ΟΔΥΣΣΕΙΑ. ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ ΝΟΛΑΝ. THE ODYSSEY by CHRISTOPHER NOLAN.

 

Μα τέτοια παραγωγάρα να μην πάω να τη δω;

Με ανάμεικτα συναισθήματα έφυγα από το σινεμά.

Καταρχάς, αν και το δέλεαρ του θερινού είναι μεγάλο, αλλά πρέπει να τη δεις σε κλειστό κινηματογράφο. Ο ήχος είναι δομικό στοιχείο της ταινίας.

Ξεκινάω με τη μεγάλη εικόνα.

Είναι μια παγκοσμίου μεγέθους διαφήμιση για τη χώρα μας.

Να πούμε και ευχαριστώ.

Ο Christopher Nolan είναι πολύ μεγάλος κινηματογραφιστής. Τα πλάνα, τα σκοτάδια, οι εικόνες. Κάνει πάρα πολλά flash back αλλά δεν κουράζει. Η ιστορία είναι επιφανειακά αργή αλλά έχει ροή. Αν και 2 ώρες και 53 λεπτά και σε μια ιστορία δε, που ξέρεις την πλοκή και το τέλος και την παρακολουθείς με ενδιαφέρον.

Καλύτερος όλων ο Ρόμπερτ Πάτινσον,  φανταστικός ο Ματ Ντέϊμον,   πολύ καλός ο Τομ Χόλαντ και μαζί με τις πλαστικές, αρκετά βαρύγδουπη Σαρλίζ Θέρον. Η Ζεντάγια δεν είχε κανένα λόγο ύπαρξης. Η Αν Χάθαγαουεϊ είχε εξαιρετικό μέτρο. Άριστη. Όσο για τη Λουπίτα Νιόγκο που έγινε πολύς λόγος, τσάμπα καίει η λάμπα. Όπως την παρουσίασε, δεν έχει κανένα νόημα. Σαν να μην υπάρχει είναι. Ούτε ωραία είναι, ούτε Ελένη. Τίποτα.

Όλοι όσοι είμαστε στους καναπέδες μας, τα έχουμε όλα εύκολα.

Όταν μια παραγωγή κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια, αυτά τα λεφτά πρέπει να επιστρέψουν επί δέκα. Οπότε ναι, θα γίνουν συμβάσεις και παραχωρήσεις. Θα βάλουμε και τη Λουπίτα ως ωραία Ελένη, θα βάλουμε και τη Ζεντάγια γιατί είναι δημοφιλής, θα βάλουμε και τον Έλιοτ Πέιτζ γιατί θα υπηρετήσουμε και τη woke κουλτούρα.

Είναι ίσως η πρώτη ταινία που αφορά την Οδύσσεια που εστιάζει πολύ περισσότερο στους χαρακτήρες παρά τα εφέ και στην περιπέτεια. Κατανοώ απόλυτα την επιλογή του Ματ Ντέιμον. Αυτή η εσωτερικότητα που τον χαρακτηρίζει ήταν ιδανικός για τον ρόλο.

Ο Nolan προσπάθησε να δώσει φιλοσοφικά ερωτήματα και θέματα για προβληματισμό σε ένα κείμενο και μια ταινία που δεν κολλάνε. Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν τελείως φιλοπόλεμοι. Όταν δεν έβρισκαν κοινό εχθρό, πολεμούσαν μεταξύ τους. Κάθε πόλη κράτος ευημερούσε με επεκτατικούς πολέμους. Καταλαβαίνω ότι ως μεγάλος καλλιτέχνης πήγε να το φέρει στο σήμερα. Να περάσουμε και αντιπολεμικά μηνύματα, και ότι ο επιτιθέμενος μπορεί να νικήσει συντριπτικά ( ακούς κύριε Ντόναλντ; ) αλλά τρώει και αυτός το έμπλαστρο πληρώνοντας το τίμημα.

