ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ

Τις προάλλες, σε ένα κακόφημο μπαρ, παίξαμε με ένα φίλο, το παιχνίδι των σκοτεινών ερωτήσεων. Μια από τις δικές του ήταν η εξης:

Φίλε μου suspect, θέλω να μου πεις, ένα απωθημένο που τελικά πραγματοποίησες και διαπίστωσες ότι τελικά δεν άξιζε τον κόπο, ένα απωθημένο που πραγματοποίησες και διαπίστωσες ότι σου ταιριάζει και άξιζε τον κόπο, ένα απωθημένο που πραγματοποιήσες και διαπίστωσες ότι δεν είσαι τόσο καλος και αξίζει να κοπιάσεις και ως bonus question, μια επιθυμία που πιστεύεις ότι θα υλοποιήσεις σε 15 χρόνια..

Σχεδόν δεν σκέφτηκα την απάντηση:

Από παιδί, είχα το απωθημένο ενός πάρτι. Μεγάλωσα σε μικρό σπίτι, με γονείς που κάθε άλλο παρά τους άρεσαν τα πανηγύρια και ποτέ δεν είχα διοργανώσει κάτι για τους φίλους μου. Πάντα πήγαινα σε πάρτι και ποτέ δεν έκανα. Τον Οκτώβριο του  2007, όταν έπαθε εγκεφαλικό ο αείμνηστος πατέρας μου, είχα επικοινωνήσει με πολύ κόσμο. Λίγους μήνες αργότερα, ενώ είχε δείξει σημάδια εμφανούς ανάκαμψης ηρθε η ονομαστική μου εορτή και σκέφτηκα ότι ηταν μια χρυσή ευκαιρία να πραγματοποιήσω το απωθημένο μου.

Ηθελα να ξεσκάσω και να εκφράσω ένα ευχαριστώ σε οσους είχαν δείξει ένα ανθρώπινο ενδιαφέρον με το να πάρουν εστω ένα τηλέφωνο να ρωτήσουν τι κάνω και τι απέγινε ο πατέρας μου.

Ενας φίλος είχε ένα ωραίο μπαρ και κάλεσα περί τα 40 άτομα. Ήπιαμε αρκετά, έβαλε και λαχταριστούς μεζέδες ( τις λεγόμενες «μπόμπες» ) αλλά να σου πω την αλήθεια δεν το πολυευχαριστήθηκα. Οι περισσότεροι επειδή προέρχονταν από ετερόκλητα περιβάλλοντα δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους. Οπότε καθώς έρχονταν, τους τοποθετούσα στους καναπέδες με τρόπο ώστε με αυτούς που θα έβαζα δίπλα τους, να μπορούσαν να πουν μερικές κουβέντες, να έχουν μερικά κοινά στοιχεία. Εν πολλοίς το κατάφερα. Μετά έπρεπε, αφενός να έχω το νου μου στους σερβιτόρους και στα τραπέζια, μη λείψει τίποτα, αφετέρου να πηγαίνω πότε στον έναν και πότε στον άλλον φίλο για να μην αισθάνεται κανένας παραπονεμένος. 

Τέσσερα χρόνια αργότερα το μόνο που που θυμάμαι είναι η χαλάρωση που ένοιωσα ότι πέρασαν ολοι ωραία, όταν έφυγαν ολοι και έμεινε ο καλύτερος μου φίλος που παραμένει και σήμερα και μια γυναίκα που τότε είχαμε κάτι μεταξύ βαθιάς φιλίας και ανομολόγητου έρωτα που τελικά ούτε μείναμε φίλοι, ούτε τα φτιάξαμε όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Επίσης θυμάμαι την επόμενη μέρα να ανοίγω τα δώρα με μεγάλη χαρά και να τηλεφωνώ στον καθέναν αφενός να τον ευχαριστήσω αφετέρου να ρωτήσω πως τα πέρασε και αν  του άρεσε.

Το 2008 ήταν μια μαύρη χρονιά καθώς δυο μήνες μετά τη γιορτή μου, ο πατέρας μου τελικά κατέληξε, η μητέρα μου έκανε δυο εγχειρήσεις, έκανα και εγω μια στο τέλος της ίδιας χρονιάς, το 2009 μάζευα κομμάτια και γιάτρευα πληγές και οι σχέσεις με τους ανθρώπους σμιλεύτηκαν, ξεκαθάρισαν, κάποιοι έφυγαν, κάποιοι ήρθαν, άλλοι αμέλησαν, άλλοι ξέχασαν, άλλοι ξεχάστηκαν στη μεγάλη πόλη…

Σε μια περιήγηση μου στα suspect files and folders, έπεσα στο φάκελο που είχα τις φωτογραφίες από εκείνο το πάρτι και έριξα μια ματιά βλέποντας πρόσωπα και χαμόγελα.

Αν το έκανα σήμερα, 8 στους 10 δεν θα τους καλούσα.

Τουλάχιστον όμως, αυτό το απωθημένο εξαφανίστηκε.

Εφήμερες ανθρώπινες σχέσεις…

Το απωθημένο που πραγματοποίησα και νομίζω πως μου ταιριάζει είναι αυτό του ραδιοφώνικου παραγωγού. Ενας φίλος είχε γίνει διευθυντής προγράμματος σε έναν σταθμό στα FM και όταν βρισκόμασταν, μου έλεγε διάφορα περιστατικά από την καθημερινότητα του. Μια μέρα, που ούτε καν θυμάμαι γιατί το ξεστόμισα του είπα: «Αν είχα μια εκπομπή, ξέρεις τι τίτλο θα της έβαζα;» Για πες.. απάντησε με ενδιαφέρον. «Diggin Deeper» του λεω! Ωραίος τίτλος! Μπράβο, για ανέβα να κάνεις μια εκπομπή, μου πρότεινε και με άφησε εμβρόντητο. Η μια έφερε την άλλη και κράτησε για 2,5 χρόνια που έμεινα εκει. Μετά έκλεισε ο σταθμός, ψάχτηκα για να συνεχίσω στα FM αλλά ελλείψει βίσματος, βρήκα τοίχο και συνεχίζω για πέμπτο συναπτό έτος στον αέρα, σε δυο αξιοπρεπείς ιντερνετικούς σταθμούς.

Το τελευταίο απωθημένο που πραγματοποίησα είναι αυτό του DJ. Μια ζωη, σε κλαμπ, σε καφέ, σε γάμους και μνημόσυνα, πήγαινα να ακούσω τους άλλους. Να λοιπόν που τώρα πια, βάζω εγω τη μουσική. Η εμπειρία του DJ είναι μια εξελικτικά διδακτική διαδικασία για την οποία κάποια στιγμή θα αφιερώσω ειδικό κεφάλαιο. Το να βάζεις σκυλάδικα, ροκ ή ποπ ή λαϊκά, είναι εύκολο. Τελειώνει το ένα κομμάτι, συνεχίζεις με το άλλο. Σαφώς και πρέπει να κρατάς μια στοιχειώδη ροή για να μην κάνεις τα νεύρα και τα συναισθήματα του άλλου όπως των κατοίκων της Φουκοσίμα κατά το τσουνάμι, αλλά η ηλεκτρονική μουσική είναι η πιο δύσκολη. Πρέπει, πέραν της ροής, να παντρεύεις τα beats per minute ανα κομμάτι ώστε να μην καταλαβαίνει ο ακροατής πότε τελειώνει το ένα και πότε ξεκινάει το άλλο. Ουσιαστικά να μην υπάρχει κενό μεταξύ των κομματιών και ο «επίλογος» του ενός να είναι και η αρχή του επόμενου! Σε αυτό το σημείο, κάνω αρκετά λάθη. Δεν παίζω με βινύλια ή με cd αλλά ακόμα και με τον υπολογιστή κάνω λάθη. Αν και τα κομμάτια που βάζω είναι ωραία ( χάρηκα θα μου πεις, αφου εσυ τα βάζεις, δεν θα τα χαρακτήριζες χάλια – είναι σχόλιο αυτών που έρχονται )  

Για αυτό και επιμελώς αποφεύγω στις εκπομπές μου και  στα δίκτυα που εκφράζομαι, να γράψω τη λέξη DJ. Δεν είμαι. Προσπαθώ να γίνω. "Βάζω μουσική" αναφέρω. Το καλό της υπόθεσης είναι πως οσοι εχουν ερθει, κανένας δεν εχει ξενερώσει για να φύγει και όλοι κάθονται τουλάχιστον 2,5 ώρες οπότε τα λάθη μου δεν είναι εγκληματικά και πως με τη συνεχή τριβή βελτιώνομαι αισθητά. Το να είσαι DJ και να παίζεις House για παράδειγμα, χρειάζεται συνεχή αυτοσυγκέντρωση ώστε οι αλλαγές να είναι αψεγάδιαστες αλλά όταν είσαι με φίλους και πιάνεις κουβέντες, τσουγκρίζεις σφηνάκια, έχεις αγκαλιές και φιλιά, τα λάθη είναι αναπόφευκτα. 

