ΤΟ ΒΑΜΠΙΡ

Ρε Κώστα τι είναι αυτά; Ρώτησα απορημένος τον φίλο μου. Εβλεπα κάτι χαρακιές στο λαιμό του λες και είχε κάνει αποτυχημένη απόπειρα απαγχονισμού.

Και που να δεις ύποπτε στην πλάτη μου, είπε γεμάτος περηφάνεια και νοημα!

Και τι χαίρεσαι ρε φίλε που σε έγδαρε;

Ε, είναι για το πάθος που ζούμε ρε ύποπτε αλλά που να καταλάβεις εσυ, μόνο γι αναλύσεις πνεύματος και οινοπνεύματος είσαι!

Και σου αρέσει να σε χαρακώνει;

Βεβαίως! Με φτιάχνει! Και πιστεύω ότι ετσι μου δείχνει πόσο πολύ με θέλει..

Ναι καλά… Δεν μου λες Κωστάκη αγόρι μου, σε ζηλεύει έστω λίγο;

Πάρα πολύ!

Ημουν  σίγουρος…

Γιατί;

Κοίτα κάτι σενιόρ, σχέση σου είναι, ότι θέλεις κάνε την. Μια και ζητάς όμως την άποψη μου, νομίζω πως το γδάρσιμο κάθε άλλο παρά έρωτας είναι. Κτήση, μάλιστα. Ασέβεια, επίσης.

Δηλαδή;

Δηλαδή, όταν θέλεις τον άλλον δεν μπορεί να μπήγεις τα νύχια σου και να τον κάνεις όπως το αλέτρι τη γη!

Εντάξει πάνω στην έξαψη και αφου είσαι χοτ μποϊ, το καταλαβαίνω. Μια χαρακιά θα γίνει. Κατ επανάληψιν όμως δείχνει ότι «είσαι δικός μου» ετσι ώστε αν τύχει και δει κάποιος την πλάτη σου ή τώρα εγω το λαιμό σου, να βλέπει και τη σφ(ρ)αγίδα της.  Αυτό μου φαίνεται εγωιστικό. Δεν μπορείς να χαρακώνεις τον άλλον στο όνομα του παθους. Και καλά. Πρέπει να τον σέβεσαι. Να σέβεσαι το σώμα του. Σου αρέσουν τα νυχάκια αλλά να τα προσέχεις. Πέραν του πρακτικού του θέματος ( πιθανή μόλυνση, ενόχληση όταν κάνεις μπάνιο, ή όταν τρίβονται τα ρούχα ) το πιο σημαντικό είναι ότι τον κάνεις επίτηδες άσχημο. Όπως έκαναν παλιά και οι βοσκοί τα πρόβατα. Τον σταμπάρεις…

Καλά ύποπτε, δεν με καταλαβαίνεις!

Χμμμ… και ούτε θέλω!

ΚΑΡΔΑΜΥΛΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΜΥΣΤΡΑΣ

Ξεκινησα με μια σταση στην Καρδαμυλη και μετα συνεχισα στη διαδρομη: Καλαματα, Μυστρας, Σπαρτη, Γυθειο, Αρεοπολη. Δεν χορταινα να βλεπω εικονες, ένα βιντεοκλιπ χωρις τελειωμο. Πικρα για τα καμμενα, ελπιδα γιατι εβλεπα συχνα πυκνα πρασινα σημεια που εδειχναν την προσπαθεια και τη δυναμη της φυσης για αναγεννηση

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

Καρδαμυλη:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200810#

Διαδρομη:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200811#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΕΡΗΦΑΝΕ ΑΓΡΟΤΗ

Μια χαρά!

Υπέροχα!

Τι ωραία που ηταν τόσα χρόνια.

Έβρεχε; Επιδότηση!

Χιόνιζε; Επιδότηση!

Ηλιος; Επιδότηση!

Αέρας; Επιδότηση!

Επαιρνε ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο; Επιδότηση!

Επαιρνε ο Παναθηναϊκος το πρωτάθλημα στο μπάσκετ; Επιδότηση!

Αν κάναμε πως καθυστερούσαμε λίγο, τα τρακτέρ εξω, τσαμπουκάς, μαγκιές,  είχαμε και τους ψευτοαριστερούς προς υποστήριξη, που αν η σημαία με την ημισέληνο κυμάτιζε στην Ακρόπολη, αυτοί θα πανηγυρίζουν.

Τι και αν έλεγαν οι Ευρωπαίοι, «αλλάξτε τις καλλιέργεις σε κάτι πλεον αποδοτικό καθώς ολος ο πλανήτης αγοράζει συνθετικό βαμβάκι που είναι πιο φτηνό από το φυσικό». Ελα μωρέ τώρα που να ξέρουν οι κουτόφραγκοι ναούμ…

Μετά ηρθαν οι Αλβανοί και λοιποί ανατολίτες και περνάμε ζωη χαρισάμενη. 100 ευρώ η επιδότηση, πάρε Αλβανέ εσυ τα 5 και τα υπόλοιπα τα κάνω Μερσεντές, καζίνο, σκυλάδικα, στριπτιζάδικα και εξοχικά στις παραλίες.

Ο αγρότης.

Φοιτητές είμασταν και θυμόμαστε πολύ καλά ότι οι γόνοι αγροτών είχαν και το δικό τους αυτοκίνητο και ιδιόκτητο σπίτι και τα ταξίδια και τις χλιδές τους. Οι άλλοι παρακάλαγαν για μια θέση στη φοιτητική εστία.

