταν ενα εξωφλαθμο εμμεσο φαουλ στην επιστροφη της μπαλας στον Νικοπολιδη. Ουτε του Νεμεθ ηταν στο δευτερο ημιχρονο καθως βρηκε στο απλωμενο ποδι του Αβρααμ και επεσε.

Στο δευτερο ημιχρονο ο Ολυμπιακος μας θαμπωσε καθως ξεκινησε να παιζει αμυνα με ξαφνικες αμυνες αλλα το προβλημα της ΑΕΚ ηταν πως ο –κακος- Μπλανκο παρεμενε μονος στην μεγαλη περιοχη. Μεχρι τη στιγμη που ο Τοροσιδης εβαλε ενα εντυπωσιακο γκολ. Εκει μας κοπηκαν τα ποδια αλλα ευτυχως δυο κινησεις του Ντουσαν μας εβαλαν παλι στο παιχνιδι. Δημιουργικος μεσος μέσα, -  Μαντουκα – στον αξονα τον Γκερεϊρο  και δευτερος παικτης μεσα στη μεγαλη περιοχη – Νεμεθ. Κατανοω το κραξιμο εν ωρα αγωνα για την αλλαγη του Νεμεθ αλλα αμεσως μετα περασε τον Σκοκο διπλα στον Μπλανκο και εβαλε καποιον να βγαζει μια σεντρα απο το πλαϊ. Ρισκαρε ο Ντουσαν στα τελευταια 10 λεπτα αφου ο Ζικο εβγαλε επιθετικους χαφ για να βαλει αμυντικους αλλά δεν μας έκατσε.

Το αποτελεσμα του αγωνα μας αδικει. Δημιουργησαμε ποδοσφαιρο χωρις καμιναδες της πυρκαγιας αλλα δυστυχως με αδυναμο το κεντρο της αμυνας μας δεχθηκαμε δυο γκολ που το ενα ηταν αστειο…

Ατομικα:

Ο Μπλανκο εχει προβλημα. Κατι θελει να δειξει αλλα δεν ξερω τι. Σουταρει αποννενοημενα, προτιμα να παιζει εξω απο την περιοχη αντι να μενει μεσα σε αυτη, δεν ξερω. Αν του ειπε καποιος οτι ειναι ο Ανρι, ας του πει τωρα και την αληθεια. Δεν ειναι.

Ο Γκερεϊρο ειναι εντυπωσιακος. Απλος και φαντεζι ταυτοχρονα. Ευγε. Ο Νεμεθ για το ελληνικο πρωταθλημα θα κανει ζημιες. Ο Σκοκο, ο γνωστος Σκοκο με περιτεχνες ενεργειες αλλα χωρις δυναμεις στο δευτερο ημιχρονο, ο Αραουχο ταλαντουχος αλλα και επιπολαιος. Ολοι θαυμασαμε τη φαση που στο πρωτο ημιχρονο περασε δυο σε περιπτερο αλλα τετοιες μαγκιες τις κανεις οταν εισαι στο 3-0. Το κεντρο μας δυστυχως υστερει σε δημιουργια. Μαρκαρει σοφτ αλλα δεν δημιουργει και δεν απειλει με σουτ. Το κεντρο της αμυνας μας ειναι για τα μαυρα δραγκαλα. Δεν εμπνεει καμια εμπιστοσυνη. Ο Χουανφραν ειναι ενας σταθερος μετριος. Δεν περιμενεις τιποτα το καταληκτικο αλλα και τιποτα το καταστροφικο. Εχω την εντυπωση πως μετα τη ληξη του αγωνα θα πρεπει να ζητησε αυτογραφο απο τον Ζαϊρι που τον εκανε να αδυνατισει.  

Δεν θελω να κατηγορησω τον Μακο. Η αληθεια ειναι πως ο Λεντεσμα με τον Ντουντου ειναι καλυτεροι. Μακος ειναι, τι να κανουμε…  

Ο Ντιογκο πρεπει να λατρευει την Ελλαδα. Προσαρμοστηκε τοσο καλα που οταν τον ακουμπας παθαινει ηλεκτροπληξια….

Ας παιζει ετσι η ΑΕΚ και ας χανει. Τουλαχιστον βλεπεις ποδοσφαιρο….

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ - ΤΟ ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ.

ΤΟ ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ

Καρδιογράφημα οι δικές μας ελπίδες, καρδιογράφημα και η πορεία της Εθνική μας. Ο απολογισμός του καρδιογραφήματος είναι θετικός και για μια ακόμα φορά η Εθνικη Ελλάδος μας έκανε περήφανους. Πάρα τον λιγοστό πληθυσμό μας και την πολυμέρεια του ελληνικού αθλητισμού καθώς στη χώρα μας ασχολούμαστε με πολλά αθλήματα ( δεν είμαστε σαν τους Ούγγρους που εχουν μόνο πόλο ) είμαστε στις 5 καλύτερες ομάδες του κόσμου.

Όταν ξεκίνησε η διοργάνωση έλεγα πως θα ηταν επιτυχία αν πηγαίναμε στους 4. Είμασταν ολοι μουδιασμένοι καθώς βλέπαμε τις ελλείψεις μας και λέγαμε ότι «ας πάμε και οσα πάνε και όσα έρθουν». Το πρώτο καρδιογράφημα έδειξε πάγο.

Ξεκίνησε η διοργάνωση και διαπιστώσαμε ότι μπορούμε. Με τις αδύνατες ομάδες νικήσαμε συντριπτικά. Κοιτάζαμε γύρω μας και βλέπαμε ότι οι Ισπανοί χάνουν, οι Λιθουανοί είναι σκορποχώρι, οι Ρώσοι δεν είχαν καμία σχέση με το 2007, η Γερμανία χωρίς τον Νοβίτσκι είναι τίγρης χωρίς δόντια και εκει το καρδιογράφημα χτύπησε κόκκινο.

