ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ : ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

Ο Καποδίστριας του Γιάννη Σμαραγδή δεν είναι από τις ταινίες που πρέπει να σου πουν καλή κουβέντα για να πας.

Πρέπει να κόψεις το λαιμό σου να βρεθείς στην κινηματογραφική αίθουσα.

Πρέπει να στηρίξεις τέτοιου είδους ταινίες είτε είναι καλές είτε όχι.

Από περιέργεια έριξα μια ματιά στις κριτικές. Όταν είδα πως την έθαψαν, ήμουν σίγουρος πως πήρα τη σωστή απόφαση. Να πάω.

Βλέπεις οι αριστερίζουσας εθνομηδενιστικής θολοκουλτούρας κριτικοί μας, μια ταινία για έναν επαναστάτη τύπου Τσε Γκεβάρα, που δεν μας αφορά, θα την αποθέωναν.

Για έναν serial killer,  για έναν ψυχασθενή ή για έναν παρανοϊκό, η παρουσία μας θα επιβάλλετο.

Στον δε υπόνομο των σοσιαλ, το Χ, ( το παλιό τουίτερ ντε ) οι πληρωμένοι αναρίθμητοι λογαριασμοί της woke κουλτούρας, τη βρίζουν μέρα νύχτα.

Ο κοσμάκης, οι νοικοκυραίοι, η συντριπτική πλειοψηφία που δεν έχει το χρόνο να τα βάζει με τους αργόσχολους στο δίκτυο, για μια ακόμα φορά έδωσε την απάντηση της.

Κοσμοσυρροή.

Σκεφτόμουν πως σε αυτή την εποχή της σήψης και της παρακμής, βγήκαν διαμάντια. Ο Άγιος Νεκτάριος, το σίριαλ με τον Άγιο Παϊσιο και τώρα ο Καποδίστριας.

Είναι λένε αγιογραφία.

Προφανώς και είναι αγιογραφία γιατί ο τεράστιος, ίσως ο μεγαλύτερος των Ελλήνων, Καποδίστριας, παράτησε χλιδές, παλάτια, χρήματα και κυριολεκτικά θυσιάστηκε για εμάς. Όχι μόνο αυτό. Δημιούργησε, έθεσε βάσεις, θεμέλια, έφτιαξε κράτος, μεγάλωσε τα σύνορα. Σκέψου πως μετά από 600 χρόνια Τουρκοκρατίας ( το 400 είναι ιστορικά λάθος να το λέμε ) στην Ελλάδα δεν υπήρχε τίποτα. Ημιάγριοι είμασταν, κλέφτες και απολίτιστοι. Και που κάναμε την επανάσταση, θαύμα ήταν. Με αυτούς θα έπρεπε να συνεννοηθεί ο αριστοκράτης Ιωάννης.

Αν τον αφήναμε να μας κυβερνήσει 10 χρόνια, θα είχαμε άλλη χώρα. Αλλά είναι σαν να προσπαθήσεις να φτιάξεις ένα υγιές ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα και να έχεις στο διοικητικό συμβούλιο, τον αρχηγό της Θύρας 7, της Θύρας 13, της 4 και της 21. Γίνεται;

Μεγάλο μπράβο στον Γιάννη Σμαραγδή για αυτό που μας έδωσε.

Μόνο και μόνο να βρεθούν έστω 10 άνθρωποι να γκουγκλίσουν ποιος ήταν ο Καποδίστριας, κέρδος είναι. Χαζεύουμε που χαζεύουμε όλη τη μέρα βλακείες και σκουπίδια στα σόσιαλ, ας αφιερώσουμε και 3 λεπτά για έναν μεγάλο Έλληνα.

Ο Καποδίστριας πρέπει να είναι το πρότυπο. Ο Άγιος Παϊσιος. Όχι οι τράπερς, οι ποδοσφαιριστές, οι σταρς του τικ τοκ και του ινστα  και οι λαϊκοποπ τραγουδιστές. Ούτε οι γνωστές ευπαθείς μειοψηφίες που κυριαρχούν στα μίντια και το μόνο που τους νοιάζει είναι η ηδονή τους και θέλουν να μας επιβάλλουν τις δικές τους προτιμήσεις ως φυσιολογικές.

Να κόψεις το λαιμό σου να πας να τη δεις. Σε εσένα που με διαβάζεις λέω. Να τη στηρίξεις την ταινία. Για να βγουν και άλλες.

Αφού τα ιδανικά και οι αξίες του ελληνισμού δεν προβάλλονται αυτοβούλως, ας προβληθούν δια της συλλογικής συμμετοχής. Ας γίνουν μόδα! Σε καλό θα μας βγει ως κοινωνία!

Πάμε τώρα και στην ταινία. Αυτή κάθε αυτή.

Θερμά συγχαρητήρια στον διευθυντή φωτογραφίας, Άρη Σταύρου.

Εξαιρετικά πλάνα. Μεστή και η μουσική από τον Μίνω Μάτσα.

Καλύτερος όλων ο Νικορέστης Χανιωτάκης. Αυτό το παιδί έπαιξε και στον Παϊσιο και στον Καποδίστρια με χαρακτηριστικούς ρόλους. Ευλογημένος! Ο ρόλος του ήταν κάτι σαν αφηγητής, κάτι σαν φύλακας άγγελος, κάτι σαν τον Ιησού δίπλα στον Ιωάννη. Σκηνοθετική αδεία θα μου πεις αλλά ήταν σημαντική η παρουσία του. Σε μικρό ρόλο αλλά εξαιρετικός ο πολύπειρος Τάσος Χαλκιάς και πολύ καλοί οι Κοντογιαννίδης και ο σταθερός Μιχάλης Ιατρόπουλος.

Ο Αντώνης Μυριαγκός έχει το παρουσιαστικό αλλά όχι το βάθος και τον όγκο για τον Καποδίστρια. Παρεμπιπτόντως, περισσότερο προς τον Jeremy Irons φέρνει σαν στιλ ! Σε ότι αφορά τους ξένους, αυτός που υποδύθηκε τον βρετανό, μου θύμισε τους observers από το Fringe και ο Μέτερνιχ, τον Τζιμ Κάρεϊ στο Lemony Snicket.  

Το πρώτο μέρος της ταινίας που έδειχνε τη ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι να έρθει στην Ελλάδα, ήταν επιεικώς προβληματικό.