Εχουμε και τον ΟΓΑ να παίρνουμε σύνταξη, άσχετα αν τη δικαιούμαστε ή όχι και μια χαρά περνάμε. Κάναμε και τους συνεταιρισμούς αλλά τα φάγαμε τα παλιάμπελα, τουλάχιστον είχαν καλές επιδοτήσεις…

Και οποιος κουνηθεί, τα τρακτερ στο δρόμο, οι καουμπόϋδες της Εθνικής οδού.

Αρχίζουμε τα τσιτάτα περί μαχόμενης αγροτιάς, το κιλελέρ και τη μάνα Γη.

Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να ημουν στη θέση της υπουργού.

Η αλήθεια είναι πως το κλείσιμο της Εθνικής οδού είναι ποινικό αδίκημα.

Τι θα κάνεις;

Θα βγάλεις εξω τα τανκς να ανοίξεις το δρόμο;

Θα γίνει εμφύλιος και τότε είναι που θα αρχίσουν αυτοί που δεν θέλουν την ανάπτυξη της Ελλάδας, να φωνάζουν για χούντες.

Να ρωτήσω κάτι...

Εστω γονέας που πρέπει να παει το παιδάκι του για ένα κρίσιμο περιστατικό στο νοσοκομείο. Καθυστερεί με το μπλόκο και το παιδάκι του πεθαίνει.

Αν τρελαθεί, πάρει το καλάσνικοβ και θερίσει 5-6 εκβιαστές με τα τρακτέρ, ποιος θα είναι ο πραγματικός δολοφόνος;

Αναφέρομαι επίσης στη διαχείριση υδάτινων πόρων που η περήφανη αγροτιά μας κατασπαταλά καθώς ο θεσσαλικός κάμπος είναι το πλεον υδροβόρο μέρος της Ελλάδας γιατί δεν βάζουμε ένα σύστημα εξοικονόμησης υδάτων και προτιμούμε να πλημμυρίσουμε τα χωράφια. Διάβαζα τις προάλλες μια μελέτη του πανεπιστημίου που έγραφε πως το νερό στην Ελλάδα καταναλώνεται από την Αττική ( λογικό αφου μαζευτήκαμε τόσοι πολλοί ) και από τους αγρότες στη Θεσσαλία που ουδέποτε ασχολήθηκαν με το να βάλουν συστήματα ποτίσματος ώστε να μην το πετάνε.

Ωραία κοροϊδεύαμε τόσα χρόνια, καλά περνάγαμε και ακόμα καλύτερα τρώγαμε.

Τώρα πια πιάσαμε πάτο. Ότι φάγατε, φάγατε. Αν τα είχατε επενδύσει σοβαρά και όχι σε πολιτιστικά κέντρα διασκέδασης τώρα όχι μόνο δεν θα είχατε κανένα πρόβλημα αλλά θα σας έφταναν και θα σας περίσσευαν.

Φωνάζετε για τους μεσάζοντες αλλά εσεις οι ιδιοι φουντάρατε τους συνεταιρισμούς.

Μακάρι να μην πάρετε ουτε σεντ.

Οι μόνοι που πραγματικά θα λυπηθούν θα είναι οι στριπτιζούδες και τα σκυλάδικα.

Τι ωραίο χόμπι.

Να κλείνεις την Εθνική Οδο με τρακτέρ που αγόρασες από Εθνικούς πόρους….

Ο ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ…

Λέγαμε σε παρέα μεταξύ ουίσκι και ξηροκαρπίων πολλά και διάφορα. Σχολιάσαμε και το θέμα των λαθρομεταναστών. Στην παρέα ηταν και ενας τύπος που δεν τον ήξερα και αυτοπαρουσιάστηκε ως δικηγόρος.

Αυτός λοιπόν φρόντισε να μας προσγειώσει:

Ξεχάστε ότι θα φύγουν ποτέ οι λαθρομετανάστες ή πως θα σταματήσουν να έρχονται ή πως θα μπει μια τάξη. Είναι πολλά τα λεφτά…

ΔΗΛΑΔΗ;

Τον ρωτήσαμε ολοι με περιέργεια.

Οι λαθρομετανάστες δεν είναι μια κατά λάθος ιστορία, ξεκίνησε να μας εξηγεί.

Όπου και αν βρεθούν στην Ελλάδα, συρρέουν στην Αθήνα. Εκει τους αναλαμβάνουν «μάνατζερς» οι οποίοι εχουν τον δικό τους δικηγόρο. Ο δικηγόρος για κάθε πράξη λαμβάνει 300 ευρώ το κεφάλι. Προκαταβολικά βέβαια, γιατί αν εμπιστευθείς λαθρομετανάστη είναι σαν να αφήνεις το πορτοφόλι σου στο δρόμο και να γυρίσεις μετά από μισή ωρα ελπίζοντας ότι θα το βρεις στη θέση του.

Παίρνει το κάτιτις ο μάνατζερ, αντίστοιχα ο δικηγόρος και αρχίζει το ματς.

Αίτηση για πολιτικό άσυλο. Περνάαααααααααααει ο χρόνος, απορρίπτεται. Αίτηση για παραμονή στη χώρα μας με μια χ διακαιολογία. Αναβολή στην αναβολή, άλλη αίτηση για λόγους υγείας ας πούμε. Οι αναρίθμητοι ελληνικοί νόμοι δίνουν πολλά πατήματα. Τα δικαστήρια φρακάρουν από τις συνεχείς άχρηστες αιτήσεις με αποτέλεσμα και ο λαθρομετανάστης να παραμένει στη χώρα μας και γύρω γύρω να τσιμπολογούν διάφοροι.