Συνεχίσαμε και ξαναπαγώσαμε. Φαντάσματα με τους Ρώσους και στον αγώνα που θέλαμε να κερδίσουμε χάσαμε από μια ομάδα που άφησε τον καλύτερο της παίκτη εκτος αγώνα και οι ίδιοι οι Γάλλοι έβριζαν τον παίκτη που μας κέρδισε.

Μετά ηρθε η ηδονή της Τουρκίας. Ένα τρελό παιχνίδι χωρίς τακτική με την μαγκιά μας και την καρδιά μας. Καθαρά ελληνικά. Το καρδιογράφημα ξαναέπεσε ομαλά με τη φυσιολογική ήττα από τους καλύτερους ισπανούς και ξαναπήγε στον ουρανό με την επιτυχία του χάλκινου μεταλλίου.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΘΕΜΑ

Μια κακή διοργάνωση από πλευράς θεάματος και ισως της χειρότερης τηλεοπτικής κάλυψης που εχω δει ποτέ μου σε τέτοια διοργάνωση. Λίγα και συνήθως εκτος φάσης replay και ειδικα όταν δεν μπορούσαν να πιάσουν στο πλάνο τον παίκτη με τη μπάλα στο κέντρο του γηπέδου, είχε πολύ πλάκα. Είχες την αγωνία να δεις από ποιο σημείο της οθόνης θα βγεί ο επιτιθέμενος.  Η δική μας ομάδα μας έδωσε μια ελπίδα. Την ελπίδα της συνέχειας του αθλήματος στο άμεσο μέλλον. Καλές οι επιτυχίες των πιτσιρικάδων το καλοκαίρι που μας πέρασε αλλά του χρόνου εχουμε μουντομπάσκετ. Δείξαμε πως παρά την εν μέρει αναγκαστική ανανέωση μπορούμε να σταθούμε και να είμαστε ανταγωνιστικοί. Άλλες ομάδες όπως η Σερβία, για να φτάσει σε σημείο να ξαναβρεί τον εαυτό της, έφαγε τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη για 7 ολόκληρα χρόνια πατώνοντας σε μεγάλες διοργανώσεις, ενώ παραδοσιακές δυνάμεις όπως η Ιταλία εξακολουθούν να είναι βυθισμένες στο τέλμα.

Εμεις διακρινόμαστε και συνεχίζουμε να βρισκόμαστε ψηλά με μεγάλες αλλαγές και στον πάγκο και στο παρκέ.

Αναρωτιούνται οι δημοσιογράφοι – σχεδόν ζηλόφθονα οι ποδοσφαιρικοί – πως είναι δυνατόν το μπασκετάκι, «η μαλακία που παίζεται με τα χέρια», όπως λένε με περισσή ασέβεια στο άθλημα που έχει φέρει ένα φορτηγό διακρίσεις στην Ελλάδα,  είναι δυνατόν να εξαργύρωσε σε βάθος χρόνου το 87 και να διακρίνεται μέχρι σήμερα και στους πιτσιρικάδες και στους άνδρες μέχρι σήμερα ενώ αυτό δεν μπορεί να το κάνει το ποδόσφαιρο με την επιτυχία του 2004. Αν το 87 κάναμε ένα θαύμα, το 2004 κάναμε ΤΟ θαύμα.

Η διαφορά δεν είναι τυχαία. Είναι κοινωνική.

Το μπάσκετ διαθέτει πολλούς ανθρώπους είτε παράγοντες, είτε προπονητές, είτε παίκτες που είναι πιο καλλιεργημένοι, πιο μορφωμένοι, ξέρουν από μανατζμεντ, από μαρκετινγκ και εχουν μακροπρόθεσμο ορίζοντα.

Βλέπεις μια συνεντευξη ποδοσφαριστή και μια συνέντευξη μπασκετμπολίστα. Ουζμπεκισταν ο ενας, χαίρεσαι να ακους τον άλλον. Ο Στολτίδης όταν κλήθηκε στα 32 να παίξει στην Εθνικη, έφτυσε στα μούτρα τη φανέλα με το εθνόσημο γιατί λέει δεν ειχε κληθεί νωρίτερα ενώ ο Καλαμπόκης περίπου στην ιδια ηλικία τίμησε την αντιπροσωπευτική μας ομάδα. Ακους να μιλάει ο Γιάννης Γκούμας και αναρωτιέσαι αν κατάφερε να τελειώσει το δημοτικό σχολείο. Ακους και τον Ζήση και αναρωτιέσαι αν εχει μεταπτυχιακό ή αν σταμάτησε στο πτυχίο. 

Δεν λεω πως το μπάσκετ μας δεν εχει προβλήματα, όπως για παράδειγμα ότι το πρωτάθλημα μας είναι μόνο για δυο, ότι πόσα και πόσα ταλέντα δεν χάθηκαν στο δρόμο  αλλά βλέπεις και τόσα θετικά. Οι Ελληνες διαιτητές είναι από τους καλύτερους στην Ευρώπη, υπάρχουν παράγοντες που βλέπουν μπροστά και διαρκώς παράγουν παίκτες υψηλού επιπέδου, οι αθλητές είναι στην πλειοψηφία τους σοβαρά παιδιά και όχι τίποτα αμόρφωτοι που απλως βρέθηκαν με πολλά λεφτά από το χωριό τους. Οι Γιαννακόπουλοι και οι Αγγελόπουλοι εσχάτως, δεν εχουν καμία σχέση με το Κοκκαλιστάν και τον Σάββα θεοδωρίδη, με τον πάλαι πότε Καπετάνιο και τον Νικόλα – 5 τζιπ και 40 μπράβοι – Πατέρα.

Η μεγάλη διαφορά είναι στην αναλογία. Περισσότερους κάφρους ( εντος και εκτος γηπέδων ) θα βρεις στο ποδόσφαιρο από ότι στο μπάσκετ.

Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Άλλος Ελληνας είναι αυτός που βλέπει συστηματικά μπάσκετ και άλλος είναι ο καφρο-ποδοσφαρικός. Εκτος βέβαια από τους εκ περιτροπής μπασκετικούς που ακόμα φωνάζουν γκολ στα καλάθια με τις καφρίες τους. Ο μπασκετικός αγαπάει και το άθλημα ενώ ο ποδοσφαιρικός μόνο το αποτέλεσμα της ομάδας του. Το μπάσκετ εχει και «Πελαργούς». Οι οπαδικές εφημερίδες στη χώρα μας είναι αμιγώς ποδοσφαιρικές και οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ρεπορτάζ του μπάσκετ πλην του Δημήτρη Χατζηγεωργίου, γνωρίζουν το άθλημα. Ο ποδοσφαιρικοί στην πλειοψηφία τους, είναι μερικοι τύποι που δεν ξέρουν να γράφουν για ανθρώπους που δεν ξέρουν να μιλήσουν και απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν ξέρουν να διαβάσουν.

Αυτή η κουλτούρα μεταφέρεται και στις εθνικές ομάδες οι οποιες δεν είναι ξεκομμένες από την παράδοση της χώρας που εκπροσωπούν. Στο μπάσκετ, αναλογικά βρίσκεις πιο έξυπνους, μορφωμένους και οργανωτικούς ανθρώπους που προσπαθούν ώστε να ερθουν και οι συνεχεις επιτυχίες. Όταν μια χώρα σημειώνει επι 22 ετη επιτυχίες σε ένα άθλημα είτε στους μικρούς είτε στους μεγάλους, δεν είναι τυχαίο ούτε γίνεται κατά λάθος.

Ναι, θα πουν κάποιοι, ποδόσφαιρο όμως παίζει όλος ο πλανήτης ενώ μπάσκετ λίγοι. Τα μεγέθη είναι τέτοια που με 3 εκατομμύρια ευρώ αγοράζεις τον καλύτερο ευρωπαίο μπασκετμπολίστα ενώ στο ποδόσφαιρο με αυτά τα λεφτά παίρνεις τον μισό Σισέ. Καμία αντίρρηση αλλά πιστεύω πως αν οι παράγοντες του μπάσκετ είχαν ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο, το άθλημα τουλάχιστον θα είχε κάνει σημαντικά βήματα προόδου. Πριμέρα ντιβιζιόν δεν θα γίνομασταν αλλά δεν θα βολοδέρναμε και στη 14ή θέση στην Ευρώπη πίσω από τη Σκωτία σε συλλογικό επίπεδο.  Γκαγκάτσης, που μέχρι χθες διοικούσε το ποδόσφαιρο και αφοι Μητρόπουλοι μέχρι προχθές,  στο μπάσκετ δεν υπάρχουν.

Η ΑΛΕΠΟΥ ΤΩΝ ΠΑΓΚΩΝ

Εν αρχή ην ο προπονητής. Ο Γιόνας Καζλάουσκας είναι ενας πολύ συμπαθητικός κύριος που σίγουρα θα ήθελες να εχεις θείο σου. Ευγενικός, σε ενθαρρύνει, ενας καλόβολος άνθρωπος που δεν κάνει τίποτα κακό. Το θέμα όμως είναι και αν κάνει κάτι γενικά. Εφτιαξε μια 12αδα στην οποία δεν υπήρχαν πολλά γκαρντ αλλά ψηλοί και πιο ψηλοί. Λες ότι εντάξει, εχουμε απουσίες, θα παίξουμε κοντά στο καλάθι. Αντι πχ να πάρει τον έμπειρο Τσαλδάρη ή τον πιτσιρικά τον Παπανικολάου, προτίμησε άλλο ένα κορμί, τον Γλυνιαδάκη για να σπρώξει –λογικά- τον Γκασόλ.  Αυτό που είδαμε όμως είναι ότι τους ψηλούς που πήρε δεν τους έβαλε να παιξουν!

Δεν θα μπορούσε να βάλει για λίγο εστω τον Κουφό μετά τη γαστρεντερίτιδα ή τον Γλυνιαδάκη ώστε να καλυφθούν τα κακής απόδοσης διαστήματα του Μπουρούση; Αν αύριο ο Κουφός πει «που να τρέχω από την Αμερική να παίξω με σας, αφου ηρθα και δεν με βάλατε» δεν θα εχει ένα δίκιο;

Ο Καζλάουσκας λέει προσπάθησε να κάνει την ομάδα μας να παίξει πιο γρήγορα και πιο θεαματικά. Αυτό να το πει κάποιος που δεν ξέρει. Πότε οι Ελληνες έπαιξαν γρήγορα; Και τι σημαίνει γρήγορα; Χωρίς τον Παπαλουκά και με ένα μόνο τριάρι που να πας γρήγορα; Θυμαμαι αρκετές φάσεις που βγαίναμε 3 εναντίον 2 και 4 εναντίον 3 και περιμέναμε να ερθουν και οι υπόλοιποι γιατί δεν ξέραμε πώς να τελειώσουμε τη φάση.

Σε παιχνίδια που θέλαμε να κερδίσουμε και τα χάσαμε, δεν θυμάμαι να είχαμε βοήθεια από τον πάγκο. Με τους Ρώσους ούτε αλλάγες στο τέλος, ούτε μια τακτική. Με τους Γάλλους, μας το έδιναν και καταφέραμε να το χάσουμε. Με τους τούρκους, ένα άναρχο παιχνίδι που το καθάρισε με ατομικές ενέργειες ο αγιος Βασίλης Σπανούλης και με τους Σλοβένους είχαμε τον καλύτερο Σοφοκλή ολων των εποχών. Τον Καλάθη τον έβαλε να παίξει αφου ο Ζήσης δεν μπορούσε ούτε με τα χίλια ζόρια, μισοπεθαμένος μπασκετικά και ο Σπανούλης ταλαιπωρήθηκε αρκετή ωρα στο χαμένο ματς με την Ισπανία

Τι καινούριο έφερε ο Λιθουανός στην ομάδα μας; Τιποτα απολύτως. Το παιχνίδι της εθνικής μας στηρίχθηκε σε απλές τακτικές τύπου οσο είναι ο Σόφο μέσα να παίρνει τη μπάλα και ο Σπανούλης να κάνει ντραϊβ και σπλιτ. 