Να ήταν οι μέτριες ερμηνείες; Τα κείμενα; Ο ρυθμός; Κάποιες κάτω του μετρίου σκηνές όπως του συμβουλίου της Ευρώπης;; Δεν κατέληξα. Αλλά κάτι δεν μου κόλλαγε. Ότι μπόρεσε έσωσε ο Χανιωτάκης. Από το σημείο που ήρθε στην Ελλάδα, η ταινία βελτιώθηκε και σε ταχύτητα και σε ρυθμό και σε ροή.

Ακόμα και την κυρία που επέλεξε να υποδυθεί για λίγο την Παναγία, ε, έπρεπε να κάνει μια καλύτερη επιλογή. Ήταν λίγο τρομακτική η μορφή της. Μέτρια και η επιλογή του Μουμούρη ως Κολοκοτρώνη που έμοιαζε με καρτούν.

Ιστορικά, είχαμε θεματάκια.

Οι Ρώσοι δεν ήταν άγιοι και οι Άγγλοι διάβολοι. Αντιθέτως στη ναυμαχία του Ναβαρίνο, αυτοί μας έσωσαν γιατί ο Ιμπραήμ είχε πνίξει την επανάσταση. Μονόπατα το πήγε υπέρ των Ρώσων αλλά στην πραγματικότητα και αυτοί τα συμφέροντα τους κοίταζαν.

Η δραματουργία και ο έρωτας του Καποδίστρια υπερπροβλήθηκε – σχεδόν μονοπώλησε - σε σχέση με το τι προσέφερε στην Ελλάδα. Θα περίμενα κάτι καλύτερο.

Τα ανωτέρω τα γράφω για το άρτιον του κειμένου. Δεν με πολυνοιάζουν. Ας βγει κάποιος άλλος να κάνει μια καλύτερη ταινία αύριο.

Αν όλοι στηρίξουμε αυτή την προσπάθεια του Γιάννη Σμαραγδή, θα δημιουργήσει κύμα. Ειδικά στην Ελλάδα έχουμε τόσες και τόσες προσωπικότητες που μπορούμε να κάνουμε ταινίες μέχρι να σβήσει ο ήλιος !

Με άριστα το δέκα : 10 ( μόνο και μόνο για να σκάσουν οι πληρωμένοι woke άεργοι του τουίτερ ) 

AVATAR : ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑΧΤΗ

 

Πάω στο σινέ, να δω τον Καποδίστρια. Sold out μου λένε στο εκδοτήριο. Πρώτη φορά μου συμβαίνει να μην καταφέρνω να δω αυτό που θέλω και να χαίρομαι. «Μπράβο στον κόσμο» σκέφτηκα και προσπάθησα να θυμηθώ ποια ήταν η επόμενη ταινία που είχα καταγράψει στη λίστα μου.

Avatar.

Με παίρνει χρονικά; Οριακά. Βουρ για τα Village cinemas στο Ρέντη!

Μπαίνω μέσα, κοιτάω από εδώ, κοιτάω από εκεί, εκδοτήρια πουθενά! Δύο μηχανήματα για eticket σαν αυτά των εισιτηρίων στο μετρό – σκέφτηκα πως θα είναι για παραγγελίες μέσω ιντερνετ – και πάω κατευθείαν στο τσεκ ιν. Α, εισιτήρια μου λένε, να βγάλετε στο κυλικείο!

Αυθόρμητα ρώτησα «δηλαδή μαζί με το ποπ κορν και εισιτήριο;»

Πάω, περιμένω στην ουρά, παίρνω το εισιτήριο σαν απόδειξη λιανικής για καφέ, χωρίς έδεσμα και μπαίνω στην αίθουσα. Λίγο πριν μου έδωσαν τα γυαλιά για 3D.

Είχα δει και το πρώτο Avatar του 2009, και το δεύτερο το 2022. Όσο πάει και μεγαλώνει σε διάρκεια. Τούτο δω, είναι 3 ώρες και 17 !!!! Κοινώς, απέφευγε υγρά και να έχεις πάει στην τουαλέτα πριν οπωσδήποτε !

Μπορεί να είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια αλλά και το χειρότερο.

Δεν περιμένω υψηλά μηνύματα. Πας να δεις ένα χορταστικό θέαμα. Την εξέλιξη της τεχνολογίας. Ένα μαγικό παραμύθι. Κάτι απλοϊκά τύπου ο κακός άνθρωπος τιμωρείται από τη φύση, χαρήκαμε.

Πιστεύω εν τέλει πως το project ότι είχε να δώσει το έδωσε. Η πλοκή τίποτα σπουδαίο, ανατροπή καμία, ακόμα και η εξέλιξη του θεάματος άρχισε να φεύγει από το φαντασμαγορικό και πάει προς τη βαρεμάρα. Η δε μάχη στο τέλος, ήταν σχεδόν κόπι πέηστ από τα προηγούμενα. Ένοιωσα πως ότι είχαμε να δούμε το είδαμε στο 1 και στο 2.

Να σου πω την αλήθεια, περισσότερο θα την έβαζα στις παιδικές ταινίες. Αρκεί να βρεις πιτσιρίκι να κάτσει ήσυχο για περίπου 3,5 ώρες. Η 3D προβολή υπάρχουν στιγμές που κάνει το εντυπωσιακό εντυπωσιακότερο αλλά όταν τα πράγματα είναι σε ταχύτητα, ζαλίζεσαι.

Ήταν υπέροχο.

Στέρεψε.

Σε ευχαριστούμε Τζέιμς Κάμερον για τον μαγικό σου κόσμο.

Μην κάνεις όμως και τέταρτο μέρος.  

Φτάνει.

Με άριστα το δέκα: 5,5

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΨΕ ΤΗ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

 

Πόσο μου αρέσει αυτό το θέατρο Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη !

Τι ωραίο και άνετο φουαγιέ, τι αμφιθεατρική σκηνή για να βλέπουν όλοι ! Το κακό που έχει είναι πως αργεί να αδειάσει οπότε σε περίπτωση – χτύπα ξύλο – έκτακτης ανάγκης – θα υπάρξει πρόβλημα.

Από την άλλη βέβαια, η Ελλάδαρα στέκει αγέρωχη.

Πρόγραμμα δεν έχει, 9 λέει, 9 και 20 ξεκινάει και φυσικά χωρίς διάλειμμα. 90’ ασταμάτητα. Το ωραίο φουαγιέ μένει ανεκμετάλλευτο.