Μεταξύ μας, προτιμώ να κάνω λάθη και να γουστάρει ο άλλος να έρχεται λόγω ζεστού και παρεϊστικου κλίματος παρα να είμαι ο μιστερ απρόσιτος που κολλάει άψογα τα bpm.

Η επιθυμία είναι ότι θα ήθελα να ψηφιοποιήσω τις κασέτες μου που είναι γύρω στις 500. Δεν ξέρω να κατεβάζω από το νετ ( ναι, το παραδέχομαι. Τορεντς και λοιπα χρυσωρυχεία δεν τα ξέρω ) ώστε να βρω τα τραγούδια από τους τίτλους και να τα μετατρέψω από τις κασέτες σε mp3. Eίναι μπελάς. Ρώτησα σε δυο εταιρείες που ασχολούνται με την ψηφιοποιήση, ζητάνε τρελά ποσά.

Επίσης εχω γύρω στις 3.000 φωτογραφίες που θα ήθελα να τις σκανάρω και να τις εχω σε ηλεκτρονική μορφή. Αντε βρες χρόνο και υπομονή να σκανάρεις μια προς μια ολες αυτές τις φωτογραφίες. Σκέπτομαι λοιπόν πως αν και όταν δημιουργήσω οικογένεια, αφου δεν θα βγαίνω εξω, θα κάθομαι να κάνω αυτές τις δουλειές προσέχοντας το/τα παιδιά.

ΕΚΛΟΓΕΣ. ΑΜΕΣΑ.

Η βιασύνη του Αντώνη Σαμαρά για τις εκλογές μου κάνει μεγάλη εντύπωση. 

Θεωρώ πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για εκλογές. Η επιβάρυνση για την πολύπαθη οικονομία μας θα είναι σημαντική. Πιθανώς πολλοί να πιστέψουν ότι με τις εκλογές θα γίνει νέα διαπραγμάτευση,  θα εισρεύσουν λεφτά στις τσέπες μας και ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. 

Όποιος και να βγει έχει μια συγκεκριμένη πολιτική να ακολουθήσει. Δεν μπορεί να αλλάξει πολλά. Πιθανώς να μπορεί να κάνει καλύτερη διαχείριση ή να μαζέψει μερικά ευρώ παραπάνω από κάποιους που τους περισσεύουν. [ΣΣ. Αιώνιο σύνθημα για τους έχοντες και κατέχοντες που κανείς δεν έκανε τίποτα ]

Αυτά που υπογράφουμε όμως ισχύουν και θα ισχύουν και ευτυχώς είναι η πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια που κανένας δεν μπορεί να υποσχεθεί καμία παροχή παρά μόνο ότι θα κάνει καλύτερη διαχείριση. Μας τελείωσε και η Αλλαγή και ο Εκσυγχρονισμός και η Επανίδρυση του Κράτους και το Πάμε και δεν σταματάμε..

Φοβάμαι την ψηφοφορία. Για λόγους διαμαρτυρίας πολύ φοβάμαι μην πετάξουμε στα σκουπίδια τις ψήφους μας. Αν η Τζούλια κάνει κόμμα, είμαι σίγουρος ότι θα πάρει μόνο και μόνο για χαβαλέ ένα σεβαστό ποσοστό και δεν προσφέρεται η εποχή για πλάκες. 

Η Νέα Δημοκρατία είναι αναμφισβήτητα πρώτη αλλά όχι τόσο ισχυρή ώστε να κάνει κυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ μας τελείωσε. Πιθανώς να πετύχει μια συσπείρωση λόγω της επικείμενης εκλογής Βενιζέλου αλλά αν αγγίξει το 16-17% θα πρέπει να πανηγυρίσει. 

Βλέπω ότι ο κόσμος θέλει να μπουν στη Βουλή οι Οικολόγοι Πράσινοι που υπό το μανδύα της Οικολογίας έχουν αναφερθεί στην τουρκική μειονότητα της Θράκης και τη «Μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα. 

Η Δημοκρατική αριστερά, εξαργυρώνει ένα συμπαθές προφίλ του Κουβέλη όμως σε αυτό το κόμμα έχουν βρει καταφύγιο οι κυρίες Δραγώνα και Ρεπούση που δοκίμασαν να ξαναγράψουν την  ελληνική ιστορία. 

Δύναμη αποκτά και η Ντόρα που άφησε τον Χριστοφοράκο να φύγει και τόσα χρόνια στο δεδομένο πολιτικό σύστημα μεγαλούργησε. Τι καινούριο έχει να μας πει; 

Ο Καρατζαφέρης δικαίως πιάνει πάτο καθώς από τους πολλούς ελιγμούς ζαλίστηκε και μας ζάλισε.

Φοβάμαι πολύ την άνοδο της Αριστεράς στην Ελλάδα. Ότι καλό πήγε να γίνει στη χώρα μας, όποιο έργο, όποια προσπάθεια, ήταν οι πρώτοι που το πυροβόλησαν. Στα εθνικά θέματα δεν θα έλεγα ότι ξετρελαίνονται για την υπόσταση της Ελλάδας. Άσε δε που αν ήμασταν κατά την Αλέκα εκτός Ευρώπης, θα είχαμε γίνει Ουγκάντα. Το πιο φασιστικό κόμμα που λέγεται ΚΚΕ ( έχεις ακούσει ποτέ να διαφωνήσει κανείς στον Περισσό; ) και στη στέγη των οποιονδήποτε μειονοτήτων και εξτρεμιστών, με φοβίζει να πάρουν τόση δύναμη. Δεν μπορώ να ακούω για το δίκιο του εργάτη όταν έχει γίνει η σφαγή των Γαυγαμήλων στον 902 που είναι και αριστερά στα FM. 

Ο κατακερματισμός που ετοιμάζεται, θα βλάψει την Ελλάδα. Δεν είμαστε συνηθισμένοι να συνεργαζόμαστε. Εδώ καλά καλά για να διοριστεί ο Παπαδήμος, το συζητούσαν για 10 μέρες, ποιος μου λέει ότι ξαφνικά η Αριστερά στην Ελλάδα θα συνεργαστεί για ένα καλύτερο αύριο; 

Εσύ νομίζεις ότι οι Ευρωπαίοι θα μας δώσουν δις, θα κουρέψουν τα χρέη και θα κάθονται να παίζουν με τον Αλέξη και την Αλέκα; Καλώς ή κακώς άλλη πρόταση αντί του Μνημονίου 2, δεν είχαμε πλην της καταστροφής με τη δραχμή. Αν επωφεληθούν οι αντιμνημονιακοί, και βγουν αύριο να πουν φεύγουμε από το ευρώ, μπορείς να φανταστείς την επόμενη μέρα; Αν συναινέσουν στις υπογραφές του Παπαδήμου, τότε η κωλοτούμπα ελέω εξουσίας θα είναι φαιδρή.

Με τρομάζει να γίνουν οι εκλογές αύριο. 

Αφενός γιατί η διαμαρτυρία θα μας οδηγήσει να δώσουμε δύναμη σε επικίνδυνους αφετέρου γιατί πραγματικά δεν έχω ιδέα τι να ψηφίσω…

ΣΟΦΙΑ ΔΗΜΤΣΑ

Ναι, σωστα. Η Δημτσα πρεπει να απολυθει απο το MEGA. Να κρεμαστεί και στο Σύνταγμα και να τις πετάμε μολότοβ. Ο νικητής να κερδίσει πενθήμερη εκδρομή στο Μόναχο με δωρεάν διαμονή, ξενάγηση και σίτιση. 

Εμεις βλέπεις, στο υποδουλωμένο Ελλαδιστάν, πρεπει να ειμαστε πολιτικαλι κορεκτ. Και ευγενικοι. Και πολιτισμενοι. Οπως ηταν αλλωστε και οι Γερμανοι στο Διστομο και στα Καλαβρυτα. Οταν μας εκαναν κωλοδαχτυλα με την Αφροδιτη και μας "συμβουλευαν" να πουλησουμε κανα νησακι..

Λες και οι λέξη "σακάτης" είναι ιερή βλασφημία και έσπευσαν οι Ραγιάδες να θέσουν επιτήμιο κατά της Δήμτσα. 

Οταν θέλεις να σακατέψεις τον κόσμο πως λέγεσαι;

Και μην ακούσω τίποτα περί ιερής αγανάκτησης σχετικά με την αναπηρία γιατί το ελληναριό είναι αυτό που κλείνει τις ράμπες στα πεζοδρόμια, ως κοινωνία τους κάνουμε τη ζωή τόσο εύκολη  και σήμερα θυμήθηκαμε οτι η Δήμτσα δεν έπρεπε να κάνει αυτό το σχόλιο. 