Ο Γιαννάκης ηταν νικητής, έκανε αλλαγές και αυτή η επιτυχία στηρίθηκε στο υλικό του Γιαννάκη. Ο Λιθουανός μας έμαθε άμυνα; Όχι, την ξέραμε. Μας έμαθε επίθεση; Ούτε καθώς κάνουμε ότι κάναμε.

Στον πάγκο της εθνικής μας είδα έναν χειροκροτητή και οι προπονητές ηταν μέσα στο γήπεδο.

ΑΤΟΜΙΚΑ

ΝΙΚΟΣ ΖΗΣΗΣ: το παιδί εχει ευνουχιστεί μπασκετικά. Στην ΤΣΣΚΑ πρέπει να τον είχαν σε ένα ρόλο κατεβάζω τη μπάλα σοβαρά, μοιράζω ώριμα και αμύνομαι στρατιωτικά. Σε μια ομάδα που χρειάστηκε να πάρει προσπάθειες στην επίθεση έμοιαζε σκουριασμένος και δεν είναι τυχαίο το ότι έχασε πολλά σουτ αμαρκάριστος.   Με 5/21 τρίποντα 27/38 βολές και 13/31 δίποντα ήταν τραγικός άσχετα αν όλα σβήστηκαν από ένα κρίσιμο σουτ με τους Τούρκους. Εύχομαι στην Ιταλία που θα παίξει, να ξαναθυμηθεί τις επιθετικές του αρετές γιατί ναι μεν καλό το μυαλό και η σοβαρότητα και το καλό παιδί αλλά η ουσία του μπάσκετ είναι το καλάθι. Εχει χάσει σε εκρηκτικότητα, στο μπάσιμο και αν συνεχίσει ετσι θα γεράσει στα 28 του.  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΜΠΟΚΗΣ: Αξιέπαινος μόνο και μόνο που πήγε γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν θα ξαναπάει. Δεν περίμενα να πάρει την ομάδα πάνω του και είχε μια μέτρια παρουσία. Ο Καλαμπόκης είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση παίκτη που δεν εχει μεγάλο ταλέντο αλλά δουλεύει στην προπόνηση. Για να βοηθήσει μια ομάδα πρέπει να περάσει καιρός προσαρμογής ώστε να βρει ρυθμό. Ο ταλαντούχος θα τολμήσει, θα ρισκάρει, κάτι θα του πιάσει. Ο Γιάννης δεν κάνει για τέτοιους αγώνες που είναι μια και εξω σε τόσο υψηλό επίπεδο, γιατί ποτέ στην καριέρα του δεν ψήθηκε ετσι. Θα σου δώσει ποντους, θα συμμετέχει ενεργά αλλά ανάλογα με τα παιχνίδια, το επίπεδο και κυρίως τον ρυθμό των αγώνων. Για αυτό και στον πανιώνιο είχε ματς με 20 πόντους που σε θάμπωνε και σε άλλα νόμιζες ότι έπαιζε ο κλώνος του που είχε ξεκινήσει την καριέρα του με μπόουλινγκ. 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ: Μπορεί να μου τη σπάει πολλές φορές που κρατάει τόσο πολύ τη μπάλα, μπορεί να με εκνευρίζει που κάνει εύκολα λάθη ( είχε 38 ασιστ και 35 λάθη, μια η άλλη! ) αλλά ηταν ηγέτης. Ας κλάταρε στα παινίδια με την ισπανία και τη σλοβενία, όμως στο κρίσιμο με την Τουρκία έπαιξε και για τους παρόντες και για αυτούς που έλειπαν. Μεγάλη αξία και ακόμα μεγαλύτερη ψυχή. Είμαι περίεργος να δω στο πρωτάθλημα αν πραγματικά βελτιώθηκε στο σουτ ή τα καυτά τρίποντα τα έβαζε λόγω της συγκέντρωσης που δίνει το συναίσθημα: «αφου δεν υπάρχει άλλος, ας σουτάρω και το πολύ πολύ να μη μπει»

ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΑΘΗΣ: πριν από πολλά πολλά χρόνια, ένα ψηλό παιδί κλήθηκε λόγω απουσιών να βοηθήσει την εθνική μας ομάδα, άπειρος και άβγαλτος στα δύσκολα. Τα έφερε η μοίρα και σε έναν αγώνα έπρεπε να βάλει 3 βολές στο τέλος για να κερδίσουμε. Τις έχασε και τις τρεις. Φίλοι είτε δια ζώσης είτε σε φορουμ όταν έλεγα πως αυτός ο παίκτης αν συνεχίσει να δουλεύει θα γίνει τεράστιος με αντέκρουαν ότι είναι στα δύσκολα άστοχος, είναι λουζερ και δεν ξέρει να σουτάρει. Εκείνο το παιδί ονομαζεται Θοδωρής Παπαλουκάς. Για πρώτη φορά είδα τον Καλάθη. Πιστεύω πως αν συνεχίσει να δουλεύει θα γίνει ο Ελληνας Γιασικεβίτσιους και καλύτερος μάλιστα στην άμυνα καθώς είδα ομοιότητες και στο σουτ και  στο στιλ οργάνωσης. Ότι και να έκανε το παιδάκι δεν θα με πείραζε. Ηρθε από …έναν άλλον πλανήτη, σε ένα άλλο στιλ και σε τόσο κρίσιμα παιχνίδια. Από την πλάκα του κολλεγίου σε ματς φωτιά με άνδρες. Επαιξε. Το ότι τα έχανε από κάτω είναι φυσιολογικό. Δεν είναι κολλέγιο εδώ και στον Παναθηναϊκο θα τον βοηθήσουν και οι παίκτες της εθνικης αλλά και όταν στις προπονήσεις θα πας να κοντράρεις τον Μπατίστ και τον Πέκοβιτς, θα μάθεις. Μου άρεσε το στιλ του και η νοοτροπία του. Το θέμα είναι να κάνεις και να εχεις τις κινήσεις. Το τελείωμα έρχεται με την προπόνηση και την εμπειρία. Ένα χρόνο ακόμα για την ομαλή μετάβαση στα καθ ημας και μετά δεν πιστεύω πως ο Παναθηναϊκος χρειάζεται τον Σάρας.

ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΕΡΠΕΡΟΓΛΟΥ: Φάνης δεν είναι. Χρήσιμος αλλά θέλει και κάποιον να τον συμπληρώνει. Στον Παναθηναϊκο φέτος δεν μάγεψε οπότε δεν περίμενα να κάνει κάτι ανάλογο και με την Εθνική. Δεν είναι όμως 15 χρονών. Εχει πια εμπειρίες μεγάλων και κρίσιμων αγώνων και πιστεύω πως αυτή η χρονιά θα είναι η πιο κρίσιμη στην καριέρα του. Ή θα γίνει ενας πραγματικά μεγάλος παίκτης ή απλως θα παραμείνει ενας χρήσιμος που θα κάνει λίγο από όλα για 15 λεπτά. Δεν ήταν κακός αλλά δεν είχε διάρκεια. Ελπίζω να γίνει πιο γρήγορος με τρίπλα γιατί αυτό πιστεύω ότι είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα του και δεν μπορεί να κάνει ενα μπάσιμο της προκοπής.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΪΜΑΚΟΓΛΟΥ: Στον αγώνα με την τουρκία σε ένα ταϊμ αουτ, τον έδειξε η κάμερα να λέει σε κάποιον στον πάγκο: «άγχος, άγχος» και να χτυπάει το στήθος του. Αντε τώρα να τον έβαζες μέσα... Είναι σοβαρός παίκτης και ελπίζω να επιδιώξει να κάνει μια καλύτερη καριέρα και να μη γίνει σαν τον βγάζω ρίζες στο Περιστέρι που είμαι βασιλιάς-Αγγελο Κορωνιό. Συμπαθητική η παρουσία του χωρις ρίσκο ως 3αρι ενώ είναι 4αρι. Δεν ξέρω τι φιλοδοξίες εχει αλλά στον φετινό Αρη θα μπορούσε να παίξει για να ζήσει μια άλλη ατμόσφαιρα από το cafe con musica του Αμαρουσίου.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΙΝΤΕΖΗΣ: Αν αυτό το παιδί δουλέψει το σουτ ( όπως εχει δουλεψει να τελειώνει τις φάσεις με το αριστερό ) ώστε να μην ζυγίζει τη μπάλα και να εκτελεί πιο γρήγορα και εύστοχα, θα περάσει στην άλλη οχθη του Ατλαντικού. Του πάει το Ισπανικό στιλ, καλά έκανε και έφυγε αλλά πλην της ταχύτητας θέλει και σουτ. Έβαλε δυο κρίσιμα τρίποντα αλλά δεν με ξεγελά. 3/12 είχε στη διοργάνωση. Μου αρέσει που ο Γιώργος δεν φοβάται και μπήκε να παίξει σε άλλη θέση με πιο κοντούς αντιπάλους, να πάρει κρίσιμα σουτ. Μάγκας και εξαιρετικός αμυντικός. Ο Τούρκογλου θα τον θυμάται για καιρό. 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΛΥΝΙΑΔΑΚΗΣ: Συνοπτικά, δεν κρίνεται γιατί δεν έπαιξε. Μπορούσε να δώσει ανάσες, να δικαιολογήσει και την παρουσία του και να δικαιώσει την καλοκαιρινή του προσπάθεια. Ετσι για μια επιβράβευση που δεν προτίμησε τις παραλίες όπως κάτι άλλοι, ονόματα δεν λέμε υπολήψεις δεν θίγουμε, να έπαιζε λίγο παραπάνω. Ο θεός του έδωσε ένα μετάλλιο…

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΥΦΟΣ: Πάνω που πήγαμε να βγάλουμε συμπεράσματα, τον έκοψε στα δυο η γαστρεντερίτιδα και μετά τον έθαψε ο Λιθουανός. Πρέπει να τον ξαναδούμε, πρέπει να μας ξαναδεί. Δεν μπορεί να ασχολείται το ΝΒΑ μαζί του και να είναι άχρηστος. Εχει μέλλον.  

ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΤΣΗΣ: ο Φώτσης είναι μια περίπτωση αθλητή που του έκανε καλό η εξορία. Οσο ηταν στον Παναθηναϊκο νόμιζε και τον έκαναν να νομίζει πως είναι ο Πίπεν ή ο Λεμπρον. Ετσι, ηταν ασταθής, έκανε λίγο από όλα και τίποτα καλά μέχρι που ο Ντούντα τον έβαλε στον δρόμο της γνώσης και ο Αντώνης τον ακολούθησε. Δεν χρειάζεται να εχεις διψήφιο αριθμό σε 5 στατιστικές κατηγορίες γιατί ή δεν θα εχεις ούτε σε μια ή θα σε βρίζουν ολοι οι συμπαίκτες σου. Ο Φώτσης βρήκε ρόλο. Στο 4 σταθερός, καλός στην άμυνα, προσέχει και γουστάρει να μαζεύει τα ριμπάουντ, απειλεί από μακριά και τα τελευταία χρόνια στον Παναθηναϊκό κάνει αυτά τα πράγματα σταθερά και αξιόπιστα. Αυτά ακριβώς εκανε και στο ευρωμπάσκετ. Δεν με εξέπληξε και δεν τράβαγα τα μαλλιά μου. Σοβαρός και πολύτιμος.