Δυστυχώς όλα ακολούθησαν τη μόδα των μουλτιπλεξ κινηματογράφων. Από εκεί ξεκίνησαν όλα και οι άλλοι ως πρόβατα ακολούθησαν.

Η παράσταση είναι περίεργη.

Καταρχάς έχει από τα πιο ευφάνταστα σκηνικά που έχω δει ποτέ.

Διαθέτει ένα από τα πιο άρτια supporting cast που υπάρχουν. Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί. Ούτε μια παραφωνία.

Συμβολικό και έξυπνο το σκηνοθετικό εύρημα με τις σακούλες στα πρόσωπα των ηθοποιών σε κάποιες σκηνές.

Ωραία η κεντρική ιδέα αλλά το κείμενο υπήρχαν πολλές στιγμές που γινόταν επιτηδευμένα πυκνό και δυσνόητο. Έμοιαζε περισσότερο με ένα παραλήρημα ενός παράφρονα παρά ως κάτι με μια αρχή, μέση και τέλος.

Είχε και τα σουρεάλ του, και το μαύρο χιούμορ αλλά ένοιωσα ότι κάπου το τέντωσε. Επίσης ο χρόνος του πρωταγωνιστή σε σχέση με των υπολοίπων παρά ήταν δυσανάλογος.

Η Ευγενία Σαμαρά απαστράπτουσα αλλά αισθάνθηκα πως τους παρά τους ρόλους που άλλαζε παρέμενε η ίδια. Δεν ξέρω αν ήταν σκηνοθετική οδηγία ή επιλογή.

Ο Ορφέας Αυγουστίδης τα έδωσε όλα.

Το στόρι της παράστασης είναι πως για τα μάτια μιας θεάς, ο ταμίας της τράπεζας βάζει χέρι στο ταμείο. Ενώ θεωρεί πως θα ζήσει το όνειρο του, καταλήγει να αντιμετωπίζει τους φρικτούς δαίμονες του.

Να σου πω την αλήθεια, ας κέρδιζα το τζόκερ και τέτοιο κοκομπλόκο δεν θα το πάθαινα.

Κάτι πήγε να πει, εν μέρει το έκανε, ταλαιπωρείσαι λίγο εγκεφαλικά και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Με άριστα το δέκα: 6 με κόπο.

Έβγαλα και βίντεο και το ανέβασα το κανάλι μου. αν δεν ανοίγει, υπάρχει και το λίνκ από κάτω.

https://www.youtube.com/shorts/ISUypiD4n3k

ΑΓΡΟΤΗ ΠΕΙΝΑΣ;;; Γ…. Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΕΙΡΑΙΑΣ

 

Θυμήθηκα και το παλιό καλό ανέκδοτο.

Οι αγρότες στις κινητοποιήσεις τους έχουν ένα πλεονέκτημα. Τα τρακτέρ. Άρματα μάχης. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστούν είναι τα Leopard.

Αν έκαναν καλά που κατέβηκαν στους δρόμους;;

Καλά έκαναν.

Είναι αδιανόητο στο Ελλάδα 2.0 ( χαχα ) να έχουν πάρουν τα λεφτά τους από το 2023 και τον Daniel.

Καλά κάνουν επίσης γιατί εμείς ψηφίσαμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη για να κάνει σφοδρές αλλαγές και όχι μια διαχείριση στον αυτόματο.

Όσο όμως περνούν οι μέρες, αναδεικνύονται μερικά θεματάκια. Ενδεχομένως ασήμαντα αλλά εμένα τουλάχιστον μου αρέσουν και αυτά.

1.   Έξυπνα, θέλουν να μην έχουν την κοινωνία απέναντι. Κουτοπόνηρα όμως λένε πως θα σηκώσουν τις μπάρες των διοδίων για να ταξιδέψει ο κόσμος δωρεάν. Αμ δεν είναι δωρεάν! Αυτά έχουν ήδη προβλεφθεί στις συμβάσεις των δρόμων. Μπορεί οι ταξιδιώτες να πάνε τσάμπα αλλά το κόστος των διοδίων θα πληρωθεί από όλους μας. Από τον κρατικό προϋπολογισμό.

2.   Πολύ σωστή η μεταρρύθμιση να μπει ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Πάρα πολύ σωστή. Α, όχι λέει δεν πρέπει. Μπα; Γιατί; Για να συνεχίζεται το πάρτι και το φαγοπότι; Τελικά τι θέλουμε; Να γίνονται τα πράγματα σωστά ή να καλοτρώμε και όταν μας πιάνουν, να τσοντάρουμε από το δημόσιο ταμείο;

3.   Όταν το κράτος δεν ελέγχει, είναι άθλιο γιατί δεν κάνει τη δουλειά του. Όταν ελέγχει, «απαράδεκτοι που τόλμησαν και ήλεγξαν. Με ποιο δικαίωμα;» Καλά κάνουν και ελέγχουν τους επαναστάτες του δρόμου με τα άρματα μάχης. Γιατί χωρίς ίχνος ντροπής οι ίδιοι μπορεί να παίρνουν μούφα επιδοτήσεις και παράλληλα να κλείνουν την Εθνική Οδό που δεν τους ανήκει.  Παρομοίως και για τον σύλλογο των Τεμπών. Με τις συναυλίες μαζεύτηκαν κάτι εκατομμύρια. Που πήγαν; Ειδικά όταν βγαίνουν άλλοι γονείς στα σόσιαλ και διαμαρτύρονται ότι δεν πήραν ούτε ένα ευρώ. Να μην ελεγχθεί; Δεν μπορεί από τη μια να κουνάς το δάχτυλο, να θέλεις να κάνεις και κόμμα και από την άλλη να μη δίνεις λογαριασμό αγαπούλα μου…

Τελικά στην Ελλάδα ισχύει το αξίωμα: Όλοι θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα αρκεί να μην αγγίξουν τη δική μας καβάτζα…