Δεν τον ξέρω τον κύριο που μας τα είπε, δεν τον ξαναείδα ποτέ.

Είναι όμως μια εξήγηση….

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ

Οι μεταμεσονύκτιες κινηματογραφικές προβολές την Παρασκεύη και το Σάββατο…

Οταν οι πολλοί είναι στα λαϊκοποπ σκυλάδικα, πας χωρίς συνωστισμό, άνετα και παρακολουθείς την ταινία απρόσκοπτα. 

Χωρίς τα κρατς κρουτς απο τα πατατακοποπκορν και τις ουρές στα εκδοτήρια,  διαλέγεις θέση, άσχετα με το τι γράφει το εισιτήριο, απλώνεσαι και χάνεσαι στην μεγάλη οθόνη..

Βεβαίως μετά, μπορείς να πας να πιεις το ποτό σου και το βράδι σου να είναι γεμάτο και διαφορετικό.

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Suspect

Με έστειλες! Τι με έστειλες δηλαδή, με διέλυσες!

Σε διαβάζω εδώ και δυο χρόνια ( εχεις και τέτοιους ) και αποφεύγω τα αθλητικά σου ( πικραμένε ΑΕΚτζή ) αλλά τα υπόλοιπα τα κοιτάζω. Τα γράμματα από αναγνώστες είναι τα αγαπημένα μου αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι όπως έκανα εγω μπανιστήρι, ετσι τώρα θα κάνουν και οι άλλοι μαζί μου. Ετσι και αλλιώς, φαίνεται ότι δεν εκθέτεις τους αναγνώστες σου οπότε περιμένω την άποψη σου και για τη δική μου ιστορία.

Θυμάσαι έναν αναγνώστη σου που του κατσε μια κατά τα λεγόμενα του πανέμορφη και δεν ήξερε τι να πρωτοαισθανθεί; [ ΣΣ η ιστορία είναι εδώ: http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2010/01/blog-post_18.html  ]

Ακριβώς το ίδιο συνέβη με μένα! Όχι, δεν θέλω να μου πεις τι θα κάνω, εντάξει τα διάβασα αυτά. Είμαστε μαζί εδώ και 10 μέρες. Εκτος από τα χαμουρέματα δεν το εχουμε κάνει ακόμα. Σεξ εννοώ. Κομπλάρω φίλε. Στην αρχή ΟΚ, το πήγα και καλά «μη νομίζεις ότι σε θέλω για το πήδημα» και οι μέρες περνάνε. Στην αρχή το εκτίμησα αλλά τη βλέπω να αρχίζει να αναρωτιέται για το αν λειτουργώ σωστά. Το βλέπω στο βλέμμα της. Ανάβουμε με τα φιλιά, τα χάδια κλπ και μετά την αφήνω με την υγρασία στο χέρι!

Αμα τη δεις ύποπτε θα πάθεις την πλάκα σου. Ένα σώμα λαμπάδα, ένα γλυκύτατο πρόσωπο ενώ εγω ντρέπομαι να γδυθώ μπροστά της. Μιλάμε η κοπέλα θα μπορούσε να εχει όχι μόνο τον Μπραντ Πιτ αλλά τον θεο τον ίδιο! Εγω είμαι χοντρός και εχω τρομερή ανασφάλεια για μένα. Που πάω και τι να κάνω! Τι να κάνω; Να πάρω βιάγκρα ώστε να μη «τον ψάχνω» από το άγχος; Να παω σε ψυχολόγο;

Για να δούμε τι θα μας πεις τώρα.

Θέμης.

= = =

ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΟΥ

= = =

Φίλε Θέμη,

Αν αρχίσω τις παρηγοριές τύπου «μην αγχώνεσαι», «χαλάρωσε» και «ηρέμησε» - τι ηλίθια κλισέ, οου μαϊ γκαντ – είμαι σίγουρος ότι θα σταματήσεις να με διαβάζεις.

Λοιπόν

Καλώς αισθάνεσαι όπως αισθάνεσαι! Είναι απολύτως φυσιολογικό! Όταν νοιώθεις ότι υπάρχει χαος μεταξύ σας σε ότι αφορά την εμφάνιση και αφου τη θέλεις και σε ενδιαφέρει, ε, άνθρωποι είμαστε, είναι λογικό να σε πιάνει αμοκ, ιδιαίτερα σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα όπως το σεξ. Μπορεί τα μαζικά μέσα επιρροής να το εχουν κάνει πασατέμπο αλλά σε κάθε ζευγάρι είναι πολύ πολύ σημαντικό. Αλλιώς δεν πειράζει, ας βγαίνουμε ως φιλαράκια για καφέ.

Να σου θυμήσω κάτι;

Ε;

Αντε, να σου το πω.

Η κοπέλα φιλε Θέμη ΞΕΡΕΙ πως είσαι.

Δεν είσαι ούτε άβαταρ, ούτε φωτογραφία, ούτε σε βλέπει από το φωτοσοπ.

Σε ξέρει.

Θες να το πάμε αντίστροφα;

Εχεις εναλλακτικές; Μπορείς να το αποφύγεις;

Δεν μπορείς.

Επίσης, είναι καλύτερο να μην ολοκληρώσεις το έργο, παρά να σε πει ανίκανο ή ανώμαλο.

