ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

 

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας, ΤΙΜΗ ΤΟΥ και ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Επειδή όμως τελευταία έχουμε μάθει να βλέπουμε την Ελλάδα μέσα από το φίλτρο της μόνιμης ενοχής και κατάκρισης ( για να μην πω γκρίνιας κλάψας και μιζέριας ), υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού.

Κάποτε δείξαμε πολύ μεγάλη αγάπη στους Σέρβους, όταν δοκιμάστηκαν σκληρά. Σταθήκαμε δίπλα τους, τους στηρίξαμε, τους φιλοξενήσαμε. Τους στείλαμε ρούχα, τρόφιμα και φάρμακα. Τα παιδιά τους τα φιλοξενήσαμε στις κατασκηνώσεις μας. Η ΑΕΚ πήγε να παίξει ποδόσφαιρο στην καρδιά του πολέμου. Η περίφημη ελληνοσερβική αδελφοσύνη δεν ανταποδόθηκε πάντοτε όπως θα περίμενε κανείς.

Μετά ήρθαν οι Αλβανοί.

Για τους δικούς μου λόγους, έχω πολύ ψηλά μέσα μου το αίσθημα του Δικαίου. Οι Αλβανοί δεν έγιναν εργατικοί επειδή πέρασαν τα σύνορα. Εργάζονταν σκληρά και στην πατρίδα τους. Μόνο που εκεί, μέσα στην οικονομική καταστροφή της δεκαετίας του ’90, πολλοί είδαν τις οικονομίες μιας ζωής να χάνονται στις περιβόητες πυραμίδες του Μπερίσα.

Στην Ελλάδα όμως, ό,τι έβγαλαν με τον κόπο τους ήταν δικό τους.

Δούλεψαν πολύ. Πάρα πολύ. Έκαναν δουλειές δύσκολες, έφτιαξαν οικογένειες, μεγάλωσαν παιδιά, αγόρασαν σπίτια, άνοιξαν επιχειρήσεις, δημιούργησαν περιουσίες.

Και μπράβο τους.

Αν θέλεις να δεις τι μπορεί να κάνει η σκληρή δουλειά όταν υπάρχει η δυνατότητα να ανταμειφθεί, κοίτα έναν Αλβανό που ήρθε στην Ελλάδα πριν από τριάντα χρόνια.

Άλλαξε το βιοτικό του επίπεδο. Βελτίωσε τη διατροφή και την ένδυσή του. Έδωσε στα παιδιά του καλύτερες ευκαιρίες. Δημιούργησε περιουσία. Προχώρησε.

Αυτό δεν του το χάρισε κανείς. Το κέρδισε.

Θυμάμαι πώς ήρθαν οι πρώτοι Αλβανοί στη χώρα μας. Φτωχοί, ταλαιπωρημένοι, κοντοί, κακοθρεμμένοι, με πρόσωπα γαμψά, σκληρά από τη ζωή που είχαν αφήσει πίσω τους. Ήταν άνθρωποι που είχαν έρθει εδώ για να δουλέψουν και να επιβιώσουν.

Τριάντα χρόνια μετά, κοιτάζεις τις νεότερες γενιές και βλέπεις μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Ψήλωσαν, ομόρφυναν, στρογγύλεψαν τα πρόσωπα τους, άλλαξε η σωματική τους διάπλαση, βελτιώθηκε η διατροφή και η εμφάνισή τους, μορφώθηκαν, προχώρησαν. Πολλοί πλέον δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα από τον μέσο Έλληνα.

Αυτό δεν έγινε από μόνο του. Είναι και αποτέλεσμα της ζωής που κατάφεραν να χτίσουν εδώ.

Ένα όμως δεν άκουσα ποτέ.

«Ευχαριστώ, Ελλάδα».

Ένα για δείγμα, ρε αδερφέ.

Δεν ζητάω να γονατίσει κανείς και να φιλήσει το χώμα. Ένα απλό «ήρθαμε εδώ, δουλέψαμε, προκόψαμε και η χώρα αυτή μας έδωσε την ευκαιρία» θα ήταν αρκετό.

Η Ελένη Φουρέιρα, αν έμενε στην Αλβανία θα έκανε την καριέρα, θα είχε τη δόξα, τη δημοφιλία, τον πλούτο και τη διασημότητα που απολαμβάνει σήμερα; Στις συνεντεύξεις της όλο κλαίγεται ότι της φερθήκαμε άσχημα. Ούτε ένα ευχαριστώ. Είχε βρεί όμως την ευκαιρία να φωτογραφηθεί με το σήμα των ουτσεκάδων.  

Πάμε στον Γιάννη.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Το αντίθετο. Θέλω να τον βλέπω να φοράει τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Θέλω να σηκώνει τη γαλανόλευκη. Τιμή του και τιμή μας.

Έχω όμως πρόβλημα με το παραμύθι.

Είδα την ταινία Rise και πραγματικά λυπήθηκα με τις ανακρίβειες.

Η ταινία παρουσιάζει την οικογένεια περίπου σαν να μεγάλωσε μέσα σε μια Ελλάδα που την κυνηγούσε και την μισούσε.

Μόνο που η πραγματικότητα ήταν αρκετά διαφορετική.

Η οικογένεια Αντετοκούνμπο πράγματι τα έφερνε πολύ δύσκολα βόλτα. Δεν το αμφισβητώ ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Όμως βοηθήθηκε και μάλιστα πολύ.

Το κατηχητικό σχολείο του Αγίου Μελετίου τούς πρόσφερε γεύματα, ρούχα, βοήθεια για ενοίκια και ΔΕΚΟ. Στην ταινία δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα από όλα αυτά.

Απέναντι από τον Τρίτωνα, ένας άνθρωπος που είχε καφετέρια έδινε στα παιδιά χυμό και σάντουιτς.

Η διευθύντρια του δημοτικού σχολείου βάφτισε τον Κώστα.