4.   Τόσο καιρό στο δρόμο, παρτάρουν κάθε βράδυ. Μου κάνει εντύπωση. Τόσο πλούσιοι είναι;; Δουλειά δεν έχουν;; Εμείς οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν έχουμε την πολυτέλεια να καθόμαστε τόσο πολύ. Αυτοί πως μπορούν; Για να πω τη black truth, όσα παιδιά αγροτών έχω γνωρίσει, φτωχούς δεν τους λες. Με τις αμαξάρες, τα διαμερίσματα στην Αθήνα, τις ζημιές στα ξενυχτάδικα. Αρχηγικά και βραζιλιάνικα. Τόσα χρόνια δεν είδα να διαμαρτύρονται οι μεγάλοι συνδικαλιστές για τους φραπέδες, τα τζόκερ και τα δωράκια της μαμάς, τις Φεράρι. Ομερτά γιατί μάλλον όλοι κάτι τσιμπολογούσαν. Δεν πρέπει να έμενε κανείς με παράπονο. Τώρα όμως μας πιάσανε. Τι να κάνουμε;

 Η Εθνική Οδός δεν είναι δική σου για να την κλείνεις. Ούτε τα λιμάνια, ούτε τα αεροδρόμια. Το να αφήνεις μια λωρίδα για την κυκλοφορία στην Εθνική Οδό  είναι ταλαιπωρία και επικίνδυνο.

 

Προσωπικά δεν θα ταξιδέψω οπότε δεν με νοιάζει. Ας απασχολήσουν αυτούς που στις δημοσκοπήσεις επικροτούν αυτές τις ενέργειες.

 

Κάτι τελευταίο. Γιατί η κουτοπονηριά έχει και ένα όριο.

 

Συμβολικός αποκλεισμός σημαίνει πως παρίσταμαι στο σημείο και αφήνω τους άλλους να περνάνε. Αλλιώς είναι αποκλεισμός σκέτος.

 

Που θα πάει, θα γίνουν εκλογές, θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία για να βάλει μια τάξη στο μπάχαλο…

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ part 5

 

Ø  Ηρώτησεν ο Αββάς Λογγίνος τον Αββάν Λούκιον κάποτε τρεις λογισμούς λέγων : Θέλω να υπάγω εις ξένον τόπον του λέγει ο Γέρων. Εάν δεν κρατήσης την γλώσσαν σου, δεν είσαι ξένος, όπου και αν υπάγης και εδώ λοιπόν κράτησε τη γλώσσα σου και ξένος είσαι. Του λέγει πάλιν: Θέλω να νηστεύσω. Απεκρίθη ο Γέρων : Είπεν ο Προφήτης Ησαϊας: Εάν στρίψης τον τράχηλόν ωσάν σιδερένιο βαχιόλι και κρίκον, ούτε έτσι θα ονομασθή νηστεία δεκτή αλλά μάλλον κράτησε τους κακούς λογισμούς. Του λέγει το τρίτον: Θέλω να φύγω μακρυά από τους ανθρώπους.  Ο Γέρων απεκρίθη : Εάν δεν κατορθώσεις αρετήν μαζί με τους ανθρώπους, ούτε καταμόνας ημπορείς να κατορθώσης.

 

Ø  Έλεγαν περί του Αββά Αρσενίου, ότι όταν κάποτε αρρώστησεν εις την Σκήτιν, επήγεν ο ιερεύς και τον έφερεν είς την εκκλησίαν και τον έβαλεν εις χαλί και μικρόν προσκέφαλον εις την κεφαλήν του. Και να ένας γέρων ήλθε να τον επισκεφθή και βλέπων αυτόν εις το χαλί και το προσκέφαλον υποκάτω του, εσκανδαλίσθη και είπεν: Αυτός είναι ο Αρσένιος; Και εις τέτοια ξαπλώνει; Παίρνοντας τον δε ο ιερεύς ιδιαιτέρως του λέγει: Ποια ήτο η εργασία σου εις το χωρίον σου; Ο δε είπε: Βοσκός ήμουν. Πως λοιπόν, λέγει, επερνούσες τον βίον σου; Ο δε είπε: Με πολύν κόπον επερνούσα. Και του λέγει: Τώρα πως περνάς εις το κελλίον; Ο δε είπε: Μάλλον αναπαύομαι. Και του λέγει: Βλέπεις τούτον  τον Αββάν Αρσένιον; Πατέρας βασιλέων ήτο εις τον κόσμον και χίλιοι δούλοι με χρυσάς ζώνας και όπου όλοι εφορούσαν περιδέραια και ολομέταξα του παρεστέκοντο και πολύτιμα στρώματα ήσαν από κάτω του. Συ δε όπου ήσουν βοσκός, δεν είχες εις τον κόσμον την ανάπαυσιν όπου έχεις τώρα και αυτός την πολυτέλειαν όπου είχεν εις τον κόσμον. Εδώ δεν έχει. Να λοιπόν, εσύ αναπαύεσαι, και εκείνος ταλαιπωρείται. Ο δε ως ήκουσεν αυτά εκατανύχθη και έβαλε μετάνοιαν, λέγων: Συγχώρεσε με Αββά, αμάρτησα. Διότι αληθινά αυτός είναι ο αληθινός δρόμος, διότι αυτός είναι ο αληθινός δρόμος, διότι αυτός ήλθεν εις ταπεινότητα, εγώ δε εις ανάπαυσιν και ωφεληθείς ο γέρων ανεχώρησεν.

Ø  Ηρώτησαν τον Αββάν Αγάθωνα: Ποία αρετή είναι, πάτερ, μεταξύ των πνευματικών αγώνων, η οποία έχει περισσότερον κόπον; Τους λέγει: Συγχωρήσατε με, νομίζω ότι δεν είναι άλλος κόπος ωσάν το να προσευχηθή κανείς εις τον Θεόν διότι πάντοτε όταν θέλει ο άνθρωπος να προσευχηθή, θέλουν οι δαίμονες να τον εμποδίσουν. Διότι γνωρίζουν ότι από τίποτε άλλο δεν εμποδίζονται, παρά μόνον από το να προσευχηθή κανείς εις τον Θεόν. Και κάθε αγώνα δε εις τον οποίον καταγίνεται ο άνθρωπος όταν επιμένη εις αυτόν, ευρίσκει ανάπαυσιν. Το δε να προσευχηθή, μέχρι τελευταίας αναπνοής χρειάζεται αγώνα.

Ø  Είπεν ο Αββάς Αγάθων: Ο θυμώδης άνθρωπος και νεκρόν αν αναστήση, δεν είναι δεκτός εις τον Θεόν.

