McNEAL

 

McNeal: Τεχνητή νοημοσύνη, σύγχυση και ένας καταπληκτικός Δαδακαρίδης

Η τεχνητή νοημοσύνη, εκτός από καθημερινός βοηθός, γίνεται και είδος προς εμπορική εκμετάλλευση.

Όλοι προστρέχουμε καθημερινά στη βοήθειά της. Όλοι θέλουμε να ζητήσουμε μια συμβουλή για ό,τι μας απασχολεί, αλλά ταυτόχρονα λατρεύουμε να τη μισούμε.

Οι γάτοι λοιπόν του θεάματος βρήκαν και μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία, ώστε να δημιουργήσουν μια νέα σκηνή. Θα βλέπεις ολοένα και περισσότερο ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, βιβλία, διάφορα δρώμενα και φυσικά περισπούδαστα άρθρα εναντίον της. Η πλάκα βέβαια είναι ότι ταινίες που θα έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης θα είναι ταινίες που θα στρέφονται εναντίον της.

Πήγα λοιπόν στην παράσταση McNeal, στο θέατρο Νέος Ακάδημος, στην Ακαδημίας και Ιπποκράτους, γιατί βρήκα ενδιαφέρον το θέμα που διαπραγματευόταν και όπως πολύ σωστά κατάλαβες, ήταν η τεχνητή νοημοσύνη.

Εγώ βέβαια γελάω με όλα αυτά, γιατί λατρεύω την τεχνητή νοημοσύνη και τη θεωρώ υπερπολύτιμο βοηθό για την καθημερινότητα, αλλά μου αρέσει να ρίχνω και μια ματιά στο τι λένε οι άλλοι.

Καταρχάς, ένα hint για το θέατρο Νέος Ακάδημος. Προτίμησε να κάτσεις και στα πλαϊνά καθίσματα - στριμώχνεσαι πολύ λιγότερο - επειδή η αίθουσα είναι στενόμακρη και έχεις εξίσου πολύ καλό οπτικό πεδίο προς τη σκηνή.

Η παράσταση είναι δύσκολη. Είναι λίγο στριφνή, είναι περίεργη και το μοτίβο της είναι πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πάνω που πας να κατηγορήσεις τον McNeal, ταυτόχρονα του δίνεις και πολλά ελαφρυντικά. Πάνω που πας να συμπαθήσεις τον γιο του, ταυτόχρονα σε κάνει και πολύ επιφυλακτικό.

Οι εναλλαγές μεταξύ φυσικής και τεχνητής πραγματικότητας είναι συνεχείς, οπότε η παράσταση καταλήγει να είναι σαν τη θάλασσα. Tελείως απρόβλεπτη και με διαρκή κύματα.

Υπάρχουν κάποια είδη που σιχαίνομαι στις ταινίες και στο θέατρο. Ένα από αυτά είναι η φάρσα. Σιχαίνομαι να βλέπω φάρσες, γιατί πάντα μου έρχεται ακατανίκητη επιθυμία να μπω μέσα στη σκηνή, μέσα στην οθόνη και να τα εξηγήσω! Όπως επίσης δεν μου αρέσει και η σύγχυση. Έλα όμως που η σύγχυση μεταξύ πραγματικότητας και τεχνητής νοημοσύνης κάνει τη συγκεκριμένη παράσταση ιδιαίτερη. Ενώ στην αρχή μπορεί να σε ενοχλεί, μετά αφήνεσαι.

Αυτός δεν είναι και ο κόσμος μας άλλωστε; Μια διαρκής σύγχυση μεταξύ αυτών που θα ήθελες να έχεις και αυτών που βλέπεις τελικά να γίνονται.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αξιοποιείται η τεχνολογία στο θέατρο. Αρκεί, βέβαια, να υπάρχει μέτρο και να χρησιμοποιείται υποστηρικτικά. Αν θέλω εφέ, μπορώ να βλέπω και οποιαδήποτε παραγωγή της Marvel. Όμως, όπως προχωράει η ζωή, θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι στο θέατρο θα μπαίνει όλο και περισσότερο το ψηφιακό εικαστικό περιβάλλον. Αν υπάρχει μέτρο και βοηθάει στην εξέλιξη της παράστασης, από εμένα είναι αποδεκτό.

Στο πίσω μέρος της σκηνής λοιπόν, υπάρχει ένα τεράστιο video wall, το οποίο έχει ενεργό ρόλο. Προβάλλονται διάφορα κλιπ και φωτογραφίες που πραγματικά βοηθούν πάρα πολύ την παράσταση. Ενδεχομένως οι παραδοσιακοί οπαδοί του κλασικού θεάτρου να ενοχληθούν. Σε προσωπικό πάντως επίπεδο δεν είμαι κατά, αρκεί μη γίνεται βιντεοκλίπ.