Αντίθετα, υπάρχει σκηνή όπου η ελληνική αστυνομία εμφανίζεται να πλακώνει στο ξύλο μητέρες με τσαντόρ και χιτζάμπ και να τους παίρνει τα παιδιά.

Αυτό δεν συνέβη ΠΟΤΕ. Παραμύθια.

Υπάρχει επίσης μια δραματοποίηση της κατάστασης σαν τα παιδιά να ήταν εντελώς άγνωστα και αποκλεισμένα μέχρι να έρθει η μεγάλη ευκαιρία.

Μόνο που τα αδέρφια Αντετοκούνμπο είχαν ήδη εμφανιστεί σε All Star Game του ελληνικού πρωταθλήματος. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που συμμετείχαν παίκτες από την Α2 και τους είχε δει όλη η Ελλάδα.

Μετά υπάρχει και η ιστορία της ελληνικής ιθαγένειας.

Ο άνθρωπος που δεν άφησε τον Γιάννη να τον πάρουν οι Ισπανοί ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Τον έκανε αριστίνδην Έλληνα με συνοπτικές διαδικασίες και έτσι δεν πήγε στη Σαραγόσα.

Κάπου εκεί ακούσαμε και στην ταινία ότι ο ελληνικός πολιτισμός έχει τις ρίζες του στην Αφρική.

Έλα Χριστέ και Παναγία!

Γιατί τα λέω όλα αυτά;

Επειδή υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο:

«Υπήρξαν άνθρωποι που μας φέρθηκαν άσχημα»

και στο:

«Η Ελλάδα δεν μας ήθελε».

Η πρώτη πρόταση μπορεί να είναι απολύτως αληθινή.

Η δεύτερη είναι μια τεράστια γενίκευση.

Η πραγματικότητα στα Σεπόλια, δεν ήταν ούτε ότι όλοι αγκάλιασαν την οικογένεια ούτε ότι όλοι την κυνηγούσαν.

Οι περισσότεροι απλώς αδιαφορούσαν.

Κάποιοι όμως βοήθησαν. Όταν φτιάχνεις τον κινηματογραφικό μύθο, δεν γίνεται να τους εξαφανίζεις.

Γιατί τότε δεν μιλάμε πλέον για την πραγματικότητα. Μιλάμε για μια ιστορία φτιαγμένη έτσι ώστε να εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο αφήγημα.

Είτε για λόγους αυτομαστίγωσης, είτε για λόγους προπαγάνδας. Τείνω να πιστεύω ότι πίσω από αυτή την ιστορία υπάρχει και οργανωμένη προσπάθεια. Υπάρχουν επαγγελματίες της επικοινωνίας που διαχειρίζονται δεκάδες ή εκατοντάδες λογαριασμούς στα social και σπρώχνουν συγκεκριμένες τάσεις. Ο μέσος άνθρωπος, ανάμεσα στις δουλειές και στις υποχρεώσεις του, κάνει ένα σκρολ να δει τα νέα της ημέρας. Όταν βλέπει το ίδιο μήνυμα παντού, κάποια στιγμή επηρεάζεται. Αλλά και οι πολιτικαλι κορεκτ προβεβλημένοι δημοσιογράφοι υπακούν στις ίδιες επιταγές. Οπότε η διαμόρφωση της κοινής γνώμης έρχεται χωρίς κόπο.

«Οι Έλληνες είναι ρατσιστές».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι μαύρη».

«Δεν με θέλουν επειδή είμαι διαφορετική».

 

Προφανώς και υπάρχουν Έλληνες ρατσιστές, μαλάκες, κακοί, μισαλλόδοξοι, κομπλεξικοί και άνθρωποι που θα βρουν λόγο να αντιπαθήσουν κάποιον για το χρώμα του, την καταγωγή του ή οτιδήποτε άλλο. Σε ποια χώρα του πλανήτη δεν συμβαίνει το ίδιο;

Αλλά από το «υπάρχουν ρατσιστές» μέχρι το «η Ελλάδα δεν με θέλει» υπάρχει τεράστια απόσταση.

Δεν δέχομαι ότι είμαστε μια κοινωνία που απορρίπτει συλλήβδην όποιον είναι διαφορετικός.

Δεν δέχομαι ότι κάθε προσωπική δυσάρεστη εμπειρία αποτελεί απόδειξη ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός είναι ρατσιστικός.

Δεν δέχομαι αυτή τη μόνιμη woke απαίτηση να απολογούμαστε όλοι για όλα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη συζήτηση για τους ΛΟΑΤΚΙ.

Υπήρξαν άνθρωποι που υπέστησαν διακρίσεις.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζεται η Ελλάδα σαν μια χώρα όπου οι ΛΟΑΤΚΙ άνθρωποι ζουν μονίμως κυνηγημένοι.

Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν περίμενε το Pride για να γίνει Μάνος Χατζιδάκις.

Ο Κάρολος Κουν δεν περίμενε την έγκριση κανενός για να μεγαλουργήσει.

Ο Κώστας Ταχτσής έζησε και δημιούργησε σε εποχές πολύ πιο δύσκολες από τις σημερινές.

Πόσοι και πόσοι που τους ξέρουμε, έχουν περάσει από δημόσια αξιώματα. Τους πείραξε κανένας;

Άνθρωποι διαφορετικοί υπήρχαν πάντα.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ολόκληρη η Ελλάδα ήταν εναντίον τους.

Κάπου λοιπόν ας τελειώνουμε με αυτή την προπαγάνδα που αναπαράγεται διαρκώς.

Υπάρχει όμως η πραγματική Ελλάδα.

Η Ελλάδα που άνοιξε σπίτια.

Η Ελλάδα που έδωσε δουλειές.

Η Ελλάδα που έβαλε παιδιά μεταναστών στα σχολεία της.

Η Ελλάδα που έδωσε σε ανθρώπους την ευκαιρία να δουλέψουν και να προκόψουν.