Ø  Έμβηκεν κάποτε ο Αββάς Αγάθων εις την πόλιν δια να πωλήση ολίγα αγγεία, και ευρίσκει ένα λεπρόν πλησίον του δρόμου. Που πηγαίνεις;  Του λέγει ο Αββάς Αγάθων: Εις την πόλιν δια να πωλήσω αγγεία. Του λέγει: Κάμε αγάπην και πάρε με εκεί και τον εσήκωσε και τον μετέφερεν εις την πόλιν. Του λέγει: Εκεί όπου πωλείς τα αγγεία, εκεί βάλε με. Έκαμε έτσι. Και όταν επώλησεν ένα αγγείον, του έλεγεν ο λεπρός: Πόσο το επώλησες αυτό; Και έλεγεν τόσον. Και του έλεγεν. Αγόρασε μου πήτταν και αγόραζε. Και πάλιν επωλούσεν  άλλο αγγείον και έλεγε. Και τούτο πόσα; Και έλεγε. Τόσον. Και του έλεγεν. Αγόρασε μου το τάδε πράγμα. Και του αγόραζε. Μετά λοιπόν όπου επώλησεν όλα τα αγγεία και ήθελε να φύγη, του λέγει ο λεπρός: Πηγαίνεις; Και του λέγει: Ναι. Και λέγει: Κάμε πάλιν αγάπην, και πάρε με όπου με ηύρες. Και τον εσήκωσε και τον έφερεν εις τον τόπον του. και του λέγει. Ευλογημένος είσαι Αγάθων από τον Κύριον εις τον ουρανόν και εις την γην και σηκώσας τους οθφαλμούς του, δεν είδε κανένα διότι ήτο άγγελος Κυρίου ο οποίος ήλθε να τον δοκιμάση.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

 

Για να λυθεί ένα πρόβλημα, προφανώς και πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Υπάρχει τεράστιο πρόβλημα για αυτό άλλωστε και τα νοίκια είναι στα όρια της παραφροσύνης.

Γιατί ανεβήκαμε τουριστικά, γιατί υπάρχουν πολλά Airbnb, γιατί η αστυφιλία συνεχίζεται, γιατί έχουμε λαθρομετανάστευση και γιατί δεν χωράμε.

Για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση παίρνει ημίμετρα και κάνει πασαλείμματα. Ωραίες οι ανακοινώσεις στα ΜΜΕ, το τάδε πρόγραμμα και το δείνα πρόγραμμα και στην πραγματικότητα επωφελούνται πολύ λίγοι σε σχέση με τις ανάγκες.

Οριστική λύση θα δινόταν κατά την άποψη μου αν κινηθούμε σε τρεις κατευθύνσεις.

 

Α. Κατά τις δεκαετίες των 80 και 90, όταν στην Ελλάδα συνέρρεαν άφθονα χρήματα από την Ευρώπη, ο μέσος Έλληνας είχε ένα μεγάλο και ένα εναλλακτικό όνειρο. Το μεγάλο ήταν ο διορισμός στο δημόσιο. Το εναλλακτικό ήταν το δικό του κατάστημα. Να νοιώθει επιχειρηματίας. Γεμίσαμε λοιπόν λογής λογής καταστήματα που μοιραία έκλεισαν.

Αυτά που δουλεύουν είναι τα καφέ και τα νυχάδικα που ξεφυτρώνουν σαν τις τσουκνίδες. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί δρόμοι στην Αθήνα που διαθέτουν πάρα πολλά τέτοια μαγαζιά εγκαταλελειμμένα. Κλειστά, βρώμικα, χάλι μαύρο.

Καταρχάς θα πρέπει να αλλάξει ο νόμος που λέει ότι για να γίνει μια τέτοια αλλαγή θα πρέπει να συμφωνήσει το 70% των ιδιοκτητών της πολυκατοικίας. Αυτό δεν πρόκειται να  γίνει. Γιατί ο κόσμος είναι φθονερός, γιατί δεν βγάζεις άκρη, γιατί σε κάθε πολυκατοικία υπάρχουν κλειστά διαμερίσματα με αφανέρωτους ιδιοκτήτες. Επίσης, γιατί υπάρχουν άνθρωποι είτε γηγενείς είτε αλλοδαποί, που θα σου πουν όχι είτε για να τους πληρώσεις είτε γιατί είναι κακόψυχοι.

Πολλά ισόγεια 50-60-70 τετραγωνικών που μια χαρά κατοικίες γίνονται, δεν είναι διαμπερή. Να δοθεί δια νόμου η δυνατότητα, όπου μπορεί να ανοίξει μπαλκονόπορτα, να γίνει.

Υπάρχουν πάρα πολλά ισόγεια στην Αθήνα που δεν θα ξαναγίνουν καταστήματα ποτέ. Γιατί να μην παραχωρηθούν ως κατοικίες. Ας πληρώνουν και μια μικρή συμμετοχή στα κοινόχρηστα για να αυξάνονται και τα έσοδα των πολυκατοικιών και θα καλύψουν ανάγκες.

 

Β. Υπάρχουν πολλά κλειστά διαμερίσματα που οι ιδιοκτήτες τους δεν ενδιαφέρονται να τα αξιοποιήσουν. Είτε γιατί δεν συνεννοούνται οι κληρονόμοι. Είτε γιατί δεν μπορούν. Είτε γιατί βαριούνται. Είτε γιατί δεν θέλουν. Είτε γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα. Είτε γιατί δεν υπάρχουν ανάμεσα μας και δεν έχουν κληρονόμους. Εκεί λοιπόν να θεσπιστεί αναγκαστική ανακαίνιση στην οποία ο ιδιοκτήτης δεν θα συμμετέχει οικονομικά και όταν γίνει η πώληση ή η ενοικίαση, να παίρνει ένα 25 – 30 % και να τελειώνουμε.

Παράδειγμα :

Διαμέρισμα σε πολυκατοικία που έχει 5 χρόνια άδειο. Άσε που είναι πηγή μόλυνσης, υδραυλικών βλαβών και οικονομική αιμορραγία για μια πολυκατοικία, να μπαίνει αμέσως σε καθεστώς υποχρεωτικής ανακαίνισης.

Σε όσα είναι από 5 χρόνια και κάτω, είτε θα συναινέσουν οι ιδιοκτήτες, είτε θα δοθεί μια παράταση ενός έτους για τακτοποίηση και αν δεν, μπαίνει κατευθείαν σε αυτή τη διαδικασία.