Το βιάγκρα δεν είναι λύση αφενός γιατι καλλιεργεί προσδοκίες ( και εξ οσων γνωρίζω μια σχέση μπορεί κάποια στιγμή να βοηθήθηκε αλλά ποτέ δεν στηρίχθηκε και δεν εδραιώθηκε στο χάπι ) αφετέρου γιατί ψυχολογικά θα γεμίσεις με ενοχές. Με το καλημέρα ψέμμα; Θα είσαι τόσο αδύναμος κρίκος, που θα καταφεύγεις πολύ συχνά στη βοήθεια του χαπιού και όταν θα το μάθει ( που θα το μάθει ) θα πέσεις πολύ χαμηλά στα μάτια της.

Ο ψυχολόγος δεν εχει να σου προσφέρει κάτι εκτος από το αν σου περισσεύουν λεφτά για να ξαλαφρώσεις την τσέπη σου. Αν τα εχεις να τα δωσεις σε μενα. Παντως, δεν είσαι ασθενής. Δεν εχεις πρόβλημα.

Είναι απολύτως λογικό μέσα σου παλεύουν η ανδρική τιμή και το άγχος.

Ο καλύτερος δρόμος για μένα είναι να της το πεις.

Ξέρω. Δύσκολο.

Όμως:

• Αν νομίζεις ότι δεν το εχει καταλάβει είσαι βαθιά νυχτωμένος. Ποτέ μην υποτιμάς το ένστικτο μιας γυναίκας. Εξάλλου, θα της εχεις δείξει τις ανασφάλειες σου με πολλούς τρόπους. Το ξέρει φίλε. Απλως επειδή είναι νωρίς και δεν γνωρίζεστε, μπορεί σήμερα να εχει και μια μικρή επιφύλαξη για τη λειτουργικότητα σου αλλά όπως το πας αύριο θα φαντάζει βεβαιότητα και αν τελικά σε αφήσει να την αγγίξεις θα πρέπει να καταβάλλεις διπλό κόπο.
• Θα αντιληφθείς αμέσως με τι άτομο εχεις να κάνεις. Θα σε αποπάρει; Θα σε βοηθήσει; Θα ειρωνευθεί; Θα ξενερώσει; Θα σου κάνει μια αγκαλιά; Θα με ρωτήσεις: Μα καλά πρέπει να ταπεινωθώ για να το καταλάβω; Αυτά σενιόρ είναι τα καλύτερα τεστ γνωριμίας του Εσυ. Μοιράσου το να δεις με τι άτομο εχεις να κάνεις.
• Μη φοβάσαι την αλήθεια. Σκέψου πως όλοι οι προηγούμενοι ήθελαν να κάνουν επίδειξη. Σε σένα ψάχνει κάτι διαφορετικό. Να το δώσεις. Αλλωστε αφου όπως λες χάνεις σε εμφάνιση σίγουρα θα εχει δει και εκτιμήσει άλλα πράγματα σε σενα. Μην κρύβεσαι.
• Οι γυναίκες είναι περίεργα οντα. Τις πιάνει ένα ρομαντικό-μητρικό και κολακεύονται όταν ενας άνδρας τους μιλάει ετσι. Νοιώθουν μοναδικές. «α, κοίτα πόσο με θέλει, πόσο τον εχω ταράξει,  δεν με βλέπει σαν πουτάνα». Οπότε μόνο κέρδος θα εχεις αν μιλήσεις. Στο κάτω κάτω της γραφής, δεν θα πεις ψέμματα.
• Αν ρε φίλε στην τελική ξενερώσει, τότε δεν σου κάνει. Τι δηλαδή, μόνο για τη μαγκιά; Ο άνθρωπος εχει και αδυναμίες. Παράλογο;

Όμως χρειάζεται τρόπος. Ούτε να κάνεις την έξοδο του Μεσολογγίου, ούτε να επιτεθείς αμυνόμενος, ούτε να κλαις σαν παιδάκι. Προετοίμασε τι θα πεις.

Δεν χρειάζεσαι χημεία. Βλακείες. Η χημεία βοηθάει αλλά προσωρινά και μετά θα σου γίνει συνήθεια. Στηρίξου σε σένα, μοιράσου με την κοπέλα σου τα συναισθήματα σου και πρόσεξε την αντίδρασή της.

Ηρεμα, με σοβαρότητα, να ξέρεις τι λες και εννοείται πως δεν πρέπει να της ρίξεις έμμεσα ευθύνες. Τις κάνουμε εμεις οι άντρες κάτι τέτοιες σαχλμάρες από αμηχανία και από στείρο εγωισμό.

Πχ πες ότι «μου φαίνεσαι σαν όνειρο, είμαι συνεπαρμένος, αλλά κομπλάρω. Θέλω τόσο πολύ να σε κάνω να αισθανθείς υπέροχα μαζί μου που αισθάνομαι το χτυποκάρδι του εφήβου και την αγωνία της πρώτης φοράς. Συναισθήματα που είσαι τόσο μοναδική και μου τα ξαναβγάζεις από τότε αλλά από την άλλη δυσκολεύομαι να το διαχειριστώ και για να μην παρω βιάγκρα ή να μην πιω ένα μπουκάλι ουίσκι ή να μην μου βγει μια νευρικότητα που θα σε ξενερώσει, θέλω να μοιραστώ μαζί σου πως αισθάνομαι».

Κάτι ανάλογο καλό είναι.

Ελπίζω να εχεις θετική εξέλιξη φίλε Θέμη.

Καλη Δύναμη και …καλή διείσδυση!