Η Ελλάδα που πανηγύρισε και καμάρωσε με τον Γιάννη. Όχι μόνο με αυτόν αλλά και τα αδέρφια του. Όλοι έπαιξαν στην Εθνική μας ομάδα και ειδικά ο αξιαγάπητος Θανάσης είναι ο δημοφιλέστερος όλων.
Η Ελλάδα που αγάπησε  τον Σχορτσανίτη πολύ περισσότερο από ότι αγάπησε αυτός τον εαυτό του.

Η Ελλάδα που αγκάλιασε τον Τάϊλερ Ντόρσι. Όπως και τον Ζακ Ογκαστ.

Η Ελλάδα που λάτρεψε τον Ντανιέλ Μπατίστα και τον είχαμε στην Εθνική.

Η Ελλάδα που έβαλε τη Νέρι Νιαγκουάρα να φορέσει το εθνόσημο.

Η Ελλάδα που κάλεσε τον Ανδρέα Τεττέη άμεσα στην Εθνική ποδοσφαίρου.

Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να αποδείξουμε ότι δεν μας ενοχλεί το χρώμα του άλλου; Να βγάλουμε και ανακοίνωση;

Δεν είμαστε τέλειοι. Ρατσιστές υπάρχουν. Ομοφοβικοί υπάρχουν. Μισαλλόδοξοι υπάρχουν.

Αλλά άλλο αυτό και άλλο να παρουσιάζουμε μια ολόκληρη χώρα σαν να περιμένει στη γωνία για να διώξει τον μαύρο, τον Αλβανό ή τον διαφορετικό.

Γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη από αυτό το βολικό παραμύθι.

Η Ελλάδα που βλέπει έναν άνθρωπο να σηκώνει τη σημαία της και λέει:

«Μπράβο ρε φίλε. Σήκωσέ την ψηλά».

Αυτό θέλω.

Όχι να μετράμε ποιος είναι αρκετά Έλληνας.

Όχι να ψάχνουμε κάθε τόσο αποδείξεις ότι είμαστε ρατσιστές.

Όχι να μετατρέπουμε κάθε προσωπικό παράπονο σε κατηγορητήριο ενός ολόκληρου λαού.

Ξένος ο οποίος θέλει να σηκώσει τη σημαία μας;

ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΜΑΣ.

Και αν κάποιος θέλει να παίξει για την Εθνική Ελλάδος, να βάλει τη γαλανόλευκη στο στήθος και να πανηγυρίσει για αυτήν;

Καλώς να ορίσει.

Αυτό δεν είναι πρόβλημα.

Είναι χαρά.

 

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΕ

 

Τα έφερε η μοίρα, μη σου πω και η άδικη κατάρα ώστε να περάσω πολλές ώρες στην καρέκλα οδοντιάτρων.

Γυναίκες και άνδρες. Νέους, μεσήλικες και πιο μεγάλους.

Δεν έχω σκοπό να αδικήσω κανέναν. Έχω γνωρίσει εξαιρετικούς επιστήμονες, ευγενικούς ανθρώπους και πραγματικούς επαγγελματίες. Επίσης, δεν μου αρέσει το τσουβάλιασμα αλλά έχω δει μερικά στοιχεία να επαναλαμβάνονται. Ένα μοτίβο.

Το πόνημα το γράφω για λόγους ψυχοθεραπείας. Με την κρυφή ελπίδα πως κάποιος οδοντίατρος που θα το δει, μπορεί, ίσως, ενδεχομένως, να καταλάβει κάποια πραγματάκια και από την άλλη πλευρά.

Φίλε οδοντίατρε,

Για εσένα είναι μια δουλειά. Υπάρχει μια διαδικασία, τελειώνει, πληρώνεσαι, ο επόμενος.

Για μένα είναι η στιγμή που κάποιος θα μου βάλει μια βελόνα στο στόμα, θα ξαπλώσω χωρίς να βλέπω τι γίνεται, θα ακούω έναν τροχό να ουρλιάζει πάνω από το κεφάλι μου και θα ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά.

Δεν ζούμε την ίδια εμπειρία.

Εσύ κάνεις τη δουλειά σου.

Εγώ προσπαθώ να διαχειριστώ τον φόβο μου.

Κάπου εκεί αρχίζουν οι παρεξηγήσεις.

 

Σου φαίνεται παράξενο γιατί ο κόσμος φοβάται ή δεν γουστάρει να έρθει στο ιατρείο σου και συνήθως χαίρεσαι όταν έρχεται κάποιος καθυστερημένα με πρόβλημα και γεμάτος ικανοποίηση του κουνάς το δάχτυλο: «Αν ερχόσουν νωρίτερα, αν κάναμε καθαρισμό, αν έπλενες δύο φορές τη μέρα τα δόντια σου, αν κάναμε δύο φορές το χρόνο καθαρισμό, αν αν αν» πετσοκόβεις στην τιμή, θυμώνεις όταν ο πελάτης θέλει να πληρώσει με κάρτα και ακολουθεί το επόμενο περιστατικό.

Ξέρω ότι έπρεπε να έρθω νωρίτερα.

Ξέρω ότι έπρεπε να κάνω καθαρισμό.

Ξέρω ότι έπρεπε να προσέχω περισσότερο.

Είμαι ήδη στην καρέκλα.

 

Σε ένα βαθμό δεν φταις. Είναι η καθημερινότητα.

Ας δούμε λοιπόν γιατί δεν είστε και η πιο αγαπημένη ειδικότητα των ανθρώπων.

1.   Η ένεση στο στόμα μπορεί να είναι αναγκαίο κακό. Απαραίτητο να γίνει. Ξέρω πως θα πονούσα πολύ περισσότερο χωρίς αυτή. Όμως δεν είναι ευχάριστη. Βλέπεις να σε πλησιάζει αυτή η τεράστια βελόνα και σκέφτεσαι «Αν του φύγει; Αν όσο καλός και αν είναι, ανθρώπινα αστοχήσει;» Να σε ενημερώσω επίσης πως το πρώτο τσίμπημα και μέχρι να αρχίσει να πιάνει η ένεση, ΠΟΝΑΕΙ. Μην προσπαθείς να με καθησυχάσεις λέγοντας μου «δεν είναι τίποτα». ΕΙΝΑΙ. ΦΡΙΚΗ.

