ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ : ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

Ο Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι από τις ταινίες που πρέπει να σου πουν καλή κουβέντα για να πας.

Πρέπει να κόψεις το λαιμό σου να βρεθείς στην κινηματογραφική αίθουσα.

Πρέπει να στηρίξεις τέτοιου είδους ταινίες είτε είναι καλές είτε όχι.

Από περιέργεια έριξα μια ματιά στις κριτικές. Όταν είδα πως την έθαψαν, ήμουν σίγουρος πως πήρα τη σωστή απόφαση. Να πάω.

Βλέπεις οι αριστερίζουσας εθνομηδενιστικής θολοκουλτούρας κριτικοί μας, μια ταινία για έναν επαναστάτη τύπου Τσε Γκεβάρα, που δεν μας αφορά, θα την αποθέωναν.

Για έναν serial killer,  για έναν ψυχασθενή ή για έναν παρανοϊκό, η παρουσία μας θα επιβάλλετο.

Στον δε υπόνομο των σοσιαλ, το Χ, ( το παλιό τουίτερ ντε ) οι πληρωμένοι αναρίθμητοι λογαριασμοί της woke κουλτούρας, τη βρίζουν μέρα νύχτα.

Ο κοσμάκης, οι νοικοκυραίοι, η συντριπτική πλειοψηφία που δεν έχει το χρόνο να τα βάζει με τους αργόσχολους στο δίκτυο, για μια ακόμα φορά έδωσε την απάντηση της.

Κοσμοσυρροή.

Σκεφτόμουν πως σε αυτή την εποχή της σήψης και της παρακμής, βγήκαν διαμάντια. Ο Άγιος Νεκτάριος, το σίριαλ με τον Άγιο Παϊσιο και τώρα ο Καποδίστριας.

Είναι λένε αγιογραφία.

Προφανώς και είναι αγιογραφία γιατί ο τεράστιος, ίσως ο μεγαλύτερος των Ελλήνων, Καποδίστριας, παράτησε χλιδές, παλάτια, χρήματα και κυριολεκτικά θυσιάστηκε για εμάς. Όχι μόνο αυτό. Δημιούργησε, έθεσε βάσεις, θεμέλια, έφτιαξε κράτος, μεγάλωσε τα σύνορα. Σκέψου πως μετά από 600 χρόνια Τουρκοκρατίας ( το 400 είναι ιστορικά λάθος να το λέμε ) στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα. Ημιάγριοι είμασταν, κλέφτες και απολίτιστοι. Και που κάναμε την επανάσταση, θαύμα ήταν. Με αυτούς θα έπρεπε να συνεννοηθεί ο αριστοκράτης Ιωάννης.

Αν τον αφήναμε να μας κυβερνήσει 10 χρόνια, θα είχαμε άλλη χώρα. Αλλά είναι σαν να προσπαθήσεις να φτιάξεις ένα υγιές ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα και να έχεις στο διοικητικό συμβούλιο, τον αρχηγό της Θύρας 7, της Θύρας 13, της 4 και της 21. Γίνεται;

Μεγάλο μπράβο στον Γιάννη Σμαραγδή για αυτό που μας έδωσε.

Μόνο και μόνο να βρεθούν έστω 10 άνθρωποι να γκουγκλίσουν ποιος ήταν ο Καποδίστριας, κέρδος είναι. Χαζεύουμε που χαζεύουμε όλη τη μέρα βλακείες και σκουπίδια στα σόσιαλ, ας αφιερώσουμε και 3 λεπτά για έναν μεγάλο Έλληνα.

Ο Καποδίστριας πρέπει να είναι το πρότυπο. Ο Άγιος Παϊσιος. Όχι οι τράπερς, οι ποδοσφαιριστές, οι σταρς του τικ τοκ και του ινστα  και οι λαϊκοποπ τραγουδιστές. Ούτε οι γνωστές ευπαθείς μειοψηφίες που κυριαρχούν στα μίντια και το μόνο που τους νοιάζει είναι η ηδονή τους και θέλουν να μας επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις ως φυσιολογικές.

Να κόψεις το λαιμό σου να πας να τη δεις. Σε εσένα που με διαβάζεις λέω. Να τη στηρίξεις την ταινία. Για να βγουν και άλλες.