Υγ1. Μακάρι φίλε μου, αυτά να είναι και τα μοναδικά προβλήματα στη ζωη σου….

Υγ2. Κλασικό αλλά πιάνει πάντα: ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΑ. Πολύ ωρα. Να ζεσταθείς και εσυ…

Υγ3. Τι άλλο θα ερωτηθώ οου τζίζους!

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Όταν πρέπει να μην έρθουμε σε κόντρα με κάποιον που πιθανώς να εχει αντίθετη αποψη από εμας και το θέμα κάνει τζιζ, το κλισέ είναι έτοιμο και χρησιμοποιείται επι σειρά ετων.

«Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, το θέμα εχει πολλές πλευρές, η αλήθεια είναι κάπου ανάμεσα» και έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο.

Υπάρχουν κάποιες σημαντικές διαφορές όταν μιλάμε για την τηλεόραση και τον αθλητισμό.

Άλλο η τηλεόραση και ο αθλητισμός και άλλο η τηλεόραση και ο πρωταθλητισμός.

Άλλο η τηλεοραση και το ποδόσφαιρο και άλλο η τηλεόραση και το πινγκ-πονγκ.

Άλλο η κρατική τηλεόραση και άλλο η ιδιωτική τηλεόραση.

Άλλο το σκάκι και άλλο το ουισκάκι.

Η τηλεόραση στον αθλητισμό δεν είναι κάτι καινούριο ουτε είναι κάτι που βλεπουμε να ορθώνεται ξαφικά μπροστά μας. Πιθανη επιβλαβής σχέση θα υπήρχε μόνο αν τα μεγεθη ηταν αντίθετης φοράς. Μιλάμε όμως για τα κατεξοχήν στοιχεία μαζικής ενασχόλησης οπότε οι σχέσεις δεν είναι μόνο στοργής αλλα και …ειδεχθούς πάθους!

Το πώς ο αθλητισμός οφελεί την τηλεόραση είναι προφανές και δεν χρειάζεται κβαντομηχανική ανάλυση. Ο αθλητισμός γεμίζει τον τηλεοπτικό χρόνο με ένα προϊον που εχει εξασφαλισμένη τηλεθέαση, με διαφημιζόμενους που θέλουν να προβληθούν σε αυτόν τον δεδομένο τηλεοπτικό χρόνο πληρώνοντας ακριβά και η τηλεόραση διευρύνει αυτόν τον πολύτιμο και …πολύευρω χρόνο με ρεπορτάζ, pregame show, συντεύξεις, ρετρο βιντεο, αναλύσεις, ανταποκρίσεις,  τα νεα της τελευταίας στιγμής και λογιων λογιών εκπομπές από το στοίχημα μέχρι τα talk shows. Παράπλευρα, ενας ολόκληρος κόσμος βρίσκει δουλειά, αντικείμενο εργασίας και λόγο ύπαρξης είτε ως σχολιαστής, είτε ως ρεπόρτερ είτε ως ειδικός-παλαίμαχος, είτε ως ανταποκριτής πάγκου είτε ως καμεραμαν και λοιπά τηλεοπτικά.

Η τηλεόραση εχει δυο αθλητισμούς. Το ποδόσφαιρο και όλα τα άλλα. Αντε να εξαιρέσω το μπάσκετ ( και αυτό μόνο για τον τελικό της ευρωλίγκα ή τους τελικούς στα play off ή για ακόμα λιγότερους πιστούς, τους τελικούς του ΝΒΑ)  αλλα και στη χώρα μας και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, το ποδόσφαιρο εχει τον πρώτο λόγο. 

Στην Ελλάδα η τηλεόραση εχει κατηγορηθεί για το ποδοσφαιρικό της κομμάτι ότι αφενός συντελεί στη διαιτητολογία αφετέρου ότι αφαιρεί οπαδούς από το γήπεδο.

Και στις δυο περιπτώσεις η λογική κάνει πάρτι.

Σε ότι αφορα τη διαιτησία, αν δεν ήταν τοσο ύποπτη και αν τα ανθρωπινα λάθη δεν είχαν τη συχνότητα των σεισμών στην Ιαπωνία, δεν νομίζω πως η τηλεόραση θα είχε εικόνα  να προβάλλει.

Οι οπαδοί, αν τους εμπνέει η ομάδα τους πάνε στο γήπεδο ανεξαρτήτως τηλεοπτικής μετάδοσης. Το Καραϊσκάκη γεμίζει, ο Παναθηναϊκός στην Ευρώπη κάνει συνήθως sold out, στην Τούμπα και στο Χαριλάου ειδικά τα τελευταία χρόνια υπάρχει μεγάλη προσέλευση και παρά την απογοήτευση τους οι οπαδοί της ΑΕΚ ηταν 50.000 στο ΟΑΚΑ με τον Ολυμπιακό. Οι ομάδες που ούτως ή άλλως εχουν το κοινό τους, δεν επιρεάζονται από την τηλεοπτική μετάδοση ισα ισα εχουν το κίνητρο να πάνε να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα για την οποια «θα μιλάει ολη η Ελλάδα»

Η τηλεόραση στον αθλητισμό εξυψώνει την αλήθεια και τη δημοκρατία. Η εικόνα είναι αδιάψευστος μάρτυρας και το θέαμα τίθεται στην κρίση του καθένα. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για αστέρες του παρελθόντος που θα θέλαμε να τους δούμε για να κάνουμε τις σχετικές συγκρίσεις;

Ακούμε διηγήσεις, γοητευτικές ιστορίες, στρατευμένες πολλές φορές απόψεις,  αλλα τι από αυτά είναι αλήθεια και τι είναι η θεοποίηση του παρελθόντος από τους μεγαλυτέρους;

Ο Αντώνης Πανούτσος στη συνέντευξή που μου έδωσε, είπε:

«Πιστευω πως αδικουνται καταφορα οι νεοι ποδοσφαιριστες. Οι τεχνικες ενεργειες τους είναι πολύ πιο γρηγορες και δεν φαινονται από το γηπεδο και στην τηλεοραση το καταλαβαινεις μετα το δευτερο replay. Ενώ τοτε ο Νεστοριδης ας πουμε εκανε το κολπο, αλλα τοσο αργα που το καταλαβαιναν ολοι.»

( Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ: http://suspect-enjoys-the-silence.blogspot.com/2009/07/blog-post_06.html )

Πόσοι παλιοί είναι αυτοί που θα καταθέσουν αντίστοιχη άποψη;

Η τηλεόραση στο ποδόσφαιρο μας άνοιξε τα μάτια. Βλέπαμε το ελληνικό πρωτάθλημα και πιστεύαμε ότι παρακολουθούσαμε ποδόσφαιρο μέχρι να έρθει στους δέκτες μας εν αφθονία και όχι με «φάσεις και γκολ» το ισπανικό, το αγγλικό και το γερμανικό πρωτάθλημα.

Πόσοι και πόσοι σύλλογοι δεν εχουν ωφεληθεί από τα περίφημα τηλεοπτικά δικαιώματα; Αν είχε γίνει σοβαρή διαχείριση, τουλάχιστον το ποδόσφαιρο μας θα είχε πολύ καλύτερο επίπεδο. Η ευκαιρία χάθηκε όμως με τον πακτωλό που έπεσε επι alpha digital. Μεγάλες ανάσες έδωσε πέρυσι η κρατική τηλεόραση στις ομάδες μπάσκετ όταν πήρε τα δικαιώματα της Α1.

Βέβαια τίποτα δεν πάει μόνο του. Με την τηλεόραση στήθηκε μια βιομηχανία μάρκετινγκ και πωλήσεων κατασκευάζοντας αστέρες, φίρμες, διαφημίσεις. Ενας τεράστιος κύκλος κατανάλωσης προϊοντων γιατί το φοράει ο ταδε ή ο δείνα αθλητής που το είδα στην τάδε διαφήμιση.  Οι απανταχού σταρς ως διαττοντες αστέρες φτιάχνουν εικόνες που προβάλλονται συνεχώς και ο δρόμος τους είναι στρωμένος με εκατομμύρια ευρώ.

Είναι θέμα καθαρά ατομικής διαχείρισης και για τον τηλεθεατή αλλά και για τον σταρ το πώς θα αξιοποιήσει την εικόνα. Το μέσο εχει θετική επίδραση ως προς την ανάπτυξη και διεύρυνση ενός αθλήματος στον κοινωνικό ιστο αλλα και την αρχειοθέτηση ιστορικών αθλητικών στιγμών.

Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα αθλήματα και πάλι η τηλεοπτική προβολή έστρεψε, εστω λιγότερα, βλέμματα και ενδιαφέρον. Αναλογιστείτε τι γνωρίζαμε για την αρση βαρών. Όταν ο φακός έβαλε στα σπίτια μας τις φωνές του Ιακώβου, την ψυχραιμία του Κάχι και τη μαχητικότητα του Πύρρου με τα μετάλλια τους, πολλά παιδιά πήγαν στα γυμναστήρια να κάτσουν κάτω από τη μπάρα. Ναι μεν οι διακρίσεις είναι αυτές που προκάλεσαν το ενδιαφέρον αλλα κάποιος τις έδειξε. Κάποιος τις πρόβαλλε. Αρκετές φορές κάποιος τις υπερπρόβαλλε.

Η τηλεόραση προβάλλει γεγονότα, καλλιεργεί ενδιαφέρον αλλά και καταστρέφει. Ρωτήστε τον Τζέκο, τον Κεντέρη και την Θάνου.

Η σχέση πάθους τηλεόρασης και αθλητισμού έχει μια βάση στήριξης και λέγεται όπως σε ολες τις επιχειρήσεις, κέρδος. Ο πρωταθλητισμός εχει ανάγκη την τηλεόραση και αντιστρόφως. Ότι δεν εχει εμπορικό κέρδος, δεν πολύ-προβάλλεται [ΣΣ σάμπως υπάρχουν και δημοσιογράφοι που να το κατέχουν ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν την τηλεοπτική μετάδοση;] Ο αθλητισμός για τις μάζες μόνο έμμεσα μπορεί να ωφεληθεί. Να βλέπεις τον γυμνασμένο αθλητή και να πας στο γυμναστήριο να του μοιάσεις. Να παρακολουθήσεις έναν αγώνα πινγκ – πονγκ, να σου αρέσει και να πας να γραφτεις σε έναν σύλλογο. Η τηλεόραση προβάλλει τον αθλητισμό από τον οποιο μπορεί να βγάλει κέρδος. Όχι από τον οποιονδήποτε αθλητισμό. Εκτος και αν έχουμε μια διάκριση οπότε «αναγκαστικά» θα πέσουν τα φώτα της δημοσιότητας. Εστω και με αυτόν τον αντίστροφο τρόπο υπάρχει θετικό αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να κατηγορήσω την ιδιωτική και τη συνδρομητική τηλεόραση. Βαριέμαι τα ευχολόγια τύπου «μακάρι να υπήρχε προβολή σε όλα τα αθλήματα». Αυτός που πληρώνει για τηλεόραση, πληρώνει γιατί εχει τους αγώνες της αγαπημένης του ομάδας στο ποδόσφαιρο και όχι στο μπάντμιντον. Πληρώνει για να βλέπει μεγάλες διοργανώσεις όπως το champions league και όχι τα Βενιζέλεια. Για αυτά υπάρχει και πρέπει να υπάρχει η κρατική τηλεόραση.