2.   Ο πελάτης / περιστατικό / ασθενής οριζοντιώνεται για 50-60 λεπτά χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε έχει να δει κάτι, ούτε να χαζέψει στο κινητό του, ούτε να μιλήσει, ούτε να απασχοληθεί κάπως. Κάτσε και εσύ δέκα λεπτά να δεις πως είναι!

3.   Στη φάση της οριζοντίωσης, ο άνθρωπος δεν μπορεί να δει τίποτα από όσα κάνεις. Τα κάνεις καλά; Στραβά; Δεν έχει κανέναν έλεγχο. Αν σου φύγει το «κατσαβίδι» και καρφωθεί στον ουρανίσκο ή στο λαρύγγι;; Αν είχες ένα κακό ερωτιό βράδυ, έχεις νεύρα από τον προηγούμενο ασθενή ή έχασε ο Θρύλος και θέλεις να ξεσπάσεις; Μα θα μου πεις, γιατί σε οποιαδήποτε άλλη επέμβαση, βλέπεις τι γίνεται; Εκεί όμως υπάρχει η νάρκωση! Εκεί πάνω από το κεφάλι σου δεν είναι ποτέ ένας ! Ούτε ξέρεις άλλωστε, ούτε σε νοιάζει εκείνη την ώρα.

4.   Ο άνθρωπος που κάθεται στην καρέκλα χάνει τον έλεγχο.

Δεν βλέπει.

Δεν μιλάει.

Δεν μπορεί να κουνηθεί.

Δεν ξέρει τι ακριβώς κάνεις.

Ο εγκέφαλος, όταν χάνει τον έλεγχο, αρχίζει να φτιάχνει σενάρια. Άλλα λογικά. Άλλα εντελώς παράλογα.

5.   Οι ήχοι των εργαλείων σας είναι σαν κομπρεσερ που  σκάει ακριβώς στο κεφάλι σου.  Αυτό το γουιβζζζζζζζζζγκρρρ δεν αντέχεται και δεν παλεύεται. Ποιος σχεδίασε αυτό το πράγμα, τον τροχό; Φίλε μου οδοντίατρε συγγνώμη αλλά δεν είναι από τις εμπειρίες που σε κράτανε ήρεμο: Να εχεις κομπρεσέρ στον εγκέφαλο.

6.   Μη βαριέσαι να πεις  δύο κουβέντες: Εξήγησέ μου τι κάνεις. Δύο προτάσεις αρκούν. "Τώρα καθαρίζω.

Τώρα θα πιέσω λίγο. Σε λίγο τελειώνουμε". Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μειώνεται το άγχος όταν ο άλλος ξέρει τι συμβαίνει.

7.   Τις προάλλες έτυχε και έβλεπα κάποια εκθέματα, μουσειακής αξίας και μου έδωσαν την εντύπωση – με τρόμο ομολογώ - ότι δεν έχουν αλλάξει εδώ και εκατό χρόνια! Είμαστε στην εποχή της νανομοριοβιολογίας, αυτά έμειναν τα ίδια !

8.   Μη λες στους ανθρώπους ψέματα. Όταν ο άλλος σε ρωτάει αν θα πονέσει, στην πραγματικότητα δεν μπορείς να του πεις ούτε ναι, ούτε όχι, γιατί το επίπεδο του πόνου είναι καθαρά ατομικό.

9.    Ο άνθρωπος δεν είναι τραπέζι. Είναι άνθρωπος. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να του δίνεις ενίοτε μια ανάσα. Να κάνει πλύσεις με νερό, να ανασηκωθεί από την καρέκλα. Άντε τον βρήκαμε, του βάλαμε το κατσαβίδι, πλήρωσε και φύγε.

10.             Μίλα. Πες στον άνθρωπο τι κάνεις. Εξήγησε του τι βλέπεις, πως σκοπεύεις να το αντιμετωπίσεις, σε ποιο στάδιο είσαι, τι καλό έχει κάνει και τι πρέπει να προσέξει. Λειτουργεί πάρα πολύ ανακουφιστικά στους ανθρώπους αν δεν τους αντιμετωπίζεις ως καρέκλες. Μα θα μου πεις, υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν όρεξη για κουβέντες. Αυτούς, άσε τους στην ησυχία τους. Εσύ θα πρέπει να ασχοληθείς με το προφίλ του πελάτη / ασθενή.

11.             Κόψε το λαιμό σου και πάρε μια τηλεόραση.  Τοποθέτησε τη απέναντι ή ψηλά διαγώνια, από τον  πελάτη - περιστατικό για να χαζεύει. Γλυτώνεις και την επικοινωνία. Εσύ θα είσαι από τη μια πλευρά με τα κατσαβίδια, και από την άλλη ο άλλος κάτι θα βλέπει για να περάσει η ώρα.

12.             Η μουσική δεν βοηθάει πάρα πολύ. Αφενός ο καθένας ακούει τα δικά του, αφετέρου ο ήχος του τροχού σκεπάζει τα πάντα.

13.             Πριν προχωρήσεις στην οριζοντίωση, αφιέρωσε λίγα λεπτά για να καταλάβεις με τι άνθρωπο έχεις  να κάνεις. Δεν μιλάμε για ειδική ψυχοθεραπεία. Μιλάμε για ανθρώπινο ενδιαφέρον: Αγχώνεται; Φοβάται τις ενέσεις; Θέλει να του μιλάνε; Έχει πρότερη τραυματική εμπειρία με οδοντιάτρους;

14.             Είναι δικαίωμα του άλλου να θέλει να πληρώσει με κάρτα. Ο μέσος μισθωτός, ηλεκτρονικά πληρώνεται, ηλεκτρονικά πληρώνει. Έλα, μη θυμώνεις, άπλωσε το POS! Δεν χάλασε ειδικά σήμερα ! Να περάσει ο πελάτης την  κάρτα, και να βάλει  το pin, γιατί δεν έχεις καμία υπηρεσία κάτω από τα 50 ευρώ!