Ουαι ημιν υποκριτές και ραγιάδες..

ΜΝΗΜΟΝΙΟ μέρος 2ον

 

Ώρες ώρες σκέπτομαι ότι πρέπει να υπάρχει ένα αόρατο χέρι που όταν μια κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, επεμβαίνει και δίνει τη λύση. Αυτό το βλέπεις σε «πεθαμένες» ποδοσφαιρικές ομάδες που «ανασταίνονται», σε επιχειρήσεις που κάποιος, κάπου, κάποτε, καθαρίζει και για μας και ευτυχώς το είδαμε στη χθεσινή κρίσιμη, την πιο κρίσιμη από ποτέ, ψηφοφορία που είχαμε στη βουλή σχετικά με το Μνημόνιο part 2.

Έχω όλη την καλή διάθεση να πετροβολήσω, όπως και εσύ, τους πολιτικούς. Αυτοί μας έφτασαν ως εδώ και δεν εμπνέουν σε κανέναν εμπιστοσύνη ότι θα μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη και την πρόοδο. Με παλιούς τσιμεντόλιθους δεν μπορείς να χτίσεις μια καινούρια πολυκατοικία. 

Τέθηκαν δυο επιλογές. Η μια είναι το Μνημόνιο 2 με δύσκολους όρους και η άλλη είναι το απόλυτο τίποτα. Η χρεοκοπία και η δραχμή. Προτιμώ λιγότερα ευρώ παρά εκατομμύρια άχρηστες δραχμές. Προτιμώ να ζοριστώ παρά να ζω σαν κάτοικος της Ουαζαγκαμπούμπου. Προτιμώ να υπάρχω έστω και με δυσκολίες παρά την ολική καταστροφή. Προτιμώ να συνεχίσω παρά να χρεοκοπήσω. Εκτός και αν πιστεύει κανείς ότι η επιστροφή στη δραχμή θα επιφέρει διαγραφή δανείων, λεφτά στις τσέπες, τρομερή κίνηση στην αγορά και ευμάρεια. 

Βλέπαμε την ψηφοφορία με έναν φίλο που ανησυχούσε πάρα πολύ. Μου έλεγε πως αν το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό να τρέχαμε στο ΑΤΜ της τράπεζας να σηκώσει οσα μπορούσε. Προφανώς και αυτή τη σκέψη δεν την έκανε μόνο εκείνος. Καταλαβαίνεις τι θα γινόταν αν το ελληνικό κοινοβούλιο απέρριπτε το Μνημόνιο 2… Φαντάσου αν από σήμερα, Δευτέρα, θα έμενε σουπερμάρκετ και τράπεζα όρθια. Σε πόσους φούρνους θα κάναμε ντου, πόσα ΑΤΜ θα ξηλώναμε και σε πόσα βενζινάδικα θα κάναμε επιδρομή.

Τώρα που μεγάλωσα, δεν βλέπω μόνο τις απόψεις και τις ιδέες αλλά ποιος τις κάνει. Μου έστειλαν μηνύματα στο facebook για να κατέβω στο Σύνταγμα:

Ενας δωδεκαθεϊστής που ονειρεύεται την καταστροφή …του χριστιανικού ορθόδοξου κράτους όπως λέει

Ενας άεργος που τον ταΐζει η μάνα του

Μια φοιτήτρια  που πρέπει να εχει στο πανεπιστήμιο 8 χρόνια και ετοιμάζονται να της βγάλουν σύνταξη γιατί θα το τελειώσει σε άλλα τόσα. 

Τι κοινό εχω με αυτούς τους τύπους;

Τι κοινό εχω με τον Αλέξη και την Αλέκα που ότι καλό πάει να γίνει στη χώρα μας το τορπιλίζουν; Από τη διπλή ανάπλαση στο Βοτανικό μέχρι τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών, των «Μακεδόνων» και των «Τούρκων» της Θράκης. 

Για την καταδρομή των Οστρογότθων στο κέντρο της Αθήνας, έχω πάθει ανοσία από την επανάληψη. Οι μεν λένε ότι είναι παρακρατικοί και οι δε ότι είναι αριστεροί εξτρεμιστές. Διάλεξε όποια εκδοχή σε βολεύει, δεν θα τα χαλάσουμε εκει. Το μόνο σίγουρο είναι πως η επανάσταση δεν έχει καμία σχέση με μια βιτρίνα ενός καταστήματος. Αυτό στο χωριό μου το λένε βαρβαρότητα και είναι κατάλοιπο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν μάθουμε ποιοι είναι αυτοί που συνέλαβαν και τιμωρηθούν παραδειγματικά και παρελάσουν τα ονοματάκια και οι φάτσες τους τότε θα έχουμε κάνει ένα βήμα προς τα μπροστά. Αλλιώς, τι είχες Λάκη, τι είχα πάντα. 

Ευτυχώς πρυτάνευσε η λογική και θα πάμε σε μια λύση που θα μας ζορίσει αλλά θα έχουμε και ένα αύριο. Μας περιμένουν μέτρα και πρέπει να τα εφαρμόσουμε. Προσεχώς θα γράψω πόνημα και για τα λάθη της κυβέρνησης Παπανδρέου αλλά ας του δώσουμε και ένα μικρό έστω δίκιο: Μερικά σωστά πράγματα που πήγαν να γίνουν, μας βρήκαν αντιμέτωπους. Όταν έθιξε την παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία, τα κλειστά επαγγέλματα, έγινε χάος από τις απεργίες. Όταν η Διαμαντοπούλου κατέθεσε ένα σωστό νομοσχέδιο για τα Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι πρυτάνεις σε συνεργασία με τις κομματικές νεολαίες (αυτοί που ευθύνονται για το βούλιαγμα του επιπέδου της εκπαίδευσης μας ) σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης. 

Δεν λεω ότι η χρεοκοπία απομακρύνθηκε ως ενδεχόμενο. Μπορεί να την ξαναβρούμε μπροστά μας. Ιδιαίτερα αν μερικές τομές που πρέπει να κάνουμε δεν τις κάνουμε όπως έγινε τα τελευταία δυο χρόνια. 

Ολες οι διαμαρτυρίες είναι κατανοητές μόνο που όσο και αν προσπάθησα να ακούσω μια αντιπρόταση, δεν έτυχε, πέραν της επιστροφής στη δραχμή. Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να συνταχθώ με οσους θέλουν την Ελλάδα να γίνει Τατζικιστάν. Στο κάτω κάτω της γραφής αν με το ευρώ οι φτωχοί γίνουν φτωχότεροι, με τη δραχμή οι φτωχοί θα πεθάνουν. 

Σε ότι αφορά τα εν Βουλή δρώμενα, οι 43 διαγραφές βουλευτών είναι κάτι που θα μας απασχολήσει στο εγγύς μέλλον. Το ένστικτό της αυτοσυντήρησης θα οδηγήσει πολλούς από τους διαγραφέντες στις στοργικές αγκαλιές του Κουβέλη, της Ντόρας, του Δημαρά και του Καρατζαφέρη. Θεωρώ απίθανο να δημιουργήσουν καινούριο κόμμα καθώς οι περισσότεροι έχουν μια ιστορική πορεία και ευθύνη στην πολιτική σκηνή της χώρας μας και δεν πιστεύω πως θα πείσουν κανέναν ότι έχουν κάτι καινούριο να προσφέρουν, ούτε μπορούν να διαγράψουν το παρελθόν τους με ένα «όχι». Έγραψα τη λέξη «όχι» και θυμήθηκα πόσο εκνευρίστηκα κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας καταρχήν με αυτούς που έλειπαν. Έφτυσαν κατάμουτρα όσους τους ψήφισαν. Ή έχεις οντότητα και ανάστημα να πας να ψηφίσεις ή κάτσε σπίτι σου. Ξέρω. Είναι γλυκά, πολύ γλυκά τα 8.221 ευρώ που παίρνεις ως μισθό αγαπητέ κύριε Βουλευτά. Τι σημαίνει το «δεν πάω»; Σου κάηκε το μόντεμ; Ξέχασες το σίδερο στα ρούχα; Θυμήθηκες την κατσαρόλα που άφησες αναμμένη; 

Επίσης δεν μου άρεσαν αυτά τα αδερφίστικα «ναι εκεί, παρών εκεί, ίσως σε αυτό το άρθρο, μπορεί σε αυτό, όχι σε εκείνο και τελικά ναι στο άλλο». Τι σαχλαμάρες είναι αυτές; Πλάκα είχαν όσοι ήθελαν να παραδώσουν διάλεξη μετα ψήφου προφανώς για να τους καμαρώσουν οι γονείς τους, μερικοί φίλοι και 2-3 ψηφοφόροι που τους απέμειναν. 