Προφανώς και θα απαγορεύεται να πωληθούν σε εταιρείες παρά μόνο σε φυσικά πρόσωπα για να μην έχουμε φαινόμενα να τσιμπήσουν κάποιοι από 100 ακίνητα και να ταλαιπωρούν τους ανθρώπους με απάνθρωπες χρεώσεις.

Γ. Κτηματολόγιο πια έχουμε. Να ξεσκαρτάρουμε τα ακίνητα του Δημοσίου που κάθονται όπως και τα ακίνητα που διαθέτουν οι τράπεζες και επίσης παραμένουν άδεια γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται.

Να δημιουργηθεί ένας φορέας που θα λέγεται για παράδειγμα φορέας οικιστικής διαχείρισης και θα έχει υπό την εποπτεία του όλα τα ανωτέρω. Σε αυτόν θα γίνονται αιτήσεις εγκατάστασης και σε μια πλατφόρμα όλοι οι ενδιαφερόμενοι – κανονικοί άνθρωποι με ΑΦΜ – θα μπορούν να βλέπουν τι διατίθεται στην αγορά και θα ενεργούν ανάλογα.

Σε αυτή την πλατφόρμα θα μπορούν να συμμετέχουν και άνθρωποι που πληρώνουν 700 ευρώ για ένα διαμέρισμα 60 τετραγωνικών στα Κάτω Πατήσια.

Αυτή η κινητικότητα θα δημιουργήσει ισορροπία στην αγορά, λογικές χρεώσεις, έσοδα για το κράτος, για την οικοδομή και μια ανάσα για τους ανθρώπους.

Η ανάσα αυτή θα έχει και άλλη μια θετική επίπτωση που δεν τη λες και ασήμαντη: 

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ….

ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΜΑΘΗΜΕΝΟΥΣ

 

Καλωσήλθατε στην πιο γελοία και άχρηστη χώρα όλων των εποχών.

Καλά κάνουν και φωνάζουν οι αγρότες γιατί τους χρωστάνε λεφτά από το 2023. Πληρώσαμε πρόωρα τη Γαλλία για τον φίλο μας τον Μακρόν αλλά δεν αποπληρώνουμε τους αγρότες. Καλά κάνουν με τα μπλόκα γιατί η κυβέρνηση μας, από το 2023 και μετά, είναι πολύ κατώτερη των προσδοκιών του 41%.

Όμως τα αεροδρόμια, τα τελωνεία και η Εθνική οδός δεν είναι δική τους για να την κλείνουν. Βλέπουμε σε Live μετάδοση να μεσολαβούν οι δημοσιογράφοι για να πει ο υπουργός στην αστυνομία, να φύγει η κλούβα από τον δρόμο για να περάσουν οι αγρότες. Ή να γίνονται οι διαπραγματεύσεις για να μπουν πεζοί στην είσοδο του αεροδρομίου και να τους πιάνουν κορόιδα και να κάνουν κατάληψη στον αεροδιάδρομο.

Οι καλομαθημένοι και οι πιο εκφυλισμένοι από τον πλούτο Κρητικοί κάνουν τις πιο χουλιγκάνικες ενέργειες. Απέναντι σε ένα άχρηστο κράτος που ούτε τις αποζημιώσεις από τον Daniel δεν έχει δώσει.

Όσοι μπορείτε, μεταναστεύστε.

Καμία ελπίδα.

 

 

 

 

 

 

 

ΡΗΤΑ και ΓΝΩΜΙΚΑ part 107

 

Μετά μιαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού.

Απόστολος Παύλος

 

 

Η πρώτη προϋπόθεση ενός πεδίου μάχης είναι να μην έχεις στενωπούς στα νώτα σου 

Ναπολέων Βοναπάρτης

 

 

Η ταχύτητα είναι η ουσία του πολέμου. Επωφεληθείτε από την έλλειψη ετοιμότητας του εχθρού. Κινηθείτε από απροσδόκητες διαδρομές και χτυπήστε τον στο σημείο που δεν έχει λάβει προφυλάξεις

Σουν Τζου

 

 

Ποτέ μην υποθέτεις ότι ο αντίπαλος δεν θα κάνει ποτέ αυτό που δεν θα έκανες εσύ 

Ντόναλντ Ράμσφελντ

 

 

Η εταιρική κουλτούρα τρώει λάχανο τη στρατηγική

Peter Drucker

 

 

Στη ζωή, όπως και στο σκάκι, μπορείς να θυσιάσεις έναν πύργο, αλλά όχι τη βασίλισσα

Ριβαρόλ

 

 

Η απάντηση στο βαρετό κλισέ «δεν υπάρχουν χαζές ερωτήσεις» ::

 Άρα τι είδους ερωτήσεις κάνουν οι ηλίθιοι;

 

 

Ποτέ μην επιτρέπεις στον εχθρό να διαλέξει αυτός το πεδίο της μάχης.

Τζωρτζ Πάττον

 

 

Ένα από τα πιο επικίνδυνα λάθη μιας ηγεσίας είναι να πιστεύει ότι η απουσία αντιλόγου σημαίνει ευθυγράμμιση. Στην πραγματικότητα, η σιωπή είναι συχνά το πιο ανησυχητικό σημάδι. Όταν ένα σύστημα είναι άκαμπτο, όταν οι αποφάσεις μοιάζουν προδιαγεγραμμένες, όταν η διαφορετική άποψη τιμωρείται έμμεσα, οι άνθρωποι δεν παύουν να έχουν άποψη. Παύουν να τη μοιράζονται.

Αυτό γεννά μία άλλη ψυχολογική συνθήκη: Τη σιωπή που γίνεται μηχανισμός αυτοπροστασίας. Ένα είδος επαγγελματικής απόσυρσης. Μια ήσυχη μορφή παραίτησης που προηγείται της κανονικής.

 

Κωνσταντίνος Καρυπίδης

Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

 

Στην ύστερη Μεταπολίτευση διαμορφώθηκε ένας τύπος «αριστερού» κατ΄επίφασιν, χωρίς κάν τα βασικά στοιχεία που συγκροτούν επιστημονικά έναν πραγματικό αριστερό: ούτε κάν στοιχειώδης μαρξιστική θεωρητική κατάρτιση ούτε κάποια πραγματική αγωνιστική δράση.