Αφού τα ιδανικά και οι αξίες του ελληνισμού δεν προβάλλονται αυτοβούλως, ας προβληθούν δια της συλλογικής συμμετοχής. Ας γίνουν μόδα! Σε καλό θα μας βγει ως κοινωνία!

Πάμε τώρα και στην ταινία. Αυτή κάθε αυτή.

Θερμά συγχαρητήρια στον διευθυντή φωτογραφίας, Άρη Σταύρου.

Εξαιρετικά πλάνα. Μεστή και η μουσική από τον Μίνω Μάτσα.

Καλύτερος όλων ο Νικορέστης Χανιωτάκης. Αυτό το παιδί έπαιξε και στον Παϊσιο και στον Καποδίστρια με χαρακτηριστικούς ρόλους. Ευλογημένος! Ο ρόλος του ήταν κάτι σαν αφηγητής, κάτι σαν φύλακας άγγελος, κάτι σαν τον Ιησού δίπλα στον Ιωάννη. Σκηνοθετική αδεία θα μου πεις αλλά ήταν σημαντική η παρουσία του. Σε μικρό ρόλο αλλά εξαιρετικός ο πολύπειρος Τάσος Χαλκιάς και πολύ καλοί οι Κοντογιαννίδης και ο σταθερός Μιχάλης Ιατρόπουλος.

Ο Αντώνης Μυριαγκός έχει το παρουσιαστικό αλλά όχι το βάθος και τον όγκο για τον Καποδίστρια. Παρεμπιπτόντως, περισσότερο προς τον Jeremy Irons φέρνει σαν στιλ ! Σε ότι αφορά τους ξένους, αυτός που υποδύθηκε τον βρετανό, μου θύμισε τους observers από το Fringe και ο Μέτερνιχ, τον Τζιμ Κάρεϊ στο Lemony Snicket.  

Το πρώτο μέρος της ταινίας που έδειχνε τη ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι να έρθει στην Ελλάδα, ήταν επιεικώς προβληματικό.

Να ήταν οι μέτριες ερμηνείες; Τα κείμενα; Ο ρυθμός; Κάποιες κάτω του μετρίου σκηνές όπως του συμβουλίου της Ευρώπης;; Δεν κατέληξα. Αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε. Ότι μπόρεσε έσωσε ο Χανιωτάκης. Από το σημείο που ήρθε στην Ελλάδα, η ταινία βελτιώθηκε και σε ταχύτητα και σε ρυθμό και σε ροή.

Ακόμα και την κυρία που επέλεξε να υποδυθεί για λίγο την Παναγία, ε, έπρεπε να κάνει μια καλύτερη επιλογή. Ήταν λίγο τρομακτική η μορφή της. Μέτρια και η επιλογή του Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη που έμοιαζε με καρτούν.

Ιστορικά, είχαμε θεματάκια.

Οι Ρώσοι δεν ήταν άγιοι και οι Άγγλοι διάβολοι. Αντιθέτως στη ναυμαχία του Ναβαρίνο, αυτοί μας έσωσαν γιατί ο Ιμπραήμ είχε πνίξει την επανάσταση. Μονόπατα το πήγε υπέρ των Ρώσων αλλά στην πραγματικότητα και αυτοί τα συμφέροντα τους κοίταζαν.

Η δραματουργία και ο έρωτας του Καποδίστρια υπερπροβλήθηκε – σχεδόν μονοπώλησε - σε σχέση με το τι προσέφερε στην Ελλάδα. Θα περίμενα κάτι καλύτερο.

Τα ανωτέρω τα γράφω για το άρτιον του κειμένου. Δεν με πολυνοιάζουν. Ας βγει κάποιος άλλος να κάνει μια καλύτερη ταινία αύριο.

Αν όλοι στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια του Γιάννη Σμαραγδή, θα δημιουργήσει κύμα. Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε τόσες και τόσες προσωπικότητες που μπορούμε να κάνουμε ταινίες μέχρι να σβήσει ο ήλιος !

Με άριστα το δέκα : 10 ( μόνο και μόνο για να σκάσουν οι πληρωμένοι woke άεργοι του τουίτερ )