Παρά λοιπόν την οποια κρίση, η σχέση και η διαρκής κερδοφόρος συνεργασία δεν θα πάψει. Οποιος δεν βγαίνει εξω να κάνει έξοδα, θα προτιμήσει την τηλεόραση ως τη φθηνότερη μορφή ψυχαγωγίας. Το προϊον παραμένει και θα παραμείνει ισχυρό..

Δεν γνωρίζω πως ακριβώς θα διαμορφωθεί το τοπίο με την ψηφιακή τηλεόραση που μας έρχεται σε 4 χρόνια. Η λογική λεει πως θα έχουμε πολλαπλες επιλογές αλλά η ουσία θα παραμείνει ακριβώς η ιδια. Ουτε η τηλεόραση θα αφήσει το χρυσωρυχείο που λέγεται πρωταθλητισμός, ουτε ο πρωταθλητισμός θα αφήσει την τηλεοπτική βιτρίνα.

Η στοργή θα γίνει πιο ζεστή…

ΜΥΤΙΛΗΝΗ 2009

Το 2009 απεκτησα μια ιδιαιτερη σχεση με τη Μυτιληνη γιατι την επισκευθηκα αρκετες φορες και από ολες πηρα και από ένα κομματι της. Τα στιγμιοτυπα είναι από ολες τις εποχες, παντος καιρου.

Δες τις καλυτερες φωτογραφιες από αυτές που εβγαλα εδώ:

http://picasaweb.google.com/mr.suspect/200905#

Και όπως ειπαμε!

Αν σας αρεσει καποια, μπορειτε να την κλεψετε ελευθερα. Τα πνευματικα δικαιωματα  δεν με ενδιαφερουν.  Απλως, απευθυνομενος στο φιλοτιμο σας, αν αποφασισετε καποια ή καποιες να τις διαδωσετε, μπορειτε να αναφερετε ότι την πηρατε από το www.suspectblog.gr
 

Οποτε λοιπον, βαλτε τις μουσικες που σας αρεσουν καθως θα τις χαζευετε και απολαυστε το σαν βιντεοκλιπ!

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΦΙΛΕ….

Ρε τι πήγα να πάθω…

Ρε τι τρομάρα που πήρα…

Το στόρι εχει ως εξης:

Ξημερώματα, μετά από ενα συμπόσιο σε φιλικό σπίτι με σταματάνε στο δρόμο για έλεγχο. Είναι θετικό να είναι οι αστυνομικοί στους δρόμους και να ελέγχουν. Από το να κάθονται στα γραφεία τους να παίζουν τάβλι ή να βλέπουν τσόντες στον παγκόσμιο ιστο, καλύτερα δεν είναι;

Σταμάτησα και για να μη χρονοτριβήσω, έσκυψα στη θήκη του συνοδηγού να πάρω τα χαρτιά. Καθώς επανερχόμουν στη θέση του οδηγού πιάνω με την άκρη του ματιού μου τον αστυνομικό να βάζει το χέρι του στο όπλο και να είναι έτοιμος να τραβήξει!!!

Εχει γούστο λεω, να είναι και η τελευταία μου στιγμή σε αυτόν τον πλανήτη και να ηρθε η ωρα μου να αποδημήσω για τον Κένταυρο 8. Εντάξει, αλλά τόσο άδικα;

Ενστικτωδώς, πάγωσα και απλώς σήκωσα τα χέρια μου ψηλά μέσα στο αυτοκίνητο. Πλησίασε, μου είπε αυστηρά «τα χαρτιά σας κύριε» και μέχρι να συνέλθω πήρα τις απαραίτητες ανάσες.

Καλό παλικάρι φάνηκε και όταν τα είδε και μου είπε «μπορείτε να πηγαίνετε» τον ρώτησα:

Συγγνώμη ρε φίλε, δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά έστειλες την καρδιά μου στον Αχέροντα ετσι όπως έπιασες το οπλο…

Χαμογέλασε και μου απάντησε εξίσου φιλικά.

Σε καταλαβαίνω αλλά ελα λίγο στη θέση μου. Που να ξέρω εγω τι είναι αυτός που σταματάω στο δρόμο; Όταν σε βλέπω να σκύβεις πως μπορώ να ξέρω ότι δεν πιάνεις ένα οπλο αλλά τα χαρτιά σου;

Και τι να κάνω;

Λοιπόν, για να μαθαίνεις. Η εκπαίδευση που έχουμε είναι να πλησιάζουμε το όχημα πάντα από πίσω ώστε να ελέγχουμε τα χέρια του οδηγού και να είμαστε έτοιμοι. Το καλύτερο που εχεις να κάνεις, να το θυμάσαι αυτό, είναι όταν σε σταματάνε, να βάζεις τα χέρια στο τιμόνι. Από κει και πέρα μη βιάζεσαι, θα ερθω δίπλα σου και θα περιμένω να βρεις τα χαρτιά. Δεν υπαρχει λόγος να κάνεις περίεργες κινήσεις. Τα χέρια στο τιμόνι και περίμενε φίλε..