Ο παμπόνηρος Γιώργαρος την πάτησε. Πάνω που πίστεψε ότι είναι ο μέγας ρυθμιστής του πολιτεύματος, υπερεκτίμησε τις δυνατότητες του με αποτέλεσμα να κάνει επικίνδυνες μαγκιές για να σταματήσει την κατρακύλα των δημοσκοπήσεων. Έξυπνος είσαι ευκατάστατε ( για να μην πω ζάμπλουτε ) ex-μποντι μπίλντερ αλλά το σήμερα έτσι αύριο γιουβέτσι, σήμερα σκάκι αύριο ουισκάκι και σήμερα τρόλεϊ και αύριο βόλεϊ μας κούρασε και δεν αντέχεται. Αυτό που κατάφερε το ΛΑΟΣ είναι να χάσει τα δυο κορυφαία στελέχη του ( εκτος και αν ο Γιώργης κάνει άλλη μια κωλοτούμπα και μεθαύριο τους ξαναδείς στους κόλπους του κόμματος – αν ο Βορίδης δεν πάει προς ΝΔ μεριά ) και νομίζω πως θα υποστεί γερή σφαλιάρα στις εκλογές. Καλοί οι ελιγμοί αλλά τα πολλά τετ α κε επιφέρουν ατύχημα… 

Φοβάμαι πολύ την ενδυνάμωση της (ανθ)ελληνικής Αριστεράς, στο ΠΑΣΟΚ πρέπει να βγάλουν φωτογραφίες με σύσσωμη την κοινοβουλευτική τους ομάδα γιατί θα κάνουν πολύ καιρό να ξαναμαζευτούν τόσοι πολλοί και στη ΝΔ, είναι σχεδόν αστείο να διαγράφονται οι δυο από τους τρεις κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του κόμματος. Ωραίες επιλογές έκανες. Ετσι θα επιλέξεις τους υπουργούς σου; 

Αν είναι να γίνουν εκλογές και να έχουμε 10 κόμματα στη Βουλή και ο καθένας να κοιτάει την καρεκλίτσα του, προτιμώ να επιμηκυνθεί η θητεία του Παπαδήμου όσο περισσότερο γίνεται.

ΤΟ ΠΟΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Αυριο, Παρασκευη, 10/02, κατα τις 21.30, θα βαζω τις μουσικες στο μπαρακι ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ στο θησειο. Ειναι στην αρχη του πεζοδρομου με τις καφετεριες, καθως κατηφοριζεις δεξια, το τριτο μαγαζι, Ηρακλειδων 12. 

Η εισοδος ειναι εντελως δωρεαν, το μπαρακι προσφέρεται για το πρωτο ποτο αποφορτισης απο την κουραστικη εβδομαδα και απαντες καλοδεχουμενοι! :)

ΘΗΛΥΚΟ ΚΛΙΣΕ

Μετά από το πρωτό ραντεβού με το κορίτσι που σε ενδιαφέρει και ενώ είσαι κύριος και δεν εχεις ορμήξει, η συνήθης κατάληξη είναι το κλίσε: «Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, πέρασα πάρα πολύ ωραία και θα τα ξαναπούμε σύντομα/σίγουρα».

Το ευγενικό αγόρι χαίρεται και μένει με την απορία, καθώς δεν την ξαναματαβλέπει.

Το κατά πόσο καλά πέρασε η γυναίκα φαίνεται στις επόμενες δύο μέρες. Για να μη σου πω δυο ώρες. Μην τσιμπάς από το ευγενικό στερεότυπο. Το χουν αυτό οι γυναίκες,  την ειλικρίνεια την έχουν κλειδαμπαρωμένη στο ντουλάπι με τα είδη προικός της μαμάς.

Θέλουν να σου πουν κάτι γλυκουλίνι για να μη θυμώσεις, και να εχουν και την καβάτζα. Ποτέ δεν ξέρεις που και πως μπορεί να σου φανεί κάποιος θαυμαστής χρήσιμος στο μέλλον.

Αν δεν πέσει φιλί στην καληνύχτα, μη δώσεις καμία σημασία στις λέξεις.

Ζαχαρίτσα στο πικραγγούρι…

ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΝΤΑΙ

Προσκαλεί κάποιος κάποιον σε γιορτή.
Ο διάλογος:

-    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ αλλά δεν μπορώ να έρθω
-    Γιατί ρε συ;
-    Δεν εχω λεφτά ρε φίλε και δεν έχω να σου πάρω ένα δώρο
-    Ασε τα λεφτά ρε, την παρουσία σου θέλω, δεν με νοιάζει το δώρο!


Συνήθως αυτός που λέει τέτοια δικαιολογία δεν παει.

Ολος ο διάλογος, που σίγουρα τον εχεις ακούσει – ειδικά στις μέρες μας – είναι άθλιος.

Τι σημαίνει δεν εχεις λεφτά; Πάρε κάτι συμβολικό! Ένα μπουκάλι κρασί ( 5-6 ευρώ ) ένα κηροπήγιο για ρεσό, ένα μπρελόκ, ένα μικρό διακοσμητικό γραφείου, κάτι!

Αμ ο άλλος; Η παρουσία σου λέει. Γιατί, εσυ πας σε μια γιορτή ή σε ένα γάμο με άδεια χέρια; Ξεφτίλα!

Θεωρώ μέγιστη ρόμπα, ότι και να λέει από ευγενικά κίνητρα ο καλών, ο καλούμενος να προσέλθει με άδεια χέρια, ειδικά σε μια γιορτή. Το δώρο δεν είναι η λύση ζωής. Είναι συμβολισμός. Ότι τιμάς την πρόσκληση και αυτόν που σε καλεί.

Στο παρελθόν εχω δώσει και γω, μάλλον από αμηχανία αυτή την απάντηση περί παρουσίας, και αυτόματα μετάνοιωσα για την πρόσκληση… 

Ένα άλλο κλισέ που φοριέται σε φιλικές συναναστροφές, είναι σε μια πρόσκληση για συνάντηση,  το «δεν εχω λεφτά και προτιμώ να μείνω μέσα. Δεν θέλω να γίνομαι βάρος». Άλλη χαζαμάρα αυτή!

Αυτός που είναι φίλος, φίλος της προκοπής εννοώ, θα προσφερθεί να κεράσει. Κανένας δεν φαλήρισε με το να κεράσει ένα καφέ ή ένα ποτό. Αν δεν είσαι εγωίσταρος, να δεχθείς το κεράσμα και να ανταποδώσεις την επόμενη. Είναι καλύτερα δηλαδή να κάτσετε και οι δυο στα σπίτια σας και να βλέπετε τηλεόραση; Αμα εχεις πρόβλημα να δεχθείς ένα κέρασμα, τότε είσαι προβληματικός άνθρωπος..

Βέβαια, θα μου πεις πως αν το «δεν εχω λεφτά» γίνεται από τσιγγουνιά και κατ’ εξακολούθηση, τότε δεν το συζητάμε, -τι τη θες την παρέα του; -μη γίνεσαι και κορόϊδο!

Μικροί συμβολισμοί..
Καμιά φορά με μεγάλη σημασία…

ΓΙΟΡΤΗ

Πριν από λίγες μέρες, στο Εν Αθήναις, στη γιορτή μου, μαζεύτηκαν φίλοι και γνωστοί και περάσαμε όμορφα. Το μαγαζί γέμισε, τα είπαμε, τα ήπιαμε, γελάσαμε, χαρήκαμε, πήρα και ωραία δωράκια ( ντροπή σου υ-ληστή! ), έβαλα και μπόλικα σφηνάκια, μου άρεσε η βραδιά.

Από τις πέντε ωρες, παραθέτω τα πρώτα 80 λεπτά της μουσικής που έπαιξα.

Ελπίζω να σου κάνει καλή παρέα, την ευχαριστηθείς παρέα με τον καφέ σου το πρωί ή το ποτό σου το βράδι:

http://soundcloud.com/suspectblog/suspects-nameday

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ

Μου αρέσουν τα newsletters. Αντί να ψάχνω, να μου έρχονται οι πληροφορίες στο πιάτο. Ένα από αυτά που παίρνω συστηματικά είναι του http://www.in2life.gr/

Οι απόψεις που φιλοξενούνται στην εν λόγω σελίδα βρίθουν πατριωτισμού όπως ότι η επανάσταση του 1821 ήταν ταξική και είμαι σίγουρος πως οι συντάκτες αυτού του site αμφιβάλλω αν γνωρίζουν τον εθνικό υμνο.
Λαμβάνω όμως το newsletter τους καθώς εχουν καλές προτάσεις διασκέδασης και ψυχαγωγίας.

