ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 68-58

 

Για τον μέσο φανατικό οπαδό αναγνωρίζω ότι είμαι ανώμαλος. Λατρεύω το μπάσκετ, ξέρω μπάσκετ, είμαι ΑΕΚ, εκφράζω ελεύθερα τη γνώμη μου χωρίς σκοπιμότητες και γράφω αυτό που βλέπω. Οι ίδιοι άνθρωποι πριν από λίγες μέρες με αποθέωναν και οι ίδιοι προχθές με έβριζαν. Καλή καρδιά, το block και το delete εξακολουθεί να είναι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης των ΟΡΚ και πάμε παρακάτω.

Σήμερα λοιπόν ο Παναθηναϊκός έπαιζε με το πιστόλι στον κρόταφο. Τα κατάφερε για δύο λόγους.

Ο πρώτος ήταν ότι ο Ολυμπιακός ήταν τραγικός. Πάρα πολύ αργός, άστοχος, με επιθέσεις αχταρμά, και δεν δικαιολογείται ο πρωταθλητής Ευρώπης να έχει 58 πόντους. Δεν είναι μόνο οι κλειστές άμυνες, η ένταση και το physical game. Είναι οι επιλογές στην επίθεση, η ταχύτητα εκτέλεσης και η αστοχία.

Ο δεύτερος λόγος που κέρδισε ο Παναθηναϊκός ήταν γιατί σε τόσο κλειστά παιχνίδια αρκεί να ξεχωρίσει ένας παίκτης. Όπως στον πρώτο αγώνα ο Ευτύχης Μπλέτσας του ΟΑΚΑ έθαψε την ομάδα του, στον δεύτερο της έδωσε τη νίκη γιατί ήταν εύστοχος και εντυπωσιακός. Ο Νάιτζελ Χέιζ Ντέιβις ήταν αυτός που έκρινε το παιχνίδι.

Ο παίκτης που δεν αποτυπώνει καμία στατιστική την πολυπλεύρη προσφορά του είναι ο Οσμάν. Αυτός έχει άγνοια κινδύνου και παίζει ελεύθερα. Κάνει πολλά πράγματα στο γήπεδο σε άμυνα, επίθεση, οργάνωση, κλείνει τρύπες στην άμυνα και καλύπτει και το κενό του Ναν που, ναι μεν, ήταν αρνητικός, αλλά τουλάχιστον δεν εκβίασε προσπάθειες.

Από τον Ολυμπιακό, οι περιφερειακοί του παίκτες ήταν σε πολύ κακή μέρα, με αποτέλεσμα ο Ολυμπιακός να τα περιμένει όλα από τον Φουρνιέ και να παίζει μονοδιάστατα με τον Χολ όταν βγήκε ο Λεσόρ. Έτσι δεν πας πουθενά. Δεν μπήκε ποτέ στο παιχνίδι ούτε ο Πίτερς ούτε ο Βεζένκοβ, οπότε η άμυνα του Παναθηναϊκού είχε έναν μόλις στόχο.

Το θέμα με το οποίο όλοι λατρεύουν να ασχολούνται δεν είναι το μπάσκετ αλλά οι διαιτησίες. Αυτό που είδα είναι ότι σήμερα η παρέα των γκρίζων σφύριζε ό,τι έβλεπε. Όπως σφύριζαν από τη μία πλευρά, σφύριζαν και από την άλλη. Σε ένα παιχνίδι τόσο σκληρό, δυνατό, με πολλές επαφές και με 10 ντουλάπες να συνωστίζονται σε 8 τετραγωνικά, δεν μπορείς προφανώς να τα σφυρίζεις όλα. Εκ τηλεοράσεως οι δίκες είναι πάντα εύκολες. Το θέμα όμως είναι ότι ως θεατής δεν μου δημιουργήθηκε η εικόνα ότι κάποια από τις δύο ομάδες σπρώχνεται ή κρίνεται με άλλα μέτρα και σταθμά.

Εύχομαι στα υπόλοιπα παιχνίδια που απομένουν οι διαιτησίες να έχουν ακριβώς τα ίδια κριτήρια και απόδοση.

1-1 λοιπόν.

Θα πέσουν κορμιά.

Και όσοι αγαπάμε το μπάσκετ θα το χαρούμε.