Κατά κανόνα η αναντιστοιχία βίου και «αριστεροφροσύνης» είναι κραυγαλέα και προκλητική.

 

Η έννοια «αριστερός» συμπυκνώθηκε πλέον σε μία προσωπική δήλωση «αριστερών φρονημάτων», ως επαγγελματικό, πολιτικό και κοινωνικό διαβατήριο σε συγκεκριμένους χώρους. Από αυτήν την διαδικασία προέκυψαν συγκεκριμένοι φαινότυποι, όχι πλειοψηφικοί στην ελληνική κοινωνία αλλά εξαιρετικά επιζήμιοι για την κοινωνική συνοχή και την λειτουργία οιουδήποτε οργανωμένου κράτους:

 

Ο καταληψίας «αριστερός» μαθητής που μιλάει στους καθηγητές του στον ενικό και αισθάνεται ότι έχει το δικαίωμα να συναποφασίζει για την λειτουργία του σχολείου·

 

Ο γενειοφόρος «αριστερός» εκπαιδευτικός που απεχθάνεται το αντικείμενο που διδάσκει, άσε που δεν το γνωρίζει επαρκώς, και που θεωρεί ιερό του καθήκον να εμφυσήσει στους μαθητές του «δημοκρατική συνείδηση», δηλαδή ασέβεια προς τους μεγαλυτέρους, απέχθεια προς την πειθαρχία και την τάξη, εχθρότητα προς το κράτος και το εκπαιδευτικό σύστημα·

 

Ο «αριστερός» συνδικαλιστής που δεν επικεντρώνεται στην βελτίωση των συνθηκών εργασίας αλλά εχθρεύεται την επιχείρηση που του δίνει ψωμί και επιδιώκει με μανία να την κλείσει, και μάλιστα συγκαλύπτει ανήθικες συμπεριφορές συναδέλφων του λαμβάνοντας ως αντιπαροχή την ασυλία που του παρέχει η θέση του·

 

Ο φοιτητής που αυτοπροσδιοριζόμενος ως «αριστερός» επιδιώκει να πάρει πτυχίο χωρίς να ανοίξει μία σελίδα και ταυτόχρονα να προετοιμάσει την καρριέρα του προσκολλώμενος στον κομματικό μηχανισμό και υπακούοντας δουλικά στην «καθοδήγηση»·

Ο «αριστερός» πανεπιστημιακός- στην πραγματικότητα αργόμισθο κομματικό στέλεχος που εξελέγη με κομματική στήριξη χωρίς να διαθέτει κάν τα στοιχειώδη προσόντα, που απευθύνεται στους φοιτητές του με την απαράδεκτη προσφώνηση «συνάδελφε» που όχι μόνον συνιστά αντιποίηση αρχής αλλά καταλύει την αναγκαία πατρική σχέση ιεραρχίας που λειτουργεί ως ιμάντας καθοδήγησης των νεωτέρων·

 

Ο ημιμαθής, φλύαρος, δογματικός και ξερόλας «αριστερός» ψευτοδιανοούμενος, που χρησιμοποιεί κυρίως συνθήματα και χαρακτηρισμούς αντί για στοιχεία και επιχειρήματα·

 

Ο ανεπάγγελτος «αριστερός» πολιτευτής με την ξύλινη γλώσσα, που έχει θέσει σκοπό της ζωής του να αποδομήσει τον κατά φαντασίαν «ελληνικό εθνικισμό», δηλαδή ο,τιδήποτε αντιβαίνει στις «αριστερές» του φαντασιώσεις·

 

Ο «αριστερός» δημόσιος υπάλληλος που καλύπτει την οκνηρία του, την ανικανότητά του, ίσως μάλιστα και την ανηθικότητά του, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα προστασίας τον κομματικό μηχανισμό στον οποίον ομνύει·

 

Ο «αριστερός» δημοσιογράφος, ο οποίος καταπολεμά λυσσαλέα κάθε πατριωτική έννοια και κάθε συνεκτικό δεσμό της ελληνικής κοινωνίας, προωθεί δε συστηματικά τους ξένους εθνικισμούς καταπολεμά δε (ανύπαρκτο) «ελληνικό εθνικισμό» αλλά προωθεί συστηματικά τους ξένους εθνικισμούς. Και τα λοιπά.

 

Αυτά εν τω μεταξύ έχουν μολύνει και άλλες περιοχές του πολιτικού φάσματος και ουσιαστικά έχουν καταστήσει δυσχερή την λειτουργία του κράτους και της οικονομίας.

Στα ύστερα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η «ανανεωτική αριστερά» ανέδειξε το έσχατο «άνθος» της: τον εθνομηδενισμό.

 

Το βδέλυγμα του εθνομηδενισμού αποτελεί αποκύημα του μίσους που ένοιωθαν οι φορείς του ως έφηβοι εναντίον των αυταρχικών πατεράδων και δασκάλων τους (που όμως οι περισσότεροι από αυτούς και γράμματα ήξεραν και αρχές είχαν) και γενικά του αυταρχικού κράτους, και του μίσους εναντίον των εννοιών που πρέσβευαν αυτοί οι αυταρχικοί πατεράδες και δάσκαλοι. Δηλαδή βασικά της Πατρίδας, της Θρησκείας, της Οικογένειας, της Καθαρεύουσας, των Αρχαίων, του Βυζαντίου, της Πειθαρχίας, της Ποδιάς, των Παρελάσεων, του Στρατού, της Αστυνομίας, των κακών βαθμών κλπ.

 

 

Επομένως όλα αυτά έπρεπε τώρα να αποδομηθούν. Η αποδόμηση είχε ως κεντρικό στόχο το Έθνος, και τελικά όλη η ψευδο-θεωρητική και ψευδο-επιστημονική δράση των ψευδο-προοδευτικών «αριστερών» ψευδο-διανοουμένων στράφηκε σε μία λυσσαλέα προσπάθεια να αποδομηθεί η έννοια του ελληνικού έθνους και όλα τα σύμβολά του.

 

 

Επιχειρήθηκε η πλήρης παραχάραξη της ιστορικής πραγματικότητας, η ωραιοποίηση της Τουρκοκρατίας, η αμαύρωση του Κολοκοτρώνη, του Καποδίστρια, του Εικοσιένα, εκτοξεύθηκαν ασύλληπτα ανιστόρητες αλλά και προσβλητικές βλακείες, όπως ο όρος «συνωστισμός» για την μαζική σφαγή των Ελλήνων στην Σμύρνη το 1922.