Ωπ! Να και κάτι που έμαθα απόψε!

Ευχαριστώ πολύ αδερφέ, είσαι άρχοντας!

Να σαι καλά, καλό δρόμο!

Και σαν ηχω, ακούστηκαν τα λόγια του:

«Τα χέρια στο τιμόνι φίλε….»

ΛΙΒΑΝΟΣ – LEBANON

Οι δυο καλύτερες κατ εμε, αντιπολεμικές ταινίες ολων των εποχών είναι το johny gοt his gun του Τραμπο και αυτή των σύντροφων Σέρβων, το όμορφα χωριά, όμορφα καίγονται (lela sepa lepo gore του srdan dragojevic ) και σκέπτομαι πολύ σοβαρά, τούδε εφεξής να συμπεριλάβω και το «Λίβανος» του Μαοζ.

Μη μου πεις για το underground του Κουτσουρίτσα γιατί αυτό το εντάσσω αυθαίρετα στις …σουρεαλιστικές.

Δεν ξετρελαίνομαι όταν πρόκειται να δω κάτι που αφορά τον πόλεμο Παλαιστινίων και Εβραίων. Ημουν νιος και γέρασα και κάθε μέρα τα ίδια και τα ιδια. Πόσες επιθέσεις αυτοκτονίας και ρουκέτες έστειλαν οι μεν και πόσα χημικά και εκκαθαρίσεις επιχείρησαν οι δε. Αν σκεφτείς ότι την επιμελείται και ενας Εβραίος, τότε καλύτερα να δω έναν αγώνα ποδοσφαίρου της τέταρτης εθνικής από το πρωτάθλημα της Ουαζαγκαμπούμπου.

Πήγα, οφείλω να ομολογήσω, πιο πολύ από περιέργεια στο σινε. Το concept ότι η ταινία είναι γυρισμένη μέσα από ένα τανκ ( στα κυριλέ ελληνικά και οσοι υπηρέτησαν στα τεθωρακισμένα, το λένε πια «άρμα» ) αύξανε το μυστήριο…

Η ταινία είναι εκπληκτική.

Το στόρι λέει το εξης:

4 στρατιώτες σε άρμα πάνε για μια πολεμική επιχείριση στον πόλεμο Ισραηλ Λίβανος του 1982. Ενίοτε τους επισκέπτεται ο διοικήτης τους για οδηγίες χρήσεως. Στην αρχη μέσα στη χαρά τύπου πάμε εκδρομή με το τανκ και θα καθαρίσουμε μερικούς εχθρούς χο, χο, χο και μετά έρχονται τα ζόρια…

Τι μου άρεσε:

1. Δεν ηθικολόγησε. Από τις ταινίες που αφήνουν τον θεατή να αποφασίσει μόνος του. Δεν είχε χάπι εντ ούτε τον καλό που σκότωσε 100 και πήδηξε την πιο ωραία γκόμενα ούτε ηλίθιες αμερικανιές. Χωρίς καλούς και κακούς, χωρίς θέοθεν αποστολές και τσιτάτα ιδεώδη.
2. Είχε εξαιρετικές αντιθέσεις. Το ισχυρό εξωτερικά άρμα που ρίχνει τα τσιμέντα που θα έλεγε και ο κοουτς Αλέφαντος που εσωτερικά είναι τόσο εύθραυστο και αδύναμο… Οι σουπερ ουαου λέοντες γίνονται ποντίκια.
3. Δεν κούρασε και δεν ξήλωσε τη χρονική διάρκεια. 93 λεπτά σε ικανοποιητικό ρυθμό και με το διάλειμμα στον Τριανόν, επιτέλους θυμήθηκα πως είναι ο πραγματικός κινηματογράφος και όχι τα σουπερ μάρκετ των μουλτιπλεξ.
4. Ακόμα και να μην έκανε τις εθνολογικές συστάσεις ( εμεις είμαστε αυτοί και κυνηγάμε αυτούς ) η συγκεκρίμενη ταινία μπορούσε να ηταν ακριβώς η ιδια στον Β παγκόσμιο, στο Ιρακ, στη Σερβία και οπου αλλού εισβάλλουν μερικοί τύποι με τα όπλα. Η φρίκη του πολέμου εχει παντού το ίδιο χρώμα…

Πιστεύω πως ο Μαοζ πρέπει να επιρεάστηκε και ολίγον από Κιούμπρικ καθώς η σκηνή με τη μουσική από το πουθενά μου θύμησε τη Λάμψη και οι σκηνές με τα  δάκρυα του μουλαριού και την κανονιά στο κοτέτσι είναι ανθεμ.

Αν συνδιάσει κανείς το πρώτο και το τελευταίο πλάνο μπορει να δώσει τόσες μα τόσες ερμηνείες, που μόνο για αυτό αξίζει να τη δεις.

Το LEBANON είναι άλλη μια απόδειξη πως οι πραγματικά μεγάλες ταινίες δεν είναι αυτές που εχουν τα τρομερά ποσα, τους μεγάλους αστέρες, τα απίθανα εφε και το πολυπλόκαμο δίκτυο διανομής και προβολής.

Μια φορά να δω εστω μια από τις 16 αίθουσες των village και των ster να προβάλλουν ανάμεσα στα αμερικανικά σκουπίδια και μια ταινία σαν το Lebanon και ας μου καουν όλα τα DVD.