15.             Ο καθαρισμός δεν είναι τόσο ανώδυνος όσο υποστηρίζεις. Το κομπρεσέρ ΣΤΡΙΓΓΛΙΖΕΙ πάνω στα δόντια σου και ο ήχος του είναι σαν να κάνεις γεώτρηση στο κεφάλι σου. Ενίοτε ΠΟΝΑΕΙ.

16.             Στην επικοινωνία οι γυναίκες είναι καλύτερες. Μπορεί να σε μαχαιρώνουν και την ίδια στιγμή να σου διηγούνται το ταξίδι τους στο Ταζ Μαχαλ. Οι άνδρες – έχουν τα δίκια τους – ότι δεν είναι εύκολο  και να μιλάνε και να κάνουν προσεκτικά. Για αυτό λοιπόν αδερφέ, πάρε μια τηλεόραση, βάλε νετφλιξ και άσε τον άλλον να βλέπει, για να περάσει η ώρα.

17.             Πριν ξεκινήσεις, να λες στους ανθρώπους κάτι που μπορεί να μην έχει μεγάλη σημασία αλλά λειτουργεί πάρα πολύ θετικά. Αν κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις, να σηκώνουν το χέρι ή να σου κάνουν συγκεκριμένο σήμα. Μην περιμένεις να ουρλιάξει ο άλλος και να σε κοπανήσει μέσα στον πανικό του.

 

Να θυμηθώ πάντως όταν έλθω εν τη βασιλεία μου να ασχοληθώ επισταμένως με την οδοντιατρική. Ο ήχος του τροχού θα ελαχιστοποιηθεί και πρέπει ο τρόπος της αναισθησίας να γίνει πιο ανθρώπινος. Δεν μπορεί να μιλάμε για θεραπείες πολλών μορφών του καρκίνου, για DNA και RNA, για βιολογικούς παράγοντες και η οδοντιατρική να έχει μείνει στο 1890 !!!!

 

Που θέλω να καταλήξω;

Εγώ σε καταλαβαίνω φίλε μου οδοντίατρε ότι το περιστατικό πρέπει να τελειώσει και να προχωρήσεις στο επόμενο.

Εσύ καταλαβαίνεις ότι στην καρέκλα οριζοντιωμένος, αδύναμος, ανήμπορος, με ένα στόμα ταμπούρλο, βρίσκεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Μην ξεχνάς ποτέ κάτι φίλε μου οδοντίατρε.

Εσύ βλέπεις το δόντι.

Εγώ ζω την εμπειρία.

Εσύ κοιτάζεις μια ακτινογραφία.

Εγώ ακούω τον τροχό, νιώθω τη βελόνα, αισθάνομαι τα αλυσοπρίονα, βιώνω τα μαχαίρια, αγχώνομαι, ιδρώνω και μετράω αντίστροφα μέχρι να τελειώσει.

Εσύ δεν θα θυμάσαι τίποτα μετά από μια ώρα. Μόνο τον τίτλο. Ήταν ένα σφράγισμα. Μια απονεύρωση. Ένας καθαρισμός. Μια εξαγωγή

Εγώ μπορεί να θυμάμαι τη συγκεκριμένη επίσκεψη για χρόνια.

Η επιστήμη σου είναι σπουδαία.

Η τεχνική σου απαραίτητη.

Η γνώση σου πολύτιμη.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν διδάσκεται ούτε στο πανεπιστήμιο, ούτε σε κανένα συνέδριο.

 Απέναντί σου δεν βρίσκεται μια γνάθος. Βρίσκεται ένας άνθρωπος που εκείνη τη στιγμή σου έχει εμπιστευθεί το πιο πολύτιμο πράγμα που διαθέτει.

Την ασφάλειά του.

Κι αν καταφέρεις να τον κάνεις να φύγει λέγοντας "δεν ήταν τόσο άσχημα όσο φοβόμουν", τότε δεν του έφτιαξες μόνο το δόντι.

Του έφτιαξες και την επόμενη επίσκεψη και τη σχέση του με τον οδοντίατρο και τον φόβο του….

ΣΑΠΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΣΑΠΙΟΣ ΛΑΟΣ

 

Δικαιοσύνη. Αξιοκρατία. Ισονομία. Διαφάνεια. Κράτος δικαίου. Ισοπολιτεία. Ίσες ευκαιρίες. Ευνομία.

Υπέροχες λέξεις. Σπουδαίες έννοιες. Ύψιστα ιδανικά.

Στα λόγια, όλοι τις υποστηρίζουν. Χωρίς καμία εξαίρεση.

Πολιτικά κόμματα, πολιτικοί και πολίτες

Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην δηλώνει ότι τα υποστηρίζει.

Παραμύθια. Είμαστε ψεύτες. Όλοι μας.

Τα υποστηρίζουμε μέχρι τη στιγμή θα χρειαστούμε εμείς κάτι. Μέχρι εκεί που δεν θα κινδυνεύσει το προσωπικό μας συμφέρον. Η προσωπική μας καβάτζα.

 «Όχι στα βύσματα»... μέχρι να χρειαστούμε το δικό μας.

«Να εφαρμοστεί ο νόμος»... αρκεί να μη μας αφορά.
«Ίση μεταχείριση»... εκτός αν εμείς μπορούμε να εξαιρεθούμε.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη υποκρισία μας.

Δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι γιατί ΕΜΕΙΣ δεν θέλουμε. 

Σάπια κοινωνία. Σάπιος λαός.

Αυτοί είμαστε.

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ

 

Κάθε ξένος που επισκέπτεται τη χώρα μας έχει τέσσερα κοινά χαρακτηριστικά :

 

1.   Επιφυλακτικότητα για τους αγνώστους – ντόπιους.

2.   Ένα βαθμό αβεβαιότητας καθώς δεν βρίσκεται σε γνώριμο περιβάλλον

3.   Η συμπεριφορά των ανθρώπων γράφει πολύ πιο έντονα στο μυαλό και την ψυχή του τουρίστα από τις παραλίες και τα καλντερίμια. Μια υλικοτεχνική αστοχία θα την ξεχάσει. Μια κακή συμπεριφορά, ποτέ.