O Christopher προσπάθησε να το φέρει στο σήμερα και ότι οι σφαγές ήταν ύβρις προς τους Θεούς και για αυτό ο Οδυσσέας το πλήρωσε με τις περιπέτειες του. Για να σου το περιγράψω περιληπτικά, ο πολυμήχανος Οδυσσέας και καλλιτέχνης της επιβίωσης, στην ταινία του Νόλαν έγινε ένας περιηγητής πνευματικών αναζητήσεων με μπόλικο μετατραυματικό στρες που ενίοτε κράταγε και σπαθί.

Όλοι του εαυτού τους. Ο καθένας ισχυρός αλλά με τους προσωπικούς του δαίμονες, τις τύψεις του και τις αδυναμίες. Πολύ πονηρά έκανε επισταμένως αναφορές στη μετανάστευση ως νόμο του Δία. Είσαι ξένος. Οπωσδήποτε φιλοξενία, προδερμ και φροντίδα. Λες και ζει σε άλλο πλανήτη. Λάθος. Πάμπλουτος είναι, σίγουρα ζει  σε άλλο σύμπαν από το δικό μας.

Η ιστορία μπάζει από παντού. Αν περιμένεις να ακουλουθείται πιστά το κείμενο, θα εκπλαγείς. Αρνητικά.  Έχει πολλές ακροβασίες και αυθαιρεσίες.

Ειδικά το τελευταίο μέρος είναι πραγματικά ότι να ναι. Δεν υπάρχει ούτε νανογραμμάριο αληθοφάνειας και μου έδωσε την εικόνα ότι ήθελε να το μαζέψει στα γρήγορα.

Το δε τέλος μου θύμισε το Interstellar. Ωραίος ο δρόμος προς το Φως αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Οδύσσεια.

Τι να πρωτοθυμηθώ.

Η ιστορία με τον Πολύφημο που ήταν ότι να ναι;

Τα ρομπότ - μεσαιωνικοί ιππότες 2,5 μέτρων  που έσφαζαν αμίλητα;

Ο Αγαμέμνωνας κάτι ανάμεσα σε Μπάτμαν και Ρόμποκοπ;

Ο κλήρος του Αντίνοου;

Την παραλίγο ωραία Ελένη παρέα με τον Μενέλαο στη Σπάρτη;

Οι νεκροί που έβγαιναν στην επιφάνεια, έπιναν αίμα και μίλαγαν;

Τα σπαρτιάτικα λοφία;

Τη Χάρυβδη που είδαμε και τη Σκύλλα που ήταν άθλιο καρτούν;

Που ήταν η Ναυσικά οεο;

Οι συνομιλίες με την Αθηνά τύπου έκτη αίσθηση;

Η Καλυψώ – ας κάνουμε διακοπές στις Μαλβίδες αγάπη μου, η Κίρκη που είχε παλάτι και όχι την καλύβα του μπαρμπα Μήτσου σε πολύ ελεύθερη απόδοση; Και πόσα άλλα με τόση μακάρια ελευθεριότητα που ήταν τελείως διαστρεβλωτική.

Όσο για το τελευταίο μέρος, από τη στιγμή που επιτέλους φτάνει ο Οδυσσέας στην Ιθάκη μέχρι το τέλος της ταινίας, ήταν ένα βράδυ που βρεχε και έβρεχε τεκίλα. Ειδικά η σκηνή της εκτέλεσης των μνηστήρων ήταν σαν το πρώτο και τελευταίο ταξίδι του Τιτανικού.

Πήγαινε να τη δεις αλλά μόνο ως ένα ωραίο θέαμα και πως είναι μια σπουδαία κινηματογράφηση. Αν ως Έλληνας σταθείς στην ιστορία, μόλις βγεις έξω από την αίθουσα και την ξαναφέρεις στο μυαλό σου, θα θυμώσεις.

Με άριστα το δέκα: 5. 2,5 για τη δωρεάν διαφήμιση και 2,5 για την κινηματογραφία.

Υγ. Αν ασχοληθεί ποτέ ο Νόλαν με την Ιλιάδα, ξέρω πια τι θα δούμε. Τον Αχιλλέα να παρατάει το στρατόπεδο και βυθισμένος στις τύψεις του από την δολοφονία του Έκτορα να πηγαίνει στο Θιβέτ, να γίνεται βουδιστής καλόγερος και κουνγκ φου μάστερ.