Το τελευταίο όμως το θεωρώ μέγιστη κουτοπονηριά.
Πριν από λίγες μέρες έστειλαν ένα mail ότι έγιναν ανάδοχοι σε ένα κοριτσάκι στη Ρουάντα. Λες και στην Ελλάδα τα λύσαμε όλα τα θέματα και ενισχύουμε τα παιδάκια της Ρουάντα. Αν θέλεις να βοηθήσεις παιδιά, υπάρχει και η Κιβωτός του κόσμου και η Ενωση Πολυτέκνων εδώ στην Ελλάδα, που επιτελούν σπουδαίο κοινωνικό έργο.

Θα μου πεις βέβαια, «Δικά σου είναι τα λεφτά ρε φίλε, δικά του είναι, στη Ρουάντα τα δίνει. Από σενα τα παίρνει; Αύριο μπορεί να θέλει να τα δώσει στο Τατζικιστάν, θα πρέπει να σε ρωτήσει πρώτα;;» Καμία αντίρρηση.

Προ ημερών έστειλαν ένα άλλο mail και γράφουν το εξής:

«Η παρέα του In2life σκοπεύει να αναλάβει την αναδοχή ενός ακόμη παιδιού. Μόλις τα Likes στη fan page του in2life στο Facebook φτάσουν τις 75.000, προχωράμε!»

Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον καγχασμό και για αυτό γράφω και το παρόν πόνημα:

Τι σχέση εχουν τα likes στο facebook ; Η αναδοχή παιδιού σύμφωνα με  την Αctionaid -  http://www.actionaid.gr/anadoxi και σύμφωνα με τους εθελοντές γιατρούς  http://www.volunteerdoctors.org.cy/index.php?option=com_content&view=article&id=65&Itemid=105  κοστίζει 20-25 ευρώ το μήνα.

Τι σχέση έχει αν σου κάνουν 10 χιλιάδες άτομα like στη σελίδα σου για το αν εσυ θα δώσεις 25 ευρώ;

Αμα θέλεις να κάνεις μια φιλανθρωπία, έστω και στη Ρουάντα, γιατί καταφεύγεις σε τόσο φτηνά διαφημιστικά κόλπακια;

Αμα δηλαδή τα likes φτάσουν στα 74.829, θα γίνεις ή δεν θα γίνεις ανάδοχος;
Αν του χρόνου γίνουν 174.829, θα αναλάβεις 10 παιδάκια;

Δεν θέλω να αντιπαραβάλλω τη χριστιανική θεωρία πως δεν χρειάζεται διαφήμιση η φιλεσπλαχνία και το ελεος. Ο λόγος πως οι ανθρωποι του in2life, που κάτω κάτω στη σελίδα γράφει πως «το in2life ενισχύθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ελληνικό Δημόσιο στο πλαίσιο υλοποίησης του Έργου "Εφαρμογή Ολοκληρωμένου Επιχειρηματικού Σχεδίου» δεν πιστεύουν σε αυτά. Δικαίωμα τους να δώσουν 250 ευρώ το χρόνο σε ένα παιδάκι και να το χιλιοδιαφημίσουν.

Είναι όμως τραγικά υποτιμητικό να παρακαλάς-ζητάς-θέτεις ως ορο ( βάλε οποιο ρήμα θέλεις δεν θα τα χαλάσουμε εκει ) likes στο facebook για να κάνεις μια καλοσύνη….

ΤΟ SUSPECTBLOG ΣΤΟ ANDROID MARKET !

Μετά το app store, ήρθε και η σειρά του Android ! 

Εφόσον διαθέτεις Android, μπες στο market και κατέβασε εντελώς τελείως Δωρεάν την εφαρμογή Suspectblog !

Είναι, όπως όλα τα καλά πράγματα, δωρεάν, και μπορείς να διαβάζεις τα πονήματα μου καθώς και να ακους τις ραδιοφωνικές εκπομπές μου όπου και αν βρίσκεσαι! 

 

Για να το κατεβάσεις κατευθείαν, κάνε κλίκ ΕΔΩ

 

Μεγάλο μεγάλο ευχαριστώ:

Στον Σωτήρη Σαλούμ και την Anxer - http://www.anxer.com/  -  για την υλοποίηση, εταιρεία που κατασκευάζει εφαρμογές για το app store και το android με καλύτερη το eprice που συγκρίνει τιμές προϊόντων για να αγοράζεις αυτό που θέλεις στην καλύτερη τιμή.

Στον Τρύφωνα Βασκούδη για την καλλιτεχνική επιμέλεια, έναν τρελό γραφίστα που συνιστώ ανεπιφύλακτα και μπορείς να δεις δουλειές του εδώ: http://designoverdose.net/ 

Κατέβασέ το, βάλε 5 αστεράκια και πες το σε φίλους σου που έχουν android. Τσάμπα είναι.

Μετά εντάξει, μην ξαναμπείς!

ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΑ

Χθες που λες, είχα την ονομαστική μου εορτή.

Ο διευθυντής μου με πολύ σοβαρό ύφος τύπου, «μου χρωστάς χάρη» , μου είπε:
"Υποπτε παιδί μου επειδή η εταιρεία εκτιμά την παρουσία σου, παρε άδεια για σήμερα και πήγαινε να γιορτάσεις σαν άνθρωπος".

Η γιορτή μου εξελίχθηκε σε γραμματειακή υποστήριξη. Τηλεφωνήματα, sms, αναρίθμητα μηνύματα στο facebook,  απάντησα σε ολους.

Ούτε που κατάλαβα πως πέρασαν ωρες ολόκληρες και πάνω που άρχισα να εκνευρίζομαι και να γίνεται το κεφάλι μου κουδούνι, σκέφτηκα πως είναι καλύτερο να σε θυμούνται παρά να σε αγνοούν.

Καλές είναι οι ευχές αλλά καλύτερες οι συναντήσεις. Αύριο, Παρασκεύη 27 Ιανουαρίου βαζω τις μουσικές στο Εν Αθηναις, Ηρακλειδών 12 στο Θησείο. Ξεκινάω νωρίς κατά τις 21.30, κερνάω σφηνάκια, και είσαι καλοδεχούμενος!

Πάντως, επειδή ακόμα και τώρα χτυπάνε ευχετήρια τηλέφωνα, μοιράζομαι μερικά συμπεράσματα:

1.    Ξέρω ότι το όνομα μου δεν είναι ούτε Κώστας, ούτε Γιάννης, ούτε Παναγιώτης, ούτε Νίκος. Σαφώς και είναι εύκολο να ξεχάσεις. Όταν όμως το θυμηθείς πάρε τηλέφωνο τον εορτάζοντα και μη σκεφτείς «ε, τώρα πέρασε η γιορτή, άσε, μπορεί να παρεξηγηθεί, τι να πάρω καθυστερημένα»..  Η ευχή δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Εστω και μια και δυο μέρες μετά καλύτερα μια καθυστερημένη ευχή παρά το απόλυτο τίποτα. 

2.    Ανθρωποι που είναι φίλοι, είναι μέγιστη αθλιότητα να τους στέλνεις sms ή να τους πετάς μηνύματα στο facebook.  Καλή η τεχνολογία αλλά δεν αντικαθιστά ούτε υποκαθιστά την ανθρώπινη παρουσία. Σε φίλους δεν πετάμε μηνυματάκια. Παίρνουμε τηλέφωνο. Και μην ακούσω τίποτα περι κρίσης γιατί αυτό δεν είναι δικαιολογία αλλά γυφτιά. Σε αγνώστους ή ημιαγνώστους, ή ψιλογνωστούς μια γραπτή ευχή είναι αποδεκτή και καλοδεχούμενη.

3. Οταν σε καλεί κάποιος και δεν μπορείς να απαντήσεις, αν πχ μιλάς ηδη στην άλλη γραμμή, είναι αλαζονικό να θέλεις να σε ξαναπάρει. Δεν μπορούν να τρέχουν όλοι πίσω σου. Οφείλεις να ανταποδώσεις την κλήση.

Αντε και του χρόνου…

ΥΨΗΛΗ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Πριν από λίγες μέρες, πήγα στο θέατρο Eliart για να δω το «υψηλή μαγειρική των σχέσεων» εργο που έγραψε η Βίλη Σωτηροπούλου και σκηνοθέτησε η Κυριακή Σπανού.

To Eliart είναι μάλλον στενάχωρος χώρος και δεν σε προδιαθέτει να καθήσεις να περιμένεις ή να πιεις ένα ποτό. Ο προθάλαμος είναι παγερός και όταν μπεις στην αίθουσα με τη σκηνή και τις σειρές καθισμάτων, υπάρχει ένα μπαρ και ψηλά σκαμπό που προσφέρονται για να κάτσει άνετα κάποιος που ζυγίζει 38 κιλά με περιφέρεια μέσης γύρω στα 32 εκατοστά.

Βέβαια, από το να ήταν άλλο ένα μπαρ/καφέ, καλύτερα που είναι θέατρο.

