ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΓΟΝΕΙΣ.... ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ....

 

Έχω βαρεθεί να το ακούω στον κύκλο μου. Να βλέπω αδέρφια με πραγματικό μίσος μεταξύ τους που δεν σβήνει ποτέ.

 

Όλα αυτά γιατί;

 

Γιατί οι γονείς είναι κότες !

 

Έλα μωρέ, θα τα βρούνε μεταξύ τους

Έλα μωρέ, αδέρφια είναι, για αυτά θα μαλώσουν;

Έλα μωρέ, σάμπως θα πεθάνουμε αύριο; Έχουμε καιρό..

Έλα μωρέ, γιατί να ανοίγουμε θέματα τώρα;

 

Αυτές είναι οι συνηθισμένες ατάκες που διαιωνίζουν μια θολή κατάσταση που ξεσπάει μετά θάνατον.

 

Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν οι γονείς πως ο θάνατος είναι το απόλυτο διαχωριστικό σε πολλά και κυρίως στα κληρονομικά. Τελειώνουν οι ισορροπίες και τα να μη στενοχωρηθούμε και πάμε στο συμφέρον. Δεν είναι αρνητικό, είναι η ανθρώπινη ανάγκη για την επιβίωση και για την εξασφάλιση του μέλλοντος.

 

Οφείλουν λοιπόν οι γονείς να μην αφήσουν τα αδέρφια στην αυτοδιαχείριση γιατί θα μπει και ο παράγοντας νύφη ή γαμπρός αντίστοιχα και φυσικά τα παιδιά που ο καθένας θέλει να εξασφαλίσει τα δικά του.

 

Μπαίνει ο φυσιολογικός εγωισμός και η προσωπική αντίληψη περί δικαίου, που σπάνια συμπίπτει μεταξύ δύο ανθρώπων που διεκδικούν τα ίδια περιουσιακά στοιχεία.

 

Ακολούθως είναι και οι συνθήκες.

Πόσες φορές δεν έχεις ακούσει :

 

Αδερφέ, εσύ ήσουν χρόνια στην Αμερική / άλλη πόλη, και εγώ έτρεχα συνέχεια για τους γονείς μας. Τα ίδια είμαστε;

 

Ή

 

Αδερφέ, εσύ είσαι στέλεχος πολυεθνικής και βγάζεις 100 χιλιάρικα το χρόνο. Εγώ είμαι υπάλληλος σε σουπερμάρκετ και βγάζω 14. Δεν σου φτάνουν αυτά που έχεις;

 

Ή 

Αδερφέ, εσένα η γυναίκα σου έχει πέντε ακίνητα, εγώ δεν έχω τίποτα. Θες και εκείνο το σπιτάκι στον Ωρωπό;

 

Και πόσα άλλα.

 

Επίσης είναι μεγάλο λάθος το «εγώ με την αδερφή μου είμαστε πάρα πολύ αγαπημένοι, δεν θα μαλώσουμε ποτέ για αυτά». Λάθος. Εκμεταλλεύσου την αγάπη σας και κάντε μια ανοιχτή κουβέντα με αγάπη και δικαιοσύνη. Τι πειράζει; Ίσως ανακαλύψετε ότι άλλα έχει στο μυαλό του ο καθένας. Ή ότι το αυτονόητο του ενός δεν είναι και του άλλου. Γιατί να μη γίνει μια συζήτηση που σε δεύτερο χρόνο – κατόπιν σκέψης – να οδηγήσει σε μια αμοιβαία ωφέλιμη συμφωνία;

 

 

Για αυτό, όσο είναι εν ζωή, με σώας τας φρένας, με άνεση χρόνου, να γίνει ένα οικογενειακό συμβούλιο. Στο οποίο απαγορεύεται να παρίστανται νύφες και γαμπροί γιατί συνήθως αυτοί τα καταστρέφουν όλα. 

 

Δεν είναι ανάγκη τα παιδιά να πάνε 40 ετών. Άλλωστε σήμερα, τα παιδιά δεν είναι όπως τη δεκαετία του 80, που το μόνο που ήξεραν ήταν ο Σαραβάκος και ο Αναστόπουλος.

 

Τώρα πια τα παιδιά ξέρουν τα πάντα, καταλαβαίνουν τα πάντα, έχουν γνωστικά ενδιαφέροντα και είναι πανέξυπνα.

 

Να γίνει μια συζήτηση. Μια πρώτη έστω συζήτηση. Έτσι ώστε να ωριμάζει στα κεφάλια όλων το μέλλον. Θα είναι πιο ασφαλές, ισορροπημένο και κυρίως σας παρακαλώ, σταματήστε αυτή τη βλακεία που μόνο προβλήματα δημιουργεί, το περιβόητο…

 

….εξαδιαιρέτου…….

 

 Υγ. Όχι κυρία Σούλα μου, δεν είναι μοιρασιά επί πτωμάτων.

Είναι η φυσική και λογική συνέχεια της ζωής.