4.   Ο τουρίστας δεν είναι ένας τύπος που του παίρνεις τα λεφτά γιατί είσαι έξυπνος και αυτός χαζός. Είναι πρεσβευτής μας. Στους φίλους του και στους γνωστούς του.

Στο παρόν πόνημα δεν θα ασχοληθώ με την υλικοτεχνική υποδομή αλλά με τη δική μας συμπεριφορά. Δεν χρειάζεται να τονίσω άλλωστε τη σημαντικότητα και τη σπουδαιότητα του τουρισμού για τη χώρα μας.

 

Τι πρέπει να κάνεις :

 

1.   Όταν βλέπεις ένα ζευγάρι να βγάζει φωτογραφίες ο ένας τον άλλον, να προσφέρεσαι να τους φωτογραφίζεις μαζί με το κινητό τους. Αυτά είναι αναμνήσεις ζωής για τους ανθρώπους που μας επισκέπτονται. Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, αλλά το 95% των ανθρώπων ντρέπονται να το ζητήσουν και το καλοδέχονται όταν αυτοπροταθείς. Το ποσοστό είναι εκ προσωπικής εμπειρίας. Μου έχει τύχει πάρα πολλές φορές και το κάνω με μεγάλη χαρά. Δεν θα ξεχάσω κάποτε στη Φολέγανδρο σε ένα ύψωμα με θέα το πέλαγος. Ηλιοβασίλεμα.  Βγάζω φωτογραφίες για μένα. Βλέπω ένα ζευγάρι Ιταλών να προσπαθούν να αλληλοφωτογραφηθούν. Τους το προτείνω, το δέχθηκαν, μετά με είδαν κάτι άλλοι και μετά οι πιο δίπλα και κατέληξα να φωτογραφίσω 30 ζευγάρια!!! Όχι, δεν με κούρασε, το χάρηκα!

2.   Η πιο απλή ερώτηση. Ρώτησε τον από που είναι και πες ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ μια καλή κουβέντα για τη χώρα του! Αν ξέρεις έχει καλώς.  Αν δεν ξέρεις, πες ένα ψεμματάκι. Πες κάτι αθλητικό, κάτι για έναν καλλιτέχνη, ένα δικό τους αξιοθέατο και δεν έχεις ιδέα πες ότι είδες κάποια βίντεο και …τι ωραία χώρα που έχετε! Προσοχή βέβαια, μην πεις σε έναν Αυστριακό για τα καταπληκτικά νησιά που έχουν!

3.   Τέλος, αποχαιρέτισέ τον κάτι εξίσου απλό και σημαντικό «Thank you for visiting our country, have a nice time / enjoy you stay !» Το κάνω συνέχεια και έχω διαπιστώσει ότι το εκτιμούν.

Μετά βέβαια, άσε τον στην ησυχία του για να μην παρεξηγηθείς. Αν θέλει κάτι, θα σε ρωτήσει.

 

Είναι πάρα πολύ σημαντικό οι άνθρωποι που μας επισκέπτονται να αισθάνονται όμορφα μαζί μας. Είναι που είναι σε ξένο μέρος, πες μια καλοπροαίρετη κουβέντα, δεν θα πάθεις τίποτα!

Για να ξανάρθουν.

Και να φέρουν και άλλους.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΓΟΝΕΙΣ.... ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ....

 

Έχω βαρεθεί να το ακούω στον κύκλο μου. Να βλέπω αδέρφια με πραγματικό μίσος μεταξύ τους που δεν σβήνει ποτέ.

 

Όλα αυτά γιατί;

 

Γιατί οι γονείς είναι κότες !

 

Έλα μωρέ, θα τα βρούνε μεταξύ τους

Έλα μωρέ, αδέρφια είναι, για αυτά θα μαλώσουν;

Έλα μωρέ, σάμπως θα πεθάνουμε αύριο; Έχουμε καιρό..

Έλα μωρέ, γιατί να ανοίγουμε θέματα τώρα;

 

Αυτές είναι οι συνηθισμένες ατάκες που διαιωνίζουν μια θολή κατάσταση που ξεσπάει μετά θάνατον.

 

Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν οι γονείς πως ο θάνατος είναι το απόλυτο διαχωριστικό σε πολλά και κυρίως στα κληρονομικά. Τελειώνουν οι ισορροπίες και τα να μη στενοχωρηθούμε και πάμε στο συμφέρον. Δεν είναι αρνητικό, είναι η ανθρώπινη ανάγκη για την επιβίωση και για την εξασφάλιση του μέλλοντος.

 

Οφείλουν λοιπόν οι γονείς να μην αφήσουν τα αδέρφια στην αυτοδιαχείριση γιατί θα μπει και ο παράγοντας νύφη ή γαμπρός αντίστοιχα και φυσικά τα παιδιά που ο καθένας θέλει να εξασφαλίσει τα δικά του.

 

Μπαίνει ο φυσιολογικός εγωισμός και η προσωπική αντίληψη περί δικαίου, που σπάνια συμπίπτει μεταξύ δύο ανθρώπων που διεκδικούν τα ίδια περιουσιακά στοιχεία.

 

Ακολούθως είναι και οι συνθήκες.

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει :

 

Αδερφέ, εσύ ήσουν χρόνια στην Αμερική / άλλη πόλη, και εγώ έτρεχα συνέχεια για τους γονείς μας. Τα ίδια είμαστε;

 

Ή

 

Αδερφέ, εσύ είσαι στέλεχος πολυεθνικής και βγάζεις 100 χιλιάρικα το χρόνο. Εγώ είμαι υπάλληλος σε σουπερμάρκετ και βγάζω 14. Δεν σου φτάνουν αυτά που έχεις;

 

Ή 

Αδερφέ, εσένα η γυναίκα σου έχει πέντε ακίνητα, εγώ δεν έχω τίποτα. Θες και εκείνο το σπιτάκι στον Ωρωπό;

 

Και πόσα άλλα.