Το στόρι του έργου είναι πως ένα ζευγάρι πάει σε ένα πολυτελές εστιατόριο να γιορτάσει τη 15η επέτειο του γάμου. Στην αρχη γούτσου γούτσου και νιάου νιάου μέχρι τα μικρά και μεγάλα μυστικά να αρχίσουν να βγαίνουν στην επιφάνεια…

Για να μην ξενερώσει ο κόσμος στο «εστιατόριο» υπάρχει μια χορεύτρια και ενας ταχυδακτυλουργός. Οπότε οι διάλογοι πλαισιώνονται από μουσικοχορευτικό δρώμενο.
Στο πρώτο ημίχρονο ψιλοβαρέθηκα καθώς παρα ήταν πολλά τα μουσικοχορευτικά και κάπου έχανες και τον ειρμό σε ότι αφορά τους διαλόγους του ζεύγους. Στο δεύτερο ημίχρονο μαζεύτηκε το μουσικοχορευτικό και η παράσταση κύλησε σε καλύτερους ρυθμούς.

Δεν πρόκειται για βαριά κουλτούρα, ούτε είναι το έργο που θα σε κάνει να προβληματιστείς, να σκεφτείς, να πέσεις σε περισυλλογή και φιλοσοφία. Είναι μια ευχάριστη κωμωδία, που σε μερικά σημεία εχει καλές ατάκες και είναι μια παράσταση που σε ξεκουράζει από την καθημερινότητα.

Συνίσταται για παντρεμένα ζευγάρια ανω των 40 ετών. Εστω 30αρηδες αλλά σε σχέση. Η υψηλή μαγειρική των σχέσεων είναι μια παράσταση για την οποία η κοπέλα σου δεν θα σου γκρινιάξει και το αγόρι σου δεν θα κοιτάει το ρολόϊ του 10 φορές την ωρα. Δεν θα σου μείνει αξέχαστη, αλλά και δεν θα σε ενοχλήσει.

Ο Περικλής Λιανός έχει ένα ρόλο (του συζύγου)  που λες και γράφτηκε για εκείνον. Εξαιρετικός. Η Βίλη Σωτηροπούλου, κομψότατη και χαριτωμένη. Ο Μιχάλης Μαρκάτης είναι ωραίο παλικάρι αλλά δεν με ενθουσίασε ως ηθοποιός και οι χορευτικές του κινήσεις έμοιζαν με του ρόμποκοπ. Η Κατερίνα Μπιλάλη είναι πολύ καλύτερη ως χορεύτρια παρά ως ηθοποιός. Μάλιστα, εκ του σύνεγγυς είναι πολύ πιο όμορφη από ότι στις φωτογραφίες.

Εν κατακλείδι, μιάμισυ ωρα για αυτού του είδους την παράσταση είναι ολίγον ξηλωμένη. Με 3-4 λιγότερα τραγουδοχορευτικά νομίζω πως θα ηταν πιο καλά δομημένη.

Με άριστα το δέκα: 5

Ο ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ ΣΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ένα από τα συνήθη ρητά που απεχθάνομαι είναι το «η καλή μέρα από το πρωι φαίνεται». Την Παρασκευή το βράδι, η συναυλία του Νίκου Ξυδάκη στο γυάλινο μουσικό θέτρο, μου επιβεβαίωσε αυτή την πεποίθηση.

Με το που μπαίνεις μέσα, πληρώνεις 10 ευρώ στην είσοδο. Πας να κάτσεις σε ένα από τα τελευταία τραπέζια ( στο χώρο του μπαρ, οχι στα "κανονικά" ) και έρχεται ο μετρ και σου λέει ότι πρέπει να πληρώσεις άλλα 5 ευρώ. Θα μου πεις ότι δεν είναι υποχρεωτικό το τραπέζι αλλά πάνε οι εποχές που στεκόμασταν όρθιοι για 3 και πλεον ώρες. Ισα ισα που στο τραπέζι ήπιαμε και 4 ποτά. Στο όρθιο, πόσα θα πιείς; Κάθεσαι, παραγγέλνεις το ποτό σου και πληρώνεις 8 ευρώ. Ο σερβιτόρος σε ενημερώνει πως το δεύτερο ποτό κοστίζει 6. Τι γελοιότητα είναι αυτή; Τι σπονδυλωτές χρεώσεις είναι αυτές; Χάθηκε ο κόσμος να πεις «είσοδος 15 ευρώ με ποτό» να τελειώνουμε;  

Κρίμα γιατί και ο καλλιτέχνης και ο χώρος δεν σε προδιαθέτει για παπατζιλίκι.

Στη χώρα μας πρέπει κάποια στιγμή να γίνουμε συνεπείς. Θα μου πεις ότι αν ποινικοποιούσαμε την ασυνέπεια τότε θα έπρεπε οι γυναίκες ( στη συντριπτική τους πλειοψηφία ) να ηταν στη φυλακή αλλά αυτό είναι ενα άλλο θέμα συζήτησης.
Όταν λέμε ότι ξεκινάμε στις 10, ας είναι το πολύ 10.10. Όχι 11 παρα τέταρτο!
Εκτος και αν το κάνουμε κουτοπόνηρα για να αγοράσει ο πελάτης και άλλο ένα ποτό αφου θα κάτσει περισσότερο.

Μετά από λίγο βγήκε επι σκηνής ο Ξυδάκης και μας είπε ότι το πρόγραμμά του είναι αντιμνημονιακό. Πλάκα μας κάνεις; Αμα θέλεις σοβαρό αντιμνημονιακό, κάντο δωρεάν! Την απάντηση την πήρε, καθώς ουδείς εκ των θεατών γέλασε. Ισως και να άργησε να το καταλάβει ο κόσμος το επαναστατικόν της ρήσης του Ξυδάκη καθώς ο μέσος όρος ηλικίας άγγιζε τα 50 έτη.

Αυτή λοιπόν ήταν η αρχή. Κακή αρχή. Το πρώτο ημίχρονο – κυριολεκτικά 45’ – με πήρε ο ύπνος. Κάτι αργόσυρτα υποτονικά τραγούδια, ψιλομοντερνοέντεχνα μελοποιημένα ποιήματα που δεν τα άντεχα. Σκεφτόμουν πως ποτέ δεν θυμάμαι να θαύμασα τον Ξυδάκη για κάτι συγκεκριμένο αλλά για το ολον του έργου του. Ενας δίσκος μπορέις να μην είχε τις φοβερές και τρομερές επιτυχίες αλλά σου άφησε μια ωραία γεύση ως συμφωνικό έργο, αφου τον άκουγες ολόκληρο.

Μετά πιάσαμε κάτι τζάζι που τα απόλαυσα, κάτι ηπειρώτικα που ανατρίχιασα, πήγαμε στην εκδίκηση της γυφτιάς και η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε για τα καλά.

Η ησυχία που επικρατούσε ηταν λες και πήγες στο θέατρο. Η ορχήστρα πολυπληθής και υποδειγματική. Ο καθένας τους ηταν εξαιρετικός. Ο ήχος άψογος. Τα φώτα προσεγμένα. Η ενορχήστρωση από τον Γιώργο Διαμαντόπουλο και τον Δημήτρη Μπουζάνη ( πιάνο και πλήκτρα αντίστοιχα ) καταπληκτική. Πολύ ωραία παραγωγή. Εύγε.

Ναι, μου άρεσε. Δεν λυπήθηκαν τον χρόνο, 3 ώρες διήρκησε και άξιζε τον κόπο.

Τη Γεωργία Νταγάκη ομολογώ πως δεν την ήξερα και την είδα για πρώτη φορά Μάλλον θα πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους καθώς ήδη στο facebook εχει 3 προφίλ! Ωραία παρουσία και τόσο σοβαρή και αξιοπρεπής, χωρις να πουλάει σεξ απίλ σαν τις λαϊκοποπ σκυλούδες με τα ημιρούχα, με ζεστή και βελούδινη φωνή και μόνο ψεγαδάκι ( που άλλος μπορεί να το λατρέψει ) το σίγμα που το προφέρει όπως το αγγλικό «sh». Έπαιζε και δεξιοτεχνικά λύρα.

Συμμετείχαν και οι duo fina, μάλλον δίδυμοι είναι, κάτι τυπάκια σαν τενόροι που είπαν μερικά κλασικά τραγούδια, έκαναν ένα πέρασμα από Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία που έναν 70αχρονο θα τον ενθουσίαζαν, εμένα με κούρασαν. Θα τους προτιμούσα λόγω ιδιαίτερου στιλ να είχαν έναν πιο σατυρικό – χιουμοριστικό ρόλο και σαφώς να έλεγαν λιγότερα τραγούδια. Θα είχαν τρομερή επιτυχία. Γούστα είναι αυτά θα μου πεις.

Οι Τρίφωνο είχαν μια ενδιαφέρουσα παρουσία, σοβαρή και μετρημένη. Αν έλειπαν τα δημόσια λιβανιστήρια ( δάσκαλος, πατέρας, φίλος και αδερφός ) στον Ξυδάκη, θα ηταν ακόμα καλύτερα.