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΣΧΟΡΤΣΑΝΙΤΗΣ: Ενας μαύρος στην εθνική ελλάδος και χοντρούλης όπως οι μισοί Ελληνες αγαπήθηκε από ολους μας. Σε σημείο συγχώρεσης πάσας νόσου και βλακείας που έκανε στον εαυτό του. Δεν είναι χθεσινός, χρόνια τον ξέρουμε και χρόνια ελπίζουμε. Ηταν οι καλύτερες μέρες τις καριέρας του αλλά δεν θα ξεχάσω 2 σουτ με την τουρκία από τα 3 μέτρα που ήταν ερμπολ. Όπως και να χει, είναι απολαυστικό να προσπαθούν να τον μαρκάρουν 3 και να φεύγουν από τον βρυχηθμό του και μόνο. Καλή του συνέχεια. Ελπίζω…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΟΥΣΗΣ: Πολύ φοβάμαι ότι ο Μπουρούσης εχει πάθει το σύνδρομο του καλού παίκτη που δεν θα γίνει μεγάλος. Εχει ένα μεγάλο ελαφρυντικό: Όταν άρχισε να διαμορφώνεται δεν βρέθηκε ενας μεγάλος προπονητής να ασχοληθεί μαζί του. Η τελευταία του χρονιά στην ΑΕΚ ηταν ένα ετος ασυδοσίας λόγω ανυπαρξίας της ομάδας, των συμπαικτών, των προπονητών και των διοικούντων. Προπονήθηκε ο Γιάννης μας στο σουτ, ωπ, πέτα στον επόμενο αγώνα 5 τρίποντα να δούμε που θα πάνε. Κάνει ατομικές ασκήσεις στην τρίπλα, στον επόμενο αγώνα θα κάνουμε και 3 coast to coast να καταπλήξουμε τα πλήθη. Στον Ολυμπιακό άρχισε να μαζεύεται αλλά οι κακές συνήθειες δύσκολα ξεριζώνονται. Ότι καλό βλέπουμε στον Μπουρούση οφείλεται στην ατομική προπόνηση. Για αυτό για παράδειγμα δεν εχει κινήσεις με πλάτη. Αφου πάντα σούταρε με πρόσωπο. Με την Κροατία στο πρώτο ημίχρονο ηταν εντυπωσιακός. Μετά νόμισε πως ο Γκασόλ θα του ζητήσει αυτόγραφο. Μπλαζέ υφάκι, σουτ από το πουθενά στο πουθενά, όχι ιδιαιτερη προσπάθεια στα ριμπάουντ και κυρίως να χάνει σουτ από κάτω. Παίκτης που σουτάρει από τα τρια μέτρα και κάτω είναι εντελώς απαράδεκτο να εχει 26/53 δίποντα. Αυτό δείχνει έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης. Στους τελευταίους αγώνες προσπάθησε αλλά αφενος ο Καζλάουσκας δεν του έδωσε ανάσες, αφετέρου εκει που νόμισε πως έγινε θεος, καταρρακώθηκε ψυχολογικά ειδικά στο ματς με τη Ρωσία όταν πήγαινε νωχελικά στο καλάθι και οι τάπες σφύριζαν η μια μετά την άλλη.  Δεν είναι δυνατόν ο σεντερ να σουταρει 21 τρίποντα! Περισσότερα και από τα γκαρντ της ομάδας! Ούτε ο Σαμπόνις δεν τα έκανε αυτά που είχε πολύ καλύτερο σουτ από τον Γιάννη!   Ο καλός παίκτης έχει προσόντα, ταλέντο και αξία αλλά μένει στάσιμος και δεν γίνεται μεγάλος γιατί δεν μαζεύει το μυαλό του. Όπως και για τον Περπέρογλου για μένα αυτή η χρονιά θα είναι επίσης η πιο κρίσιμη για τον Μπουρούση για να δούμε τι θέλει να κάνει σε αυτή τη ζωή. Κέρδισε σημαντικά ματς, έχασε από δικά του λάθη μεγάλα παιχνίδια, είναι εμπειρος πια. Θα μείνει συγκεντρωμένος και προσγειωμένος ή θα κάνει ένα ματς που θα βάζει 20 πόντους και άλλα δυο με 5; 

Εν κατακλείδι, ένα μετάλλιο σε ευρωμπάσκετ δεν είναι λίγο.

Δεν μαγέψαμε με το μπάσκετ που παίξαμε αλλά παλέψαμε.

Τι σου είναι όμως η άτιμη η συγκυρία. Ειδικά στο μπάσκετ υπάρχουν λεπτομέρειες που αλλάζουν ολόκληρη την τροχιά ενός πλανήτη!

Θυμάμαι σαν να το είδα πριν από μερικά δευτερόλεπτα το νικητήριο σουτ των Γάλλων. Μετά Ισπανία για τους 8, αντιο ζωή. Θυμάμαι έντονα το πόσες φορές πήγαμε να χαρίσουμε το παιχνίδι στους Τούρκους και την επίσης παραλίγο αυτοκτονία και μάλιστα από τον καλύτερο μας παίκτη με τους Σλοβένους. 

Επιστροφή πια στην πραγματικότητα των δυο ομάδων και για την τρίτη θέση του Αρη στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ηταν ένα δύσκολο αλλα και άγρια όμορφο και αυτό το ταξίδι της Εθνικης μας. 

Υγ. Ένα σχόλιο για την κρατική τηλεόραση. Θετική η κίνηση να αλλάξει ο Χατζηγεωργίου με τον Ιωάννου στις μεταδόσεις αν και ο Βαγγέλης είναι υπερβολικός και όχι ιδιαίτερα ευφυής. Αφου δεν μπορούμε να απαλλαγούμε τελείως με τις εξυπνάδες του Δημήτρη ας λέει στατιστικά. Ηταν εξαιρετικά κουραστικό όμως σε κάθε παιχνίδι ανα δέκα λεπτά να μας θυμίζουν ποιοι λείπουν. Τι διαφήμιση και αυτή! Λες και οι άλλες ομάδες δεν είχαν ελλείψεις. Αυτό είναι ασέβεια σε οσους μας εκπροσώπησαν. Ενταξει πες το μια φορά και μετά συγκεντρώσου σε αυτους που παίζουν και φοράνε το εθνόσημο!  

ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

Πριν από λίγες μέρες όταν προσγειώθηκε στην οθόνη του κινητού μου το sms του φιλου «ύποπτε, παμε για σ/κ στο σπίτι μου στη Ν.Μάκρη;» η πρώτη μου σκέψη ηταν να πληκτρολογήσω τη λέξη «όχι» και να ακολουθήσει μια δικαιολογία τύπου εχω να συγγράψω το πόνημα για την οικονομικη πολιτική της Τανζανίας, να ξεκινήσω τα μαθήματα οδήγησης του μποϊνγκ 747 και να δω αν μπορω να λύσω και να δέσω το αυτοκίνητό μου με μια οδοντογλυφίδα. Η δεύτερη σκέψη επικράτησε και απάντησα θετικά. Αρτι αφιχθείς από διακοπές, που να τρέχω τώρα, προτιμώ την ησυχία και από την άλλη ενας τελευταίος αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι.

Εχω πάει όπως ολοι μας λίγο ως πολύ τη Νεα Μάκρη αλλά τελικά είναι εντελως διαφορετικό όταν εχεις καλή παρέα και η παρέα να εχει εντοπιότητα. Πάντα ξέρει καλύτερα.

Φύγαμε το μεσημέρι από την Αθήνα δεν βρήκαμε κίνηση και φτάσαμε άνετα. Αφου αποθέσαμε τις τσάντες μας πήγαμε για την απαραίτητη βουτιά στο Δελφίνι. Η καλύτερη παραλία της περιοχής. Χωρίς να ξέρουν οι περισσότεροι, πάνε στο υποδεέστερο Καράβι. Παρκάρεις στο δάσος με τα πεύκα και εχεις στη διάθεση σου μια παραλία με ωραία αμμουδιά. Αν θέλεις πας στις ξαπλώστρες ενω αν δεν θέλεις να πληρώσεις, υπάρχει αρκετός χώρος για να απλώσεις την πετσέτα σου. Το κακό είναι πως βαθαίνει μετά τα 100 μέτρα ( ! ) αλλά είναι καθαρή, τα νερά διαυγή και στον βυθό δεν βλέπεις ουτε ένα πετραδάκι. Αμμος παντού. Κάτσαμε με τις ώρες. Σχεδόν αγνοούσα αυτό το είδος των διακοπών. Το άραγμα. Απολαύσαμε και το θέαμα των ελικοπτέρων με τα αεροπλάνα να σβήνουν μια φωτιά λιγο πιο πέρα. Ευτύχως δεν ήταν μεγάλη, σε 10-15 ρίψεις διαλύθηκαν οι καπνοί.

Απόλαυσε και ολη η παραλία το θέαμα να παίζω ρακέτες. Πως λέμε ότι ο Ρονάλντο παίζει τάβλι; Κάπως ετσι! Αφου αδυνάτισα τον φίλο μου από το τρέξιμο να πιάσει το μπαλάκι και το φιλοθεάμον κοινό γέλασε με την ψυχή του, αποφασίσαμε ότι ηταν καλύτερα να ξαναβουτήξουμε. Βουτιές, εξω, μπλα μπλα και ξανα μανα. Εχασα και ξέχασα τον χρόνο. Ηρεμία, χαλάρωση και ξενοιασιά. Ευτυχως που τα μεγάφωνα της παραλίας δεν έβαζαν λαϊκοποπ σκυλάδικα ή mainstream χαζοχαουζ αλλά ακουσαμε από U2 μέχρι 80s. Αρχισαν να σφυρίζουν πριόνια στα στομάχια μας, φύσηξε πειναϊκός και πήγαμε στην ταβέρνα «Ψαροπούλα». Ο ορισμός του καλού, μπόλικου και φτηνού φαγητού. Σκάσαμε! Να έρχονται τα εδέσματα σαν βροχή αλλά μπράβο μας, τα καταβροχθίσαμε. Αρχισε να σουρουπώνει, επιστρέψαμε στο σπίτι, μπάνιο, αλλαγή εμφάνισης και πήγαμε στο καλαίσθητο καφε-μπαράκι union για τις εναρκτήριες μπύρες.

Μετά μας ήρθε ένα ψυχολογικό να επιδοθούμε σε αθλοπαιδιές. Πήγαμε στο old cinema, που είναι αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος, πρωην κινηματογράφος, να παίξουμε μπιλιάρδο και bowling. Ωραίος χώρος αλλά απαγορεύεται το κάπνισμα. Στο μπιλιάρδο κάπως τα κατάφερα καθως για τις τζούρες μου εβγαινα στο μπαλκόνι αλλα στο bowling υπέφερα. Επαιζαν και κάτι πιτσιρίκια και ένα κοριτσάκι στην προσπάθεια του να βάλει μπάλα τσίριζε αλλα αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για το γεγονός ότι έχασα πανηγυρικά. Κατεβήκαμε και στο bowling που έχασα πιο εύκολα και σταματήσαμε όταν άρχισαν να πιάνονται τα χέρια μας. Παίζαμε μόνοι μας, ήπιαμε τις μπύρες μας, βγάλαμε φωτογραφίες με στιλ παίζω στον τελικό του παγκοσμιού πρωταθλήματος και ολος ο ο πλανήτης παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα και αποχωρήσαμε γύρω στη μια μετά τα μεσάνυχτα, λίγο πριν μας διώξουν δηλαδή! Αν πας για bowling και είσαι άσχετος όπως εγω, μην κάνεις το λάθος να παίξεις με βαριά μπάλα. Οσο πιο ελαφριά τόσες περισσότερες πιθανότητες εχεις την άλλη μέρα να μη νοιώθεις τα χέρια σου σαν φτιάρι.