 

 Όλα αυτά τελικώς έγιναν καλός αγωγός για την υιοθέτηση της προπαγάνδας ξένων εθνικισμών εις βάρος της Ελλάδος. Έτσι όλα αυτά κατέληξαν εργαλεία στα χέρια γειτονικών αναθεωρητισμών και αυτοί οι δήθεν αριστεροί (και στις συνήθειές τους ατομικιστές, καταναλωτικώτατοι, φιλοχρήματοι και ιδιοτελέστατοι) έγιναν οι χρήσιμοι ηλίθιοι που απαιτήθηκαν ως ιδεολογικό άλλοθι για τις μεγάλες εθνικές υποχωρήσεις των Πρεσπών και ας ελπίσουμε όχι και του Αιγαίου.

 

Απόσπασμα από άρθρο του Μελέτη Μελετόπουλου στο Αντιβαρο.

Αρχικό λινκ : https://www.antibaro.gr/article/39774?fbclid=IwY2xjawORAIZleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJHiPMUelUUBMd4sW07hs7Be-lpTS8jhEDpqliUIm1rtDDk65w4J_s-YNkJc_aem_5xrHBNIYwMbLtUKQC8DVow

ΘΕΑΤΡΟ ΔΡΟΜΟΣ – ΟΙ ΦΟΝΟΙ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΟΡΓΚ

Τι ωραίο θέατρο!

Τι ωραίο !

Μικρό, ζεστό, παρεϊστικο! 

Καταρχάς έχει ένα μπαρ σε πλήρη λειτουργία. Άρα με το τέλος της παράστασης μπορείς να πιείς το ποτό σου και να μιλήσεις με τους συντελεστές. Είναι 50 θέσεων μεν αλλά οι ιθύνοντες δεν προσπάθησαν να στριμώξουν τα καθίσματα για λίγες θέσεις  παραπάνω. Απολαμβάνεις την παράσταση άνετα.

Το σκηνικό;

Σε παραπέμπει κατευθείαν σε διαμέρισμα εποχής !

Τι ωραία σκηνογραφία!

Στο θέατρο Δρόμος γίνεται πραγματικά εξαιρετική δουλειά.

Σε ότι αφορά την παράσταση είναι 2 ώρες χωρίς διάλειμμα.

Αυτή η μανία να θέλουν να αντιγράψουν τα μουλτιπλεξ στο σινεμά είναι αδιανόητη. Δεν θέλουν επιπλέον έσοδα από το μπαρ; Τόσο καλομαθημένοι πια είναι όλοι από τις κρατικές ενισχύσεις;

Οπότε φρόντισε πριν μπεις, να έχεις πάει στην τουαλέτα και να μην έχεις πιει πολύ νερό!

Πνευματώδεις διάλογοι, γρήγορος ρυθμός, ένα κέντημα!

Η παράσταση στηρίζεται στον Γιώργο Ζώη – που μου θύμησε Λεμπεσόπουλο σε κάτι αριστουργηματικά θεατρικά του – και στον Θοδωρή Ελευθεριάδη που ήταν σαν κάτι ανάμεσα σε Τεν Τεν και Περικλή Λιανό ως γραμματέα του Περίανδρου Πώποτα ! Εξαιρετικοί !

Και οι υπόλοιποι όμως ηθοποιοί έδεναν μαεστρικά.

Μου άρεσε πάρα πολύ καθώς από το πρώτο δίλεπτο σε βάζει σε ατμόσφαιρα εποχής. Η σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου σε βάζει σε ρυθμό και το δίωρο δεν σε κουράζει.

Μπράβο στο Θέατρο Δρόμος. Θα ξαναπάω!

Με άριστα το δέκα : 8

 

Α! Έβγαλα και βίντεο από το θέατρο, να ναι καλά οι άνθρωποι με άφησαν μετά την παράσταση και μπορείς να το δεις εδώ :

 

ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΠΑΧΤΗ

 

Φυσικά και πήγα στο Θέατρο Παλλάς. Όχι τόσο για το αν θα δω μια καλή ή μέτρια παράσταση. Δεν με ενδιαφέρει.

Πήγα για να πω ένα συμβολικό και έμπρακτο ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που μου έχει κρατήσει άπειρες ώρες παρέα όταν βολοδέρνω πίσω από το τιμόνι.

Είχα πάει και στη σκέτη Αρπαχτή στο θέατρο Λαμπέτη τον Μάιο  που μας πέρασε. Παρατήρησα πως ο Βουλαρίνος φόρεσε το ίδιο πουκάμισο! Γούρι το έχει;

Κατά τα άλλα, κάπου μεγαλοπιαστήκαμε. 30 ευρώ εισιτήριο για μια ώρα παράσταση; Θέατρο Παλλάς στη Βουκουρεστίου θα μου πεις. 1500 θέσεων παρακαλώ. Εμ. Λογικό…

Βελτιωμένος σε ότι αφορά τη σκηνική παρουσία και πάνω κάτω ότι ακούς και στη ραδιοφωνική εκπομπή. Πιο απελευθερωμένος επίσης με το παιχνίδι και τη διάδραση με το κοινό.

Ένα γλου γλου γλου ( για τους μύστες ) το περίμενα αλλά το παρέλειψε. Στο τέλος έφυγε και από την πίσω πόρτα για να αποφύγει και τους πολλούς.

Τι πιστεύω για τον Μάνο Βουλαρίνο:

Πιτσιρικάς πρέπει να δέχθηκε πολύ, μα πάρα πολύ bullying. Για αυτό και τώρα «εκδικείται» με το μοναδικό όπλο που πρέπει να ανέπτυξε πάρα πολύ ως μηχανισμό αντίδρασης και αυτοπροστασίας.

Τη σάτιρα και το χιούμορ.

Για αυτό και υπερθεματίζει τόσο πολύ με την τήρηση των νόμων και κυρίως την αυστηροποίηση των ποινών.

Ο Μάνος Βουλαρίνος δεν είναι ένας κωμικός. Ούτε ένας σατιρικός ραδιοφωνικός παραγωγός.

Είναι με τον δικό του τρόπο, ένας διανοητής της εποχής μας.

Έβγαλα και ένα βίντεο στο τέλος :