Ο Ξυδάκης που με την κουπ στο μαλλί μου θυμίζει τον Μπονάτσο ( ξέρω, ντροπή μου ) τον εκτιμώ ως μουσικό αλλά δεν με ξετρελαίνει ως ερμηνευτής.

Αργότερα το γυρίσαμε στο λαϊκό και πάνω που ο κόσμος άρχισε να κουνιέται λίγο, έστω και καθήμενος, και να χειροκροτεί, η λαϊκή χαρά δεν κράτησε πολύ και μετά από 6-7 κομμάτια, ωπ! Το γυρίσαμε πάλι στο αργόσυρτο και σφυρίξαμε τη λήξη.

Εκτιμώ τον καλλιτέχνη και την ιστορία του αλλά σκέφτομαι πως η μπάντα που παίζει τα πάντα, κάπου χάνεται. Δεν λυπάται την ωρα, ακους πολλά και διάφορα, αλλά κάπου δεν του δίνεις μια ταυτότητα και υπήρξαν στιγμές που αν και αναγνώριζα την αξία των μουσικών και της μουσικής, αλλά κάπου με μπέρδευε.

Από την άλλη σκέφτηκα πως είναι κρίμα αυτή τη συναυλία, να μην την  εξάγουμε. Πάνε διάφοροι τυχάρπαστοι απο κουκουρούκου χώρες σε φεστιβάλ και παίζουν κάτι εθνικ της πυρκαγιάς και διακρίνονται. Με τόσους αξιόλογους μουσικούς, ένα εν τω συνόλω άρτιο έργο, γιατί να μη βγει εξω;

Μήπως γιατί μάθαμε στην Ελλάδιτσα με τις κλίκες και δεν τολμάμε να πιστέψουμε ότι έξω αξίζουμε, τουλάχιστον να δοκιμάσουμε;
Μήπως γιατί είμαστε τόσο ανοργάνωτοι και προτιμούμε να είμαστε βασιλιάδες στο χωριό μας;
Μήπως γιατί είμαστε ωχαδερφιστές και ελα μωρέ τώρα, που να τρέχω τόσο μακριά;
Μήπως γιατί έχουμε τον τουπέ μας και δεν θέλουμε να ειπωθεί ή γραφτεί ότι «πήγε έξω και έφαγε τα μούτρα του» οπότε δεν μπαίνουμε καν στον κόπο;

Όλα μαζί και τίποτα, δεν ξέρω.

Εν κατακλείδι, αν διορθωθεί αυτή η τιμολογιακή σαχλαμάρα, μειωθεί ο χρόνος του ρεπερτορίου, δωθεί ένα μεγαλύτερο βάρος στο λαϊκό κομμάτι ( ή το τζάζι ή το ηπειρώτικο ) και λιγότερο στα ποιήματα, νομίζω πως θα είναι μια αξιοπρόσεκτη πρόταση για βραδινή έξοδο.

Πάντως λόγω κρίσης, το γυάλινο μουσικό θέατρο ήταν γεμάτο, όπως και τα γύρω μαγαζιά στη Συγγρού...

ΚΑΡΦΙ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ

Πριν από λίγες μέρες είδα στο γιουτιουμπ (ΚΛΙΚ ΕΔΩ ) το ξέσπασμα του Στάθη Ντονά, διεθνή αθλητή του βόλεϊ κατά των παραγόντων και της ομοσπονδίας αναφορικά με την κατάντια του αθλήματος.

Νομίζω πως δεν έχει προηγούμενο στην Ελλάδα, ενας αθλητής να εχει το θάρρος να στήνει την κάμερα και να αυτοεκτίθεται βάλλοντας κατά πάντων.

Το παλικάρι δεν μίλησε με δικηγορίστικο ύφος και με επιχειρήματα Μπεν Μάτλοκ, αλλά η εικόνα που δίνει και στον πλεον άσχετο είναι πως είναι ειλικρινής και λέει την αλήθεια.

Καθώς τον άκουγα, σκεφτόμουν το εξης:

Μήπως τελικά ήταν αναμενόμενο;

Μήπως ως χώρα μεγαλοπιαστήκαμε;

Μήπως αυτή η κρίση μπορεί να μας βοηθήσει να βάλουμε μια τάξη σε μια σειρά από μπάχαλα;

Από πού και ως που επαγγελματικό βόλεϊ στην Ελλάδα; Με ποια αγορά και με ποια έσοδα;

Γεμίσαμε στα επαγγελματικά αθλήματα.

Βόλεϊ, πόλο, τάβλι, χάντμπολ, β και γ εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου…

Από πού και ως που;

Έχουμε το κοινό, την αγορά, τους χορηγούς, τα φοβερά και τρομερά τηλεοπτικά δικαιώματα για να είναι όλα αυτά επαγγελματικά;

Ο καθένας ήθελε να νοιώθει πρόεδρος, ο πολιτικός μοίραζε το δημόσιο χρήμα για ψήφους, ο αθλητής αντι να βρει μια κανονική δουλειά, καθόλου δεν τον χάλαγε που πληρωνόταν από ένα προϊόν με μηδέν έσοδα και ολοι ηταν τρισευτυχισμένοι.

Φτάσαμε λοιπόν στο σημείο, που δεν υπάρχει δημόσιο χρήμα και βουλιάζουμε.

Οι λύσεις κατά την γνώμη μου που μπορεί να είναι και λάθος, είναι δυο.

Η μια είναι να το γυρίσουμε ( πλην πρώτης κατηγορίας σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ )  στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Τόσες προηγμένες χώρες δεν έχουν τη δική μας μεγαλομανία. Έπαθαν τίποτα κοτζαμ Γερμανοί  που δεν εχουν μεγάλες ομάδες στο πόλο και στο μπάσκετ;

Έπαθαν τίποτα οι Γάλλοι ή οι Αγγλοι που δεν εχουν βολεϊ;

Εχει έσοδα το τμήμα; Παει καλά.

Δεν εχει; Ας κλείσει.

Η άλλη λύση, εφόσον το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, είναι ότι αφου θέλουμε επαγγελματικό αθλητισμό, να το κάνουμε σωστά. Ολες οι ΠΑΕ, ΚΑΕ, ΤΑΠ, ντουπ, γκντουπ και δεν συμμαζεύεται, να υπάγονται στο πάλαι πότε υπουργείο Εμπορίου.

Δεν μπορεί να έχουμε άλλους νόμους για τις εταιρείες και άλλους νόμους για τις αθλητικές εταιρείες και οταν σφίγγουν τα πράγματα, να κάνουμε φωτογραφικές διατάξεις για αποπληρωμή χρεων. Αυτά τα παραμυθάκια πρέπει να τελειώσουν. Αρκετα πληρώσαμε ως φορολογούμενοι τα χόμπι των πολιτικών, των μάνατζερς  και των παραγόντων στα αθλητικά  σωματεία. Εστω και με τις επιχορηγήσεις θα μπορούσαν με έξυπνη πολιτική να είχαν διαχειρίστει τα χρήματα, να πουλήσουν ταλέντα στο εξωτερικό, να μη φέρνουν στην Ελλάδα πανάκριβους ξένους και να μην βάζουν χέρι στο ταμείο. Να είχαν υγιή σωματεία αναδεικνύοντας τους Ελληνες παίκτες από τις υποδομές τους και όχι με μετεγγραφές. Όταν όμως ξέρουν ότι δεν θα τιμωρηθούν για τίποτα, γιατί να κάνουν έντιμη διαχείριση; Αν τύχει να πάρουν και έναν τίτλο, επαίρονται ότι προσέφεραν στην ιστορία του συλλόγου. Με τι; Με το φέσι;

Θα μου πεις τι τον νοιάζει τον οπαδό; Όταν στην ΑΕΚ είχαμε πρόεδρο τον Ψωμιάδη, οι ΑΕΚτζήδες τον επευφημούσαν..

Εδώ όμως μπαίνει ο ρόλος του κράτους. Ή το αφήνεις χυμαδιό ή δημιουργείς τον νόμο και τον τηρείς.

Είδα τον συμπαθέστατο αθλητή Ντονά στο βίντεο να λέει ότι δεν είναι σοβαρό πρωτάθλημα αυτό που μια ομάδα μετά από 5 αγωνιστικές αποχωρεί. Επρεπε να την είχαν βοηθήσει οι άλλες ομάδες να μείνει για να βγει η χρονιά. Όχι ρε αδερφέ..