 

Επίσης είναι μεγάλο λάθος το «εγώ με την αδερφή μου είμαστε πάρα πολύ αγαπημένοι, δεν θα μαλώσουμε ποτέ για αυτά». Λάθος. Εκμεταλλεύσου την αγάπη σας και κάντε μια ανοιχτή κουβέντα με αγάπη και δικαιοσύνη. Τι πειράζει; Ίσως ανακαλύψετε ότι άλλα έχει στο μυαλό του ο καθένας. Ή ότι το αυτονόητο του ενός δεν είναι και του άλλου. Γιατί να μη γίνει μια συζήτηση που σε δεύτερο χρόνο – κατόπιν σκέψης – να οδηγήσει σε μια αμοιβαία ωφέλιμη συμφωνία;

 

 

Για αυτό, όσο είναι εν ζωή, με σώας τας φρένας, με άνεση χρόνου, να γίνει ένα οικογενειακό συμβούλιο. Στο οποίο απαγορεύεται να παρίστανται νύφες και γαμπροί γιατί συνήθως αυτοί τα καταστρέφουν όλα. 

 

Δεν είναι ανάγκη τα παιδιά να πάνε 40 ετών. Άλλωστε σήμερα, τα παιδιά δεν είναι όπως τη δεκαετία του 80, που το μόνο που ήξεραν ήταν ο Σαραβάκος και ο Αναστόπουλος.

 

Τώρα πια τα παιδιά ξέρουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα, έχουν γνωστικά ενδιαφέροντα και είναι πανέξυπνα.

 

Να γίνει μια συζήτηση. Μια πρώτη έστω συζήτηση. Έτσι ώστε να ωριμάζει στα κεφάλια όλων το μέλλον. Θα είναι πιο ασφαλές, ισορροπημένο και κυρίως σας παρακαλώ, σταματήστε αυτή τη βλακεία που μόνο προβλήματα δημιουργεί, το περιβόητο…

 

….εξαδιαιρέτου…….

 

 Υγ. Όχι κυρία Σούλα μου, δεν είναι μοιρασιά επί πτωμάτων.

Είναι η φυσική και λογική συνέχεια της ζωής.

 

Η ΣΗΨΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ

 

Μας αρέσει η υποκρισία και πάντα να φορτώνουμε τα δεινά μας σε άλλους. Εμείς άλλωστε δεν φταίμε ποτέ και σε τίποτα.

Καταδικάζουμε πανεύκολα τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους παπάδες, τους γιατρούς και φυσικά τους δικηγόρους.

Όμως αρνούμαστε να δούμε την αλήθεια. Ότι είμαστε σάπιοι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Στη σελίδα μου στο facebook, https://www.facebook.com/Suspect γράφω τις απόψεις μου για ότι μου κατέβει στον εγκέφαλο.

Έχω και προφίλ στο Χ που το χρησιμοποιώ ως πίνακα ανακοινώσεων γιατί αυτό το μέσο, το θεωρώ εξορισμού υπόνομο οπότε δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η αλληλεπίδραση.

Γράφω που λες για την πολιτική, την κοινωνία, για τα αθλητικά, τα τηλεοπτικά, ότι μου έρθει.

Ο αλγόριθμος με τιμά πολλές φορές και τα στάτους μου κόβουν βόλτες στο δίκτυο.

Έχω εντυπωσιαστεί από την αλητεία.

Τον άλλον δεν τον κάλεσα στη σελίδα μου. Έρχεται από μόνος του. Θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να μη διαφωνήσει σαν άνθρωπος αλλά να με βρίσει. Λες και του πήρα δανεικά και δεν τα επέστρεψα!

Πρέπει να είναι πάρα πολύ δύσκολο τελικά είτε να προσπεράσεις κάτι που δεν σου αρέσει, είτε να διαφωνήσεις σαν άνθρωπος.

Θα μου πεις : Ε, αν είναι πολιτικό το θέμα, υπάρχουν και τα τρολ και οι πληρωμένοι λογαριασμοί. Αμ δε! Εδώ μιλάμε για φανατισμό ακόμα και για ένα σίριαλ!

Αρκετές φορές έχω μπει στα προφίλ των σάπιων από περιέργεια. Να δω ποιος είναι αυτός που επειδή δεν του αρέσει μια άποψη και προφανώς είναι αντιφασίστας, έχει αυτή τη φασιστική συμπεριφορά. Να βρίζει και να προσβάλλει τους συνανθρώπους του επειδή δεν του αρέσει μια γνώμη.

Είναι μερικοί που βρίζουν για να αισθανθούν καλύτερα. Μαυρόψυχα ανθρωπάκια. Προφίλ φαντάσματα του ενός «φίλου» που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους μπλοκάρουν και δημιουργούνται μόνο για αυτό το σκοπό.

Οι περισσότεροι μοστράρουν παιδιά, σημαίες και θρησκευτικά σύμβολα. Αρετές και αξίες. Αναρωτιέμαι αν τα παιδιά τους τους πάρουν χαμπάρι ότι ο μπαμπάς και η μαμά, κάθεται στο facebook, βρίζει και προσβάλλει άγνωστους ανθρώπους επειδή δεν του/της αρέσει μια άποψη, πως θα το εξηγήσουν. Φαντάζομαι και τι είδους γονείς είναι.

Άχρηστοι άεργοι. Δυστυχισμένοι αργόσχολοι που πίσω από ένα πληκτρολόγιο νοιώθουν σούπερμαν και διασκεδάζουν τη μαυρίλα τους με το να θέλουν να προκαλέσουν την προσοχή. Θα ήταν δημιουργικό αν το έκαναν με επιχειρήματα αλλά πάνε στην ευκολία του υβρεολογίου που συνήθως συνοδεύεται από κάκιστα ελληνικά και άθλια ορθογραφία. Τους είναι πάρα πολύ δύσκολο να προσπεράσουν κάτι που δεν τους αρέσει αλλά πρέπει ντε και καλά να αφήσουν την κουτσουλιά τους.