Ακολούθως πήγαμε για ποτό στο πιο ιν μέρος, το teatro και γνωρίσαμε την 20χρονη σερβιτόρα αγνώστων λοιπών στοιχείων η οποια αφενός μας αποκαλούσε παιδιά της στην αρχη και μετά εστίασε στον φίλο μου που είναι και εμφανίσιμο παλικάρι. Να ναι καλά το κορίτσι, καταλαβε πως η αθληση έφερε πείνα και μας έφερε καμια δεκαρια μπολ με πατάτες! Κανονικές πατάτες όχι τσιπς! Στο teatro εχει μπολικες γυναικοπαρέες και χόρτασε το μάτι μας καλό κόσμο.

Στη συνέχεια επιφύλασσα στον φίλο μου μια έκπληξη. Ξέρω ότι αποφεύγει τα σκυλάδικα όπως η πολικη αρκούδα τη Σαχάρα. Ομοιως και εγω. Δίπλα είμασταν και όπως είχε πιεί και καμια δεκαριά ποτά και ηταν «ωραίος» τον πήγα στις Μάσκες που τραγουδούσε μια φίλη. Χαιρετούρες, γέλια, πως από δω, ελα ντε, τέλοσπαντων κάτσε μια και ήρθες, φέρε μου να πιω ένα βιτριόλι, περίμενε να πω ένα τραγούδι και έρχομαι. Το μαγαζί είναι για τους φαν του είδους. Παράλληλα γινόταν και ένα μεταγαμήλιο γλέντι – ούτε δυο δις δολλάρια να μου έδινες δεν το έκανα εκει πέρα – και αν μη τι άλλο η γυναικεία ομορφιά ήταν σε πλήρη ανάπτυξη.

Ο φίλος μου εστίασε σε μια κοπέλα. Κουκλαροκούκλαρος. Εκείνη αντοποκρίθηκε στο βλέμμα και στο χαμόγελο αλλά ο φίλος μου είχε καταπιεί κοντάρι. Ακίνητος.

Δεν άντεξα.

Πήγα εγω

«να σου πω κοπέλα μου, αρέσεις πολύ στον φίλο μου αλλά είναι λίγο ντροπαλός…»

Χαμογέλασε.

«πες του να έρθει»

Του λεω: Μη ντρέπεσαι, όρμα ρε!

Ε, ξέρεις τώρα, λες να… έκανε ασκηση θάρρους ήπιε και άλλο ένα ποτό αλλα το κοντάρι εκει, με ρίζες! Η φίλη μου ψημμένη στη νύχτα, γάτα, ηταν πιο hardcore:

Αφου γουσταρεις και εσυ γουσταρει και το κορίτσι. Τι κάθεσαι; Κριμα το μποϊ και την ομορφιά σου!

Ανέκαθεν υποστήριζα πως το κίνητρο που θα δώσει η γυναίκα είναι τόσο δυνατό οσο και μια πυρηνική σύντηξη. Έκτοτε «έχασα» τον φίλο μου για περίπου 2 ωρες. Τι μαρτύριο και αυτό. Σκυλαδικο, τραγούδια της πυρκαγιάς, γιούχου. That’s why friends are for, σκέφτηκα και συνέχισα να πίνω το μαρτίνι μου. Σε μαγαζιά που δεν ξέρω, μαρτινάκι και άγιος ο θεος!

Ξημέρωσε.

Ο φίλος μέσα στο τραγούδι και τη χαρά. Εγω μέσα στα νεύρα αλλά και χαρουμένος για αυτόν.

Στάση στον φούρνο για πρωινο και μια απολαυστική ανατολή του Ηλίου με έναν ροδοκόκκινο δίσκο να αναδύεται σιγα σιγα από τη θάλασσα – λάδι…

Πήγαμε για ύπνο, κάποια στιγμή ξυπνήσαμε, κάναμε τα σχετικά σχόλια για το boogie night. Που με πήγες ρε, ελα που σε χαλάει, μα πως μπήκα εγω εκει μέσα, και μπήκες και διέπρεψες παιχταρά μου, ας μην την πάρω σήμερα να περάσουν δυο μέρες μη με περάσει και για λιγούρη, κανόνισε να τη γράψεις την κοπέλα και χωρίς ιχνος περιέργειας τον ρώτησα πολύ ευγενικά – λέγε ρε μουλάρι τι λέγατε 2 ωρες και με παράτησες στο λάκκο με τα πιτ μπουλ;

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει που λένε και οι μεγάλοι σοφοί του ποδοσφαίρου οπότε ξαναπήγαμε στο δελφίνι για να μας θαυμάσουν οι λουόμενοι. Πέρασαν ωρες απόλυτης αδιαφορίας για την κίνηση των δεικτών του ρολογιού. Αργότερα φάγαμε στον «Χοντρό» ένα εστιατόριο με καλούτσικες γεύσεις αλλά δεν ενθουσιαστήκαμε όταν είδαμε τον λογαριασμό.

Βράδιασε και επιστρέψαμε στην αγκαλιά της πόλης.

Σκεφτόμουν ότι ενας τόσο κοντινός προορισμός μπορεί να σου προσφέρει στιγμές που ζεις όταν είσαι σε διακοπές σε ένα ειδυλλιακό νησί του Αιγαίου. Παίξαμε, γελάσαμε, αράξαμε, κάναμε βαθιές συζητήσεις γιατί είχαμε και καιρό να τα πούμε, χαλαρώσαμε και το πείραμα να πάμε στο ντόγκι μέρος επέφερε και μια γνωριμία που συνεχίζεται και εξελίσσεται. Χάρηκα που συνέβαλλα σε αυτό αλλά όταν το γλυκό δέσει πιο καλά για τα καλά να θυμηθώ να ζητήσω από τον φίλο μου να μου κάνει δώρο μια κρουαζιέρα στις Κυκλάδες, ένα πενθήμερο στη Βαρκελώνη, να μου σκανάρει ολες τις φωτογραφίες που εχω τυπωμένες ή ένα καινούριο λαπτοπ. Κάτι θα σκεφτώ…