Πάντως, το έργο δεν είναι καινούριο. Πριν από δύο χρόνια ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ και βασικός πρωταγωνιστής ήταν ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Να σου πω κάτι; Και εμείς έχουμε Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που είναι καταπληκτικός.

Τι ηθοποιός! Τι τέρας υποκριτικής! Εκπληκτικός! Μια παράσταση μόνος του και νομίζεις ότι βλέπεις το Big Brother, δηλαδή τον ΜακΝίλ με μια κάμερα στο σπίτι του.

Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος πραγματικά. Ίσως, αν έπαιζε άλλος την παράσταση, να πέρναγε και να μην ακούμπαγε. Μια δύσκολη, στριφνή και ζόρικη παράσταση, χάρη στον Δαδακαρίδη, σε κρατάει καθηλωμένο στο κάθισμα του Νέου Ακάδημου.

Μετά το τέλος της παράστασης σκεφτόμουν ότι παράλληλα μπορείς να τον δεις και ως βοηθό του αστυνομικού Μπέκα, στο σίριαλ που επαναλαμβάνεται εδώ και πολλά πολλά χρόνια τα μεσάνυχτα από τον Alpha. Οπότε, ιδού το κοντράστ. Από τη μία ο Δαδακαρίδης πιτσιρικάς, βοηθός στην αστυνομία εξυπνάκιας που τον διορθώνει συνέχεια ο αστυνόμος. Από την άλλη ο ώριμος Δαδακαρίδης σαρκαστικός και ιδιοτελής στο θέατρο. Η απόσταση ανάμεσα στους δύο ρόλους κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την εικόνα ενός ηθοποιού που μπορεί να μεταμορφώνεται και να εξελίσσεται τόσο διαφορετικά.

Σε ό,τι αφορά τον υπόλοιπο θίασο, απαρτίζεται από τη Γιώτα Φέστα, η οποία δεν ακούγεται ευκρινώς, και από νέα παιδιά που υποστηρίζουν επαρκώς την παράσταση.

Ξεχώρισα δύο.

Καταρχάς, τον Δημήτρη Σέρφα, ο οποίος στο πρώτο μισό της παρουσίας του ξέρεις ποιον μου θύμισε; Τον καθηγητή Λαΐνη από το «Έτερος Εγώ». Μάλιστα, του το είπα στο τέλος της παράστασης και έμεινε έκπληκτος. Είναι ίδιος ο Λαΐνης! Σκέφτηκα: Άτιμε Δαδακαρίδη, copy-paste τους κάνεις!

Μετά, βέβαια, εξελίσσεται σε κάτι διαφορετικό από τον συμπαθή καθηγητή, που, για να τα λέμε και αυτά, ο Τσαφούλιας εξαφάνισε στον τελευταίο κύκλο, ενώ ήταν όλα τα λεφτά. Βλέπεις, έπρεπε να μοιράσει πολλά μεροκάματα σε γνωστούς και φίλους.

Μου έκανε επίσης εντύπωση η Αλίκη Ανδριωμένου. Ναι μεν έχει ένα ασυνήθιστο, μπορείς να το πεις, ή περίεργο, παρουσιαστικό, αλλά δεν πουλάει αυτό. Αυτό το κορίτσι έχει ένα κάτι. Κάτι έχει.

Πραγματικά, μπορεί να κάνει πολύ μεγάλη καριέρα. Της εύχομαι, βέβαια, αν το επιτρέπουν οι δυνάμεις της, να σηκωθεί να φύγει από την Ελλάδα και να βρει τον δρόμο της έξω. Αλλά κάτι έχει αυτή η κοπέλα, να μου το θυμάσαι.

Είναι από τις παραστάσεις που δεν μπορώ να σου πω αν είναι καλή ή κακή. Δεν έχω ιδέα. Άλλος μπορεί να σκυλοβαρεθεί, άλλος μπορεί να τη λατρέψει.

Αυτό όμως που σίγουρα ξέρω είναι ότι είναι πολυεπίπεδη, δύσκολη και ιδιαίτερη. Ε, εμένα αυτά μ' αρέσουν.

Με άριστα το δέκα, 7.

Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Και ξανά Πυγμαλίων Δαδακαρίδης.

 ΥΓ. Εβγαλα και βιντεο ! 

Αν δεν ανοίγει απο κατω, πατα το λινκ 

https://www.youtube.com/shorts/TOFuxsqZJf4