Να πω ότι μπήκα εγώ στη σελίδα τους και σχολίασα, άντε να καταλάβω την οργή. Αλλά να έρχεται ο άλλος από το πουθενά και να βρίζει, δείχνει υπόνομο και χωματερή στην ψυχή.

Μου έλεγε ένας γνωστός πως «α, για να σου πω, πρέπει να δέχεσαι και την αρνητική κριτική». Μάλλον τον ενόχλησε η κινητικότητα στη σελίδα μου. Άλλο το σκάκι και άλλο το ουισκάκι. Άλλο η κόσμια και ευπρεπής διαφωνία και άλλο η γουρουνοσυμπεριφορά. Γιατί θα έπρεπε να την ανέχομαι στη σελίδα μου, στο χώρο μου;;;

Αν κάποιος έρθει σπίτι σου και διουρήσει στο σαλόνι, δεν θα τον πετάξεις έξω με τις κλωτσιές; Και πολύ καλά θα κάνεις!

 

 Στατιστικά πάντως ανά 200 likes, οι κάφροι είναι 10-15. Παρήγορο μεν αλλά η ασυδοσία και η έλλειψη αντίδρασης παρασύρει και άλλους. Μεγάλη έκπληξη μου προκάλεσε πως πολλοί είναι ηλικιωμένοι! Παππού και γιαγιά δεν γνώρισα και είχα μείνει με την εικόνα των παλιών καλών ελληνικών ταινιών. Ο σοφός παππούς και η γλυκιά γιαγιά. Κούνια που με κούναγε ! Το έχω διαπιστώσει και σε κάποιες εθελοντικές δράσεις που κάνω ότι τελικά οι πιο τοξικοί είναι οι  ηλικιωμένοι. Η ανημποριά τους οδηγεί σε μόνιμη γκρίνια, ρουφιανιά, κουτσομπολιό και τοξικότητα. Όταν δε, έχουν στη διάθεση τους και πληκτρολόγιο, το μπερδεύουν με τη σκανδάλη.

Όταν η αλητεία αρχίζει και παίρνει μια απάντηση, θα μαζευτεί. Όχι για λόγους παιδείας. Αυτή δεν υπάρχει ούτως ή άλλως. Αλλά για λόγους συμμόρφωσης. Αμα φας πόρτα μια, δύο, δέκα, θα το πάρεις αλλιώς. Λογικά.  Βλέπω για παράδειγμα στην μεγαλύτερη εφημερίδα της Ελλάδας, το Πρώτο Θέμα. Σε κάθε άρθρο, για οποιοδήποτε θέμα, από κάτω κάνει παρέλαση η λάσπη.

Σε άλλες σελίδες, πολύ δημοφιλέστερες της δικής μου, αφήνουν τα πάντα. Ίσως να πιστεύουν ότι πρόκειται «για πελάτες». Αμ δε! Ούτε τσίχλα μεταχειρισμένη δεν πρόκειται να καταναλώσουν. Είναι παντελώς άχρηστοι. Όσο η αλητεία μένει χωρίς απάντηση, θεριεύει και παρασύρει και άλλους.

Με αυτούς τους τύπους δεν υπάρχει καμία συζήτηση και κανένα πεδίου πολιτισμού. Μόνο μπλοκ και διαγραφή στην άθλια παρουσία τους γιατί λερώνει. Αφού δεν είσαι σε θέση να γράψεις ένα σχόλιο της προκοπής, δεν σου αξίζει να είσαι εδώ. Γεια σου και αντίο και κάτσε στο προφίλ σου που δεν σου δίνει κανείς σημασία και πες τα μόνος σου με μερικούς ομοίους σου. Καπάκι όταν αρχίζει και ξεχειλώνει, μπαίνει και ρυθμισούλα για το ποιοι σχολιάζουν και τέρμα.

Άχρηστοι άεργοι που ειρωνεύονται χυδαία λες και σε ξέρουν από το στρατό. Η βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει επίπτωση δημιουργεί ασυδοσία.

Όταν μπήκα στη διαδικασία να μπλοκάρω και να σβήνω, είδα με μεγάλη μου χαρά ότι μένουν και υπάρχουν και άνθρωποι που μπορούν να κάνουν μια συζήτηση της προκοπής.

Είδα και πολλά ποστ με επιχειρήματα, με άποψη, με Λόγο και ευχαριστώ πάρα πολύ τους ανθρώπους που έκαναν ένα κόσμιο σχόλιο και ας διαφωνήσουν μαζί μου, δεν θα τα χαλάσουμε εκεί.

Το συμπέρασμα που έβγαλα είναι ότι όσοι έχουν σελίδες με τετραψήφιο και πενταψήφιο αριθμό ακολούθων, δεν πρέπει να σιωπούν απέναντι στην αλητεία. Γιατί έτσι την ευνοούν.

Το block και το delete είναι πάρα πολύ χρήσιμα κουμπάκια.

Σχόλια που είναι ευπρεπή και διαφωνούν δεν τα πειράζω.

 Όταν δεν υπάρχει παιδεία, αγωγή και σεβασμός, υπάρχει καταστολή.

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Και γιατί τα γράφεις όλα αυτά;

Για τρεις λόγους.

1.   Τον πιο συνηθισμένο και κοινό λόγο που έχουν όλοι όσοι γράφουν. Την απλή και αγνή ψυχοθεραπεία.

2.   Γιατί τούδε εφεξής αντί να κάθομαι να πληκτρολογώ και να εξηγώ, θα ποστάρω αυτό το λινκ.

3.   Δεν είναι θέμα δημοκρατίας όπως υποστηρίζουν κάποιοι πονηροί όταν βλέπουν αντίδραση. Η δημοκρατία έχει κανόνες. Έχει ευπρέπεια και αξιοπρέπεια. Δεν είμαι υποχρεωμένος να ανεχθώ καμία «δημοκρατία» του εκάστοτε πυροβολημένου φασίστα.