Να φύγει και η Καλαμαριά και οι υπόλοιπες ομάδες εφόσον δεν μπορούν να τηρούν τους νόμους και αυτά που διάολε υπογράφουν! Ας πάρει το πρωτάθλημα ο Φοίνικας Σύρου. Βαρεθήκαμε μια ζωη τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκο πρωτίστως και μετά την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Αρη, να εχουν τρομακτικά προβλήματα λειτουργίας, και να τους κρατάνε λόγω ονόματος εν ζωή. Τόσο κόσμο εχουν, τόσους πλούσιους οπαδούς, μεγαλους και μικρούς χορηγούς, ας πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν μπορούν; Τότε δεν αξίζει και τον κόπο. Στο καλό.

Ας πάρει πρωτάθλημα και κάποιος άλλος, δεν θα σβήσει το άθλημα.

Αντιθέτως…

ΣΤΗΡΙΞΗ

- Και που λες φίλε μου ύποπτε, άνοιξα μαγαζί και περιμένω να μου σταθούν οι φίλοι μου αλλά κάπου προβληματίστηκα...

-  Τι έγινε ρε; 

- Ε, να, έκανα τα εγκαίνια τις προάλλες και κάλεσα συγγενείς και φίλους...

- Και δεν ήρθε κανένας; 

- Ακριβώς... 

- Λογικό μου φαίνεται..  

Τι περίμενες, να σε υποστηρίξουν οι φίλοι σου στο νέο σου ξεκίνημα; Περίμενες να σου σταθούν οι δικοί σου σε μια καινούρια δραστηριότητα; Τι λε ρε μεγάλε, ποιος είσαι εσύ να σηκώσεις κεφάλι δηλαδή; 

Αγόρι μου, θέλεις συμπαράσταση, προκοπή, υποστήριξη και στήριξη; 

Μόνο με αγνώστους, ημιάγνωστους και ημιγνωστούς θα κάνεις δουλειά. 

Οι άλλοι, οι φίλοι σου, αφου σε φλομώσουν στα «ναι, θα έρθουμε σίγουρα» και δεν θα τους βλέπεις ούτε με το Hubble, θα υπάρχουν για να σε ρωτάνε "πως πας με το μαγαζί" ώστε να χαρούν άμα τους απαντήσεις "χάλια" ή να έρθουν άμα τους απαντήσεις "τέλεια" απο περιέργεια, για να σε θάψουν αμέσως μετά...

ΡΗΤΑ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΑ part 62

Ο λόγος του συμβόλαιο,
στη πιάτσα έχει βέτο,
το ούζο πίνει ανέρωτο
και τον καφέ του σκέτο

Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων

Ένα λάθος κόμμα μπορεί να σου χαλάσει όλη τη σύνταξη", μας έλεγε η δασκάλα στο σχολείο. Τώρα κατάλαβα ότι δεν εννοούσε τα γραπτά..

Ζητείται προίκα χωρίς νύφη για σοβαρό σκοπό...

Πόσοι θα αγόραζαν ένα πανάκριβο κάμπριο, αν δεν τους έβλεπε κανείς να
το οδηγούν;

Το να 'σαι πολιτικός, είναι σαν να 'σαι πόρνη. Δεν πρόκειται να
πετύχεις αν δεν μπορείς να προσποιηθείς, πως συμπαθείς αυτόν που
πηδάς...

Η απόφαση του Suspect για την μέλλουσα σύζυγο ( το 2896 μΧ δηλαδή): Απαγορεύεται το facebook. Αν αποφασίσω για ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους να το επιτρέψω, θα εχω βάλει key logger.

Οι Έλληνες παρακολουθούν τούρκικα σίριαλ και όλος ο υπόλοιπος κόσμος
ελληνικό δράμα.

Τέσσερις άνθρωποι έμειναν στην ιστορία λόγω ενός μήλου:
Η Εύα, ο Νεύτωνας, ο Γουλιελμος Τέλος και ο Steve Jobs.
Από τους 4, το λάθος το έκανε η γυναίκα.

Πάει ο καιρός που οι κοπελιές
τον παίρνανε λεβέντη
τώρα τον θέλουν αδερφή
και λέν΄ πως είναι trendy!!

Παοκτζήδικο ρητό μετά το Τότεναμ –ΠΑΟΚ 1-2:

Κρατήστε τα ελγίνεια
Έχουμε Βιεϊρίνια

Έγραψα στο status μου ότι σήμερα το βράδυ δε θα βγω και μου πάτησε like το πορτοφόλι μου!

Η παρατήρηση του Suspect για τα «αθώα πειράγματα»: Στο 120% των περιπτώσεων, όποιος σου πει ένα σχόλιο και αμέσως μετά συμπληρώσει το "έλα μωρέ, πλάκα κάνω" μιλάει πολύ σοβαρά...

Το χασμουρητό είναι ο τρόπος που έχει το ανθρώπινο σώμα για να μας πεί: "Έχει απομείνει 17% μπαταρία".

100 μεγάλες καπνοβιομηχανίες λένε: Το ηλεκτρονικό τσιγάρο βλάπτει σοβαρά τους τζίρους τους.

ΜΙΚΡΟΑΣΤΙΚΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ

Ο τελευταίου τύπου αστικός εγωισμός που αναπτύσσεται είναι ο «Είδες στο πρόφιλ μου / κοίταξες τη τελετυαία φωτογραφία που ανέβασα….»

Τα κοινωνικά δίκτυα εχουν τα καλά τους αλλά και τις αντίστοιχες παρενέργειες. Ξαφνικά, πιστέψαμε ότι αποκτήσαμε κοινό. Ότι μας βλέπουν. Ότι είμαστε φοβεροί και ουαου και ασχολούνται μαζί μας.  Πολλοί  σπεύδουν να εγκαταστήσουν εφαρμογές τύπου «ποιος και πόσοι βλέπουν το προφίλ σου σήμερα» (και μετά απορούν γιατί γεμίζουν ιους και πως στο καλό τα password τους γίνονται σουρωτήρι ) για να βλέπουν πόσοι θαυμαστές παρακολούθησαν το προφίλ τους. Ένα ηλεκτρονικό δίκτυο γίνεται το σημείο αναφοράς μας..

Πιστεύουν ότι μπήκαν σε μια βιτρίνα, στο μοναδικό δρόμο της πόλης και ολος ο κόσμος από κει περνάει και τους βλέπει. Ενας άλλος υπέροχος τρόπος που στερεί την ουσιαστική επικοινωνία γιατί «α, εγω το έγραψα στο προφίλ μου, μα καλά, δεν το είδες;»

Μια φίλη τις προάλλες που μιλήσαμε λόγω εορτών για τις σχετικές ευχές, μου είπε ότι παραιτήθηκε από τη δουλειά της. Εξεπλάγην καθώς πίστευα πως πρώτα θα γκρεμιζόταν η επιχείρηση και μετά θα έφευγε αυτή.

«Δεν είχα ιδέα ότι έφυγες, τι κάνεις, πως είσαι τώρα;» τη ρώτησα έκπληκτος.
«Μα καλά δεν είδες το προφίλ μου; Χαμός έγινε από τα σχόλια, δεν πήρες χαμπάρι  Suspect;» με ρώτησε και αυτή… Ναι, έμεινα πίσω, ο χαμός έφτασε σε μένα.

Πολλές φορές μου έχει συμβεί αυτό. Να θεωρεί ο άλλος δεδομένο ότι είσαι ολη μέρα πάνω από το facebook, twitter, google plus και αφου το έγραψε, πρέπει να το έχεις δει. Να είσαι ενήμερος. Να ξέρεις. Και δεν συνεχίζω με τις άλλες χαζαμαρούλες περι like και tag και share γιατί θα φτάσουμε στο τσίρκο.

Όχι, δεν το είδα. Δεν είμαι πάνω από το facebook 24/7. Και να ημουν, με τόσο κόσμο που έχω, η μέρα μου θα έπρεπε να διαρκεί 47 ώρες και να μην κάνω τίποτα άλλο πέραν του να ψάχνω τα προφιλ των άλλων τι έγραψαν και τι ανέβασαν.

Μην εχεις απαίτηση, ω μεγάλε βασιλιά, ότι επειδή το έγραψες, το είδα κιόλας. Αν περάσει μπροστά μου στο timeline, ναι, θα το δω. Δεν θα κάτσω να μπαίνω στα προφίλ ολων για να «είμαι ενήμερος».

Και μη μου ξαναπεις αν το είδα. Δεν το είδα.
Αν εχεις να μου πεις κάτι, πες το σαν άνθρωπος και μην κάνεις σαν πολιτικάντης ή σελεμπριτι που όταν τον ρωτάνε κάτι, απαντά ως Ιούλιος Καίσαρας «σας παραπεμπω στις δηλώσεις που είχα κάνει στο παρελθόν…»

Όταν μου ξαναπούν «είδες στο προφίλ μου», θα εχω έτοιμο  το λίνκ με το παρόν πόνημα και την ατάκα τυποποιημένη:

Σε παραπέμπω σε αυτό που είχα γράψει στο μπλογκ μου επι του θέματος…